dinsdag, juli 31, 2012

Jouw zomergasten fragment 2: Stefan Bosmans


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de tweede bijdrage, van Stefan Bosmans:


Ik weet niet of Vlaamse programma's in aanmerking komen, maar ik zou dolgraag de Pak de Poen Show uit 1987 eens opnieuw zien. Het was een show waar alles misliep wat ook maar mis kon gaan en die leed onder de ontzettende knulligheid van de twee presentatoren: Manu en René Verreth. Zij waren In Vlaanderen wereldberoemd als acteurs, maar hadden duidelijk geen enkel talent voor het presenteren van een show.




Nog een fragment vind je hier. En je vindt nog wel meer op Youtube.

(Zeg je even aan je moeder dat haar haar wel heel erg leuk zit de laatste tijd?)

maandag, juli 30, 2012

Jouw zomergasten, fragment 1: Paul Teng

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de eerste bijdrage, van Paul Teng:

De moeder van alle 'aanvoerder-spreekt-manschappen-voor-de-slag-moed-in' speeches... Kenneth Brannagh doet Shakespeare's Henry V.



Morgen: Stefan Bosmans. Nieuwe inzendingen zijn nog welkom.

vrijdag, juli 27, 2012

Mijn fragment (zie ook het stukje hieronder)

A Bridge Too Far.

Het scenario is van William Goldman, naar het beroemde boek van Cornelius Ryan.

Een paar scènes voor het fragment dat je zo gaat zien moet James Caan aan een doodsbange jonge officier beloven dat die niet zal sterven.

'Doe niet zo dom,' zegt Caan. 'Dat kan ik toch niet beloven.'
'Ik wil het,' zegt de officier. 'Beloof het.'
'Dat slaat nergens op.'
'Doe het toch.'
'Goed: je zult niet sterven.'
'Nee, je moet het menen.'
'Oké dan. Ik beloof plechtig dat je niet zult sterven.'
'Meen je dat?'
'Ja. Jij zult niet sterven. Op mijn erewoord.'
'Dank je.'

Bij de eerste de beste veldslag wordt de officier geraakt door een kogel. Recht in zijn hoofd. Even later volgt deze scène.



De film was in Europa een bescheiden succes, maar in de Verenigde Staten flopte hij totaal. De reden was dat de critici en het publiek de film veel te ongeloofwaardig vonden. 'Hoe kan zo'n gerenommeerde scenarioschrijver met zo'n rammelend verhaal komen,' was de kritiek. Wat ze vergaten is dat het juist gebaseerd was op de werkelijkheid. Ook de bovenstaande scène.

De volgende film van Goldman werd weer een groot succes. Het was The Stepford Wives, een film waarin alle vrouwen uit een dorpje robots blijken te zijn...

Voor Goldman was dit een belangrijke les: waar gebeurde verhalen hoeven niet altijd geloofwaardig te zijn voor het publiek, terwijl complete fictie/flauwekul wél aannemelijk is als je die maar geloofwaardig genoeg weet te presenteren.

Jouw zomergasten 2012


Stel dat jij in Zomergasten zou zitten. Welk fragment zou jij zéker willen laten zien? En waarom?

Mail de link (van Youtube, Vimeo e.d.) naar info[apenstaart]janpaulschutten.nl. De mooiste inzending krijgt een boek van mij naar keuze.

Alle inzendingen worden beoordeeld door een zéér deskundige jury met een uitstekende smaak. Echt. Vraag maar aan mijn moeder.

donderdag, juli 12, 2012

Kees rules!

(klik voor groot)

Deze hadden jullie nog te goed. Een geweldige spread uit 'Is dat alles?' van Kees de Boer. Zijn illustraties zijn als een drietrapsraket. Eerst denk je 'Mooi!', dan zie je grap één en vervolgens grap twee.  Daarbij gebruikt hij telkens weer een andere methode, zodat het nooit voorspelbaar of een trucje wordt. Bij humor is timing het belangrijkste element. Zelfs de beste grap van de wereld kun je verpesten met een slechte timing. De tekeningen van Kees hebben precies de goede timing.

maandag, juli 02, 2012

Goed en nog beter



Jullie houden nog een stukje van mij tegoed over de briljantheid van Kees de Boer. Dat komt. Momenteel word ik nog even helemaal opgeslokt door het boek dat ik nu aan het schrijven ben.

Het goede nieuws is dat ik binnenkort ook daaruit enkele stukjes uit zal posten. Dan begrijpen jullie hopelijk waarom ik het mijn beste non-fictieboek tot nu toe vind. Het nog betere nieuws is dat jullie volgend jaar zelf het boek kunnen kopen.