zaterdag, december 22, 2012

Sien Charles Knut...


(klik voor groot)

Sien was met slechts één naam niet helemaal tevreden. Daarom bedacht ze er zelf regelmatig namen bij. De achternaam kwam het eerst. En omdat zij ook een goede herder was moest dat natuurlijk Christus zijn. 

De tweede naam werd Charles. Want dat is de tweede naam van een schrijver waar we zéér bevriend mee zijn. En toen kwam het hele gedoe om het ijsbeertje Knut. Sien vond dat wel een passende naam. Toen Bibi aan Oorlogsdieren werkte hoorde Sien de naam Rifleman en die werd dus meteen toegevoegd. Daarna won Hinkelien Schröder goud op de Olympische Spelen. Bleek president Obama ook zwart te zijn (schept een band). Dreef het hondje Ban twee weken op de oceaan. Bleek burgemeester Aboutaleb een vrouw te hebben die Khaddouj heet. En was Minerva de godin van de wijsheid. Zo kregen we Sien Charles Knut Rifleman Hinkelien Obama Ban Khaddouj Minerva Christus.

En toen was Bibi jarig en kreeg ze dit cadeau van Edward. Alle namen van Sien getekend door Floor de Goede. Alleen Knut zit er niet bij, maar dat is eigenlijk maar goed ook. Maar wát een geweldige tekeningen en wát een geweldig cadeau...

woensdag, december 19, 2012

Toffie



De meeste mensen houden van het geluid van een knapperend haardvuur. Wij prefereren het geluid van een knagende hond. Toen Toffie eergisteren voor het eerst volkomen ontspannen lag te knagen biggelden de tranen over mijn gezicht. De linkertranen waren vanwege het feit dat we die lieve Sien nooit meer zo zullen horen knagen, de rechtertranen waren vanwege het geluid van Toffie.

Vooraf wisten we dat Toffie het verdriet om Sien nooit weg zou nemen. We hoopten dat we met het dier weer wat nieuw geluk in huis zouden halen. Maar dat we zo snel zo totaal verknocht zouden raken aan dit heerlijke wezentje, hadden we nooit durven dromen.

Die sokken liggen daar trouwens niet voor niets. Toffie omringt zich graag met Bibi's sokken. Desnoods haalt hij ze zelf uit de wasmand.

zondag, december 16, 2012

Ook een huisdier dat bang is voor vuurwerk?

Het gelazer is weer begonnen...

Iedereen met een hond of kat die bang is voor vuurwerk kan de posters printen (klik eerst op het plaatje voor een grotere afbeelding en sleep die naar je bureaublad) en overal ophangen. Hoe meer mensen meedoen, hoe beter. Hang het vooral op rond scholen. Veel scholieren houden van vuurwerk én van dieren. Ze zijn zich niet bewust van de ellende die ze aanrichten.

De link op de poster naar www.alleenvuurwerkopoudejaarsavond.nl is helaas dood, maar de boodschap is duidelijk.






woensdag, december 12, 2012

Van wit naar zwart


De afgelopen dagen waren we hier. In een dikke laag sneeuw die op de meest onmogelijke manieren over de bergen lag gedrapeerd. En toen we gisteravond terugkwamen wachtte ons dit:


Dit is Toffe. Onze nieuwe gezinsuitbreiding (officieel heet hij Toffe, maar wij schrijven 'Toffee' en zeggen 'Toffie', maar wie weet verandert de naam nog). Toffee komt uit Spanje via de hondenopvang Robustiano. Op de dag af drie maanden nadat Sien overleed. Een raar toeval.

Eigenlijk was het voor ons uitgesloten dat er zo snel na Sien een nieuwe hond zou komen. De belangrijkste reden was dat zo'n hond het verdriet om Sien toch niet weg kan nemen. Dat kan ook niet en dat zal ook niet. Maar we kunnen wél naast het verdriet om Sien proberen om er weer wat vrolijkheid in huis bij te krijgen. En toen we Toffee zagen ging het snel. Heel snel. Heel erg snel.

Die vrolijkheid die we er bij willen krijgen is er op dit moment nog niet, zoals je op de foto kunt zien. Toffee is gisteren vanuit het asiel in Spanje per vliegtuig naar Brussel gevlogen. Daarna volgde een lange rit met de auto naar Amsterdam en om twaalf uur 's avonds was het diertje bij ons. Hij is voor het eerst van zijn leven in een huis. Voor het eerst in een stad, met rare geluiden en enge machines. En dat alles ook nog eens bij wildvreemde mensen.

Maar we hebben al één kwispel gezien en hij heeft vannacht heerlijk geslapen. Gisteravond was hij nog doodsbang, dat begint heel langzaam te verdwijnen. Gemiddeld duurt het ruim een maand voordat een opvanghond helemaal gewend is. Kortom: komt goed.

Het is een beetje te donker voor foto's. Die volgen nog wel, maar hij lijkt meer op een vari dan op een hond.

vrijdag, november 23, 2012

Opschepclinics in Amsterdam en Sittard



Opscheppen is hot. RTL komt waarschijnlijk komend voorjaar nog met het programma So You Think You Can Brag en The Boast of Holland. Een week later gevolgd door SBS met Sterren Scheppen Op (waarschijnlijk op het ijs, van de duikplank, in de jungle of in hun eigen braaksel. Maar dat is nog vrij onzeker). Marcel Gelauff overweegt een speciale editie van het NOS journaal van half negen tot negen op Nederland 2, waarin het nieuws gigantisch overdreven gaat worden.

In het land blijkt een enorme vraag naar opschepcursussen. In het land zijn er dan ook duizenden NLP-coaches die zich hebben laten omscholen tot opschepcoach. Kijk in uw regionale Gouden Gids voor een coach bij u in de buurt.

Zelf geef ik de komende week twee clinics. Morgen, zaterdag 24 november, ben ik van 15.00 tot 16.00 uur bij Hoogstins in de Kinkerstraat in Amsterdam. Woensdag 28 november ben ik van 16.00 tot 17.00 uur bij Boekhandel Krings in Sittard.

De clinics zullen zich toespitsen op 'een stukje' theorie: vertellen over 'Is dat alles?'. Daarnaast komen de basisbegrippen, techniekverbetering uitgebreid aan bod en volgen er natuurlijk diverse praktijkoefeningen. Iedereen, van kind tot opa is van harte welkom!

vrijdag, november 16, 2012

Inkleuren is een vak...

Met het boek over Scorel zijn we al zo ver gevorderd dat de eerste bladzijdes ingekleurd kunnen worden. Maar hoe? En door wie? Paul Teng deed een oproep en daar kwamen flink wat reacties op. Maar deze drie dames staken er op meerdere fronten bovenuit. Maar wie van de drie is het best? Of liever gezegd, past het best bij het boek? Een lastige keuze. Let maar op. (helaas zijn de kleuren niet zo helder als in de originele inkleuringen. En klik voor groot).

Dit is het origineel:


Deze proef is van Dina Kathelyn. Let op de zelf toegevoegde schaduwen. 


Deze is van Ingrid de Vuyst. Let op het schitterende marmer.


En deze is van Sophie Lafon. Kijk naar die prachtige inkleuring van de muren.


Wij hebben gekozen. Maar wie zouden jullie kiezen?

dinsdag, november 13, 2012

En ons promofilmpje!

De leukste wedstrijd van het jaar!


En als ik zeg dat we iets leuks gaan doen, dan gáán we ook iets leuks doen. Kijk op deze site: opascheptop.nl. Het is een opschepwedstrijd voor opa's en iedereen die denkt dat hij of zij zich opscheptechnischerwijs met een opa kan meten. Allemaal ter meerdere eer en glorie van ons boek 'Is dat alles?' natuurlijk.

