maandag, maart 05, 2012

Lachen om een chromosoom

Als het gaat om de Geronimo Stiltons tegenover de literair verantwoorde boeken, dan wordt heel vaak het woord ‘makkelijk’ gebruikt. Geronimo Stilton is makkelijk en voor literatuur moet je meestal moeite doen. Dat klopt. Voor veel mooie dingen moet je inderdaad moeite doen. En dat is goed. Zolang je maar beloond wordt voor die moeite.

Want het is een misverstand om te denken dat moeilijkere kunst ook meteen ontoegankelijk is. Als de beloning groot genoeg is, dan is elke vorm van inspanning die je van de lezer vraagt gerechtvaardigd.

Ik werk momenteel aan mijn Magnum Opus. Een boek dat – in mijn ogen – Kinderen van Amsterdam op alle fronten moet overtreffen. Dat is niet eenvoudig. Zo ben ik nu al bijna twee weken bezig met een stukje van maar een paar honderd woorden. Het gaat over een uiterst ingewikkeld wetenschappelijk onderwerp. Voor kinderen uiteraard. Ik heb een paar prachtige metaforen bedacht die de tekst heel helder en bondig uitleggen. Helaas zullen maar weinig kinderen die metaforen begrijpen. Aan de andere kant kan ik de tekst ook zo opschrijven dat ieder kind hem zal begrijpen. Maar of dat een boeiende tekst wordt is een ander verhaal. Begrijpen is niet genoeg. Ik wil het zo goed verwoorden dat ze mee worden gezogen in de tekst. Dat ze genieten van het lezen van die ingewikkelde informatie. Dat ze informatie krijgen waarvan ze vooraf nooit gedacht zouden hebben dat die hen zou boeien. Dat ze enthousiast raken over een gen en lachen om een chromosoom.

Kinderen nemen de moeite al om mijn boek over een ingewikkeld onderwerp te lezen. Ik doe dan de moeite om ze zoveel mogelijk te belonen.

2 opmerkingen:

Pascale zei

En dat laatste is het grote verschil met Geronimo Stilton. Dat jij die moeite voor hen neemt en twee weken bezig bent met een paar honderd woorden.

Ik zou overigens niet bang zijn om een Haas te schrijven en gewoon gaan voor de geweldige metaforen. Niet voor de 'watered down version'. Ten eerste omdat kinderen die zo'n onderwerp lezen niet bang zijn om om opheldering te vragen aan een volwassene om hen heen. Ten tweede omdat de meerwaarde van dit soort boeken juist in het taalgebruik ligt. Anders wordt het een tekstboek uit een schoolmethode: iedereen snapt het, maar de sjeu is eraf.

Hengelgo zei

Jan Paul, zo moet iedere schrijver zijn boek willen schrijven.
Het gevoel wat de lezer daarbij krijgt is onbetaalbaar.