dinsdag, januari 15, 2013

Ik dit jaar (2)

(klik voor een grote afbeelding)


Jahaa, dat is nog eens een omslag hè? Gemaakt door Floor Rieder en Tobias David. En het binnenwerk mag er ook zijn.

Ruim een jaar geleden schreef ik op Twitter: 'Ik heb zojuist de beste 453 woorden uit mijn carrière geschreven'. Die 453 woorden komen uit dit boek. Ik was al maanden op zoek geweest naar de vorm en stijl, en ineens klopte alles. Beter dan dit kan ik niet. Kinderen van Amsterdam en Kinderen van Nederland waren soms wat te serieus, in dit boek komt ook heel wat humor voor.

Het boek gaat over de evolutie, en meer. Hebben we echt gemeenschappelijke voorouders met apen, vissen en komkommers? Was er ooit een eerste stukje leven waar we allemaal van afstammen? Maar hoe is dat leven dan ontstaan? Hoe kan er uit dode materie ineens leven ontstaan? En hoe kan dat klompje cellen waar je als embryo uit bestaat ineens uitgroeien tot een mens? Hoe weet een cel of hij tand, bot, huid of hersencel moet worden? Al die vragen komen erin aan bod.

In zijn toespraak bij de ALMA-uitreiking zei Guus Kuijer: 'Ik heb me nooit afgevraagd wat kinderen leuk vinden.' In mijn boek doe ik dat juist wel. Elke alinea, elke zin, elke komma heb ik gecontroleerd op kindvriendelijkheid. Mijn boek wordt daar beter van.

Als ik bijvoorbeeld moet uitleggen hoe er uit niets ineens leven kan ontstaan, móét ik uitleggen wat DNA en RNA zijn. Dat is niet alleen ingewikkeld, maar ook saai. En het houdt het verhaal op. Maar ja, ik kom er niet omheen. Daarom ben ik net zolang doorgegaan tot het echt leuk en volkomen begrijpelijk was. Uiteindelijk is de passage over RNA ook nog eens het grappigste stuk uit het boek geworden. Ik kan een boek voor een selectief klein clubje maken, maar ik kan het ook zo toegankelijk mogelijk maken. En dat heeft alleen maar voordelen.

Het raadsel van alles wat leeft, en de stinksokken van Jos Grootjes uit Driel (Jos heette ooit Cor, maar van de Vlaamse vertegenwoordigers moest het Jos worden omdat Cor te Nederlands was), is mijn opus magnum. Guus Kuijer, hij weer, twitterde een tijdje terug dat hij altijd onzeker is over een boek. Dat had ik niet bij dit boek. Over al mijn boeken ben ik onzeker geweest, behalve bij dit boek. Dit was goed. Af. Klaar.

Inmiddels heb ik het boek tientallen keren doorgelezen. Sommige stukken ken ik uit mijn hoofd. En als je sommige teksten zo vaak hebt doorgenomen, dan sluipt de twijfel er toch weer in. Toch weer die onzekerheid dus. Zo krijgt de Meester toch weer gelijk...

6 opmerkingen:

Diet zei

Buiging. Diepe buiging. Echt moeilijk,kindvriendelijk en begrijpelijk schrijven over grotemensendingen als DNA en stinksokken. Op een dag noemt iemand jou Meester.

Arend van Dam zei

Ik wil meer weten. Veel meer. Wie is de uitgever? Wanneer komt het uit? Wat is de omvang? Voor welke doelgroep? Advies: geef geen antwoord. Ik ben de concurrent. Ik zit ook al even op dit spoor, maar kom pas uit de kast ergens in 2014. En natuurlijk weer voor jongere kinderen. Ik ben nu al jaloers omdat jij veel taalvaardiger bent dan ik. Maar goed ik neem dan ook genoegen met zilver.
Arend

Jan Paul zei

Het komt dit voorjaar bij Gottmer uit, Arend. En toch een tip. Mijn eerste boek verscheen in 2003 op de dag dat, jawel, Guus Kuijer zijn dankwoord hield voor de Woutertje Pieterse prijs. In dat dankwoord legde hij uit hoe hij te werk ging. Nog voordat hij over een boek nadacht ging hij eerst bedenken wat voor prijs hij wilde. Een Uil? Een Griffel? Een Vlag en Wimpel? Vervolgens ging hij bedenken wat voor kleur zo'n Uil of Griffel moest hebben. Daarna bekeek hij wie er in de jury zat. En daarná pas begon hij aan het schrijven van een boek. Ik denk dat dat de beste manier is om een prijs in de wacht te slepen...

Marloes Robijn zei

Klinkt goed, ik ben heel benieuwd!

Ionica zei

Ik dacht dat De sok van Jip is wit je magnus opus was. Maar goed, jij maakt natuurlijk een hele reeks magni opi. Of hoe heet dat in het meervoud?

Jan Paul zei

Magnera opera.