woensdag, augustus 29, 2012

Jouw zomergasten, fragment 22: Stefan

Fragment 22, van Stefan Bosmans. En: eindelijk seks. En nog educatief ook. Misschien kan de wetenschappelijke afdeling van de SGP ook even kijken. Oh nee, die hebben ze niet. 

Ok, je wou seks. Je zult het krijgen ook!

Fragmenten uit de heerlijke film Microcosmos gecombineerd met nog mooiere muziek van Radiohead (denk ik toch, want mijn speakers werken niet).



Ik heb geen bijzondere reden om dit fragment te kiezen. Ik hoop alleen met dit seksfragment mijn winstkansen te verhogen. Wie er wat anders mee verhoogt moet zich trouwens eens laten nakijken.

dinsdag, augustus 28, 2012

Jouw zomergasten, fragment 21: Klaas Jan Runia


Sommigen van jullie vreesden al dat het voorbij was, maar niets is minder waar. Vandaag gewoon keihard fragment 21. Door Klaas Jan Runia. Toen ik zijn eerste alinea las gloorde er enige hoop dat we eindelijk eens een seksfragment zouden krijgen, maar die hoop bleek helaas ongegrond. Het goede nieuws is dat dit fragment - en de inleiding erop - dat helemaal goedmaken.


Je mag mij 's nachts wakker maken voor de volgende dingen: aardbeien, seks en het universum. Als hartstochtelijk consument van deze dingen heb ik geen principiële bezwaren tegen verruiming van openingstijden en verruil ik mijn slaap met liefde voor ze. In ieder geval van dat laatste, het universum, geef ik publiekelijk blijk door af en toe met een natuurkundetweet of een dito blogpost het boloppervlak van het wereldwijde informatiehologram te vergroten. Vrienden weten dat als ik fragmenten à la Zomergasten zou mogen kiezen, de kans gelijk is aan 1 dat er een fragment over natuur- en sterrenkunde tussen zit.

Ik houd echter ook van paradoxen en contradicties. Hoewel deze fenomenen het onderbreken van de slaap wat mij betreft dan weer niet waard zijn, lijkt het mij, juist nu ik wakker ben, daarom leuker om voor een politiek fragment te kiezen waarin juridische contradicties aan de kaak wordt gesteld en een maatschappelijke paradox in vivo wordt aangetoond. Ik denk het juiste fragment gevonden te hebben. Dat universum zie ik vannacht wel weer, het aardbeienseizoen is weer voorbij en dat andere is er toch al drie keer per dag, zeven dagen in de week.

Maatschappelijke strijd

Het geloof in onnatuurlijke fenomenen, wonderen, magie dat zo dominant aanwezig is in twee mooie landen waarin ik een tijdje heb rondgereisd, de VS en Zuid-Afrika, maakt dat ik inwendig altijd een beetje moet huilen. Helaas heb ik op religieuze geloofssystemen echter kennelijk een aanzuigende uitwerking – ik bedoel, ik trek de mensen aan of zo.

Toen mijn voeten de grond van bijvoorbeeld Utah raakten, was de religiositeit zo merkbaar dat de Mormoonse bliksemschichten als het ware subiet uit ieder chakra van mijn astraallichaam schoten en mij bevend op mijn hurken tegen de portier van mijn gehuurde chariot of fire achterlieten. Op een Zuid-Afrikaans logeeradres, waar de stroom net was uitgevallen, werd ik bij een gezellig gloeiend, knappend haardvuur op een onbewaakt moment ingewijd in de anti-homogedachten van mijn medegast, een blanke directeur van een middelbare school die mij bovendien in vertrouwen meedeelde dat koningin Beatrix en president Obama samenwerken voor de Antichrist. Zijn dochter, die nota bene natuur- en scheikundedocent is aan diezelfde school, zat aan mijn andere zijde en bevestigde heftig knikkend de gefluisterde woorden van haar vader. De gloed van het haardvuur op de gezichten van mijn gezelschap had ineens iets naargeestigs.

