vrijdag, februari 25, 2011

Wat is dit?


A: een nieuw soort tweekleuren tuinkers.
B: het bewijs dat ze in het agrarisch onderwijs niet leren tot vier te tellen.
C: een dodelijke vleesetende plant die zijn slachtoffers met karate-, jiu-jitsu- en origamitechnieken weet uit te schakelen.
D: toch iets anders, namelijk...

Update met het antwoord:

Er liggen verspreid over zo'n 80 landen enkele tientallen miljoenen landmijnen. Jaarlijks sterven hier meer dan achtduizend mensen (vooral kinderen) aan. Deze speciaal geselecteerde cress kan daar een einde aan maken. Het plantje is extreem gevoelig voor stikstofdioxide, een stof die in de mijnen zit. Heeft het plantje ook maar het flauwste vermoeden dat er inderdaad stikstofdioxide in de grond zit, dan kleuren de blaadjes rood. Het kan zelfs aangepast worden zodat het kan aangeven waar er zware metalen in de grond liggen.

Het plantje bestaat echt. En het werkt. Het groeit razendsnel en is bijna overal te zaaien. Het kan alleen nog niet op grote schaal gebruikt worden omdat het om een genetisch aangepast gewas gaat. Bovendien moet nog bewezen worden dat het honderd procent betrouwbaar is. Maar dat dit plantje duizenden levens kan redden staat als een paal boven water. Echt waar. Ook al is de foto hieronder natuurlijk een grapje.

woensdag, februari 23, 2011

Coming up...

Nog twee weken en 'Ik wil vleugels' ligt er. Daar verheug ik me enorm op. Maar in de tussentijd ben ik natuurlijk al lang weer met andere dingen bezig. Een van die projecten is een boek over de toekomst. Hoe gaat 2025 er uit zien? En 2050? Hoe leven we dan? Hoe vervoeren we ons? Hebben we dan allemaal robots? Wat eten we? Zijn bepaalde ziektes dan verleden tijd?

Ik heb een lijst met vragen van kinderen die ze graag beantwoord willen hebben. Maar misschien hebben jullie ook wel interessante vragen die absoluut in het boek aan bod moeten komen. Ik hou me van harte aanbevolen.

maandag, februari 21, 2011

Breaking: Heidi is niet scheel


Kennen we haar nog? Dit lieve kleine harige vriendinnetje uit de natuur? Heidi de schele buidelrat. Ze werd wereldberoemd vanwege haar ogen. Enkele dierenvrienden wilden haar zelfs helpen door haar operatie te betalen, zodat ze voortaan gewoon zou kunnen zien. Maar Heidi is niet scheel, wist een gerenommeerde oogarts mij gisteren te vertellen. Op bovenstaande foto is dat goed te zien. Kijk naar de witte puntjes in haar ogen; de lichtreflectie. Die staan precies op dezelfde plaats in haar pupillen. Als ze echt scheel was, dan zou die reflectie juist op twee verschillende plaatsen staan. Heidi lijkt scheel. En dat komt doordat haar ogen een beetje uitpuilen, zodat je aan de rechterkant meer oogwit ziet. Bedek het oogwit maar eens. Dan zie je dat haar pupillen volkomen normaal staan.

vrijdag, februari 18, 2011

We zijn gekker dan we denken slot: Iedereen in een tuigdorp


Hierboven een foto van flink wat criminelen die zo in een tuigdorp mogen. Huh? Wat? Deze keurige burgers? Nou reken maar. Uit onderzoek blijkt namelijk dat diefstal op het werk voor een schadepost van bijna 40% van de totale diefstal in Nederland zorgt. Daar zitten de nooit aangegeven gestolen pennen en blocnotes niet bij. En tel daar eens alle mensen die de Belastingdienst of hun verzekeringsmaatschappij oplichten bij op. Dan kun je de complete Randstad wel als tuigdorp gaan inrichten.

De meeste mensen zouden nooit zomaar voorwerpen van vrienden of zelfs maar onbekenden stelen. Waarom dan wel op het werk? Of van de Belastingdienst, die er toch voor ons eigen bestwil is? Wat is het verschil tussen honderd euro stelen uit de kas van een bedrijf of de verzekering voor honderd euro oplichten? Dat verschil is er niet. Het zit alleen in ons hoofd. Waarom? Omdat het niet direct om het stelen van echt geld gaat. We winden ons meer op over een tasjesdief die honderd euro rooft dan om iemand die de Belastingdienst voor het tienvoudige oplicht.