Winnen kan op twee manieren. Of je maakt een filmpje van ongeveer een minuut, zet dat op Youtube en linkt het naar ons. Het beste filmpje wint een op maat geschreven opschepverhaal, ingelijst met een originele tekening van Kees de Boer. Of je doet mee op Twitter of Facebook en stuurt een kort opscheptekstje dat wij, als het goed genoeg is, delen of retweeten. De beste tekst wint een boekenpakket ter waarde van 150 euro en een originele tekening van Kees de Boer.


maandag, november 05, 2012

André en ik



Hoe is het nou om zover van de wereld te zijn? Word je niet misselijk en draaierig? Op welke manier tast die zweverige toestand je lichaam aan? En hoe is het daarna? Wanneer voel je je weer normaal? André Kuipers vroeg me het hemd van het lijf over het fenomeen extreme dronkenschap.

Nee hoor. Ik mocht hem even interviewen voor een boek over Artis. En het ging nauwelijks over ruimtevaart, maar vooral over dieren. 



dinsdag, oktober 30, 2012

Het Nachtwachtje


We gaan iets héél leuks doen. Volgende week, op 6 november dan wordt 'Het meisje met de gouden jurk' gepresenteerd. Het Gouden Boekje over de Nachtwacht met de weergaloze illustraties van Martijn van der Linden. Dat is al geweldig. In het Rijksmuseum. Dat maakt het nog leuker. Met medewerking van Ton Meijer. Dat is bijna het leukst. Maar aan het einde van de presentatie gaan we een tableau vivant maken met schoolkinderen die de Nachtwacht uit gaan beelden. Dat is natuurlijk het állerleukst.

donderdag, oktober 18, 2012

Blog voortaan alleen nog digitaal beschikbaar

De Raad van Bestuur van Janpauls.blogspot.com heeft besloten per heden alleen nog digitaal verder te gaan. Vanwege de hoge distributiekosten is het niet meer mogelijk om handgeschreven posts te versturen en thuis te bezorgen. Voor lezers in Oceanië en de eilanden rondom Zuid-Amerika gold deze maatregel al sinds januari 2012.

Hoeveel banen er door deze maatregel zullen verdwijnen is vooralsnog onbekend. De Raad van Bestuur meent deze stap te moeten nemen met het oog op de toekomst. Over de periode 2007-2011 liet Janpauls.blogspot.com nog een licht positief resultaat zien. Het Bestuur heeft er alle vertrouwen in dat het weblog ook in de toekomst nog voldoende rendabel zal zijn om succesvol voort te kunnen zetten.




maandag, oktober 15, 2012

Kutkrant



Vorige week zat de Telegraaf er ook al naast.

Gisteren ging het nog een stuk verder. De hele dag heeft dit bericht groot op de site van de Telegraaf gestaan, vanmorgen was het ook op televisie.

Het is niet eens zelf geschreven. Het is een vertaling van een nogal suggestief stuk in de Daily Mail. De journalist van die krant schrijft dat de Met Office (het Britse KNMI) een rapport heeft geschreven waaruit blijkt dat de aarde helemaal niet opwarmt. Daar zou het instituut verder weinig ruchtbaarheid aan hebben gegeven omdat het verhaal niet in hun straatje past.

In werkelijkheid was er helemaal geen rapport en heeft de journalist van de Daily Mail maar het een en ander bij elkaar verzonnen. Hier het bewijs. Zo'n 470 mensen mochten in de Telegraaf losgaan op de 'linkse kerk', 'klimaatmafia' en 'opwarmingszwendel'. Mijn ietwat genuanceerdere reactie – waar geen onvertogen woord in voor kwam – 'was niet geschikt voor publicatie'. Tja.

Zo wordt er bij enorm veel mensen een idee gevoed dat er helemaal geen klimaatopwarming is en dat de meteorologische instituten de kluit bewust belazeren. Die meteorologische instituten zelf zijn ook niet helemaal lekker. Met veel bombarie meldden die dat het noordpoolijs tot een record is gesmolten. Dat het zuidpoolijs tot een record is gegroeid lees je nergens.

Kortom: de berichten van beide kanten zijn veel te eenzijdig. En de Telegraaf is een kutkrant. Maar dat wisten we al.




woensdag, oktober 10, 2012

Paul Teng wint de Stripschapprijs!


Foto: Jim Bella

Eindelijk gerechtigheid! De Stripschapprijs, de belangrijkste prijs voor stripmakers gaat dit jaar naar Paul Teng. Véél te laat natuurlijk, maar beter laat dan nooit.

Zou er een Nobelprijs bestaan voor het tekenen van mooie vrouwen, dan zou Paul hem al lang hebben gewonnen (bewijsstuk A). Of een Nobelprijs voor het minutieus natekenen van oude steden, perfect gedocumenteerd (bewijsstuk B). Of een Nobelprijs voor schitterende strips in het algemeen. Of een Nobelprijs voor geweldige, bijzondere, lieve, integere, sympathieke persoonlijkheden.

Volgend jaar verschijnt er een prachtig stripboek van zijn hand, met een scenario waar we samen aan werken. Hieronder zie je een voorproefje van bladzijde 45 (geloof ik). Het gaat over Jan van Scorel en diens tijd in Rome toen er een Nederlandse paus regeerde en over Utrecht tijdens de Beeldenstorm. Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding.


maandag, oktober 01, 2012

50 x 50



Vorige week zondag raakten we tussen lezingen in het Museon door in gesprek met een vriendelijk stel. Het gesprek ging over het schrijven en de man vertelde dat hij ook wel eens schreef. Niet om uitgegeven te worden, maar voor zichzelf. Hij had een boek gemaakt met vijftig verhalen van vijftig woorden. De oplage kun je raden.

Vorige week kreeg ik een exemplaar opgestuurd. In vond ze steengoed! Hier een van mijn favoriete:


Niets om het lijf

Voorafgaand aan de voorstelling
was er commotie.
In het stuk zou een vrouw
met ontbloot bovenlijf dansen.
Hiermee werd puurheid verbeeld.
Het kon worden uitgelegd
als functioneel bloot.
Ik zat op de laatste rij.
Ik zag alleen beweging
en de contouren van verstrengelde lijven.
Een bril zou pas functioneel zijn.


zaterdag, september 29, 2012

Uitzending gemist: het promotiefilmpje!

Het was een drukke week, dus wat is er nu gezelliger dan met de hele familie op de bank naar een leuk filmpje kijken? Chips en cola erbij, niets meer aan doen. Goed nieuws voor iedereen die dit van plan is. Want in samenwerking met Youtube herhaal ik vandaag de hele dag mijn promotiefilmpje van gisteren! Iedereen die het gemist heeft of die het graag nog een keer wil zien kan het de hele dag lang zo vaak bekijken als hij wil. Gratis! Nee, geen dank. Wij doen het graag voor jullie:

donderdag, september 27, 2012

Het promotiefilmpje van het promotiefilmpje

Tja, als je een beetje mee wilt tellen in de boekenwereld, dan maak je een promotiefilmpje voor je nieuwe meesterwerk. Dat hebben Kees de Boer en ik dan ook gedaan. Op 28 september is het filmpje te zien. Maar vandaag iets nieuws! Iets wat nog nooit gedaan is. Een absolute primeur in het boekenvak. Namelijk: het promotiefilmpje voor het promotiefilmpje!

Door een raar foutje lijkt het trouwens alsof het boek in oblong-formaat is, maar dat is om de vijand op een dwaalspoor te brengen.

donderdag, september 20, 2012

High Tech Romeinen


Aanstaande zondag 23 september geef ik twee lezingen in het Museon, ter gelegenheid van de nieuwe tentoonstelling High Tech Romeinen. De eerste lezing zal gaan over uitvindingen vroeger en nu. Later op de middag vertel ik over wat er ons allemaal in 2030 te wachten staat. Iedereen is van harte welkom!