Ik heb met mensen uit beide landen gesproken over LGBT rights en mensenrechten in het algemeen. Met Republikeinen en Zuid-Afrikanen, white en black. Het viel me op hoe het toch altijd weer neerkwam op een verschuilen achter definities; een vruchteloze strategie, omdat het natuurlijk gewoon een cirkelredenering is: ik vind dat iedereen zou moeten kunnen trouwen en ik krijg terug dat ik ongelijk heb, want het huwelijk is niet zo gedefinieerd, terwijl ik natuurlijk juist die definitie ter discussie stel. Meestal zitten er in het relaas van de opponent een handjevol definitietrappen tussen, echter hoef je geen logicus te zijn om de evidente circulariteit in te zien. In feite kan een kind die was doen: Waarom? Daarom.

Maar nog erger dan de menselijke eigenschap om drogredenen moeilijk van logische en inhoudelijke argumenten te onderscheiden als men er niet op getraind is (hoewel het tegengestelde potverdorie wel eens tijd zou zijn op het moment dat je stemrecht hebt), is de kritiekloze acceptatie dat de definitie zijn geldigheid ontleent aan een heilige bestseller. Overigens krijg je er dan dus nog gratis een autoriteitsdrogreden bij.

Ik schudde mijn hoofd na afloop van de gesprekken en het maakte mij cynischer over de mens als natuurlijk fenomeen.

Tót ik vorig jaar via een blogpost van The Economist een 19-jarige jongen hoorde spreken voor een juridisch comité van het grotendeels Republikeinse parlement van Iowa. Hij brak een lans voor same-sex-marriage en ouderschap. Zijn 3 minuten durende monoloog had zo uit een scène van The West Wing of The Newsroom kunnen komen. Dit is echter nog cooler, want het is écht.

Zoals ik al eerder heb aangegeven, ben ik, naast die van aardbeien, ook iemand van empirische datapunten en ik geef toe, deze jongeman spreekt mijn cynische hypothese van het waarschijnlijk zeer korte bestaan van de homo sapiens sapiens tegen, gelukkig. Mensen met zijn brein en opvoeding geven mij weer hoop. Mag ik u voorstellen aan Zach Wahls, zoon van een lesbisch echtpaar. Het gezin gaat overigens wel naar de kerk, maar allah, dat doet niets af aan zijn relaas. Hoogstens aan mijn a-theïstische betoog…


dinsdag, augustus 21, 2012

Jouw zomergasten fragment 20: Corien

Fragment 20 alweer. Van Corien Oranje. Ze heeft een fragment uit Stephen Kings IT geloof ik. Maar dat weet ik niet zeker, wat ik durfde het niet uit te kijken.

Kijk, sommigen van ons waren in 1967 misschien nog niet geboren. Maar anderen waren in die tijd al groot genoeg om helemaal alleen de trap af te gaan. Wij woonden in Delft, in een bovenhuis, boven mijn overgrootouders, en iedere avond mochten mijn broertje en ik even naar beneden om naar Pipo te kijken in die voorkamer die blauw was van de sigarenrook. Pipo was zo verschrikkelijk eng dat ik me vooral herinner hoe ik met mijn ogen dicht zat te wachten tot ik hoorde: 'Dag vogels... dag bloemen...' Pipo kwam een keer langs in de Centra in Delft, en we mochten met hem op de foto. Toen zag ik dat hij zelf ook heel eng was. Hij had veel te grote schoenen. 

maandag, augustus 20, 2012

Jouw zomergasten deel 19: Diet


Het begint een beetje te lijken op Jouw zomergasten deel II, want hier is Diet Groothuis voor de tweede keer. En morgen 'herkanst' Corien Oranje. 

Eigenlijk kan ik niet kiezen want ik vind ze allemaal leuk. 
Maar deze aflevering van Shaun the Sheep is een soort verbeterde versie van 'Animal Farm', 'Studio Sport' en 'Little House on the prairie' in één.

zaterdag, augustus 18, 2012

Jouw zomergasten, fragment 18: Coen


Wat? Mag je meerdere filmpjes insturen? Ja, waarom niet? Zeker als het dit soort fragmenten zijn. Dus daarom Coen nóg een keer:

Nog eentje dan.

Een 'coming out' heeft altijd iets ontroerends. Tegelijkertijd is het een crime voor schrijvers en filmmakers. De geijkte scène met naar believen boze of aardige ouders of vrienden. Ik vond het een opluchting om eens een gay-roman te lezen die de coming out-scène gewoon oversloeg. Maar als het dan toch moet, dan is de humoristische, sentimentele, maar toch ook weer ontroerende manier waarop dat in Ugly Betty gebeurde een fijn voorbeeld van hoe het ook kan.

vrijdag, augustus 17, 2012

Oproep!


