dinsdag, februari 08, 2011

We zijn gekker dan we denken 6: Liever niets dan weinig, maar ook dat niet helemaal.

Is de gifbeker die 'ons cognitieve onvermogen' heet dan nog niet leeg? Nee, om den drommel niet.

Stel. De buurman vraagt of je hem wilt helpen met een schoonmaakactie in de stad. Gewapend met vuilniszak en prikker of grijphand mag je al het afval dat je tegenkomt opruimen. Het maakt deel uit van een grote campagne met een enorme impact en het betaalt uitstekend: precies wat je ervoor zou willen hebben. Zou je het doen? Waarschijnlijk wel.

Stel. Diezelfde buurman vraagt precies hetzelfde. Alleen dit keer krijg je er geen cent voor. Zou je het doen? Je zou het op zijn minst overwegen. En als je overtuigd bent van het nut van de actie wil je er misschien best je vrije middag voor opgeven.

Maar nu. Je krijgt dezelfde vraag. Maar dit keer biedt de organisatie een vergoeding van 3,45 euro per uur. Zou je het nu doen? Waarschijnlijk is er geen haar op je hoofd die daar over denkt.

Dit voorbeeld werkt op alle niveaus. Krijgen we goed betaald voor vervelend werk, dan doen we het uitstekend. Krijgen we er een fooi voor, dan doen we het slecht of niet. Krijgen we niets, dan doen we het weer een stuk beter.

Maar stel nu dat we de financiële vergoedingen zouden vervangen door cadeaus met een vergelijkbare waarde. In het eerste geval een mooi geschenk ter waarde van je uurtarief maal het aantal uren. En in het andere geval een pluchen poppetje van 3,45 euro voor elk uur dat je werkt. Nu zou je het wél weer overwegen. Soms laat je je dus toch afschepen met een fooi...

7 opmerkingen:

Pascale zei

't Is net als met bloggen. Alleen vraag ik me af hoe het dan weer zit met zo'n Huffington Post. Die is net voor 315 mio overgenomen en werkte met 6000 onbezoldigde bloggers.

Die bloggers doen dat natuurlijk niet voor het geld, maar het lijkt me dat zo'n overname wel een beetje schuurt, als dankzij jouw vrijwilligerswerk iemand anders de hoofdprijs binnenhaalt.

Of vindt ons brein dat niet erg, omdat we het toch al deden voor de intrinsieke genoegens?

Jan Paul zei

Dat sluit weer meer aan bij een van de vorige stukjes. Het is geen probleem om iets gratis te doen, maar als iemand anders er schatrijk mee wordt is dat ineens zuur.

Er is een troost. Hun posts worden misschien vertaald naar andere landen. Meer publiek is altijd fijn voor een blogger.

Ted zei

De meeste kinderboekenschrijvers kennen het van een andere kant bekeken: als een bibliotheek een schrijversbezoek betaalt voor een school, is de kans groot dat de school het bezoek niet vorbereidt omdat het (toch maar) gratis is. Als de school zelf moet betalen wordt het bezoek doorgaans beter voorbereid.

Ted zei

Eh, ik was nog niet klaar: als ze me ergens voor vragen en ze willen dat ik het gratis doe, vraag ik meestal toch een fooi, om het verschijnsel dat ik zojuist beschreef tegen te gaan.

Ionica zei

Je kunt in plaats van een fooi ook iets vragen dat hen weinig geld, maar wel enige moeite kost. Jan Paul kan vast uitleggen waarom dat goed werkt.

Jan Paul zei

Ionica kent het boek ook!

Bij mij is het vaak anders, Ted. Ik word vaak gevraagd om iets te doen voor een bespottelijk laag bedrag. Als ik het toch een sympathiek project vind, doe ik het voor niets.

Maar vaak gaan mensen er van uit dat je als kinderboekenschrijver toch graag van alles gratis doet. Zeker omdat hun project zo'n goed doel/zo belangrijk/zo leuk/zo uniek/voor kinderen is. Als je deze mensen duidelijk maakt dat een schrijver zijn hypotheek en rekeningen niet kan betalen van toverdukaten, elvenharengoud en eenhoornivoor stopt de correspondentie meestal direct.

Ted zei

Nee, meestal zeggen ze dat ik het gerust gratis of voor een fooi kan doen omdat het reclame is voor mezelf.