dinsdag, december 07, 2010

Rotmannetje

Het volgende jaar zou ik negen zijn en te oud voor Sinterklaas. Dus een paar dagen na vijf december hoorde ik hoe het werkelijk zat met al die cadeautjes. Het zorgde voor een kleine crisis. Nu ik wist wie er werkelijk voor de cadeaus hadden gezorgd kreeg ik een enorm schuldgevoel. Was ik wel enthousiast genoeg geweest? Iemand die met gemak miljoenen cadeautjes tevoorschijn tovert is toch wat anders dan ouders die voor het hele gezin moet inkopen. En dan ook nog eens vlak na mijn verjaardag. Ik had me veel dankbaarder moeten gedragen. Verwend rotmannetje dat ik was. Het zorgde voor zo'n rotgevoel dat ik 32 jaar later nog een paar van de cadeaus van toen kan noemen: Ministeck, een politieauto van Playmobil, Das Pronto klei en een kleurboek met stiften.

3 opmerkingen:

Gina zei

hahaha, bij ons was het zo dat de hele straat in het complot was betrokken! want de buren belden bij elkaar aan, bonsden op de voordeur en ramen en zetten de jutezakken met kados bij elkaar op de stoep, of tegen de voordeur of in de achtertuin. zo bleek uiteindelijk toen het mysterie werd ontrafeld en de volwassenen brandende kindervragen moesten oplossen. helaas had m'n moeder namelijk een keertje zelf een etiketje geschreven en herkende ik haar handschrift. toen kwam de aap uit de sintermouw. maar die Das klei, ik kan het nu ineens RUIKEN.

en eigenlijk maakte de waarheid het Sinterfeest juist leuker. de wetenschap dat de buren in het complot zaten en er ook plezier in hadden. er werd ook niet op dezelfde avond pakjesavond gevierd. dus zo konden ze elkaar mooi helpen. leuk.

en ik hoop dat je nu over je schuldgevoel heen bent?

Jeugdbib Ham zei

Een kleurboek met stiften? Dan hoef je je geen zorgen te maken over een gebrek aan dankbaarheid, Jan Paul.

Diet zei

Lieffff!