Anna van Praag schrijft

Zat ik maar in Zomergasten... Dan liet ik de hele redactie voor me werken om een fragmentje te zoeken uit een best wel oud tv-programma over sinterklaas dat ik nooit ben vergeten maar ook nooit meer kan vinden.
Een presentatrice (type Leonie Sazias) loopt door de kleuterklas. 'Wie is dat?'  vraagt ze aan de kinderen.
'De juf natuurlijk,'  zeggen ze.  
Dan trekt de juf een rode mantel aan. Ze zet een mijter op. En ze plakt er een baard bij. De kinderen zien het allemaal gebeuren.
Weer maakt de presentatrice een rondje door de klas. Weer vraagt ze: 'Wie is dat?' 
'Sinterklaas natuurlijk,'  zeggen de kinderen.
En precies daarom hou ik ondanks alles toch zo van kinderen en wil ik altijd en altijd voor ze en over ze blijven schrijven. 

Weet u over welk programma dit gaat, herkent u het profiel van de presentatrice of heeft u meer informatie die tot opsporing van het fragment kan leiden? Neem dan contact op met dit blog, bel de politie in uw woonplaats of Meld Zomergastenfragmenten Anoniem.

Jouw zomergasten fragment 17: Milja

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het zeventiende fragment, van Milja Praagman:

Hier mijn fragment: eigenlijk een soort van 'Creatief met kurk' avant la lettre, zie ik nu.
Het ging mij alleen om de knutseldingen, laat dat duidelijk zijn ;-)

donderdag, augustus 16, 2012

Mijn Zomergasten: Centennial

Er zijn even geen nieuwe inzendingen. Daarom maar een fragment van mezelf. Sien heeft ook nog een filmpje, maar er kunnen echt nog wel een paar zomergastenkeuzes bij...

Eigenlijk zou het cliché verboden moeten worden, maar ik zou liegen als ik schreef dat ik niet in pyjama op de bank zat en droog ongekamd haar had toen ik naar Centennial keek. Wat een mooie serie. Iedereen had zo zijn eigen helden en heldinnen (mijn broers waren allemaal op Clay Basket), maar mijn held was Philip Wendell, die net zo oud was als ik toen. Dit is de scène die me altijd is bijgebleven.

De ouders van Philip zijn oplichters die een moord hebben gepleegd. Hun slachtoffer had ook nog eens een kapitaal op zak, dat de ouders gestolen hebben. Ze kunnen er alleen niets mee, omdat ze zich verraden als ze ineens veel geld blijken te hebben. Philip weet ervan en heeft zelfs geholpen bij het verbergen van het lichaam. Maar hij heeft geen enkel respect voor zijn ouders. Zijn beste vriend is uitgerekend de sheriff, Dumire. Philip wil later dan ook sheriff worden, de bijpassende hoed heeft hij al van Dumire gekregen. Na lang puzzelen ontdekt de sheriff wie de moord gepleegd moet hebben. Hij kan alleen niets bewijzen.

In de scène die je zo ziet wordt Dumire in een hinderlaag gelokt. Philip weet het. En dan gebeurt er dit.

woensdag, augustus 15, 2012

Jouw zomergasten, fragment 16: Coen

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het zestiende fragment, van Coen Peppelenbos:


Televisie is op zijn mooist als de afspraken doorbroken worden. Dat kan op een heel intellectuele manier, maar het kan ook een normale, biologische oorzaak hebben: de kleine explosie die wij niezen noemen. Een nies doorkruist je zin, een nies doorkruist je betoog, je woede, je bedachtzame uiteenzetting. Mensen verontschuldigen zich altijd meteen voor deze interne aardbeving. Anderen moeten er altijd om lachen.

In de show van David Letterman is de 'sneezing monkey' al sinds enkele jaren een terugkerend item. Altijd moeten mensen er om lachen:





Hierbij ook nog zijn vaste onderdeel, de top 10, over niezen.


dinsdag, augustus 14, 2012

Jouw zomergasten, fragment 15: Andrea

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het vijftiende fragment, van Andrea Timmer:


1.       Echte mannen huilen niet, een documentaire waar ik zomaar eens op een zondagmiddag in viel, en wat me tot tranen toe roerde. Vooral de vuilnisman en zijn vrouw. Je kunt je toch bijna geen werelden voorstellen die verder van elkaar liggen, die van mindfulness en de vuilnisdienst, maar verenigd in deze man levert het iets héél moois op. Bitterzoet.



