zaterdag, maart 17, 2012

Een prijs zonder inflatie


In 2006 begon ik met de research voor Kinderen van Amsterdam. Het was de bedoeling dat het boek bij Querido zou verschijnen, maar in 2007 begonnen Maria Holtrop en Annelies Fontijne een kinderfonds bij een nieuwe uitgeverij Nieuw Amsterdam. Met beide had ik heel goede ervaringen en ik had het idee dat hun nieuwe uitgeverij beter aansloot op wat ik wilde. Ik vertrok dus, in goed overleg, bij Querido. Met vormgever steef liefting en tekenaar Paul Teng bedachten we de opzet van het boek. Ik kon eindelijk schrijven… nou ja… als ik schrijven kon.

Kinderen van Amsterdam begon met een writer’s block van twee maanden. Uiteindelijk kwam het natuurlijk goed. Een writer’s block is nooit leuk, maar het is ook niet verkeerd. Zo’n blokkade is er altijd om een reden. En als je dat probleem hebt opgelost levert al dat denkwerk een mooier boek op.

Het werd mijn eerste griffel! Zilver. Het zoveelste euforiemoment. De grote grap was dat ik dacht dat non-fictie geen kans maakte op goud. Het was immers nog nooit gebeurd. Bij de bekendmaking van de Gouden Griffel zat ik dus totaal zonder zenuwen in de zaal. Ik kon toch niet winnen. Maar op het moment dat de eerste woorden van het winnende juryrapport werden uitgesproken herkende ik de tekst meteen. Die had ik twee uur daarvoor nog gehoord tijdens het griffeldiner. Over míjn boek.

Op dat moment flitste er van alles door mij heen. ‘Dit gaat er gebeuren…’, ‘dat gaat er gebeuren…’, ‘dit staat me te wachten…’, ‘dat staat me te wachten…’ alleen maar leuke dingen. Alleen maar sensationeel geweldige dingen. Ik droomde als kind wel eens dat ik een enorme doos vol speelgoed kreeg. Dit was net zo’n droom. Want dat was het natuurlijk. Ik had al lang besloten dat het niet echt was en dat de wekker even later zou gaan. Maar tot die tijd kon ik nog wel even genieten van die droom. Dat is de reden dat ik totaal ontspannen en zonder enige plankenkoorts voor een volle zaal stond: het was toch allemaal niet echt.

Maar het bleek wel degelijk echt. De volgende ochtend werd ik net zo vrolijk wakker. De ochtend daarop ook. Het is een gebeurtenis waar geen enkele inflatie in zit. Het went niet. Het blijft even bijzonder. Nog steeds ben ik totaal overrompeld door wat me toen overkomen is. En nog steeds kan ik er niet zonder tranen in mijn ogen over schrijven.

4 opmerkingen:

Corien zei

geweldig. Deze hele schrijverwordenserie trouwens.

Ionica zei

Ben het helemaal met Corien eens!

Diet zei

idem!

marieke zei

Nog altijd een van mijn beste CPNB-herinneringen.