Via de link vind je alle belangrijke gegevens. Het begint om 12 uur.

woensdag, september 19, 2012

Marterpoep




Iedereen die Sien heeft gekend weet dat ze kon praten. Dat is heel normaal bij kinderboekenschrijvers. En een van de dingen die ze honderden keren verteld heeft is het verhaal van de marter. Toen Sien net geboren was werd het nestje met pups aangevallen door een marter. Gelukkig was Vlokkie, de moeder van Sien, er nog net op tijd bij. Ze beet de marter dood en de kleintjes waren gered. Sindsdien waren marters de grootste vijand van Sien. Ze had er zelfs een grotere hekel aan dan aan katten.

De dag nadat we Sien in België hadden begraven zijn we weer teruggegaan naar Frankrijk. Dat was een van de zwaarste momenten van de afgelopen dagen. Maar de volgende ochtend konden we voor het eerst weer even lachen. Het was stralend weer en deden het raam open. Wat lag er buiten in de vensterbank voor ons raam? Op een onmogelijke plek? Marterpoep. Eerst geloofden we het niet omdat er druiven in zaten, maar toen we het op internet controleerden bleek de poep maar van één dier afkomstig te kunnen zijn.

Wij zagen het als een teken van Sien. Niet dat ze poep- en piesgrappen maakte, maar dit was wel haar humor. Later kregen we meer tekens. Toen we zondag naar huis reden dook er op de weg een kauwtje op voor onze auto. Het vloog een tijd met ons mee en boog daarna af naar het volgende dorp. En gisteravond werden we in het Vondelpark getroost door een lief wit ratje. Toen we even later naar de lucht keken zagen we een enorme wolk in de vorm van dat diertje.

Zou er dan toch...? Een paar jaar geleden schreef ik dit stukje. Marieke en Ingrid hadden soortgelijke verhalen over lieveheersbeestjes en vlinders. Ted had er ooit zelfs een boek over geschreven. We waren eigenlijk nooit zo spiritueel, maar deze verhalen bieden in elk geval troost.

Ik ben benieuwd of jullie ook van dit soort verhalen hebben.

maandag, september 17, 2012

Sien


Vier weken geleden werd bij Sien spondylose geconstateerd. Kalkdeeltjes uit haar botten waren losgeraakt en zijn op een andere plek weer vast komen te zitten. Een echte ouderdomskwaal. Er was niets aan te doen, maar met medicijnen en pijnstillers zou ze nog een tijd mee kunnen. We lazen op internet over honden die er nog ruim twee jaar prima mee konden leven. 

Sien mocht geen trappen meer lopen, dus we moesten haar dragen. Eigenlijk was dat wel een vrolijk moment. We zeiden dat ze ging vliegen en maakten grappen over cabin crews, yellow door selectors en over de weersgesteldheid van de plek van landing onder aan de trap. Daarna volgde een gelukkige wandeling, want ze kon weer gewoon lopen en zelfs rennen. Maar dat laatste moesten we voortaan voorkomen.

Drie weken geleden is ze met Bibi meegegaan naar Frankrijk. Midden in de Bourgogne, een prachtige plek waar ze het altijd fantastisch had. Daar ging het redelijk goed. Ze had eens in de week een slechte dag, tussendoor was ze heel vrolijk. Afgelopen maandag ben ik ook naar Frankrijk gegaan, maar toen ik haar vorige week in zag schrok ik me wild. Ze was in die korte tijd zo broos geworden. We maakten ons enorme zorgen over de toekomst. Hoe zou dit verder gaan? Hoe moest dat in de winter met dat artroselijfje?

Dinsdag ging het weer mis. Maar dit keer was het erger. Ze viel even om en kon haar pootjes niet meer bewegen. We hebben haar meteen naar de dierenarts gebracht. Ze bleek een zware infectie te hebben, los van de spondylose. Haar lichaam was te zwak om daar weer bovenop te komen. We hebben haar mee naar huis genomen en daar is ze ‘s avonds om tien uur uit zichzelf overleden. Getroost door zes handen. 

Je kunt niet méér van iets of iemand houden dan wij van Sien hielden. Sien hoorde bij ons. Sien was een deel van ons. Ze was een begrip. Als fotografen langskwamen voor publiciteitsfoto’s en Sien zagen, dan wisten we hoe laat het was. Sien zou groot op de voorgrond terechtkomen en wij ergens onscherp op de achtergrond. Terecht. Sien had bijna 500 volgers op Twitter en 200 vrienden op Facebook. Zelfs mensen die haar nooit gezien hadden vroegen naar haar. Omdat ze wisten dat Sien ons favoriete gespreksonderwerp was en omdat ze wisten dat het altijd weer grappige verhalen opleverde. 

Sien heeft twaalf en een half jaar lang een prachtig leven gehad. Ze is bijna tot op het laatste moment vrolijk geweest. Ze heeft in totaal vier slechte dagen meegemaakt. Ze was niet in paniek en had geen pijn. Ze is omringd door liefde gestorven. Het zijn allemaal gedachten waar we later veel troost uit halen. Maar nu is het verdriet nog te groot.



dinsdag, september 04, 2012

De winnaar van Jouw zomergasten...

Nou las ik dat sommige deelnemers aan de Paralympics voor belangrijke wedstrijden kleine botjes braken om zoveel adrenaline aan te maken dat ze beter presteerden. Dat is nog niets vergeleken bij de deelnemers aan Jouw Zomergasten. Alles werd uit de kast gehaald om maar te winnen.

Er werd via de mail met modder gegooid over de inzendingen van andere deelnemers. Gigantische geldbedragen werden geboden. Een niet nader te noemen inzender bood een drieling aan als slaaf voor allerhande klusjes in het huis. Een ander bood een malse peuter aan als tussendoortje voor Sien. En na ernstige dreigementen moest mijn huis gecontroleerd worden op sabotage. Er bleek zomaar een gat in de gasleiding geboord te zijn. Maar met terroristen wordt niet onderhandeld.

Uiteindelijk kijkt de jury alleen naar kwaliteit. En kwantiteit. Hulde daarom aan iedereen die meerdere inzendingen stuurde. Toch stuurde de winnaar maar één fragment op. Wel met een behoorlijk lang verhaal. Stephen Fry zei eens: ‘als ik iets in elf woorden kan zeggen of in elfhonderd, dan verkies ik elfhonderd.’ En Tom Lanoye heeft ook een broertje dood aan ‘literaire anorexia.’ Schrijven is schrijven. Schrappen kan iedereen. En daarom is de winnaar…

Klaas Jan Runia!

Iedereen die heeft meegedaan ontzettend bedankt!

woensdag, augustus 29, 2012

Jouw zomergasten, fragment 22: Stefan

Fragment 22, van Stefan Bosmans. En: eindelijk seks. En nog educatief ook. Misschien kan de wetenschappelijke afdeling van de SGP ook even kijken. Oh nee, die hebben ze niet. 

Ok, je wou seks. Je zult het krijgen ook!

Fragmenten uit de heerlijke film Microcosmos gecombineerd met nog mooiere muziek van Radiohead (denk ik toch, want mijn speakers werken niet).



Ik heb geen bijzondere reden om dit fragment te kiezen. Ik hoop alleen met dit seksfragment mijn winstkansen te verhogen. Wie er wat anders mee verhoogt moet zich trouwens eens laten nakijken.

dinsdag, augustus 28, 2012

Jouw zomergasten, fragment 21: Klaas Jan Runia


Sommigen van jullie vreesden al dat het voorbij was, maar niets is minder waar. Vandaag gewoon keihard fragment 21. Door Klaas Jan Runia. Toen ik zijn eerste alinea las gloorde er enige hoop dat we eindelijk eens een seksfragment zouden krijgen, maar die hoop bleek helaas ongegrond. Het goede nieuws is dat dit fragment - en de inleiding erop - dat helemaal goedmaken.