2.       Al jaren op mijn favorietenlijstje, maar nu pas weer opgezocht op Youtube en tot mijn vreugde gevonden: Bert en Ernie aan het vissen. Ernie heeft een heel eigen manier om vis te vangen: hij roept ze. Onze toen nog kleine kinderen keken er onbewogen naar, terwijl wij moesten huilen van de lach.


maandag, augustus 13, 2012

Jouw zomergasten, fragment 14: Suzanne

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het veertiende fragment, van Suzanne Kratsborn:

Mijn keuze voor Zomergasten is de documentaire van de opnames van de West Side Story onder leiding van de componist, Leonard Bernstein. Dat lijkt me een mooie keuzefilm. Voor nu twee fragmenten uit de documentaire.

Je moet het zien, dan begrijp je het meteen: de intensiteit waarmee muziek gemaakt wordt (gespeeld, gezongen en gedirigeerd) is zo mooi om te zien. Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Leonard Bernstein. Mooier dan een uitvoering gedirigeerd door de componist zelf wordt het niet. Mijn favoriet is One Hand, One Heart gezongen door José Carreras en Kiri te Kanawa, een prachtig liefdeslied. Er wordt zo van binnen uit muziek gemaakt, elke keer als ik dit zie krijg ik weer kippenvel. In het fragment is ook te zien dat Bernstein zelf ontroerd is.





In dit fragment zingt José Carreras het bekende lied Maria. Als de opname meerdere keren opnieuw gedaan moet worden door fouten van de tenor en opeens een stem door de luidspreker klinkt 'time's up' is de frustratie bij Carreras en Bernstein zichtbaar groot. Het resultaat is een prachtige opname van West Side Story, inmiddels meer dan 25 jaar oud, maar voor mij onevenaarbaar. De documentaire over de opnames vormt een mooi historisch document.

En dan nog een extraatje: een uitvoering van de Mambo uit West Side Story. Om dezelfde reden voor mij favoriet: intensiteit, passie en plezier spatten er vanaf! Het Simon Bolivar Orkest is voortgekomen uit een project El Sistema (muziek voor ieder kind) in Venezuela. Ook de dirigent Gustavo Dudamel heeft als kind aan dat project deelgenomen. Op deze manier kan muziek je eigenlijk niet níét raken.

In juni speelde het orkest o.l.v. Dudamel in het Concertgebouw in Amsterdam als afsluiting van het Holland Festival. Inclusief deze toegift. Het publiek ging uit zijn dak. Ik ook! Het was geweldig om daar bij te zijn.

zaterdag, augustus 11, 2012

Jouw Zomergasten fragment 13: Edward

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het dertiende fragment, van Edward van de Vendel:

Ik zou iets laten zien dat aangeeft hoe direct een leven beïnvoed kan worden door beeld. Door televisie. Door internet. Door mensen die je via je scherm ontmoet en die je veranderen. 
Een van de mooiste voorbeelden daarvan is de It Gets Better-campagne, een door Dan Savage en zijn echtgenoot Terry Miller gestart internetinitiatief. Naar aanleiding van een verschrikkelijke reeks zelfmoorden van jongeren met homogevoelens hebben door hun plan, dat in september 2010 begon, veel, héél veel mensen een ondersteuningsvideo opgenomen. 
Onbekende mensen en heel bekende mensen. Stuk voor stuk probeerden ze een hand door het scherm te steken. 
Het Amerikaanse project kreeg navolging in andere landen als Australië, Canada, Engeland, Peru en Finland. 

Er zijn zoveel It Gets Betterfilmpjes - het is moeilijk om een representatieve keuze te maken.

Wat de beroemde mensen betreft was natuurlijk de boodschap van president Obama belangrijk, net als die van vice-president Biden of die van Hillary Clinton. Maar zéker ook de filmpjes van mensen als Lady Gaga of Chris Colfer.

