donderdag, augustus 26, 2010

Twee Kootjes (deel 1, 2 en 3)



Jan Paul gaf me ooit een hele goede tip om van muizen af te komen. De vuilniszaktruc hebben we echter nooit hoeven toepassen, omdat er sinds de komst van twee kittens (Juul en Souris) plots geen muis meer te bekennen was. Juul werd door Marieke opgehaald en is de koning te rijk bij haar ouders, terwijl Souris na enig dubben bij ons mocht blijven. Twee honden en een kat, daar valt uiteraard altijd wel iets mee te beleven.

Gisteren ging Nino met Remar (conservator van natuurreservaat de Tiendeberg dat vlak achter ons huis ligt) uit het Vlaamse buurdorpje Kanne de Waalse velden op om hamsters te zoeken. Want nu de boeren geoogst hebben, is de bodem goed in zicht en kan er ook gekeken worden of er hier korenwolven wonen. De korenwolf verdient misschien wel een eigen blogbijdrage. Want behalve een Limburgs bier, is het ook een bijzonder knaagdier. Een wilde hamster met veel kleuren.

Maar eerst ging Nino met de honden op stap. Toen hij terugkwam, stak hij zijn linkerhand naar me uit. Deze was gesloten. "Ik heb al een korenwolf gevonden," zo zei hij. En toen opende hij zijn hand. Er zat een piepklein muisje in. Maar dan ook echt piep. Oh! "Het beestje zat op de weg met allemaal mieren over hem heen, ik kon hem daar niet achterlaten." Nee, natuurlijk niet.

Dus haalden we de transportmand van Souris tevoorschijn, deden er wat oude doeken in en zetten er het piepkleine muisje in. Maar wat nu? Het leek wel een babymuisje. De oogjes waren niet helemaal open. Ze wankelde met lopen. Maar wat een schattige kleine pootjes en dat neusje...! Internet had binnen no time enkele antwoorden op brandende vragen gespuwd, bijvoorbeeld wat je een jong muisje te eten en te drinken kunt geven. Water, melk. Een papje van brood, fruit, groente. Graan, zaden, gras. Maar het wordt moeilijk als ze jonger dan drie weken zijn.

Het muisje at niet uit zichzelf. Stilaan had ze een hele groente- en zadenkraam in de mand, met maar een bodempje water in het bakje omdat ik bang was dat als ze per ongeluk in het bakje zou vallen, ze misschien zou verdrinken. En dat vond ik een gruwelijk idee. Maar het muisje zat veelal stil in een hoekje en at niet uit zichzelf.

Toen gaf ik druppel voor druppel wat van de watermelkmix. Ik hoorde het muisje smakken en als er wat van de druppel op haar pootjes viel, dan leek het alsof ze haar pootjes aflikte. Ook zag ik dat ze zich waste, de pootjes over haar kleine gezichtje heen. Na een paar druppeltjes werd ze wat levendiger en liep ze, nog steeds wankelend, wat rond in haar tijdelijke huis. Ik had er hoe dan ook een zwaar hoofd in. Het muisje leek niet echt sterk, al had ze best een willetje, want ze zat graag op mijn hand en als ik haar terug in de doeken legde, dan pakte ze met haar piepkleine voorpootjes snel een van mijn vingers vast om zich op te hijsen. Tja. Wie ben ik om zo'n gebaar te negeren, dan... Dus liet ik haar weer eventjes in mijn warme hand.

Telkens als ik haar neerzette, wilde ze meteen terug naar mijn hand. Ze zocht de warmte. Dus toen hebben we de kersenpittenkussentjes in de magnetron verwarmd en onder de doeken gelegd. En daar het muisje bovenop, in een gezellig knus kuiltje. Eerst liep ze nog wat rond te wankelen, maar uiteindelijk nestelde ze zich in het kuiltje. De transportmand werd met handdoeken tochtvrij gemaakt en stond veilig op het aanrecht in de keuken. Souris stond eerder al met vragende blik naast haar mand en probeerde tussen de kieren door naar binnen te kijken. Gelukkig sputterde ze niet al teveel tegen toen ik haar oppakte en in de huiskamer op de stoel liet ploffen. De keukendeur ging toen maar dicht.

