vrijdag, juli 27, 2012

Mijn fragment (zie ook het stukje hieronder)

A Bridge Too Far.

Het scenario is van William Goldman, naar het beroemde boek van Cornelius Ryan.

Een paar scènes voor het fragment dat je zo gaat zien moet James Caan aan een doodsbange jonge officier beloven dat die niet zal sterven.

'Doe niet zo dom,' zegt Caan. 'Dat kan ik toch niet beloven.'
'Ik wil het,' zegt de officier. 'Beloof het.'
'Dat slaat nergens op.'
'Doe het toch.'
'Goed: je zult niet sterven.'
'Nee, je moet het menen.'
'Oké dan. Ik beloof plechtig dat je niet zult sterven.'
'Meen je dat?'
'Ja. Jij zult niet sterven. Op mijn erewoord.'
'Dank je.'

Bij de eerste de beste veldslag wordt de officier geraakt door een kogel. Recht in zijn hoofd. Even later volgt deze scène.



De film was in Europa een bescheiden succes, maar in de Verenigde Staten flopte hij totaal. De reden was dat de critici en het publiek de film veel te ongeloofwaardig vonden. 'Hoe kan zo'n gerenommeerde scenarioschrijver met zo'n rammelend verhaal komen,' was de kritiek. Wat ze vergaten is dat het juist gebaseerd was op de werkelijkheid. Ook de bovenstaande scène.

De volgende film van Goldman werd weer een groot succes. Het was The Stepford Wives, een film waarin alle vrouwen uit een dorpje robots blijken te zijn...

Voor Goldman was dit een belangrijke les: waar gebeurde verhalen hoeven niet altijd geloofwaardig te zijn voor het publiek, terwijl complete fictie/flauwekul wél aannemelijk is als je die maar geloofwaardig genoeg weet te presenteren.

4 opmerkingen:

Ionica zei

Heel mooi fragment, en nog mooier door het verhaal erbij.

Diet zei

Dit was mijn 1e film ooit. Films bestonden niet in ons dorp, of hooguit als iets ver en slechts in de verre buitenwereld. Toen gingen mijn vader en ik (op m'n 15e ofzo?) samen naar deze film. Onuitwisbare indruk. Om meer dan 1 reden dus.

coen zei

Ik ben nog wezen kijken bij de opnames in Deventer (die brug leek op die van Arnhem). In mijn herinnering sliepen veel acteurs in Raalte (maar dat kan een foute herinnering zijn).

Jan Paul zei

Mijn broers konden een figurantenrolletje krijgen in de film. Maar dat betekende dat ze hun haar moesten knippen. Dat ging te ver voor de pubers in de jaren zeventig...