Een grappig onderzoek: studenten deden mee aan een test waarbij ze vijftig vragen moesten beantwoorden. Voor elk goede antwoord kregen ze een financiële beloning. De ene groep werd gewoon gecontroleerd en daarna betaald. De andere groep mocht de vragen zelf controleren en daarna de test door de papiervermaler halen. Resultaat: de gewone groep had gemiddeld 32 vragen goed, de zelfcontroleergroep had gemiddeld 36 vragen goed. Kennelijk dachten die laatste: 'ach een beetje oneerlijkheid kan geen kwaad.'

Nu een soortgelijk onderzoek, maar net iets anders. Drie groepen studenten moesten twintig lastige wiskundige vragen beantwoorden. Voor elk goede antwoord kregen ze vijftig cent.

De eerste groep moest zijn antwoorden inleveren. Die antwoorden werden gecontroleerd en daarna kregen ze hun geld.
De andere groep mocht de vragen zelf controleren en het formulier vervolgens verscheuren. Als ze vertelden hoeveel vragen ze goed hadden werden ze meteen betaald.
De derde groep mocht de vragen zelf controleren. Als ze vertelden hoeveel vragen ze goed hadden kregen ze per juist antwoord een bonnetje. Die bonnetjes konden ze later inruilen voor echt geld.

Wat gebeurde er? De eerste groep had slechts gemiddeld 3.5 vragen goed. De tweede groep had gemiddeld al 6.2 vragen goed. En de derde groep? Die had een gemiddelde van 9.4 vragen goed. Als je niet direct met geld te maken hebt word je vanzelf oneerlijker.

donderdag, februari 17, 2011

We zijn gekker dan we denken 8: eigendom is goud waard


Stel. Je hebt kaartjes weten te bemachtigen voor een concert dat maanden van tevoren is uitverkocht. Het is uiteraard je favoriete artiest. Iemand vraagt of hij de kaartjes van je over mag nemen. Welke prijs vraag je ervoor? Waarschijnlijk een enorm hoge prijs. Het is je favoriete artiest! Aan die kaartjes kom je nooit meer! Misschien verkoop je de kaartjes wel helemaal niet. Herinneringen zijn immers onbetaalbaar. Kortom: wat zou je prijs zijn? En zou je de kaartjes überhaupt wel verkopen?

Maar nu andersom. Iemand heeft topkaartjes voor jouw favoriete artiest. Het is je enige kans om nog binnen te komen. Hij vraagt er alleen wel een bespottelijk bedrag voor: namelijk het bedrag dat jij zojuist bedacht als verkoopprijs. Zou je dat betalen? Vast niet. En de helft daarvan ook niet. En een kwart daarvan ook niet.

Uit onderzoek blijkt dat mensen gemiddeld ongeveer 2400 euro willen hebben voor zo'n kaartje. Aan de andere kant willen ze gemiddeld maar 175 euro betalen voor het overnemen van de kaart van een ander. Een gigantisch verschil. Hoe kan dat? Mensen overwaarderen hun eigen bezit. Ze denken niet aan wat ze winnen: een gigantisch geldbedrag; ze denken aan wat ze verliezen: een concert van hun favoriete artiest. En andersom: als je een geld hebt, maar geen kaartje overwaardeer je je kapitaal en denk je niet aan de onvergetelijke avond.

dinsdag, februari 15, 2011

zondag, februari 13, 2011

Spruitjesburger bij Burger King!

Wie om totaal onbegrijpelijke redenen nooit op mijn andere blog kijkt (en dat zijn er volgens de statistiekmetertjes een boel), ik zou het nu toch even doen wegens bizar nieuws.

vrijdag, februari 11, 2011

We zijn gekker dan we denken 7: Leuker kunnen we het niet maken


Oh nee toch. Een nieuw onderzoek van de Belastingdienst. Je moet dit jaar een extra verslag maken over je inkomsten van de afgelopen drie jaar. Een enorme rotklus die je per jaar ongeveer tien uur gaat kosten. De drie verslagen moeten uiterlijk 31 december binnen zijn bij de Belastingdienst, maar eerder mag ook. Ze willen er alleen wel van te voren weten wanneer je een bepaald verslag uiterlijk zult inleveren. En je krijgt een boete van tien euro per dag als je later dan die aangegeven dag inlevert. Te vroeg inleveren mag altijd, zonder boete.

Het is dus handig om te zeggen dat je alle rapporten op 31 december zult inleveren. Maar doe je dat ook?

Tja.

Waarschijnlijk niet.

De meeste mensen zullen de vooraf aangegeven inleverdata netjes verspreiden. Bijvoorbeeld 2008 in juni, 2009 in september en 2010 in december. 'Ik ken mezelf,' is het argument, 'en anders ben ik de hele kerstvakantie met die belastingpapieren bezig.' En veel mensen zullen alsnog te laat inleveren en een boete krijgen.

Het heeft alleen maar nadelen om aan te geven dat je een rapport eerder zult inleveren dan 31 december, en toch kiezen maar weinig mensen daar voor.

woensdag, februari 09, 2011

Superbowl Volkswagen

Afgelopen weekend werd de Superbowl finale gespeeld. Het duurste programma ter wereld om een commercial in te boeken. Dan moeten die commercials dus wel goed zijn. Vaak zijn ze dat ook, maar dit jaar vond ik ze een beetje flauw. Alleen deze stak er wat mij betreft bovenuit.

dinsdag, februari 08, 2011

We zijn gekker dan we denken 6: Liever niets dan weinig, maar ook dat niet helemaal.

Is de gifbeker die 'ons cognitieve onvermogen' heet dan nog niet leeg? Nee, om den drommel niet.

Stel. De buurman vraagt of je hem wilt helpen met een schoonmaakactie in de stad. Gewapend met vuilniszak en prikker of grijphand mag je al het afval dat je tegenkomt opruimen. Het maakt deel uit van een grote campagne met een enorme impact en het betaalt uitstekend: precies wat je ervoor zou willen hebben. Zou je het doen? Waarschijnlijk wel.

Stel. Diezelfde buurman vraagt precies hetzelfde. Alleen dit keer krijg je er geen cent voor. Zou je het doen? Je zou het op zijn minst overwegen. En als je overtuigd bent van het nut van de actie wil je er misschien best je vrije middag voor opgeven.

Maar nu. Je krijgt dezelfde vraag. Maar dit keer biedt de organisatie een vergoeding van 3,45 euro per uur. Zou je het nu doen? Waarschijnlijk is er geen haar op je hoofd die daar over denkt.

Dit voorbeeld werkt op alle niveaus. Krijgen we goed betaald voor vervelend werk, dan doen we het uitstekend. Krijgen we er een fooi voor, dan doen we het slecht of niet. Krijgen we niets, dan doen we het weer een stuk beter.

Maar stel nu dat we de financiële vergoedingen zouden vervangen door cadeaus met een vergelijkbare waarde. In het eerste geval een mooi geschenk ter waarde van je uurtarief maal het aantal uren. En in het andere geval een pluchen poppetje van 3,45 euro voor elk uur dat je werkt. Nu zou je het wél weer overwegen. Soms laat je je dus toch afschepen met een fooi...

maandag, februari 07, 2011

Sneeuw & ijs en een prijs

Ik ben het langzame stipje vanuit de verte (negatief commentaar op mijn snowboardprestaties wordt direct verwijderd en de dader krijgt een levenslang abonnement op Nigeriaanse viagraspam):



Goed. Ik deed dus dat.

En Bibi deed dit:


Nee niet omdat ik weg was, maar omdat ze in het gebouw achter haar een prijs in ontvangst mocht nemen, voor het beste luisterboek voor kinderen in 2010. De vertaalde versie van Bibi's bijzondere dierenboek, waar de Duitse Gijs Scholten van Aschats, Pierre Bokma's en Halina Reijns aan mee hebben gewerkt.


Hierboven krijgt ze hem. En hieronder is een stukje uit het interview dat op het podium met haar gehouden wordt. Het zijn de eerste woorden die ze spreekt en tel met uw stopwatch mee hoe lang het duurt voordat ze voor een volle zaal vol kinderen en ouders het woord 'Pimmel' gebruikt.



Het was een bijzondere middag. Dat mocht ook wel, want dankzij de Duitse NS kwamen we pas midden in de nacht thuis. Nog een tip voor wie naar de Frankfurter Buchmesse moet: fuck Frankfurt. Wiesbaden op een half uur rijden is veel mooier en leuker.