Je mag mij 's nachts wakker maken voor de volgende dingen: aardbeien, seks en het universum. Als hartstochtelijk consument van deze dingen heb ik geen principiële bezwaren tegen verruiming van openingstijden en verruil ik mijn slaap met liefde voor ze. In ieder geval van dat laatste, het universum, geef ik publiekelijk blijk door af en toe met een natuurkundetweet of een dito blogpost het boloppervlak van het wereldwijde informatiehologram te vergroten. Vrienden weten dat als ik fragmenten à la Zomergasten zou mogen kiezen, de kans gelijk is aan 1 dat er een fragment over natuur- en sterrenkunde tussen zit.

Ik houd echter ook van paradoxen en contradicties. Hoewel deze fenomenen het onderbreken van de slaap wat mij betreft dan weer niet waard zijn, lijkt het mij, juist nu ik wakker ben, daarom leuker om voor een politiek fragment te kiezen waarin juridische contradicties aan de kaak wordt gesteld en een maatschappelijke paradox in vivo wordt aangetoond. Ik denk het juiste fragment gevonden te hebben. Dat universum zie ik vannacht wel weer, het aardbeienseizoen is weer voorbij en dat andere is er toch al drie keer per dag, zeven dagen in de week.

Maatschappelijke strijd

Het geloof in onnatuurlijke fenomenen, wonderen, magie dat zo dominant aanwezig is in twee mooie landen waarin ik een tijdje heb rondgereisd, de VS en Zuid-Afrika, maakt dat ik inwendig altijd een beetje moet huilen. Helaas heb ik op religieuze geloofssystemen echter kennelijk een aanzuigende uitwerking – ik bedoel, ik trek de mensen aan of zo.

Toen mijn voeten de grond van bijvoorbeeld Utah raakten, was de religiositeit zo merkbaar dat de Mormoonse bliksemschichten als het ware subiet uit ieder chakra van mijn astraallichaam schoten en mij bevend op mijn hurken tegen de portier van mijn gehuurde chariot of fire achterlieten. Op een Zuid-Afrikaans logeeradres, waar de stroom net was uitgevallen, werd ik bij een gezellig gloeiend, knappend haardvuur op een onbewaakt moment ingewijd in de anti-homogedachten van mijn medegast, een blanke directeur van een middelbare school die mij bovendien in vertrouwen meedeelde dat koningin Beatrix en president Obama samenwerken voor de Antichrist. Zijn dochter, die nota bene natuur- en scheikundedocent is aan diezelfde school, zat aan mijn andere zijde en bevestigde heftig knikkend de gefluisterde woorden van haar vader. De gloed van het haardvuur op de gezichten van mijn gezelschap had ineens iets naargeestigs.

Ik heb met mensen uit beide landen gesproken over LGBT rights en mensenrechten in het algemeen. Met Republikeinen en Zuid-Afrikanen, white en black. Het viel me op hoe het toch altijd weer neerkwam op een verschuilen achter definities; een vruchteloze strategie, omdat het natuurlijk gewoon een cirkelredenering is: ik vind dat iedereen zou moeten kunnen trouwen en ik krijg terug dat ik ongelijk heb, want het huwelijk is niet zo gedefinieerd, terwijl ik natuurlijk juist die definitie ter discussie stel. Meestal zitten er in het relaas van de opponent een handjevol definitietrappen tussen, echter hoef je geen logicus te zijn om de evidente circulariteit in te zien. In feite kan een kind die was doen: Waarom? Daarom.

Maar nog erger dan de menselijke eigenschap om drogredenen moeilijk van logische en inhoudelijke argumenten te onderscheiden als men er niet op getraind is (hoewel het tegengestelde potverdorie wel eens tijd zou zijn op het moment dat je stemrecht hebt), is de kritiekloze acceptatie dat de definitie zijn geldigheid ontleent aan een heilige bestseller. Overigens krijg je er dan dus nog gratis een autoriteitsdrogreden bij.

Ik schudde mijn hoofd na afloop van de gesprekken en het maakte mij cynischer over de mens als natuurlijk fenomeen.

Tót ik vorig jaar via een blogpost van The Economist een 19-jarige jongen hoorde spreken voor een juridisch comité van het grotendeels Republikeinse parlement van Iowa. Hij brak een lans voor same-sex-marriage en ouderschap. Zijn 3 minuten durende monoloog had zo uit een scène van The West Wing of The Newsroom kunnen komen. Dit is echter nog cooler, want het is écht.

Zoals ik al eerder heb aangegeven, ben ik, naast die van aardbeien, ook iemand van empirische datapunten en ik geef toe, deze jongeman spreekt mijn cynische hypothese van het waarschijnlijk zeer korte bestaan van de homo sapiens sapiens tegen, gelukkig. Mensen met zijn brein en opvoeding geven mij weer hoop. Mag ik u voorstellen aan Zach Wahls, zoon van een lesbisch echtpaar. Het gezin gaat overigens wel naar de kerk, maar allah, dat doet niets af aan zijn relaas. Hoogstens aan mijn a-theïstische betoog…


dinsdag, augustus 21, 2012

Jouw zomergasten fragment 20: Corien

Fragment 20 alweer. Van Corien Oranje. Ze heeft een fragment uit Stephen Kings IT geloof ik. Maar dat weet ik niet zeker, wat ik durfde het niet uit te kijken.

Kijk, sommigen van ons waren in 1967 misschien nog niet geboren. Maar anderen waren in die tijd al groot genoeg om helemaal alleen de trap af te gaan. Wij woonden in Delft, in een bovenhuis, boven mijn overgrootouders, en iedere avond mochten mijn broertje en ik even naar beneden om naar Pipo te kijken in die voorkamer die blauw was van de sigarenrook. Pipo was zo verschrikkelijk eng dat ik me vooral herinner hoe ik met mijn ogen dicht zat te wachten tot ik hoorde: 'Dag vogels... dag bloemen...' Pipo kwam een keer langs in de Centra in Delft, en we mochten met hem op de foto. Toen zag ik dat hij zelf ook heel eng was. Hij had veel te grote schoenen. 

maandag, augustus 20, 2012

Jouw zomergasten deel 19: Diet


Het begint een beetje te lijken op Jouw zomergasten deel II, want hier is Diet Groothuis voor de tweede keer. En morgen 'herkanst' Corien Oranje. 

Eigenlijk kan ik niet kiezen want ik vind ze allemaal leuk. 
Maar deze aflevering van Shaun the Sheep is een soort verbeterde versie van 'Animal Farm', 'Studio Sport' en 'Little House on the prairie' in één.

zaterdag, augustus 18, 2012

Jouw zomergasten, fragment 18: Coen


Wat? Mag je meerdere filmpjes insturen? Ja, waarom niet? Zeker als het dit soort fragmenten zijn. Dus daarom Coen nóg een keer:

Nog eentje dan.

Een 'coming out' heeft altijd iets ontroerends. Tegelijkertijd is het een crime voor schrijvers en filmmakers. De geijkte scène met naar believen boze of aardige ouders of vrienden. Ik vond het een opluchting om eens een gay-roman te lezen die de coming out-scène gewoon oversloeg. Maar als het dan toch moet, dan is de humoristische, sentimentele, maar toch ook weer ontroerende manier waarop dat in Ugly Betty gebeurde een fijn voorbeeld van hoe het ook kan.

vrijdag, augustus 17, 2012

Oproep!


Anna van Praag schrijft

Zat ik maar in Zomergasten... Dan liet ik de hele redactie voor me werken om een fragmentje te zoeken uit een best wel oud tv-programma over sinterklaas dat ik nooit ben vergeten maar ook nooit meer kan vinden.
Een presentatrice (type Leonie Sazias) loopt door de kleuterklas. 'Wie is dat?'  vraagt ze aan de kinderen.
'De juf natuurlijk,'  zeggen ze.  
Dan trekt de juf een rode mantel aan. Ze zet een mijter op. En ze plakt er een baard bij. De kinderen zien het allemaal gebeuren.
Weer maakt de presentatrice een rondje door de klas. Weer vraagt ze: 'Wie is dat?' 
'Sinterklaas natuurlijk,'  zeggen de kinderen.
En precies daarom hou ik ondanks alles toch zo van kinderen en wil ik altijd en altijd voor ze en over ze blijven schrijven. 

