woensdag, september 19, 2012

Marterpoep




Iedereen die Sien heeft gekend weet dat ze kon praten. Dat is heel normaal bij kinderboekenschrijvers. En een van de dingen die ze honderden keren verteld heeft is het verhaal van de marter. Toen Sien net geboren was werd het nestje met pups aangevallen door een marter. Gelukkig was Vlokkie, de moeder van Sien, er nog net op tijd bij. Ze beet de marter dood en de kleintjes waren gered. Sindsdien waren marters de grootste vijand van Sien. Ze had er zelfs een grotere hekel aan dan aan katten.

De dag nadat we Sien in België hadden begraven zijn we weer teruggegaan naar Frankrijk. Dat was een van de zwaarste momenten van de afgelopen dagen. Maar de volgende ochtend konden we voor het eerst weer even lachen. Het was stralend weer en deden het raam open. Wat lag er buiten in de vensterbank voor ons raam? Op een onmogelijke plek? Marterpoep. Eerst geloofden we het niet omdat er druiven in zaten, maar toen we het op internet controleerden bleek de poep maar van één dier afkomstig te kunnen zijn.

Wij zagen het als een teken van Sien. Niet dat ze poep- en piesgrappen maakte, maar dit was wel haar humor. Later kregen we meer tekens. Toen we zondag naar huis reden dook er op de weg een kauwtje op voor onze auto. Het vloog een tijd met ons mee en boog daarna af naar het volgende dorp. En gisteravond werden we in het Vondelpark getroost door een lief wit ratje. Toen we even later naar de lucht keken zagen we een enorme wolk in de vorm van dat diertje.

Zou er dan toch...? Een paar jaar geleden schreef ik dit stukje. Marieke en Ingrid hadden soortgelijke verhalen over lieveheersbeestjes en vlinders. Ted had er ooit zelfs een boek over geschreven. We waren eigenlijk nooit zo spiritueel, maar deze verhalen bieden in elk geval troost.

Ik ben benieuwd of jullie ook van dit soort verhalen hebben.

4 opmerkingen:

Milja Praaagman zei

Toen onze hond Jazz 13 was en aan de zelfde ziekte leed als Sien lieten we hem op een ochtend uit in het bos. Ergens vandaan kwam een klein pupyhondje aangerend. Die als verrukt om Jazz heen sprong. Jazz knikte goedkeurend naar het beestje. Hij vond niet veel honden leuk maar deze wel. Later kwam er uit een boerderij een mevrouw vertellen dat dit de laatste puppy uit het nest was. Het was een mooi duo zo'n wat stijve oude grijze hond en zijn jonge spiegelbeeld in het klein. Die kleine heet Mies en heeft Jazz nog een hele poos bedolven onder de kusjes en vertroeteld tot ook Jazz insliep. Het leek buiten ons om al geregeld dat dit kleine hondje met ons mee moest. Daarboven is dus al wel een hele leuke hond die Sien wel even rondleid vermoed ik zo.

Anna zei

Boekentroost. Arabella de hemelkat. Heel oud, maar nog wel op te sporen en vol tekens en dierenliefde.

diet zei

Toen Mirre, mijn kat, verstandiger dan welk mens en liefste huisgenoot met wie ik alles besprak, ziek werd en de dierenarts zei dat ze niet meer beter kon worden, wilde ik dat niet geloven.Ik kocht steeds duurdere, heerlijke hapjes die ze niet meer at, sliep naast haar mand op een matje. Ik wachtte tot ze uit zichzelf zou vertrekken. `Ze wacht op jou Diet´ zei mijn vader. Bij de dierenarts hield ik haar in mijn armen tijdens het eerste verdovingsspuitje. Ze zuchtte diep, plaste over mij heen en stopte met ademen. Het volgende spuitje was eigenlijk niet meer nodig. ´s Middags zat ik naast haar, aaide haar verschrompelende vachtje, zong liedjes voor onderweg. Na een paar uur was ze weg. Bij zonsopgang kreeg ze een plekje in de moestuin. Sindsdien krijgen dode dieren die ik tegenkom een zetje, om ze op weg te helpen. Sien en Mirre worden goede vrienden.

Gina Vodegel zei

Ach, zoveel van dit soort ervaringen... heb net dus pas gelezen dat Sien er niet meer is en moet dat nog even plaatsen, nu ff alles aan het lezen... en wat fijn dat ze thuis bij jullie de geest gegeven heeft. ze zal er altijd blijven.