dinsdag, april 19, 2011

De woeste geur van schurend wol

Er is weer een nieuw boek van Bibi: Mikis de ezeljongen. Dat gaan jullie natuurlijk allemaal kopen, dus over de inhoud ga ik niets vertellen. Behalve dan dat het zich op Korfoe afspeelt. En dat het heel leuk is.

Nee, dit stukje gaat over de tekeningen van Philip Hopman. Onvoorstelbaar. Waanzinnig. Bespottelijk. Belachelijk. Wat is die man goed. Het zijn gewone tekeningen met een potlood op papier, meer niet. Maar wat zijn ze mooi, wat zijn ze leuk en wat zijn ze vrolijk.


Ze geven de indruk dat tekenen zo makkelijk is. Als je de tekeningen ziet, dan wil je niets anders dan zelf ook een potlood pakken en zelf je hele omgeving natekenen. Laat het maar uit je hoofd. Dit is zo waanzinnig knap, dat kan bijna niemand.

Philip Hopman: een talent waar we nog veel van gaan horen in de toekomst.


Die laatste zin was natuurlijk een grapje. Als je echt een nieuw talent wilt ontdekken, koop dan De duif die niet kon duiken van Edward van de Vendel. Zijn magistrale verhaal is geïllustreerd door Alain Verster, een leerling van niemand minder dan Carll Cneut. Het lijkt totaal niet op het werk van Carll - en zo hoort het ook - maar toch schemert er iets van het genie van de meester op de leerling door. Je blijft naar de prenten kijken en ontdekt steeds weer iets nieuws. Da's mooi, want het verhaal wil je ook telkens blijven lezen.

4 opmerkingen:

Diet zei

goeie tips maar eh,
woeste geur? schurend?? wol???

Joyce zei

Meteen gekocht, zoonlief wordt komende zondag 7 jaar.
Groetjes aan Bibi!

Jan Paul zei

Goeie keus Joyce!

En Diet, ik dacht: laat ik eens een surrealistische titel gebruiken die niets met het onderwerp te maken heeft, da's vast leuk voor de mensen.

Joyce zei

Heb het boek vandaag kado gegeven en de illustraties eens goed bekeken.
Ze zijn inderdaad prachtig.
Het lijkt alsof ze hup hup gemaakt zijn, maar als je goed kijkt, zie je dat er heel veel rust en concentratie nodig is om het echt zo op deze manier voor elkaar te krijgen.