woensdag, juli 13, 2011

Eerste recensie

Er is eindelijk een recensie verschenen van De sok van Jip is wit. Best een positieve ook.

"Een ding kan men auteur Jan Paul Schutten niet verwijten, en dat is dat hij over een nacht ijs gaat. Voor dit boek voor beginnende lezers werkte liep Schutten drie maanden stage bij een sokkenfabrikant. Vandaar dat de lezer alle interessante ins en outs over de wereld van de sokkenindustrie krijgt, van productie tot logistiek. Toch ligt Schuttens grootste vakmanschap in het feit dat hij zich moeiteloos weet te verplaatsen in de wereld van de zesjarige Jip die zo met existentialistische vraagstukken worstelt. Jip komt aan lager wal en ontdekt zo dat wit niet alleen voor onschuld staat, maar ook voor crack, cocaïne en hardnekkige roos. Schutten beschrijft de wereld van de jonge dealer van zo dichtbij dat je je haast afvraagt of dit werk niet autobiografisch is. Van binnenuit ervaar je als lezer de heftige trips en hallucinaties van Jip. De ontknoping doet denken aan Brett Easton Ellis, maar toch gaat Schutten nergens op de hurken voor de jonge lezer.

Is er dan niets op dit boek aan te merken? Toch wel. Onbegrijpelijk is het dat er gekozen is voor op de computer vervaardigde beeldsonnetten als illustraties. Illustrator Alain Smit, in wiens naam wij het pseudoniem Alan Smithee herkennen, maakt zich er met een Jantje van Leiden van af door rijen witte sokken af te wisselen met lijntjes coke, bloedspetters en flessen Head & Shoulders. Een kleine smet op dit verder prachtige boek dat ongetwijfeld vele literaire prijzen in de wacht zal slepen."

J. Van Tuyll van Serooskerken

1 opmerking:

Jeugdbib Ham zei

Beeldsonnetten, dat is zoooo passé. Terechte opmerking van Van Tuyll.

Al vind ik toch dat hij ook best wat kritiek kon uiten op de karaktertekening van Moe van Jip, want doordat ze steeds wordt omschreven als "Moe met de rol" (het duurde tot bladzijde 8 voor ik begreep dat het om een deegrol ging, dankzij de niets verbloemende illustratie van Smit, waar Moe met de deegrol achter Lief Va-ke aangaat, die duidelijk weer stoned van zijn blonde minnares is thuisgekomen), vind ik dat Schutten toch erg rolpatroonbevestigend te werk gaat.

Gelukkig houdt de mooie taal dit boek overeind. Zinnen als "Va rookt wiet. Moe ziet het niet. Jip weet het wel. Hij vindt het van geen tel. Jip doet het ook. Een trek, een haal, een beet-je rook." Mooi toch!