Er waren ook prachtige filmpjes van universiteiten of bedrijven als Facebook, Google en Apple. Een heel bijzondere is die van Pixar:

Zeer roerend zijn de filmpjes van ándere jongeren, jongens en meisjes die nog maar onlangs in dezelfde moeilijke situatie zaten, of er misschien nog in zitten. Bijvoorbeeld die van Tyler:

Maar ik kies voor een video van de acteur B.D. Wong (bekend uit o.a. de gevangenisserie Oz).
Hij vertelt - fluisterend - over zijn eigen verhaal, maar laat aan het einde wel héél concreet zien dat het beter wordt. Goed luisteren. Goed kijken.

vrijdag, augustus 10, 2012

Jouw zomergasten fragment 12: Rita

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het twaalfde fragment, van eh... mijn moeder:

De tekst is van Simon Carmiggelt, de stem van Ko van Dijk...

donderdag, augustus 09, 2012

Jouw zomergasten fragment 11: Corien

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de elfde bijdrage, van Corien Oranje.

Ha Sien,

Ik weet dat je dit leest. En ik ben vastbesloten dat boek te winnen, dit jaar. Daarom kies ik NIET voor een hartverscheurende scene uit La vita è bella, en ook niet voor de geweldige YOU CAN DO IT BRUCEY-scene uit Matilda, maar voor de beste politieserie die ooit gemaakt is. Met een bijzonder aantrekkelijke hoofdrolspeler, zoals je zelf ook zult beamen. Kommissar Rex. En ik kies niet voor één fragment, maar voor de hele aflevering.



Commentaar van Sien: Die scène uit Matilda is ook mooi, hoor. Ik zou wel eens een remake van die film willen maken zien met pensstaven. Maar Rex is natuurlijk ook goed. In Rex herken ik veel van mezelf: intelligent, integer en strijdend tegen de misdaad. Rex lost voornamelijk moorden op, ik treed vooral op tegen andere criminelen, zoals katten. Trouwens, 9,95 maar? Voor zo'n mooi boek. Tss. Da's bijna gratis.

woensdag, augustus 08, 2012

Jouw zomergasten fragment 10...

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de tiende bijdrage, die via Youtube werd opgestuurd via het account Eaglebooks.  

Mijn fragment: "Not I" van Samuel Beckett (1973). Schrijven als Beckett heeft mij altijd het hoogst haalbare geleken. En ik ben er nog lang niet. 


dinsdag, augustus 07, 2012

Jouw zomergasten fragment 9: Bibi


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de negende bijdrage, van Bibi. Met als enige commentaar deze magere zes woorden:

Nou gewoon omdat het grappig is.


maandag, augustus 06, 2012

Jouw zomergasten fragment 8: Mathijs


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de achtste bijdrage, van Mathijs Meinema:


Voor mijn Zomergastenfragment heb ik gekozen voor een vrij recente gebeurtenis op televisie. Dit is een fragment van de MTV VMAs (Video Music Awards) uit 2009. In juni van dat jaar overleed Michael Jackson. Ik was niet echt een fan van zijn muziek: het was niet iets wat wij thuis luisterde, dus ik kende wel een aantal nummers, maar niet het hele oeuvre. Daarbij groeide ik net in de verkeerde periode op: ik moest het doen met de lijkbleke 'You Rock My World'-Michael en niet de legende van 'Bad' of 'Smooth Criminal'. 


Het idee dat hij een eigen pretpark had, was natuurlijk wel heel erg cool, totdat de beerput over het vermeende kindermisbruik open werd getrokken. Daarom was het ook zo raar dat ineens iedereen volledig pro-Michael was na zijn dood. Misschien kwam dat ook door de avond van zijn herdenkingsceremonie. Zijn hits werden nog eens opgetreden door artiesten als Jennifer Hudson en als klap op de vuurpijl mocht zijn dochter nog in de microfoon snikken. Ondanks dat het veel toeters en bellen waren, werd ik er ook door geraakt. Ineens zat ik te huilen om een man die ik niet kende en wiens muziek mij niet eens zo erg aan het hart ging. 

Na die avond ben ik wat meer Michael Jackson gaan luisteren en ik vond het fantastisch. Ik vind het eigenlijk schandalig om pas fan van iemand te worden na zijn of haar dood, maar nu bevond ik me in dat schuitje. Afijn. In september 2009 waren de VMAs: een awardshow die garant staat voor spektakel (in 2003 nog het evenement waar Madonna zowel met Britney Spears als Christina Aguilera zoende). De dood van de King of Pop zou hoe dan ook geëerd worden. De manier waarop vond ik fenomenaal. Het begin van het filmpje is een beetje aan de saaie kant, volgens critici, totdat zusje Janet op de proppen komt en nog een keer met haar broer danst. Ongelooflijk. 

