donderdag, september 30, 2010

Vieze brandweerman

Copywriters en art directors beginnen meestal spontaan te huilen als ze reclame moeten maken voor afwasmiddelen. Wat zouden ze graag een commercial als deze willen maken. Ideeën zat. Maar het mag bijna nooit van de opdrachtgever. Hier eindelijk een merk dat wel zijn nek durft uit te steken. En met succes. Het filmpje gaat de hele wereld over.

Hoogbegaafd


Had Sien in Superslimme Dieren gemoeten? Tja. Dat Sien buitengewoon hoogbegaafd is weten we al langer. Tenminste als het om eten gaat. Op andere fronten, zoals wiskunde schiet ze nog wel eens te kort. En haar handschrift is belabberd. Maar verder...

Mensen die Sien niet kennen zouden van het plaatje hierboven denken dat ze aan het bedelen is. Fout. Sien bedelt niet. Andere honden bedelen. Sien biedt protectie. Het zou immers maar zo kunnen gebeuren dat ons tijdens het eten van een broodje iets naars overkomt. Een ongeluk zit in een klein hoekje. En overal loeren criminelen. Sien voorkomt elke vorm van onheil en vraagt daar een alleszins redelijke vergoeding voor. Eetbaar protectiegeld.

Als we op straat lopen en Sien ziet iets lekkers liggen dan kijkt ze mij aan. Heb ik het ook gezien? Nee, dan is het meteen op. (Tenzij het een groot bot is – je kunt het je niet voorstellen, maar die liggen regelmatig op straat. In dat geval verstopt ze het helemaal in haar bek en doet alsof er niets aan de hand is. Pas thuis verraden de knaaggeluiden dat ze weer een buit gescoord heeft.) Heb ik het voedsel op straat wel gezien, dan volgt plan B.

Sien loopt keurig naast de boterham, met een gezicht van 'Nee, die mag ik niet. Weet ik. Fair enough. Regels zijn regels.' Ik ben natuurlijk niet gek en hou haar scherp in de gaten. We lopen gewoon verder. Zo snuffelt ze nog aan wat bomen. Zet wat geursporen uit. Doet haar dingen. Enzovoort. We lopen gewoon verder. Snuffel. Plas. Huppel. Snuffel. We lopen gewoon verder. We? Hè? Waar is Sien? Een keer raden. Die staat een stuk terug de boterham op te eten. Hans Klok eat your heart out.

Momenteel weet ze mij, terwijl ze in haar mand slaapt, te manipuleren om haar een pensstaaf te geven. Als je dat kunt, dan ben je goed. Heel goed.

dinsdag, september 28, 2010

Maria Holtrop

Zo'n glimlach had ik ook toen ik hoorde dat Maria naar Kluitman zou gaan.

Bas Maliepaard twittert het, dus het zal wel officieel zijn. Maar met grote blijdschap kan ik hier verkondigen dat Maria Holtrop als uitgeefster naar Kluitman gaat. Een buitengewoon spannende combinatie, Maria en Kluitman. En erg fijn voor mij.

De Vegetarische Slager

Gisteren was ik bij de voorpremière van de Vegetarische Slager, die volgende week op het Spui (167) in Den Haag zijn deuren opent. Dat was leuk, lekker en interessant. Het basisproduct waar veel van de delicatessen gemaakt zijn kende ik al, het is gemaakt van lupinebonen. In het voorjaar heb ik voor een boek, Jos Hugense, de directeur van het bedrijf dat deze vleesvervangers maakt geïnterviewd. Dat werd een soort privécollege waarbij ik met mijn oren stond te klapperen van wat ons te wachten staat als de wereld op deze schaal vlees blijft eten. Hugense is overigens géén vegetariër en komt uit een slagersfamilie. Als jullie heel hard 'ooh, aah, vertel,' gaan roepen dan wil ik er wel wat over loslaten. Verder probeer ik dit blog zo vrolijk mogelijk en niet belerend te houden als het gaat om vegetarisch eten.

Beeter is weer een ander bedrijf dat producten levert aan de Vegetarische Slager. Hier ben ik niet geweest. Ik was bij Meatless in Goes.

