vrijdag, april 29, 2011

Slecht nieuws

Het begin van het filmpje is wat lastig te verstaan. Maar het gaat om het feit dat geen enkel boek van mij tot nu toe in het Engels is vertaald. De eerste jongen in beeld weet het al en kan er mee leven. De tweede jongen heeft het er iets zwaarder mee.

donderdag, april 28, 2011

Superslimme mieren

In Superslimme dieren hebben we al kunnen lezen dat mieren een vlot van zichzelf maken als hun omgeving overstroomt. Hier is te zien hoe ze dat doen. En geen enkele mier verdrinkt...

woensdag, april 27, 2011

2019 volgens 2009

In 2009 liet Microsoft een filmpje maken over hoe onze toekomst er in 2019 zou komen uit te zien. Het grappige is dat veel van deze futuristische ideeën al in 2010 voor een groot publiek gerealiseerd zijn. Dankzij hun grootste concurrent.

zondag, april 24, 2011

Wie weet een goede titel?


Ik kom er niet uit. Mijn volgende boek gaat over de toekomst. Hoe leven we in 2030? Wat kunnen onze computers? Hoe wonen we? Hoe reizen we? Welke ziektes kunnen we genezen? Wat eten we dan? Hoe ziet de wereld er uit?

Maar ik heb nog steeds geen goede titel. Wie helpt? Degene die met het winnende idee komt krijgt het boek natuurlijk gesigneerd opgestuurd én een dankwoord in het boek.

vrijdag, april 22, 2011

Rijkdom

Mijn profiel is een stukje naar beneden opgeschoven. Dat is geen fout, het is de bedoeling dat er advertenties via Google komen te staan. Daar zal ik dan waanzinnig rijk mee worden, hoop ik. Eind dit jaar verwacht ik het 500.000e bezoek aan dit blog. En elk bezoek is een potentiële bron van inkomsten. Vooralsnog blijft het vak hiernaast nog akelig leeg omdat niemand durft te adverteren, maar ik ga er van uit dat dit slechts een kwestie van tijd is.

Waar zal ik eens een vakantiehuisje gaan kopen? Saint-Tropez? Californië? Aspen?

First round

donderdag, april 21, 2011

Herinneringen aan brandend prikkeldraad


Deze week behandelen wij weer een ingezonden brief van een lezer. Dit keer van Hiebe van der Sneu uit Big Timber (Montana).

Beste Jan Paul,

Het seizoen van de steekbeestjes breekt weer aan, met als gevolg dat we soms nachten niet kunnen slapen van de kriebel. Heb jij een oplossing voor dit probleem?

Doei,

Hiebe


Ja Hiebe, daar heb ik een oplossing voor. Ik heb zelf een keer een allergische reactie gehad van Bugles sweet chili, waar bij ik onderhuidse kriebel kreeg aan de binnenkant van mijn handen. De reactie was heel heftig en krabben hielp uiteraard niet. Ten einde raad hield ik mijn handen onder een snoeihete kraan. Net zolang tot het zo'n pijn deed dat ik er niet meer tegen kon. Dat hielp. En het helpt ook tegen muggenbulten en andere vormen van kriebel. Soms moet je het een of twee keer herhalen, maar verder werkt het buitengewoon effectief. En de pijn van het water trekt na een paar seconden alweer weg.

dinsdag, april 19, 2011

De woeste geur van schurend wol

Er is weer een nieuw boek van Bibi: Mikis de ezeljongen. Dat gaan jullie natuurlijk allemaal kopen, dus over de inhoud ga ik niets vertellen. Behalve dan dat het zich op Korfoe afspeelt. En dat het heel leuk is.

Nee, dit stukje gaat over de tekeningen van Philip Hopman. Onvoorstelbaar. Waanzinnig. Bespottelijk. Belachelijk. Wat is die man goed. Het zijn gewone tekeningen met een potlood op papier, meer niet. Maar wat zijn ze mooi, wat zijn ze leuk en wat zijn ze vrolijk.


Ze geven de indruk dat tekenen zo makkelijk is. Als je de tekeningen ziet, dan wil je niets anders dan zelf ook een potlood pakken en zelf je hele omgeving natekenen. Laat het maar uit je hoofd. Dit is zo waanzinnig knap, dat kan bijna niemand.

Philip Hopman: een talent waar we nog veel van gaan horen in de toekomst.


Die laatste zin was natuurlijk een grapje. Als je echt een nieuw talent wilt ontdekken, koop dan De duif die niet kon duiken van Edward van de Vendel. Zijn magistrale verhaal is geïllustreerd door Alain Verster, een leerling van niemand minder dan Carll Cneut. Het lijkt totaal niet op het werk van Carll - en zo hoort het ook - maar toch schemert er iets van het genie van de meester op de leerling door. Je blijft naar de prenten kijken en ontdekt steeds weer iets nieuws. Da's mooi, want het verhaal wil je ook telkens blijven lezen.

zondag, april 17, 2011

Postindustrielle Spontanvegetation

In het Ruhrgebied kun je de oude steenkolenmijnen en hoogovens bezoeken. Sommige delen van die mijnen en fabrieken laten ze helemaal overwoekeren, zodat je postindustrielle Spontanvegetation krijgt. Andere gebouwen onderhouden ze, zodat je ze nog in redelijk volle glorie kunt bekijken. Weer andere gebouwen worden als museum ingericht. En samen vormen ze een enorm complex dat voor bezoekers is opengesteld. Zo'n bezoek is zeker de moeite waard, vond ook Hare Majesteit. Want die had de toer ook gedaan, maar dan een dag voor ons. Wel jammer dat we elkaar net hebben misgelopen, het was leuk geweest om weer even bij te praten met de familie. Maar gelukkig hebben we de foto's nog.

Deze foto's komen allemaal uit het Landschaftspark bij Duisburg. Heel spontaan was deze vegetatie hier niet, maar wel mooi. Op sommige plekken zag je overigens wel een klein berkenboompje op een dak, of varens tussen de machines. Maar de gebouwen zelf waren veel indrukwekkender.


Het was een heel filmisch decor. Je kon er zo allerlei spannende moord- of achtervolgingsscènes bedenken. Dat zal ook vast vaak gedaan zijn. Maar je was zelf ook net in een film. Het ene moment waande je je in Metropolis... (je moet er zelf even zwartwitbeelden van maken in je hoofd)


Dan weer in Modern Times...


En soms zelfs in Blade Runner.


Vanaf de top van het bouwwerk kon je een groot geheim ontdekken. Want waar komen al die buizen, machines, ketels en stellages toch vandaan?


Ze worden via buizen aangeleverd. (Dat je telkens een stuk leuning ziet is niet vanwege een diepte-effect dat ik er in wilde stoppen, maar vanwege het feit dat ik uit hoogtevrees niet te dicht bij de rand durfde te staan)


En die buizen lopen helemaal tot de leverancier. Maar hoever? En welke leverancier?


Tadaa! Deze leverancier. Een bekende doe-het-zelf-meubelgigant uit Zweden. Binnenkort kunnen we dus allemaal onze eigen hoogovens bouwen voor thuis. Met het Julväa koelsysteem, een Høken smeltoven en een buizensysteem van Tålly.

donderdag, april 14, 2011

Supermerel

Werden wij vandaag zomaar getrakteerd op een prachtig concert van een merel. Hij is dat hoge stipje in de kale boom rechts. We kregen ook nog een toegift en het was helemaal gratis.

Intro en outro (met Count Basie Orchestra)

dinsdag, april 12, 2011

Gebed II

Heeft het gebed geholpen? In de derde wereld is het niet heel veel beter geworden. Nederland verloor uiteindelijk met 2-0 (doelpunten Boniek en Mazur). Eenzame mensen zijn nog steeds alleen. En Maya noch Wendy bleken ook maar het minst geïnteresseerd in mij. Maar de fiets... ja, de fiets kwam er. En wat voor één:

maandag, april 11, 2011

Gebed


Beste God,

Dank voor deze fijne dag. Het was weer leuk op school. En bedankt dat we elke dag weer te eten hebben. Daarom vraag ik u: wilt u zijn met al die mensen die niet te eten hebben? En de mensen die pijn hebben en ziek zijn? En de mensen die iemand in de familie hebben die dood is? Wilt u die mensen heel erg helpen?

Wilt u ook zijn met het Nederlands elftal? We staan nu met 2-0 achter en hebben nog maar een half uur te spelen. En dat terwijl ze in Polen helemaal niet zo in u geloven als wij in Nederland. Maar belangrijker zijn natuurlijk die mensen met honger en pijn.

Nogmaals, wilt u die mensen heel erg helpen? En kunt u heel misschien zorgen dat Maya verliefd op mij wordt? Dan hoeft die fiets waar ik vorige week om vroeg niet meer. Wilt u ook zijn met de mensen die alleen zijn? Wendy mag trouwens ook, maar dan liever wel met de fiets.

Maar ik ben helemaal niet belangrijk. Als het zou kunnen, dan graag, maar denkt u eerst aan de mensen in de derdewereldlanden. Helpt u hen eerst. En dan het Nederlands elftal. En dan misschien Maya. Nou stop ik.

Amen

donderdag, april 07, 2011

Cantate 147, van Johann Sebastian Bach uitgevoerd door de zwaartekracht


Met dank aan Gerbrand Bakker op Facebook.

Hendrik-Ido-Ambacht


Een van de vragen die ik het vaakst gesteld krijg is waarom ik vooral informatieve boeken schrijf. Het antwoord is simpel: omdat ik nieuwsgierig ben. De meeste mensen zien een plaatsnaam als Hendrik-Ido-Ambacht, denken 'wat een rare naam eigenlijk', en gaan weer over tot de orde van de dag. Ik zoek het op zodra ik kan. Bovendien heb ik ook het idee dat anderen willen weten waarom Hendrik-Ido-Ambacht Hendrik-Ido-Ambacht heet, dus daarom schrijf ik erover. Vandaar ook dit blog.

Momenteel werk ik aan een boek over de toekomst: hoe ziet 2030 eruit? Of 2050? Puur omdat ik het zelf wil weten. En dat geldt ook voor mijn overige boekenideeën.

Maar dan die naam: Hendrik-Ido-Ambacht. Welke plaats noemt zich nu zo? Dat komt ook door dat verwarrende 'Ambacht' aan het eind. Dat heeft in dit geval niets met een beroep te maken, maar met een gebied waar een heer over regeerde. Een ambacht is een heerlijkheid, maar dat is ook alweer zo'n verwarrend homoniem. In dit geval gaat het om het rechtsgebied waar Hendrik-Ido over regeerde.

Tot zover zou dit stukje nog geen bestaansrecht hebben (ik zoek vaak dingen op die uiteindelijk heel saai blijken te zijn: Lage Zwaluwe bijvoorbeeld). Maar leuk wordt het dat de plaats tot 1855 Hendrik-Ido-Schildmanskinderen-Ambacht en de Oostendam heeft geheten. En waarschijnlijk een tijd lang zelfs Hendrik-Ido-Oostendam-Schildmanskinderen-Groot-en-Klein-Sandelingen-Ambacht. Langer dus dan Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch in Wales. En dat hebben we allemaal opgegeven. Waarin een kleine plaats groot had kunnen zijn.

woensdag, april 06, 2011

Net Koot en Bie


Zaterdag hoorde ik in de trein een kort telefoongesprek dat me heel erg aan een sketch van Koot en Bie deed denken:

- Hé hoi Willemijn! Heb je nog lekker geslapen?
...
- Of je nog lekker geslapen hebt!
...
- Hoor je mij, Willemijn?
...
- Nee, met Dirk van Rozendaal.
...
- Ja. Nee. Dat is goed. Dan bel ik je nog wel een andere keer. Goed?

dinsdag, april 05, 2011

Madonna di San Luca

Vanuit het vliegtuig zie je haar al liggen, en op allerlei plekken in de stad duikt ze ineens op: de basiliek van Madonna di San Luca in Bologna. Ze ligt dan ook op een flinke berg aan de rand van de stad. Het was altijd al een wens om daar eens naartoe te gaan, en afgelopen vrijdag kwam het er van. In het buitengewoon aangename gezelschap van Edward van de Vendel en Tom Schoonooghe.


Mocht je de tocht zelf ooit eens willen maken, dan komt buitengewoon aangenaam gezelschap zeker van pas. It's quite a stroll. Eerst van het centrum naar de rand van de stad en dan nog eens twee kilometer waarin je een hoogteverschil van driehonderd meter maakt. Op weg naar de top zie je vooral arcades, arcades en arcades. Zeshonderdzesenzestig om precies te zijn.


Zeshonderdzesenzestig? Maar is dat niet...? Dat getal? Is dat niet van...? Ja, dat is het natuurlijk; maar dat is geen toeval. Want boven die zeshonderdzesenzestig arcades steekt de kerk uit. Net iets hoger. Il diavolo è sconfitto nel suo stesso gioco, de duivel is verslagen in zijn eigen spel.



Eenmaal boven is het een waar paradijs. Binnen en buiten. En op de terugweg heb je overal doorkijkjes die je een blik geven op die prachtige stad.

zondag, april 03, 2011

Tekenen met Tom Schoonooghe

Restaurant Donatello is een begrip in Bologna. Het zit elke avond vol, beurs of geen beurs. Toeristen komen er, maar de Bolognezen eten er zelf ook graag. De laatste avond was ik er met Edward van de Vendel en Tom Schoonooghe. Die avond stond in het teken van een grappig meisje dat langzaam maar zeker het hele restaurant veroverde. En als je dan een illustrator als Tom bij je hebt, dan gebeuren er leuke dingen. Want hij viel ook direct voor de charmes van het wezentje en vroeg een pen en papier aan de bediening.



Hier krijgt het meisje haar tekening...



Maar oma wilde natuurlijk ook een Schoonooghe. Ze kocht een boek van Donatello en liet het door de eigenaar signeren en door Tom illustreren. Hier zie je hem even aan het werk. De Vlamingen hebben dat natuurlijk al vaak op televisie gezien, maar de Nederlanders nog niet.



En dit is het eindresultaat:

Beroepseer

Het begon met een mooi georigamide driehoek aan het eind van mijn wc-rol, maar het werd steeds bijzonderder. Op de laatste dag trof ik mijn toiletspullen zo aan op mijn wastafel: op grootte gerangschikt en de etiketten leesbaar naar voren gedraaid. Als iedereen zijn werk zo serieus zou nemen, dan hadden we nu geen wereldvoedselprobleem gehad, geen milieuvervuiling, geen crisis bij Ajax, geen verstandelijk uitgedaagden in de NS-directie, geen Oh Oh Cherso – 'en geen katten,' zegt Sien.