Wat ook nog bijzonder is aan het fragment, is dat één van de dansers bij Smooth Criminal de mist in gaat bij het naar voren leunen. Hij staat, helaas voor hem, ook nog eens vrij vooraan, aan de rechterkant. De techniek van deze beweging is fascinerend, maar het lukt de danser niet en ik voelde zoveel plaatsvervangende schaamte. Kijk, als je een draai de verkeerde kant opmaakt: jammer dan, dat ziet niemand. Maar dit naar voren leunen, valt extreem op.  

Een heel mooi iets en een heel beschamend iets in één:

zondag, augustus 05, 2012

Jouw zomergasten fragment 7: Ronald


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de zevende bijdrage, van Ronald Cleveringa:


Tegenwoordig kent iedereen deze man, maar er was een tijd dat hij hier in Nederland nog onbekend was. Wij zaten toen voor een uitwisseling een paar maanden in Boston. Britse collega-expats vertelden ons dat we de voorstelling van deze man moesten zien. In Engeland was hij toen al een behoorlijke ster. We wilden eigenlijk niet gaan omdat er een snowstorm voorspeld was. Gelukkig zijn we toch gegaan. De sneeuw viel heel erg mee. Een echte sneeuwstorm heet daar een blizzard. Die hebben we ook meegemaakt.

In deze voorstelling zat de sketch die jullie zo gaan zien, al was die in mijn herinnering totaal anders en nog vele malen geestiger. Dat kan komen door zijn charisma. In levenden lijve lig je al dubbel wanneer hij je aankijkt. Op tv komt dat toch minder over. Het is mijn zomergasten inzending, ook vanwege de herinnering aan die mooie tijd daar.

(Het filmpje begint met een commercial omdat de versie die Ronald opstuurde niet te kopiëren was)

zaterdag, augustus 04, 2012

Jouw zomergasten fragment 6: Wilma

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de zesde bijdrage, van Wilma de Jong:


’t Is een lastige keuze. Niet wat ik wil laten zien, maar wel of ik kies voor een fragment met spoiler of dat ik direct een hele film laat zien. 

Gelukkig biedt de Zomergastenformule een compromis: Ik laat het fragment met spoiler zien en na afloop van de uitzending vertonen we Lilya 4-ever als Zomergastenfilm.

Kijken naar Lilya 4-ever is geen genoegen. Een hartbrekende film die nog lang in mijn hoofd bleef na-ijlen over een meisje uit Estland dat in handen valt van een loverboy. Het is een rauw verhaal waar niets romantisch aan is. Wat mij betreft verplichte kost op alle middelbare scholen.
Het fragment laat het einde van de film zien. Zelfmoord ja. (En wat wás ik als kijker blij voor Lilya dat het haar gelukt leek te zijn)



De hele film is ook via youtube te bekijken. Klik voor ondertitels (in het engels) op het rode cc-knopje rechts onderin het beeld:




vrijdag, augustus 03, 2012

Jouw zomergasten fragment 5: Ionica


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de vijfde bijdrage, van Ionica:

Natuurlijk zou ik eigenlijk een mooi fragment over wetenschap moeten kiezen, maar in plaats daarvan noem ik lekker het einde van mijn favoriete film. Omdat ik van die bijna negen minuten altijd opvrolijk.

Voor wie de film niet gezien heeft: Strictly Ballroom is een klassieke lelijk-eendje-dansfilm van Baz Luhrmann. Het mooiste aan dit fragment is dat de man die als eerste gaat klappen de vader van de mannelijke hoofdpersoon is. Een sullige man, die zelf vroeger ook zijn eigen passen wilde dansen; maar dat mocht niet van zijn vrouw. Zijn hele leven deed hij alles keurig volgens de regels, tot zijn zoon zo magnifiek op zijn knieën de dansvloer opkomt. 




Grappig genoeg blijkt Strictly Ballroom de lievelingsfilm van allerlei mensen die ik ken, misschien omdat we allemaal niet zo goed in de bestaande regels passen en toch hopen om te winnen. 