Maar nu de Vegetarische Slager. Alles aan dit initiatief is goed aangepakt. Je zou de producten net als Quorn, Tivall en Valess zo in de supermarkten kunnen verkopen. Maar daar hebben ze niet voor gekozen. In plaats daarvan wordt het kleinschalig aangepakt. De producten zijn door topkok Marco Westmaas verwerkt tot overheerlijke gerechten: van salades tot soepen en natuurlijk ook varianten op gerechten waar vaak vlees of vis in zit, zoals dim sum, Thaise curry, yakitorispiesjes, sushi, shoarma en bitterballen. Binnenkort zullen ze niet alleen in Den Haag, maar ook via een webwinkel verkocht worden. Ook voor de horeca komt er een speciaal assortiment, zodat er meer koks met de producten aan de slag kunnen.

Een slimme aanpak, want op die manier proeven consumenten hoe de producten op hun best smaken. Ze kunnen er dus niet zelf eerst mee rotzooien en vervolgens roepen dat het niks is. Ik heb er zelf ook al mee geëxperimenteerd en dat was een wisselend succes. Sommige probeersels waren heel lekker, sommige waren ronduit vies. Eigen schuld. Maar dat was de bedoeling: het product leren kennen en onderzoeken hoe ver je kunt gaan.

Goed. Genoeg van mij. Hier een filmpje waarin mensen die er echt verstand van hebben hun oordeel geven.

zaterdag, september 25, 2010

Aandacht!

Ja dit plaatje kennen we nou wel. En deze link als het goed is ook. Maar ik zit met een probleem. Het boek – dat nu in de winkels ligt! – zou woensdag officieel gepresenteerd worden in Burgers' Zoo. Met toeters en bellen en gedoe enzo. Maar dat gaat allemaal niet door.

Hoe moet ik dit boek nu onder de aandacht van de internationale pers brengen? Da's lastig. Via Twitter en e-mail kreeg ik allerlei tips die tot het volgende gecombineerde plan hebben geleid: ik moet het boek verbranden en naar het hoofd van de koningin gooien terwijl ik gekleed ga in een vleesjurk. Dat lijkt me inderdaad een uitstekend middel om publiciteit te genereren.

Maar ja, die arme koningin... En ik krijg altijd zo'n dikke kont als ik een vleesjurk aantrek. Dus er moet iets beters te vinden zijn om volgende week op de voorpagina van alle kranten te komen en het openingsitem van alle journaals te worden. Maar wat?

Alle suggesties zijn welkom.

woensdag, september 22, 2010

Ja nou? Wat is het dan? Nou?

Londen is niet alleen een mooie stad om je spullen kwijt te raken, je kunt er ook naar het Science Museum (beide zijn overigens geen echte aanrader). Maar in dat museum zag ik wél de voorlopers van apparaten die wij allemaal kennen. Zoals dit ding:



Wat is het?

A: Een schoenenpoetsmachine.
B: Een tosti-ijzer
C: Een stofzuiger
D: Een dreugelsnuiger
E: Een filmprojector
F: Een broekenstoom- en vouwmachine/pers
G: Een bilverwarmer (nou die zijn in de loop der jaren verbeterd!)
H: Toch iets heel anders, namelijk...

Of dit dingetje dan, dat sommigen van ons in een iets kleinere versie in huis hebben gehad:



Dit is natuurlijk overduidelijk...

A: Een schaakcomputer
B: Een AC-compactor (type AX-2000)
C: Een videorecorder
D: Een printer
E: Een mobiele telefoon
F: Een koffiezetapparaat
G: Een fax
H: Toch iets anders, namelijk een...

dinsdag, september 21, 2010

Voorproefje...

Wie alvast een voorproefje wil zien van het dierenboek: hier klikken http://issuu.com/carolinewerkt/docs/superslimmedieren_issuu_binnen
.

Lange gladde vezels

Waarom is vlees zo lekker? Uit onderzoek blijkt dat dit vooral komt door de bite. En die komt weer van de lange gladde vezels waar het vlees uit bestaat. Groente bestaat bijvoorbeeld uit onregelmatige en rafelige vezels. En brood en pasta bestaat vaak uit korte vezels. Goed brood – zoals zuurdesembrood waar de echte baguettes van worden gemaakt – heeft al langere vezels en is daarom veel lekkerder dan het papierige fabrieksbrood bij de supermarkt.

Vlees heeft van zichzelf niet zoveel smaak, maar houdt smaken goed vast. Voor de makers van vleesvervangers is het daarom niet zo moeilijk om die smaak te evenaren. Die bite is daarentegen een ander verhaal. Daar gaat het vaak mis. Tofu heeft bijvoorbeeld totaal geen bite. Tempeh al een stuk meer. En er komen steeds meer vleesvervangers met een steeds betere bite.

Naast de bite is ook de sappigheid van vlees heel belangrijk. En die is er bij de bestaande vleesvervangers nog nauwelijks. Maar hij komt er aan. Er is een compleet nieuwe generatie vleesvervangers op komst, onder andere gemaakt van lupinemeel, met bite en meer sappigheid.

Er is er ook een die je zelf kunt maken: seitan (of gluten). Ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf nog nooit heb geprobeerd. Maar ik ben het absoluut van plan. Het is namelijk echt lekker. Ook de varianten die je kant-en-klaar in biologische winkels kunt kopen. Het houdt smaken heel goed vast en heeft een prima bite. Het is dan ook gemaakt van de langste vezels van granen. De korte vezels spoel je weg. Het is een uitstekende vervanger voor kip in soep, maar ook voor rundvlees in goulash.

Hier een filmpje waar ene Ed laat zien hoe je het maakt. Het enige wat je er voor nodig hebt is meel met veel tarwegluten er in. Zelf zou ik er nog flink wat soja en een vleugje wasabi voor de smaak bij doen en het eerst in een geconcentreerde bouillon koken.

maandag, september 20, 2010

Alice Neel II

Hartley, haar jongste zoon. Als je voor het schilderij staat kun je bijna het zweet onder zijn oksels ruiken. Die peinzende blik is kenmerkend voor Alice Neel. Wie voor haar poseerde vertelde en dacht na.


Alice Neel was dus een artist's artist. Het werk dát ze verkocht ging vaak naar collega's die zelf ook nauwelijks een cent te makken hadden. Het werd dus geruild tegen hun werk of voor een vriendenprijs verkocht. Daarnaast was haar werk zeker voor die tijd erg ontoegankelijk. Ze schilderde haar objecten bij voorkeur naakt en confronterend en, nogmaals, spaarde hen niet.

Warhol was al niet zo trots op zijn lichaam, maar al helemaal niet nadat hij door een ex-medewerkster was neergeschoten. Neel kreeg hem toch zover dat hij met korset en ontbloot bovenlijf poseerde. Andy Warhol is tientallen keren geportretteerd, maar vond dit met afstand het beste portret.


Veel oud werk is er niet van Alice Neel. Haar werk is twee keer vernietigd. De eerste keer door een minnaar die dacht dat ze een ander had. De tweede keer door de Amerikaanse overheid. Om toch rond te kunnen komen maakte ze deel uit van een overheidsprogramma dat Works Progress Administration heette. Een subsidiefonds gaf haar en andere kunstenaars zoals Willem de Kooning opdracht om schilderijen te maken. De onderwerpen en stijl werden grotendeels door de overheid bepaald. Neel moest wel meedoen, want anders kon ze niet rondkomen. De schilderijen waren eigendom van de overheid en zijn later voor een cent per kilo verkocht aan een schroothandelaar.

Doordat ze steeds meer bewonderd werd door critici en collega's kreeg ze aan het eind van haar leven eindelijk waardering. Haar kleinzoon portretteerde haar in een film waarin vooral haar zoons aan het woord komen. Zoons die zo'n hekel hadden aan haar levensstijl dat ze coute-que-coute rijk en rechts wilden worden.



De film schijn je via iTunes te kunnen downloaden als Podcast, maar mij is het niet gelukt. Wel kun je meer van haar zien en over haar lezen op deze site: http://www.aliceneel.com/gallery/.

zondag, september 19, 2010

Alice Neel I

Wat is het verschil tussen een schilderij en een foto? Een foto wordt in een honderdste van een seconde gemaakt. Over een schilderij doe je uren of dagen. Dat geeft je de mogelijkheid om veel meer van iemands persoonlijkheid te laten zien. Alice Neel verdiepte zich dan ook altijd in de mensen die ze schilderde. Ze voelde zich als een onbewoond huis wanneer ze bezig was. Vooraf had ze lange gesprekken, waarbij ze wat schetste. Maar als ze uiteindelijk begon te schilderen was ze zo klaar. Ze zette elke lijn met een onvoorstelbare trefzekerheid neer. Dat is bij het schilderij hieronder goed te zien als je er dicht bij staat.

Geen enkele streep of laag is overgeschilderd. Elk vlak, elke lijn en elk detail was in een keer perfect. Je ziet dat de man tijdens het poseren enthousiast aan het vertellen was. Je ziet zijn persoonlijkheid. Je ziet hem stralen. En je ziet dat er niet louter geluk en blijheid in de man zit. (Als je met de muis op het schilderij gaat staan lees je meer over het werk. Dat geldt trouwens voor de meeste foto's van de afgelopen maanden. Nog niet iedereen weet dat, heb ik gemerkt...)

Dit is The Fuller Brush Man, een huis-aan-huis-verkoper van schoonmaakproducten. Alice Neel had met hem afgesproken dat ze een pakket zou kopen als ze hem mocht schilderen. Hij moest vijfentwintig van die pakketten per dag verkopen, anders zou hij zijn baan verliezen. Toch was hij zielsgelukkig. Als holocaustoverlevende was hij zo blij als een kind dat hij nu eindelijk veilig in Amerika woonde.


De stijl van Alice Neel is verre van realistisch. Soms zit een oog een halve centimeter te hoog of kloppen de verhoudingen niet. Maar daardoor wordt het portret juist nóg realistischer dan de beste foto had kunnen zijn. Ze weet met haar stijl iemands complete persoonlijkheid naar boven te halen. Het zal een van de redenen zijn geweest dat haar werk niet zo goed verkocht, want ze spaarde haar objecten niet. Niemand werd mooier of sympathieker afgebeeld dan hij was. Daar moest je tegen kunnen.

Hier de kunstcriticus Gruen met zijn gezin. Neel was een artists artist, ze werd decennia lang alleen door kenners gewaardeerd. Toch heeft meneer Gruen het schilderij niet gekocht. Toen hij het eindresultaat zag zei hij dat hij het niet kon betalen. Wat zullen zijn erfgenamen nu balen. Net goed.

vrijdag, september 17, 2010

Ook gemeen


We zijn er weer. Een Hugo Boss-tas met gepimpte Macbook Pro, paspoort en kleding armer. Gestolen bij aankomst in de lobby van het hotel. Er zijn cctv-beelden van de daders, dus wie weet worden ze nog gepakt. Ik hoop dat de politie de daders dan vermanend toespreekt en hen op het hart drukt dat ze voortaan niet meer van dit soort streken uithalen. Het is natuurlijk buitengewoon slecht wat ze hebben gedaan, maar het is niet zo gemeen als die mensen die de boor waarmee de Chileense mijnwerkers bevrijd moesten worden hebben gestolen. Of erger nog: hoe de NS de reizigers met de OV-chipkaart benadeelt.

We waren naar Londen voor een tentoonstelling van Alice Neel (zie foto). Ze is geboren in 1900 en heeft een ronduit verschrikkelijk leven gehad. Een dochter van haar is overleden, een andere dochter is door de vader meegenomen naar Cuba en verder waren alle mannen in haar leven zo fout als maar kan. Een van hen heeft al haar schilderijen vernietigd, een ander mepte haar zoon tot gort. Dit is een heel korte samenvatting, want over die ellende wil ik het niet hebben. Ze is tijdens haar leven bijna niet gewaardeerd voor haar werk. Sommige grote kunstenaars zagen haar talent wel degelijk, maar ze kon haar werk verder aan de straatstenen niet kwijt. Vandaar dat ze tot vlak voor haar dood in een krakkemikkig appartementje woonde en van een uitkering moest rondkomen. Pas aan het eind van haar leven kreeg ze alom waardering. Nu zijn haar schilderijen miljoenen waard.

De komende dagen meer over het werk van Alice Neel.

maandag, september 13, 2010

Gemenerds

Een clubje heel nare mensen.

Zo zeg. Wat me nu toch overkomen is. Daar lusten de honden geen brood van. Ik reisde gisteren van Amsterdam Zuid naar Rotterdam. De trein vertrok om 8.57. Te vroeg voor mijn voordeelurenkaart. Ik reis met een OV-chipkaart, dus ik vroeg nog voor de zekerheid aan de conducteur of mijn reisvoordeel automatisch na negen uur in zou gaan, maar dat was niet het geval. Dat was technisch niet mogelijk. Yeah right. Ik moest toch op Schiphol overstappen, dus hij adviseerde me om daar even uit te checken en vervolgens weer in te checken. Prima. Maar nu komt het.

De NS wil helemaal niet dat je dit doet! Je OV-chipkaart wordt automatisch DRIE MINUTEN geblokkeerd. 'Om je te beschermen,' zei een NS-medewerkster. Je kunt dan niet per ongeluk opnieuw inchecken. Ammehoela. Ik snap dat je een pas om die reden tien seconden blokkeert. Of voor mijn part twintig. Maar die drie minuten kunnen maar een reden hebben: die viezevuilegorebloedhonden van de NS (niet geheel toevallig de eerste letters van een politieke partij die in Duitsland hele erge dingen heeft gedaan), die schoften die met gloeiend prikkeldraad onder 220 volt aan de hoogste boom boven een mijnenveld met mosterdgas moeten worden opgehangen gemenerds willen niet dat je reist voor een bedrag waar je recht op hebt. Of je reist met minstens een kwartier vertraging of je betaalt het volle pond. Een schande is het. Een grof grof grof schandaal.

Hoe bak ik een ei?


Hoe bak ik een ei? Woehahaha! Een ei bakken… Haha…! Een ei! Haaa…. Ahum. Dat is heel makkelijk. Toch? Niet volgens meesterchef Fernand Point, de leermeester van grootheden als Paul Bocuse. Als mensen tegen hem zeiden dat ze zelf ook behoorlijk konden koken liet Point ze een ei bakken. Iedereen deed zijn best, maar niemand slaagde erin iets behoorlijks te maken in de ogen van de meester. Meestal riep Point al binnen een minuut: ‘Hopeloos! Stop er maar mee. Dit kan nooit iets worden.' Daarna liet hij zien hoe het écht moest.

  • Doe een klont boter in een koekenpan en laat hem smelten. De boter mag nooit spatten of bruisen!
  • Breek een kakelvers ei op een schoteltje en laat het voorzichtig in de pan glijden.
  • Bak het ei op een zo laag mogelijk vuur. Het eiwit moet romig blijven en het eigeel moet warm worden maar vloeibaar blijven.
  • Smelt nog een klontje boter in een andere pan. Schep het ei uit de pan op een verwarmd bord. Bestrooi het met zout en peper en giet er een beetje warme gesmolten boter over.

Nu zijn er mensen die deze methode nog niet delicaat genoeg vinden. Zij ‘bakken’ een ei op een beboterde schotel die op een steelpan met kokend water geplaatst is. De direct hitte van een koekenpan is volgens hen funest voor de smaakbeleving van het ei.

Barbaars! Roepen anderen. Het eigeel is geen eiwit! Dooier en wit hebben heel andere stollingstemperaturen. Zij scheiden het ei dus van de dooier, verwarmen ze apart op hun eigen temperatuur en voegen ze op het eind weer samen. Dan pas zout en peper.

Madame Saint-Ange ging het verst van allemaal. Zij vond dat het zout alleen op het eiwit gestrooid mocht worden, zodat je niet van die afzichtelijke stipjes zag…

Ik heb zelf de methode van Point ook wel eens gebruikt. Het is inderdaad echt heel lekker. Het eiwit blijft heerlijk zacht en romig. Het enige probleem was dat ik de verkeerde pan gebruikte, zodat het ei een beetje vast bleef kleven en er niet uit zag. Een anti-aanbakpan is dus aan te raden. Overigens vind ik een gewoon gebakken ei, met van die goudgeel gebakken randjes ook lekker. Wie wil weten hoe je het perfecte ei kóókt, moet trouwens bij Moshik Roth in Het Brouwerskolkje gaan eten. Zo'n ei koken is geen haastklus, want het duurt ongeveer zes uur voordat hij klaar is...

.

zaterdag, september 11, 2010

Ikea aansteker

Ikea heeft nu ook een aansteker op de markt. Je moet hem zelf in elkaar zetten, maar dan heb je ook wat. Hier de instructies:

vrijdag, september 10, 2010

Leven op Mars

Nee ik wil geen Snickers. Ik wil een Mars!

Kijk, dit is nu Keith Sorrell. Keith is een heel gezonde vegetariër. Keith eet namelijk al zeventien jaar niets anders dan Marsrepen. Als ontbijt, als lunch en als avondeten. Wellicht ook als tussendoortje. Elke dag. En al zeventien jaar dus. Toch is Keith kerngezond. Hij drinkt sinaasappelsap en slikt vitaminepillen. Maar kom niet bij hem aan met patat, hamburgers of pannenkoeken. Keith wil Mars. Mars, Mars, Mars en niets anders.

donderdag, september 09, 2010

Klimaatnieuwtjes


Wie dit blog wat langer leest weet dat ik behoorlijk sceptisch ben geweest over de opwarming van de de aarde die volgens vele klimaatwetenschappers door de mens veroorzaakt moet zijn. De reden daarvoor is dat de wetenschappers nogal arrogant weigerden in te gaan op ter zake doende argumenten van klimaatopwarmingsontkenners. Die laatsten waren juist bijzonder actief om hun gelijk aan te geven en twijfel te zaaien. Sinds kort weet ik dat deze mensen flink betaald worden door bedrijven en politici die daar belang bij hebben.

En het IPCC-rapport dan? Daar stonden toch fouten in? Ja. Een stuk of drie. Zou je een telefoonboek weggooien waar drie foute nummers in staan? Lijkt me niet. Klimaatopwarmingsontkenners blijven daarentegen maar juichen en jubelen over die enórme fouten in het rapport. En dat maakt ze buitengewoon ongeloofwaardig.

Nieuw is de theorie dat dit helemaal niet de eerste keer is dat de mens het klimaat heeft beïnvloed. Door op mammoeten en andere grote zoogdieren te jagen en ze zo uit te roeien hebben ze wellicht bijgedragen aan de laatste ijstijd. De mammoeten waren alleen al via hun flatulentie goed voor bijna tien miljoen ton methaan in de atmosfeer. Flink wat broeikasgas. En hoe minder het er werden, hoe minder gas, hoe kouder het werd en hoe moeilijker het voor ze werd om te overleven. Een destructieve spiraal dus. Het is natuurlijk niet de enige reden voor een ijstijd, maar zal er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen.

woensdag, september 08, 2010

Niet van echte te onderscheiden spaghetti bolognese

In het perfecte geval is de saus zo geconcentreerd dat je maar een klein beetje nodig hebt. Ik heb geen enkel plaatje kunnen vinden met de ideale verhouding!

Het is weer maandag - niet zeuren - dus tijd voor een nieuw recept. Spaghetti bolognese met een ragú met nepgehakt waarvan je niet doorhebt dat het nepgehakt is. Italianen zelf gebruiken ook maar een klein beetje vlees (fijngesneden rundvlees en wat plakjes pancetta). Enorme meatballs in de saus zijn net zo Italiaans als McDonalds en ketchup. De smaak van de saus komt dan ook van de overige ingrediënten. En dat zijn er best wel wat.

Het is een bewerkelijk recept. Italiaanse mama's zetten hem 's ochtends vroeg op, zodat hij uren kan pruttelen. Dit is mijn variant op het officiële recept van de accademia Italiana della cucina. Net als bij dat recept mag je de hoeveelheden van elk ingrediënt naar eigen smaak invullen. Als ze er maar wel allemaal in zitten. Je kunt een enorme bulk maken en een deel invriezen. Bij het opnieuw opwarmen wel weer even extra op smaak brengen met onder andere rode wijn. Goed. Aan de slag.

Maak een sofrito: Snij ui, stengels bleekselderij en een winterpeen zo fijn mogelijk en fruit die in wat boter. Boter vind ik zelf lekkerder, maar olijfolie mag natuurlijk ook. Voeg er na vijf minuten een blikje tomatenpuree aan toe en laat die nét niet aanbranden. De puree ontwikkelt dan smaak en verliest zijn 'zuurtje.' Doe er een takje rozemarijn en oregano en/of tijm bij en bak die even mee. Blus met een flinke scheut rode wijn. Het moet nu verrukkelijk ruiken. Roer even, zodat er een egale massa ontstaat. Voeg nu tomaten uit blik toe, die zijn over het algemeen lekkerder voor de saus dan verse tomaten. Doe er wat fijngesneden knoflook bij en laat de zaak een flinke tijd (minstens een uur) pruttelen op een zo laag mogelijk vuur. Wel af en toe roeren en vooral op het eind goed proeven. Er moet ongetwijfeld wat zout bij. Als je hem hartiger wilt hebben, dan doe je er een blokje bouillon bij. Topkok Heston Blumenthal doet er zelfs worcestershiresaus bij. Voeg het nepgehakt toe, laat het nog even pruttelen, zodat de smaak in het gehakt kan trekken. Haal de restanten van het takje rozemarijn weg. Proef nog een keer. Voeg eventueel nog wat kruiden en zout toe en in elk geval verse zwarte peper. Een laatste scheutje wijn doet nog wonderen voor het aroma, maar maakt de saus iets minder geconcentreerd.

Serveer apart van de pasta: een flinke berg spaghetti op het bord en daarop een bolletje ragú. En tegen niemand zeggen dat er geen echt vlees in zit.

zondag, september 05, 2010

Superslimme dieren


In 2001 had ik nog nooit een kinderboek geschreven. Wel boeken in opdracht met daarin hoofdstukken voor kinderen. Bij de research voor een van die boeken – voor Center Parcs – stuitte ik op wel heel bijzondere kennis: planten kunnen wel degelijk communiceren. Mieren gebruiken hun zusje als lijmpot. En dieren kunnen zichzelf in veel gevallen genezen. Waarom wist ik dat niet? Waarom las ik dat nooit ergens? Dat moest in een boek. Ik was alleen geen Dekkers, Attenborough of Morris, dus een boek van mij voor volwassenen zou niet veel kans van slagen hebben. Een kinderboek daarentegen...

Ik schreef een brief met een concept en wat tekstvoorbeelden naar twaalf uitgevers. Tien daarvan zeiden 'nee.' Een zei 'ja'. En een zei 'misschien.' Die 'misschien' was Querido. Ze vonden het idee te breed. Ik moest me meer richten op één onderwerp en dan zou het iets voor ze zijn. Uiteindelijk bedacht ik het idee voor 'Ruik eens wat ik zeg.' Toen moest ik een proefhoofdstuk schrijven om te laten zien dat ik kon schrijven. In de eerste versie deed ik alles verkeerd wat ik maar verkeerd kon doen. Dat was fijn, want daardoor wist ik in de tweede versie precies hoe het wel moest. En die werd dan ook goedgekeurd. Daarna ging het snel.

Maar dat allereerste boekidee was altijd aan me blijven knagen. Dat was toch eigenlijk hartstikke leuk? Moest dat er niet toch gewoon komen? Ik stelde het een paar jaar geleden voor bij Kluitman en ze waren meteen enthousiast. Ik ben gaan schrijven, vervolgens zijn er kosten noch moeite gespaard om er een prachtig boek van te maken en nu ligt het er. Veel beter dan ik het tien jaar geleden had kunnen maken. Gods greatest gifts are unanswered prayers.

