zondag, december 11, 2011

Bawbag

Wie heeft er wel eens tijdens een orkaan in een bus gezeten? Niemand? Echt niet? Ik wel. Afgelopen donderdag nog, tijdens orkaan Bawbag. In de Schotse Hooglanden. En dan kom je onderweg dit soort taferelen tegen.


We namen de bus van Edinburgh via Fort William naar Loch Ness. Dat deden we met opzet op een onstuimige dag, want dan ervaar je natuurlijk het 'echte Schotland'. Nou, dat hebben we ervaren.

Dankzij chauffeur Fred Stewart zat de stemming er al snel in: 'Er kan jullie niets gebeuren, zolang jullie maar achter mij blijven zitten', 'Hier links zien jullie de Amerikaanse ambassade' (wijzend naar een McDonalds restaurant) en 'De Schotse geschiedenis is één grote tragedie, bijna net zo erg als mijn vorige twee huwelijken'.

In de Lowlands was er nog weinig aan de hand, maar zodra we vanaf Callander de Highlands in gingen begon het avontuur. Fred had zojuist verteld dat we bij Rannoch Moor de grootste wildernis van Europa in gingen toen we de eerste gekantelde truck tegenkwamen. Vlak daarna hoorden we een enorme knal, en niet veel later vloog de klep van de nooduitgang in het dak los. We passeerden vervolgens een truck waarvan de riemen waren losgewaaid en een van die riemen schoot tegen onze voorruit aan. Terwijl Fred in zijn kilt de schade inspecteerde begon de voorruit steeds losser te zitten om enkele minuten later de vlaktes van Rannoch Moor in te waaien.

Het enige wat we konden doen was zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde hotel rijden. Door het gat in het dak kon de wind nog ontsnappen, en dat bleek onze redding. Er stond zo'n druk in de bus dat zelfs de achterdeur nog dreigde te bezwijken. De wind was zo toegenomen dat er volle rugzakken door de cabine vlogen. Ondanks al die ellende reed held Fred ons, de striemende hagel trotserend, tien kilometer verderop naar het Kingshouse Hotel. Toen we vroegen hoe het met hem ging zei hij: 'Ach, ik had toch al een slechte haardag.'


Bij het hotel konden we bijkomen en foto's nemen. Intussen had Fred (hierboven zie je hem op de foto in zijn kilt) zijn baas gebeld en die kwam vervolgens met een nieuwe bus naar ons toe – bruggen waren afgesloten, scholen waren gesloten, diverse wegen waren al onbereikbaar en er waren sneeuwstormen voorspeld voor later op de dag, maar hij nam het risico tóch. En terwijl het duister inviel en de stroom in het hotel uitviel arriveerde hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was om ons op te pikken.

Het had niet een uur later moeten zijn, want het werd voelbaar kouder en de weg zag er alsmaar witter uit van de sneeuw. De combinatie van wind en gladheid zou absoluut fataal geweest zijn voor de bus, maar voor het zover was waren we al in de Lowlands met hogere temperaturen. Er sloeg nog wel een losgebroken elektriciteitskabel tegen ons aan, dat wel.

De dag daarna was de wind enigszins gaan liggen en was dit ons uitzicht op de hoogste top bij Aviemore...


De wind had zo huisgehouden dat het ijslagen op de berg had vervormd tot bizarre schulpturen. En bergje stenen ging er daardoor zo uitzien.


Wat een prachtig land, Schotland. En wat een geweldige mensen. Zijn er trouwens nog blaadjes op het spoor te verwachten in ons land deze week? Ik moet woensdag met de trein.

7 opmerkingen:

bibi zei

Klein aanvullend detail. Om te voorkomen dat de wind en de hagel de bril van de neus van onze Fred zou slaan borg hij hem op in zijn borstzakje alvorens over de smalle wegen verder te rijden. Maar Jan Paul doet niet aan overdrijven,
wel aan onderdrijven.

Jan Paul zei

Klik vooral op de plaatjes, want dan zie je de foto's in het groot.

henriette zei

Goh, wat een spannend verhaal, dit is nog veel spannender dan de reis naar Beijing. Hoe is het mogelijk.

henriette zei

gelukkig zijn jullie weer heelhuids thuisgekomen, het ziet er verschrikkelijk uit die omgevallen auto,s, en die stenen wat een natuurgeweld. eng.

Jan Paul zei

Ja Henriette, uiteindelijk zijn er volgens mij helemaal geen slachtoffers gevallen in Schotland door de orkaan. Een week ervoor door een onverwachte sneeuwstorm wel.

Diet zei

Hahahaha. Wat een heerlijk begin van de maandagmorgen is dit verhaal toch weer. Dank dank. Je bent mijn persoonlijke opvrolijker Jan Paul.

Jeska Verstegen zei

Prachtig verhaal en erg mooie foto's, Jan Paul.