Weet u over welk programma dit gaat, herkent u het profiel van de presentatrice of heeft u meer informatie die tot opsporing van het fragment kan leiden? Neem dan contact op met dit blog, bel de politie in uw woonplaats of Meld Zomergastenfragmenten Anoniem.

Jouw zomergasten fragment 17: Milja

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het zeventiende fragment, van Milja Praagman:

Hier mijn fragment: eigenlijk een soort van 'Creatief met kurk' avant la lettre, zie ik nu.
Het ging mij alleen om de knutseldingen, laat dat duidelijk zijn ;-)

donderdag, augustus 16, 2012

Mijn Zomergasten: Centennial

Er zijn even geen nieuwe inzendingen. Daarom maar een fragment van mezelf. Sien heeft ook nog een filmpje, maar er kunnen echt nog wel een paar zomergastenkeuzes bij...

Eigenlijk zou het cliché verboden moeten worden, maar ik zou liegen als ik schreef dat ik niet in pyjama op de bank zat en droog ongekamd haar had toen ik naar Centennial keek. Wat een mooie serie. Iedereen had zo zijn eigen helden en heldinnen (mijn broers waren allemaal op Clay Basket), maar mijn held was Philip Wendell, die net zo oud was als ik toen. Dit is de scène die me altijd is bijgebleven.

De ouders van Philip zijn oplichters die een moord hebben gepleegd. Hun slachtoffer had ook nog eens een kapitaal op zak, dat de ouders gestolen hebben. Ze kunnen er alleen niets mee, omdat ze zich verraden als ze ineens veel geld blijken te hebben. Philip weet ervan en heeft zelfs geholpen bij het verbergen van het lichaam. Maar hij heeft geen enkel respect voor zijn ouders. Zijn beste vriend is uitgerekend de sheriff, Dumire. Philip wil later dan ook sheriff worden, de bijpassende hoed heeft hij al van Dumire gekregen. Na lang puzzelen ontdekt de sheriff wie de moord gepleegd moet hebben. Hij kan alleen niets bewijzen.

In de scène die je zo ziet wordt Dumire in een hinderlaag gelokt. Philip weet het. En dan gebeurt er dit.

woensdag, augustus 15, 2012

Jouw zomergasten, fragment 16: Coen

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het zestiende fragment, van Coen Peppelenbos:


Televisie is op zijn mooist als de afspraken doorbroken worden. Dat kan op een heel intellectuele manier, maar het kan ook een normale, biologische oorzaak hebben: de kleine explosie die wij niezen noemen. Een nies doorkruist je zin, een nies doorkruist je betoog, je woede, je bedachtzame uiteenzetting. Mensen verontschuldigen zich altijd meteen voor deze interne aardbeving. Anderen moeten er altijd om lachen.

In de show van David Letterman is de 'sneezing monkey' al sinds enkele jaren een terugkerend item. Altijd moeten mensen er om lachen:





Hierbij ook nog zijn vaste onderdeel, de top 10, over niezen.


dinsdag, augustus 14, 2012

Jouw zomergasten, fragment 15: Andrea

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het vijftiende fragment, van Andrea Timmer:


1.       Echte mannen huilen niet, een documentaire waar ik zomaar eens op een zondagmiddag in viel, en wat me tot tranen toe roerde. Vooral de vuilnisman en zijn vrouw. Je kunt je toch bijna geen werelden voorstellen die verder van elkaar liggen, die van mindfulness en de vuilnisdienst, maar verenigd in deze man levert het iets héél moois op. Bitterzoet.



2.       Al jaren op mijn favorietenlijstje, maar nu pas weer opgezocht op Youtube en tot mijn vreugde gevonden: Bert en Ernie aan het vissen. Ernie heeft een heel eigen manier om vis te vangen: hij roept ze. Onze toen nog kleine kinderen keken er onbewogen naar, terwijl wij moesten huilen van de lach.


maandag, augustus 13, 2012

Jouw zomergasten, fragment 14: Suzanne

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het veertiende fragment, van Suzanne Kratsborn:

Mijn keuze voor Zomergasten is de documentaire van de opnames van de West Side Story onder leiding van de componist, Leonard Bernstein. Dat lijkt me een mooie keuzefilm. Voor nu twee fragmenten uit de documentaire.

Je moet het zien, dan begrijp je het meteen: de intensiteit waarmee muziek gemaakt wordt (gespeeld, gezongen en gedirigeerd) is zo mooi om te zien. Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Leonard Bernstein. Mooier dan een uitvoering gedirigeerd door de componist zelf wordt het niet. Mijn favoriet is One Hand, One Heart gezongen door José Carreras en Kiri te Kanawa, een prachtig liefdeslied. Er wordt zo van binnen uit muziek gemaakt, elke keer als ik dit zie krijg ik weer kippenvel. In het fragment is ook te zien dat Bernstein zelf ontroerd is.





In dit fragment zingt José Carreras het bekende lied Maria. Als de opname meerdere keren opnieuw gedaan moet worden door fouten van de tenor en opeens een stem door de luidspreker klinkt 'time's up' is de frustratie bij Carreras en Bernstein zichtbaar groot. Het resultaat is een prachtige opname van West Side Story, inmiddels meer dan 25 jaar oud, maar voor mij onevenaarbaar. De documentaire over de opnames vormt een mooi historisch document.

En dan nog een extraatje: een uitvoering van de Mambo uit West Side Story. Om dezelfde reden voor mij favoriet: intensiteit, passie en plezier spatten er vanaf! Het Simon Bolivar Orkest is voortgekomen uit een project El Sistema (muziek voor ieder kind) in Venezuela. Ook de dirigent Gustavo Dudamel heeft als kind aan dat project deelgenomen. Op deze manier kan muziek je eigenlijk niet níét raken.

In juni speelde het orkest o.l.v. Dudamel in het Concertgebouw in Amsterdam als afsluiting van het Holland Festival. Inclusief deze toegift. Het publiek ging uit zijn dak. Ik ook! Het was geweldig om daar bij te zijn.

zaterdag, augustus 11, 2012

Jouw Zomergasten fragment 13: Edward

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het dertiende fragment, van Edward van de Vendel:

Ik zou iets laten zien dat aangeeft hoe direct een leven beïnvoed kan worden door beeld. Door televisie. Door internet. Door mensen die je via je scherm ontmoet en die je veranderen. 
Een van de mooiste voorbeelden daarvan is de It Gets Better-campagne, een door Dan Savage en zijn echtgenoot Terry Miller gestart internetinitiatief. Naar aanleiding van een verschrikkelijke reeks zelfmoorden van jongeren met homogevoelens hebben door hun plan, dat in september 2010 begon, veel, héél veel mensen een ondersteuningsvideo opgenomen. 
Onbekende mensen en heel bekende mensen. Stuk voor stuk probeerden ze een hand door het scherm te steken. 
Het Amerikaanse project kreeg navolging in andere landen als Australië, Canada, Engeland, Peru en Finland. 

Er zijn zoveel It Gets Betterfilmpjes - het is moeilijk om een representatieve keuze te maken.

Wat de beroemde mensen betreft was natuurlijk de boodschap van president Obama belangrijk, net als die van vice-president Biden of die van Hillary Clinton. Maar zéker ook de filmpjes van mensen als Lady Gaga of Chris Colfer.

Er waren ook prachtige filmpjes van universiteiten of bedrijven als Facebook, Google en Apple. Een heel bijzondere is die van Pixar:

Zeer roerend zijn de filmpjes van ándere jongeren, jongens en meisjes die nog maar onlangs in dezelfde moeilijke situatie zaten, of er misschien nog in zitten. Bijvoorbeeld die van Tyler:

Maar ik kies voor een video van de acteur B.D. Wong (bekend uit o.a. de gevangenisserie Oz).
Hij vertelt - fluisterend - over zijn eigen verhaal, maar laat aan het einde wel héél concreet zien dat het beter wordt. Goed luisteren. Goed kijken.

vrijdag, augustus 10, 2012

Jouw zomergasten fragment 12: Rita

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier het twaalfde fragment, van eh... mijn moeder:

De tekst is van Simon Carmiggelt, de stem van Ko van Dijk...

donderdag, augustus 09, 2012

Jouw zomergasten fragment 11: Corien

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de elfde bijdrage, van Corien Oranje.

Ha Sien,

Ik weet dat je dit leest. En ik ben vastbesloten dat boek te winnen, dit jaar. Daarom kies ik NIET voor een hartverscheurende scene uit La vita è bella, en ook niet voor de geweldige YOU CAN DO IT BRUCEY-scene uit Matilda, maar voor de beste politieserie die ooit gemaakt is. Met een bijzonder aantrekkelijke hoofdrolspeler, zoals je zelf ook zult beamen. Kommissar Rex. En ik kies niet voor één fragment, maar voor de hele aflevering.



Commentaar van Sien: Die scène uit Matilda is ook mooi, hoor. Ik zou wel eens een remake van die film willen maken zien met pensstaven. Maar Rex is natuurlijk ook goed. In Rex herken ik veel van mezelf: intelligent, integer en strijdend tegen de misdaad. Rex lost voornamelijk moorden op, ik treed vooral op tegen andere criminelen, zoals katten. Trouwens, 9,95 maar? Voor zo'n mooi boek. Tss. Da's bijna gratis.

woensdag, augustus 08, 2012

Jouw zomergasten fragment 10...

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de tiende bijdrage, die via Youtube werd opgestuurd via het account Eaglebooks.  

Mijn fragment: "Not I" van Samuel Beckett (1973). Schrijven als Beckett heeft mij altijd het hoogst haalbare geleken. En ik ben er nog lang niet. 


dinsdag, augustus 07, 2012

Jouw zomergasten fragment 9: Bibi


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de negende bijdrage, van Bibi. Met als enige commentaar deze magere zes woorden:

Nou gewoon omdat het grappig is.


maandag, augustus 06, 2012

Jouw zomergasten fragment 8: Mathijs


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de achtste bijdrage, van Mathijs Meinema:


Voor mijn Zomergastenfragment heb ik gekozen voor een vrij recente gebeurtenis op televisie. Dit is een fragment van de MTV VMAs (Video Music Awards) uit 2009. In juni van dat jaar overleed Michael Jackson. Ik was niet echt een fan van zijn muziek: het was niet iets wat wij thuis luisterde, dus ik kende wel een aantal nummers, maar niet het hele oeuvre. Daarbij groeide ik net in de verkeerde periode op: ik moest het doen met de lijkbleke 'You Rock My World'-Michael en niet de legende van 'Bad' of 'Smooth Criminal'. 


Het idee dat hij een eigen pretpark had, was natuurlijk wel heel erg cool, totdat de beerput over het vermeende kindermisbruik open werd getrokken. Daarom was het ook zo raar dat ineens iedereen volledig pro-Michael was na zijn dood. Misschien kwam dat ook door de avond van zijn herdenkingsceremonie. Zijn hits werden nog eens opgetreden door artiesten als Jennifer Hudson en als klap op de vuurpijl mocht zijn dochter nog in de microfoon snikken. Ondanks dat het veel toeters en bellen waren, werd ik er ook door geraakt. Ineens zat ik te huilen om een man die ik niet kende en wiens muziek mij niet eens zo erg aan het hart ging. 

Na die avond ben ik wat meer Michael Jackson gaan luisteren en ik vond het fantastisch. Ik vind het eigenlijk schandalig om pas fan van iemand te worden na zijn of haar dood, maar nu bevond ik me in dat schuitje. Afijn. In september 2009 waren de VMAs: een awardshow die garant staat voor spektakel (in 2003 nog het evenement waar Madonna zowel met Britney Spears als Christina Aguilera zoende). De dood van de King of Pop zou hoe dan ook geëerd worden. De manier waarop vond ik fenomenaal. Het begin van het filmpje is een beetje aan de saaie kant, volgens critici, totdat zusje Janet op de proppen komt en nog een keer met haar broer danst. Ongelooflijk. 

Wat ook nog bijzonder is aan het fragment, is dat één van de dansers bij Smooth Criminal de mist in gaat bij het naar voren leunen. Hij staat, helaas voor hem, ook nog eens vrij vooraan, aan de rechterkant. De techniek van deze beweging is fascinerend, maar het lukt de danser niet en ik voelde zoveel plaatsvervangende schaamte. Kijk, als je een draai de verkeerde kant opmaakt: jammer dan, dat ziet niemand. Maar dit naar voren leunen, valt extreem op.  

Een heel mooi iets en een heel beschamend iets in één:

zondag, augustus 05, 2012

Jouw zomergasten fragment 7: Ronald


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de zevende bijdrage, van Ronald Cleveringa:


Tegenwoordig kent iedereen deze man, maar er was een tijd dat hij hier in Nederland nog onbekend was. Wij zaten toen voor een uitwisseling een paar maanden in Boston. Britse collega-expats vertelden ons dat we de voorstelling van deze man moesten zien. In Engeland was hij toen al een behoorlijke ster. We wilden eigenlijk niet gaan omdat er een snowstorm voorspeld was. Gelukkig zijn we toch gegaan. De sneeuw viel heel erg mee. Een echte sneeuwstorm heet daar een blizzard. Die hebben we ook meegemaakt.

In deze voorstelling zat de sketch die jullie zo gaan zien, al was die in mijn herinnering totaal anders en nog vele malen geestiger. Dat kan komen door zijn charisma. In levenden lijve lig je al dubbel wanneer hij je aankijkt. Op tv komt dat toch minder over. Het is mijn zomergasten inzending, ook vanwege de herinnering aan die mooie tijd daar.

(Het filmpje begint met een commercial omdat de versie die Ronald opstuurde niet te kopiëren was)

zaterdag, augustus 04, 2012

Jouw zomergasten fragment 6: Wilma

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de zesde bijdrage, van Wilma de Jong:


’t Is een lastige keuze. Niet wat ik wil laten zien, maar wel of ik kies voor een fragment met spoiler of dat ik direct een hele film laat zien. 

Gelukkig biedt de Zomergastenformule een compromis: Ik laat het fragment met spoiler zien en na afloop van de uitzending vertonen we Lilya 4-ever als Zomergastenfilm.

Kijken naar Lilya 4-ever is geen genoegen. Een hartbrekende film die nog lang in mijn hoofd bleef na-ijlen over een meisje uit Estland dat in handen valt van een loverboy. Het is een rauw verhaal waar niets romantisch aan is. Wat mij betreft verplichte kost op alle middelbare scholen.
Het fragment laat het einde van de film zien. Zelfmoord ja. (En wat wás ik als kijker blij voor Lilya dat het haar gelukt leek te zijn)



De hele film is ook via youtube te bekijken. Klik voor ondertitels (in het engels) op het rode cc-knopje rechts onderin het beeld:




vrijdag, augustus 03, 2012

Jouw zomergasten fragment 5: Ionica


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de vijfde bijdrage, van Ionica:

Natuurlijk zou ik eigenlijk een mooi fragment over wetenschap moeten kiezen, maar in plaats daarvan noem ik lekker het einde van mijn favoriete film. Omdat ik van die bijna negen minuten altijd opvrolijk.

Voor wie de film niet gezien heeft: Strictly Ballroom is een klassieke lelijk-eendje-dansfilm van Baz Luhrmann. Het mooiste aan dit fragment is dat de man die als eerste gaat klappen de vader van de mannelijke hoofdpersoon is. Een sullige man, die zelf vroeger ook zijn eigen passen wilde dansen; maar dat mocht niet van zijn vrouw. Zijn hele leven deed hij alles keurig volgens de regels, tot zijn zoon zo magnifiek op zijn knieën de dansvloer opkomt. 




Grappig genoeg blijkt Strictly Ballroom de lievelingsfilm van allerlei mensen die ik ken, misschien omdat we allemaal niet zo goed in de bestaande regels passen en toch hopen om te winnen. 

Overigens fantaseer ik bij Zomergasten vaker over hoe ik het als presentator aan zou pakken, dan over de fragmenten die ik als gast mee zou nemen. Ben ik de enige die dat doet?

donderdag, augustus 02, 2012

Jouw zomergasten fragment 4: Diet


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de vierde bijdrage, van Diet Groothuis:

Een fragment uit 'Breaking the Waves', film van Deens Dogma-regisseur Lars von Trier, waarin Bess, een puur, naïef, volgens sommigen simpel, meisje in een zwaar religieus Schots dorp, trouwt met de Deense Jan, die op een olieplatform werkt. Als hij weer vertrekt naar het booreiland mist Bess hem zo erg dat ze bijna gek wordt.
Dan volgt deze scène:




Waarom deze scène? 

Ademloos. Keer op keer bij het bekijken van deze film, een onnavolgbare mengeling van ontroerende, onvoorwaardelijke liefde (mysterieus onderwerp wat mij betreft), rücksichtsloze overgave (idem), religieuze gekte en perversie. Een constant koorddansen van ongemakkelijkheid en verwondering en er zijn maar weinig regisseurs die dat voor elkaar krijgen. Alles ambachtelijk, rauw en zintuiglijk gefilmd, tot onder je huid. Het fragment is het begin, de knoop van waaruit gekte, toewijding, verwording zich ontvouwen.

woensdag, augustus 01, 2012

Jouw zomergasten fragment 3: Pascale


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de tweede bijdrage, van Pascale:

Ik zou iets laten zien uit de documentaire Hold me tight, let me go van Kim Longinotto. Een portret van de Mulberry Bush School, waar kinderen wonen die geen school meer hebben wil, ook al zijn de kinderen nog piepjong. Op de Mulberry Bush zijn 108 grote mensen op 40 kinderen.
Ik zou iets uit deze film kiezen om twee redenen: ten eerste omdat ik het een ontroerende documentaire vind. Ik vind het knap hoe Longinotto erin slaagt om kinderen waar je aanvankelijk misschien moeilijk sympathie voor kunt voelen (je zal er een kinderpartijtje vol van hebben) zo te portretteren met al hun achtergronden en gevoelens, dat je ze kunt bekijken door de ogen van hun liefdevolle begeleiders.
 
Ten tweede zou dit een fragment zijn dat bij het thema van mijn avond past. Ik zou namelijk wel een thema willen, niet alleen een verzameling leuke stukjes. De verleiding voor dat laatste lijkt me wel groot: Willem Ruis en Live Aid vanwege de warme herinneringen, Twin Peaks om te zien of ik er nu wel iets van zou begrijpen, alle 250 afleveringen Beeldenstorm met Henk van Os. Maar de mooiste uitzendingen vind ik zelf altijd die met een thema dat terugkomt óf een zomergast met een echte specialisatie -zo'n mevrouw Dehue of Cees Fasseur. Een beetje wat Micha Wertheim zei: 'Als iemand echt veel over iets weet en er goed over kan vertellen, maakt het onderwerp me niet zoveel uit.' Aangezien ik geen specialist op enig gebied ben, zou ik voor het thema gaan.
 
Ik denk dat mijn thema zou zijn dat de wereld drijft op schijnbaar onbeduidende mensen die grootse daden doen. Niet met luid aangekondigde Make A Difference Days en krantenkoppen, maar dagelijks, bijna in het geheim. Zonder er iets voor terug te krijgen in de vorm van schouderklopjes of roem. Zo'n documentaire is natuurlijk meteen een tegenstelling, want als je er een film van maakt, is het niet meer in het verborgene. Toch laat de documentaire die mensen op een integere manier zien. Hoe ze buiten het systeem stappen door zich te ontfermen over mensen die door iedereen opgegeven zijn. Hoe ze zichzelf een beetje opzij zetten voor anderen, voor die kinderen. Dit is niet per se het beste fragment uit de film, maar het was makkelijk voorhanden en geeft wel een goede indruk, denk ik.
 

 
Hoeveel fragmenten mag ik insturen? Mijn hoofdfilm zou namelijk deze zijn: Das Leben der Anderen.
 
Past ook in het thema. Iemand die buiten het systeem durft te treden en zichzelf opzij zet voor iemand anders, iemand die hij niet eens kent. Dat is liefde, vind ik. Prachtige film.

dinsdag, juli 31, 2012

Jouw zomergasten fragment 2: Stefan Bosmans


Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de tweede bijdrage, van Stefan Bosmans:


Ik weet niet of Vlaamse programma's in aanmerking komen, maar ik zou dolgraag de Pak de Poen Show uit 1987 eens opnieuw zien. Het was een show waar alles misliep wat ook maar mis kon gaan en die leed onder de ontzettende knulligheid van de twee presentatoren: Manu en René Verreth. Zij waren In Vlaanderen wereldberoemd als acteurs, maar hadden duidelijk geen enkel talent voor het presenteren van een show.




Nog een fragment vind je hier. En je vindt nog wel meer op Youtube.

(Zeg je even aan je moeder dat haar haar wel heel erg leuk zit de laatste tijd?)

maandag, juli 30, 2012

Jouw zomergasten, fragment 1: Paul Teng

Wat zou jóúw favoriete zomergastenfragment zijn? Hier de eerste bijdrage, van Paul Teng:

De moeder van alle 'aanvoerder-spreekt-manschappen-voor-de-slag-moed-in' speeches... Kenneth Brannagh doet Shakespeare's Henry V.



Morgen: Stefan Bosmans. Nieuwe inzendingen zijn nog welkom.

vrijdag, juli 27, 2012

Mijn fragment (zie ook het stukje hieronder)

A Bridge Too Far.

Het scenario is van William Goldman, naar het beroemde boek van Cornelius Ryan.

Een paar scènes voor het fragment dat je zo gaat zien moet James Caan aan een doodsbange jonge officier beloven dat die niet zal sterven.

'Doe niet zo dom,' zegt Caan. 'Dat kan ik toch niet beloven.'
'Ik wil het,' zegt de officier. 'Beloof het.'
'Dat slaat nergens op.'
'Doe het toch.'
'Goed: je zult niet sterven.'
'Nee, je moet het menen.'
'Oké dan. Ik beloof plechtig dat je niet zult sterven.'
'Meen je dat?'
'Ja. Jij zult niet sterven. Op mijn erewoord.'
'Dank je.'

Bij de eerste de beste veldslag wordt de officier geraakt door een kogel. Recht in zijn hoofd. Even later volgt deze scène.



De film was in Europa een bescheiden succes, maar in de Verenigde Staten flopte hij totaal. De reden was dat de critici en het publiek de film veel te ongeloofwaardig vonden. 'Hoe kan zo'n gerenommeerde scenarioschrijver met zo'n rammelend verhaal komen,' was de kritiek. Wat ze vergaten is dat het juist gebaseerd was op de werkelijkheid. Ook de bovenstaande scène.

De volgende film van Goldman werd weer een groot succes. Het was The Stepford Wives, een film waarin alle vrouwen uit een dorpje robots blijken te zijn...

Voor Goldman was dit een belangrijke les: waar gebeurde verhalen hoeven niet altijd geloofwaardig te zijn voor het publiek, terwijl complete fictie/flauwekul wél aannemelijk is als je die maar geloofwaardig genoeg weet te presenteren.

Jouw zomergasten 2012


Stel dat jij in Zomergasten zou zitten. Welk fragment zou jij zéker willen laten zien? En waarom?

Mail de link (van Youtube, Vimeo e.d.) naar info[apenstaart]janpaulschutten.nl. De mooiste inzending krijgt een boek van mij naar keuze.

Alle inzendingen worden beoordeeld door een zéér deskundige jury met een uitstekende smaak. Echt. Vraag maar aan mijn moeder.

donderdag, juli 12, 2012

Kees rules!

(klik voor groot)

Deze hadden jullie nog te goed. Een geweldige spread uit 'Is dat alles?' van Kees de Boer. Zijn illustraties zijn als een drietrapsraket. Eerst denk je 'Mooi!', dan zie je grap één en vervolgens grap twee.  Daarbij gebruikt hij telkens weer een andere methode, zodat het nooit voorspelbaar of een trucje wordt. Bij humor is timing het belangrijkste element. Zelfs de beste grap van de wereld kun je verpesten met een slechte timing. De tekeningen van Kees hebben precies de goede timing.

maandag, juli 02, 2012

Goed en nog beter



Jullie houden nog een stukje van mij tegoed over de briljantheid van Kees de Boer. Dat komt. Momenteel word ik nog even helemaal opgeslokt door het boek dat ik nu aan het schrijven ben.

Het goede nieuws is dat ik binnenkort ook daaruit enkele stukjes uit zal posten. Dan begrijpen jullie hopelijk waarom ik het mijn beste non-fictieboek tot nu toe vind. Het nog betere nieuws is dat jullie volgend jaar zelf het boek kunnen kopen.

vrijdag, juni 29, 2012

Is dat alles?



Dit is mijn nieuwe boek! Dat wil zeggen, het zijn alle illustraties van Kees de Boer op een rij. Geen non-fictie dit keer, maar een prentenboek-met-behoorlijk-wat-tekst. Het heet: Is dat alles? En het zal ergens voor de Kinderboekenweek verschijnen.

De tekst is niet zo maar tot stand gekomen. Ik heb hulp gekregen van niet de minsten: Tjibbe Veldkamp, Mirjam Oldenhave, Edward van de Vendel, Jaap Robben en Bibi natuurlijk. Bovendien is het verhaal compleet maar dan ook compleet gejat van deze sketch.
In that case it better be good zou je dan zeggen. Nou...

Ik heb er zo lang aan gewerkt dat de objectieve blik totaal verdwenen is. Als je honderd keer hetzelfde liedje hoort word je dat uiteindelijk spuugzat. Sommige zinnen in het boek heb ik zelfs nog heel wat vaker gelezen. Maar elke keer als Kees met nieuwe tekeningen aan kwam, dan ging het weer helemaal opnieuw leven en werd ik weer net zo enthousiast als in het begin. Bovendien moest ik de laatste keer dat ik het las toch weer gniffelen. Het zit dus wel goed denk ik.

Twijfels horen erbij. Soms kan ik pas jaren later zeggen of iets van mezelf goed is of juist niet. Gelukkig is het boek alleen al de moeite waard vanwege de hilarische tekeningen van Kees.

De komende tijd zal ik wat dingen laten zien en uitleggen waarom Kees zo'n held is.

woensdag, juni 27, 2012

Het is wiebel

Mijn werkterrein van de afgelopen dagen.

Een paar maanden geleden hoorde ik mezelf zeggen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest als schrijver. Het was waar. Ik was met zoveel mooie dingen bezig en er lagen zoveel interessante projecten voor de toekomst dat het nauwelijks beter kon.

Een maand geleden kwam daar een enorme deuk in. Mijn redacteur Annelies Fontijne belde om te zeggen dat haar contract bij Gottmer niet werd verlengd. Zij ging daar zelf kranig mee om, maar het is natuurlijk heftig nieuws als iemand die zo goed is zonder werk zit. Voor mij is zij de beste redacteur die ik ken, samen met Dik Zweekhorst van Querido.

Daar kwam nog eens het nieuws bij dat Libridis failliet ging. Op zich al slecht nieuws, maar het zou nog erger kunnen worden als het in zijn val ook enkele uitgeverijen mee zou nemen. Sommige uitgeverijen verliezen door het faillissement miljoenen. Gottmer heeft ook een flinke strop geleden. Gelukkig gaat het zo goed met de uitgeverij dat ze deze klap kunnen opvangen, maar leuk is anders.

En dan is er ook nog de inmiddels niet eens meer zo nieuwe realiteit dat een boek vier maanden de kans krijgt om zichzelf te bewijzen. Daarna komt er weer een vrachtlading nieuwe boeken aan. Als je boek niet verkocht is gaat het terug naar het Centraal Boekhuis. Als het boek wel verkocht is wordt het niet opnieuw ingekocht door de boekhandel. Wil je goed verkopen, dan moet je boek dus in de eerste maanden als een tierelier verkopen. Anders kun je het vrijwel zeker vergeten. Mijn laatste boeken kwamen die eerste vier maanden niet ongeschonden door. En dat terwijl de recensies van die boeken uitstekend waren en de boeken hebben meer aandacht gekregen dan de meeste andere titels. Het gaat gewoon niet goed in het boekenvak.

Mijn grootste zorg was dat de boeken waar ik nu aan werk net zo'n lot beschoren zullen zijn. Na het telefoontje van Annelies heb ik het werk opzij gelegd en ben ik plannen gaan bedenken om nieuw onheil te voorkomen bij de op stapel liggende titels. Zonder succes natuurlijk. Want als er een winnende formule zou zijn voor boeken, dan zou elke uitgever die natuurlijk al lang toepassen.

Maar ja. Daarna kwam ineens de Vlag en Wimpel voor Groeten uit 2030. Dát boek krijgt dus wel een tweede kans. Zo is er weer een bleek zonnetje gaan schijnen over de toekomst. Dat veranderde later in een volop stralende zon toen ik weer aan het werk ging en ook nog eens telkens prachtig werk van Kees de Boer en Paul Teng in mijn mailbox vond.

Het gaat dus weer goed. Maar het is wel wiebel.

maandag, juni 11, 2012

Vlag en Wimpel!


Tralala jubel juich! Een Vlag en Wimpel voor Groeten uit 2030! Daar ben ik heel erg blij mee. Om twee redenen in het bijzonder. Ten eerste omdat het boek nu een tweede kans krijgt. Tegenwoordig ligt een boek zo'n vier maanden in de boekhandel. Daarna komen de uitgevers met een treinlading nieuwe boeken en blijven alleen de bestsellers over. De kans dat je boek opnieuw wordt ingekocht is nihil. De kans dat een niet verkocht boek wordt teruggestuurd is gigantisch. Maar nu krijgt het dus opnieuw aandacht en dat is geweldig.

De andere reden is dat het boek een missie heeft. Natuurlijk staat het bol met leuke gadgets en uitvindingen waar we in de toekomst mee te maken krijgen, maar het is meer dan dat. Het gaat ook over het milieu, over ontbossing, over overvisserij, over het water- en voedselprobleem. En natuurlijk over de plastic soep: gebieden met drijvend afval in de oceanen ter grootte van het Iberisch schiereiland.

Het is trouwens dubbel feest hier in huis, want Bibi heeft een Zilveren Griffel voor Winterdieren!

dinsdag, mei 29, 2012

Carmen Herrera



Mooi hè? Het is een werk van Carmen Herrera. Ze maakt ook minimalistischer werk zoals dit:




Kopen? Vergeet het maar. Een 'Herrera' is onbetaalbaar. Sinds een jaar of vijf tenminste. Want in het begin van haar carrière kon ze haar werk aan de straatstenen niet kwijt. Toch bleef ze schilderen. Het was het enige wat haar gelukkig maakte. Ze had een innerlijke drang om dit werk te maken. En dat het niet verkocht? Ach. Je kunt niet alles hebben.

Carmen Herrera ging gewoon door. En door. En door. En door. Ook al verkocht ze écht niets. Geen enkel werk. Haar eerste schilderij verkocht ze toen ze 89 was. Maar daarna ging het snel. In een keer was ze ontdekt door de grote musea en de ertoe doende galerieën. Ze is nu 94 en voor het eerst schathemeltje rijk. Het kan haar niets schelen. Als ze maar kan schilderen.