Morgen presenteer ik het boek op Manuscripta en over twee weken is het te koop bij iedere zichzelf respecterende boekwinkel.

zaterdag, september 04, 2010

De belangrijkste uitvinding van 2010


Wat nou koude kernfusie. Hier is pas een uitvinding waar je wat aan hebt. Stel je hebt kriebel op je rug en je kunt er niet bij. Hoe geef je dan aan iemand anders aan waar die moet krabben? Nou, met dit T-shirt, dat sinds de uitvinding van het wiel en de boekdrukkunst voor een nieuwe fase in de menselijke ontwikkeling gaat zorgen.

vrijdag, september 03, 2010

Le Géant de Provence


Ja, van een afstandje ziet hij er paradijselijk uit, de Mont Ventoux. Maar niet van dichtbij als je hem met eigen spierkracht op moet. Overal in de buurt van de Ventoux zie je wielrenners. En bij elke wielrenner vroeg ik me af: 'zou hij...?' Maar volgens mij kun je het zien aan de bidons. Geen bidons? Die gaat niet langer dan een half uurtje. Twee bidons? Matig trainingsritje. Rugzak? Die gaat hem beklimmen. Alleen goed getrainde renners rijden hem zo snel op dat ze aan een litertje onderweg genoeg hebben. Op de top mag het ijskoud zijn, aan de voet is het 's zomers dik boven de dertig graden. En het is zo'n twintig kilometer lang klimmen.


Overal langs de berg zie je auto's langs de weg staan van familieleden die hun vader/man/zoon aanmoedigen. Heel soms zie je een vrouw. Aan het beentempo kun je zien wie hem wel en niet gaat halen. Een te laag tempo gaat zeker mis. Te hoog wordt lastig. Je moet slim kunnen schakelen, want de hellingspercentages verschillen enorm. Bovendien krijg je op de top - als je dus al kapot bent - ook nog eens te maken met de daar eeuwigdurende mistral. Alleen wind in de rug is fijn, dus 75 procent kans dat die wind vooral hindert. Bij sommige mensen wil je aan het begin al schreeuwen: 'Stop maar. Spaar jezelf, dit wordt niets.'


Op de top is het een compleet maanlandschap. Enorme vlaktes waarop niets groeit, zelfs geen grassprietje. Het waait er zo hard dat al het weggewaaide afval in de hekken gedrukt wordt: blikjes, kledingsstukken, tassen. De mistral wint het met gemak van de zwaartekracht. Niemand staat lang boven, behalve de mensen die er werken in hun winterkleding. Het uitzicht is prachtig, maar het is te koud, te winderig, te druk en te lawaaierig. Bovendien heb je er als gewone toerist het gevoel dat je er niet thuis hoort. De Ventoux is van de wielrenners, de helden.

Ik moest maar eens trainen om ook zo'n held te worden.

woensdag, september 01, 2010

Aanstaande zondag!

Wat nou 'we built this city on rock-'n-roll'? We built this city on Hindemith zul je bedoelen.'


FAMILIEVOORSTELLING 8+: WIJ BOUWEN DE STAD

We maken kennis met Loetje, een jonge Rotterdammer. Na het bombardement is hij alleen achtergebleven in de brandende stad. Hij gaat op zoek naar zijn vriendje Dingeman en samen besluiten ze de stad weer op te bouwen. In de familievoorstelling Wij bouwen de stad bepalen zij hoe Rotterdam er gaat uitzien.

Domestica Rotterdam o.l.v. Wim Steinmann
Almar Kok – muziek
Bibi Dumon Tak – tekst
Marc Krone – regie
Ferdi Janssen – spel
Lotte de Vries – decor

Vrij naar Hindemiths Wir bauen eine Stadt
i.s.m. afdeling Educatie Rotterdams Philharmonisch Orkest

ZONDAG 05 SEPTEMBER 2010 VAN 13:00 TOT 14:00
DE DOELEN: JURRIAANSE ZAAL

En dit.

En Ingrid kwam nog aan met dit filmpje...



En Stephen Fry met deze dansende hond...

En dan nog even dit...

We hadden al een ree dat door een hond werd opgevoed. Hier zoogt een teckel een klein babybiggetje. Het schijnt het schoonste zwijntje ter wereld te zijn, want de moeder likt het beestje de hele dag.