zaterdag, augustus 10, 2013

Het NRC-interview (voorproefje)

Omdat de NRC van gisteren bijna overal was uitverkocht hier een klein voorproefje van het interview met Thomas de Veen. Aan het eind een link waarmee je de rest van het stuk kunt lezen (betaald).

Hij zag dat het goed was. Op 14 januari 2012 schreef Jan Paul Schutten ‘de beste 475 woorden uit zijn carrière’, zo liet hij diezelfde middag weten via Facebook en Twitter. Twee maanden had hij zitten prutsen aan het begin van een kinderboek over de evolutie; nu had hij iets dat werkte.
Hij plukt er nu de vruchten van. Het raadsel van alles wat leeft is een van de gezichtsbepalende kinderboeken van het jaar, én een onverwacht verkoopsucces. Met dank aan het enthousiaste boekhandelaarspanel in De wereld draait door prijkte het boek begin mei ineens hoog in de Bestseller 60; inmiddels zijn er tienduizend exemplaren verkocht. Voor een kinderboek is dat een zeldzaamheid, voor een non-fictiekinderboek bijna ongehoord. Al zijn er van Jij bent je brein, de in april verschenen kinderbewerking die Schutten maakte van Dick Swaabs hersenboekWij zijn ons brein, ook al meer dan tienduizend verkocht, vertelt hij. Deze week verscheen nóg een boek van Schutten: Paarden, zwaarden en rare baarden, over sport in de Romeinse tijd, geschreven samen met historicus Fik Meijer.
Het raadsel is misschien wel het beste dat hij als schrijver te bieden heeft. „Dat vond ik toen, en nu nog”, zegt Jan Paul Schutten (1970), op een terras in Amsterdam-Zuid, om de hoek van zijn krappe bovenwoning. „Ik wist dat dit heel goed moest worden, want er bestaat op dit moment voor mij eigenlijk geen beter onderwerp. Ik voelde me een wielrenner in de Tour de France die wéét dat hij kan winnen, als hij zich maar volledig concentreert en alles goed doet.” Wat gaf de doorslag? „Ik schreef het woordje ‘ik’. Daarmee viel het op z’n plaats.”
De eerste tweeënzestig woorden van het boek luiden nu: ‘Laten we met zijn allen even applaudisseren voor het pantoffeldiertje! Voor wíé? Voor het pantoffeldiertje, een beestje dat nog kleiner is dan het puntje op deze i. Maar waar moeten we dan voor klappen? Waarom is dit diertje zo bijzonder? Het wezentje heeft een juichend applaus verdiend gewoon omdat het leeft. Dat is knapper dan je denkt. Ik zal je vertellen waarom.’

De rest is te lezen via deze link...

Geen opmerkingen: