zaterdag, september 29, 2012

Uitzending gemist: het promotiefilmpje!

Het was een drukke week, dus wat is er nu gezelliger dan met de hele familie op de bank naar een leuk filmpje kijken? Chips en cola erbij, niets meer aan doen. Goed nieuws voor iedereen die dit van plan is. Want in samenwerking met Youtube herhaal ik vandaag de hele dag mijn promotiefilmpje van gisteren! Iedereen die het gemist heeft of die het graag nog een keer wil zien kan het de hele dag lang zo vaak bekijken als hij wil. Gratis! Nee, geen dank. Wij doen het graag voor jullie:

donderdag, september 27, 2012

Het promotiefilmpje van het promotiefilmpje

Tja, als je een beetje mee wilt tellen in de boekenwereld, dan maak je een promotiefilmpje voor je nieuwe meesterwerk. Dat hebben Kees de Boer en ik dan ook gedaan. Op 28 september is het filmpje te zien. Maar vandaag iets nieuws! Iets wat nog nooit gedaan is. Een absolute primeur in het boekenvak. Namelijk: het promotiefilmpje voor het promotiefilmpje!

Door een raar foutje lijkt het trouwens alsof het boek in oblong-formaat is, maar dat is om de vijand op een dwaalspoor te brengen.

donderdag, september 20, 2012

High Tech Romeinen


Aanstaande zondag 23 september geef ik twee lezingen in het Museon, ter gelegenheid van de nieuwe tentoonstelling High Tech Romeinen. De eerste lezing zal gaan over uitvindingen vroeger en nu. Later op de middag vertel ik over wat er ons allemaal in 2030 te wachten staat. Iedereen is van harte welkom!

Via de link vind je alle belangrijke gegevens. Het begint om 12 uur.

woensdag, september 19, 2012

Marterpoep




Iedereen die Sien heeft gekend weet dat ze kon praten. Dat is heel normaal bij kinderboekenschrijvers. En een van de dingen die ze honderden keren verteld heeft is het verhaal van de marter. Toen Sien net geboren was werd het nestje met pups aangevallen door een marter. Gelukkig was Vlokkie, de moeder van Sien, er nog net op tijd bij. Ze beet de marter dood en de kleintjes waren gered. Sindsdien waren marters de grootste vijand van Sien. Ze had er zelfs een grotere hekel aan dan aan katten.

De dag nadat we Sien in België hadden begraven zijn we weer teruggegaan naar Frankrijk. Dat was een van de zwaarste momenten van de afgelopen dagen. Maar de volgende ochtend konden we voor het eerst weer even lachen. Het was stralend weer en deden het raam open. Wat lag er buiten in de vensterbank voor ons raam? Op een onmogelijke plek? Marterpoep. Eerst geloofden we het niet omdat er druiven in zaten, maar toen we het op internet controleerden bleek de poep maar van één dier afkomstig te kunnen zijn.

Wij zagen het als een teken van Sien. Niet dat ze poep- en piesgrappen maakte, maar dit was wel haar humor. Later kregen we meer tekens. Toen we zondag naar huis reden dook er op de weg een kauwtje op voor onze auto. Het vloog een tijd met ons mee en boog daarna af naar het volgende dorp. En gisteravond werden we in het Vondelpark getroost door een lief wit ratje. Toen we even later naar de lucht keken zagen we een enorme wolk in de vorm van dat diertje.

Zou er dan toch...? Een paar jaar geleden schreef ik dit stukje. Marieke en Ingrid hadden soortgelijke verhalen over lieveheersbeestjes en vlinders. Ted had er ooit zelfs een boek over geschreven. We waren eigenlijk nooit zo spiritueel, maar deze verhalen bieden in elk geval troost.

Ik ben benieuwd of jullie ook van dit soort verhalen hebben.

maandag, september 17, 2012

Sien


Vier weken geleden werd bij Sien spondylose geconstateerd. Kalkdeeltjes uit haar botten waren losgeraakt en zijn op een andere plek weer vast komen te zitten. Een echte ouderdomskwaal. Er was niets aan te doen, maar met medicijnen en pijnstillers zou ze nog een tijd mee kunnen. We lazen op internet over honden die er nog ruim twee jaar prima mee konden leven. 