Overigens fantaseer ik bij Zomergasten vaker over hoe ik het als presentator aan zou pakken, dan over de fragmenten die ik als gast mee zou nemen. Ben ik de enige die dat doet?

donderdag, augustus 02, 2012

Jouw zomergasten fragment 4: Diet


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de vierde bijdrage, van Diet Groothuis:

Een fragment uit 'Breaking the Waves', film van Deens Dogma-regisseur Lars von Trier, waarin Bess, een puur, naïef, volgens sommigen simpel, meisje in een zwaar religieus Schots dorp, trouwt met de Deense Jan, die op een olieplatform werkt. Als hij weer vertrekt naar het booreiland mist Bess hem zo erg dat ze bijna gek wordt.
Dan volgt deze scène:




Waarom deze scène? 

Ademloos. Keer op keer bij het bekijken van deze film, een onnavolgbare mengeling van ontroerende, onvoorwaardelijke liefde (mysterieus onderwerp wat mij betreft), rücksichtsloze overgave (idem), religieuze gekte en perversie. Een constant koorddansen van ongemakkelijkheid en verwondering en er zijn maar weinig regisseurs die dat voor elkaar krijgen. Alles ambachtelijk, rauw en zintuiglijk gefilmd, tot onder je huid. Het fragment is het begin, de knoop van waaruit gekte, toewijding, verwording zich ontvouwen.

woensdag, augustus 01, 2012

Jouw zomergasten fragment 3: Pascale


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de tweede bijdrage, van Pascale:

Ik zou iets laten zien uit de documentaire Hold me tight, let me go van Kim Longinotto. Een portret van de Mulberry Bush School, waar kinderen wonen die geen school meer hebben wil, ook al zijn de kinderen nog piepjong. Op de Mulberry Bush zijn 108 grote mensen op 40 kinderen.
Ik zou iets uit deze film kiezen om twee redenen: ten eerste omdat ik het een ontroerende documentaire vind. Ik vind het knap hoe Longinotto erin slaagt om kinderen waar je aanvankelijk misschien moeilijk sympathie voor kunt voelen (je zal er een kinderpartijtje vol van hebben) zo te portretteren met al hun achtergronden en gevoelens, dat je ze kunt bekijken door de ogen van hun liefdevolle begeleiders.
 
Ten tweede zou dit een fragment zijn dat bij het thema van mijn avond past. Ik zou namelijk wel een thema willen, niet alleen een verzameling leuke stukjes. De verleiding voor dat laatste lijkt me wel groot: Willem Ruis en Live Aid vanwege de warme herinneringen, Twin Peaks om te zien of ik er nu wel iets van zou begrijpen, alle 250 afleveringen Beeldenstorm met Henk van Os. Maar de mooiste uitzendingen vind ik zelf altijd die met een thema dat terugkomt óf een zomergast met een echte specialisatie -zo'n mevrouw Dehue of Cees Fasseur. Een beetje wat Micha Wertheim zei: 'Als iemand echt veel over iets weet en er goed over kan vertellen, maakt het onderwerp me niet zoveel uit.' Aangezien ik geen specialist op enig gebied ben, zou ik voor het thema gaan.
 
Ik denk dat mijn thema zou zijn dat de wereld drijft op schijnbaar onbeduidende mensen die grootse daden doen. Niet met luid aangekondigde Make A Difference Days en krantenkoppen, maar dagelijks, bijna in het geheim. Zonder er iets voor terug te krijgen in de vorm van schouderklopjes of roem. Zo'n documentaire is natuurlijk meteen een tegenstelling, want als je er een film van maakt, is het niet meer in het verborgene. Toch laat de documentaire die mensen op een integere manier zien. Hoe ze buiten het systeem stappen door zich te ontfermen over mensen die door iedereen opgegeven zijn. Hoe ze zichzelf een beetje opzij zetten voor anderen, voor die kinderen. Dit is niet per se het beste fragment uit de film, maar het was makkelijk voorhanden en geeft wel een goede indruk, denk ik.
 

 
Hoeveel fragmenten mag ik insturen? Mijn hoofdfilm zou namelijk deze zijn: Das Leben der Anderen.
 
Past ook in het thema. Iemand die buiten het systeem durft te treden en zichzelf opzij zet voor iemand anders, iemand die hij niet eens kent. Dat is liefde, vind ik. Prachtige film.