Sien mocht geen trappen meer lopen, dus we moesten haar dragen. Eigenlijk was dat wel een vrolijk moment. We zeiden dat ze ging vliegen en maakten grappen over cabin crews, yellow door selectors en over de weersgesteldheid van de plek van landing onder aan de trap. Daarna volgde een gelukkige wandeling, want ze kon weer gewoon lopen en zelfs rennen. Maar dat laatste moesten we voortaan voorkomen.

Drie weken geleden is ze met Bibi meegegaan naar Frankrijk. Midden in de Bourgogne, een prachtige plek waar ze het altijd fantastisch had. Daar ging het redelijk goed. Ze had eens in de week een slechte dag, tussendoor was ze heel vrolijk. Afgelopen maandag ben ik ook naar Frankrijk gegaan, maar toen ik haar vorige week in zag schrok ik me wild. Ze was in die korte tijd zo broos geworden. We maakten ons enorme zorgen over de toekomst. Hoe zou dit verder gaan? Hoe moest dat in de winter met dat artroselijfje?

Dinsdag ging het weer mis. Maar dit keer was het erger. Ze viel even om en kon haar pootjes niet meer bewegen. We hebben haar meteen naar de dierenarts gebracht. Ze bleek een zware infectie te hebben, los van de spondylose. Haar lichaam was te zwak om daar weer bovenop te komen. We hebben haar mee naar huis genomen en daar is ze ‘s avonds om tien uur uit zichzelf overleden. Getroost door zes handen. 

Je kunt niet méér van iets of iemand houden dan wij van Sien hielden. Sien hoorde bij ons. Sien was een deel van ons. Ze was een begrip. Als fotografen langskwamen voor publiciteitsfoto’s en Sien zagen, dan wisten we hoe laat het was. Sien zou groot op de voorgrond terechtkomen en wij ergens onscherp op de achtergrond. Terecht. Sien had bijna 500 volgers op Twitter en 200 vrienden op Facebook. Zelfs mensen die haar nooit gezien hadden vroegen naar haar. Omdat ze wisten dat Sien ons favoriete gespreksonderwerp was en omdat ze wisten dat het altijd weer grappige verhalen opleverde. 

Sien heeft twaalf en een half jaar lang een prachtig leven gehad. Ze is bijna tot op het laatste moment vrolijk geweest. Ze heeft in totaal vier slechte dagen meegemaakt. Ze was niet in paniek en had geen pijn. Ze is omringd door liefde gestorven. Het zijn allemaal gedachten waar we later veel troost uit halen. Maar nu is het verdriet nog te groot.



dinsdag, september 04, 2012

De winnaar van Jouw zomergasten...

Nou las ik dat sommige deelnemers aan de Paralympics voor belangrijke wedstrijden kleine botjes braken om zoveel adrenaline aan te maken dat ze beter presteerden. Dat is nog niets vergeleken bij de deelnemers aan Jouw Zomergasten. Alles werd uit de kast gehaald om maar te winnen.

Er werd via de mail met modder gegooid over de inzendingen van andere deelnemers. Gigantische geldbedragen werden geboden. Een niet nader te noemen inzender bood een drieling aan als slaaf voor allerhande klusjes in het huis. Een ander bood een malse peuter aan als tussendoortje voor Sien. En na ernstige dreigementen moest mijn huis gecontroleerd worden op sabotage. Er bleek zomaar een gat in de gasleiding geboord te zijn. Maar met terroristen wordt niet onderhandeld.

Uiteindelijk kijkt de jury alleen naar kwaliteit. En kwantiteit. Hulde daarom aan iedereen die meerdere inzendingen stuurde. Toch stuurde de winnaar maar één fragment op. Wel met een behoorlijk lang verhaal. Stephen Fry zei eens: ‘als ik iets in elf woorden kan zeggen of in elfhonderd, dan verkies ik elfhonderd.’ En Tom Lanoye heeft ook een broertje dood aan ‘literaire anorexia.’ Schrijven is schrijven. Schrappen kan iedereen. En daarom is de winnaar…

Klaas Jan Runia!

Iedereen die heeft meegedaan ontzettend bedankt!