Een paar uur later ging ik weer kijken en was het de bedoeling om Twee Kootjes (want groter was ze beslist niet) weer wat druppeltje te geven. Ze sliep en werd wakker, maar leek toch alweer een stuk zwakker. Ze wilde ook niets drinken. Geen mix, geen water. Ik heb haar toen maar weer in een warm kuiltje gelegd en nog even naar haar kleine verschijning gekeken. Buiten spookten de regen en de wind en ik was blij dat ze niet buiten op de weg lag, belegerd door mieren of overreden door een tractor. Maar het zou een wonder zijn als ze de nacht zou halen. Het liefst had ik haar in de warmte van mijn handpalm willen koesteren, in de ijdele hoop dat dit haar levenskansen vergroten zou. Nee. We kunnen niet anders dan zelf ook maar gaan slapen en morgenvroeg maar zien hoe of wat.

Vanmorgen werd ik voor het krieken van de dag al wakker. Meteen naar de keuken om te kijken of... ze lag er erg stilletjes bij, maar toen ik het drinkbakje verplaatste, richtte ze zich op. Ze leefde nog! Ik nam haar in mijn hand, maar ik voelde dat haar levensenergie al aan het wegebben was. Zachtjes aaide ik met mijn wijsvinger over haar vachtje, waar ze gisteren nog op reageerde door zich nog comfortabeler in mijn hand te nestelen. Vanmorgen bewoog ze alsof het haar moeite kostte en ging ook haar ademhaling plots met horten en stoten. Ik legde haar terug op de doek waar ze bleef liggen zoals ik haar had neergelegd. Toen ik een uur later weer in de mand keek, zag ik dat ze niet meer leefde. We hebben haar nog een paar uurtjes zo in de mand op het tafeltje in de werkkamer laten staan. Nino wilde haar niet meer zien, hij vond het te zielig. Uiteindelijk heb ik Twee Kootjes in de tuin een koninklijke begrafenis gegeven, in een van de oude en verlaten gangetjes die er ooit door woelmuizen zijn gegraven en die ik vorig jaar met kiezels en stenen had afgedekt.

De hele dag bleef het zo bij me en voelde ik haar aanwezigheid en een vreemd soort van blijheid en spijt tegelijk. Twee Kootjes heeft absoluut voor enkele bijzondere momenten gezorgd en Nino verwoordde precies wat ik dacht, het was een leuk persoontje. Ja, misschien verklaren jullie ons wel voor gek, maar echt, als je zo met een levend wezentje bezig bent, dan voel je echt dat je met een iemand te maken hebt. Net zoals ik ooit voelde dat er iemand naar me keek en toen bleek dat uiteindelijk een van de huismuizen te zijn die toen van onder de bank naar mij en de honden stond te kijken! Twee kleine priemende oogjes.

Dit (waargebeurd) verhaal is om Twee Kootjes te bedanken. Ik heb genoten van de tijd dat ze bij ons was en me een blik in haar muis-zijn gunde.

(Gina)

(alle foto's zijn gisteravond gemaakt)

13 opmerkingen:

Pascale zei

Wat een dotje!

Ik hoopte als kind altijd nog eens een klein, ziek dier te vinden dat ik beter kon maken en dat mij daarna voor altijd als zijn redder zou zien.

Als ik dit liefje had gevonden, zou hij waarschijnlijk al in de eerste nacht het loodje gelegd hebben, want ik denk niet dat ik hem had kunnen loslaten als hij zo schattig mijn wijsvinger gepakt had. Dan was hij vast ergens op mijn hoofdkussen terechtgekomen, met verstikkende gevolgen.

Deze was wel heel schattig, Gina.

Gina zei

Hoi Pascale, jaaa, dat beter willen maken, toen ik op internet ging googelen kwam ik vooral veel jeugd tegen die een muisje gevonden hadden, of van hun kat gered (!). Ze wilden dan weten hoe ze het muisje moesten verzorgen. Ik zag me in gedachten al in zo'n praatgroepje zitten, met 7-8 jarigen. En dan als 50-minner je vinger de lucht in omdat je ook een vraag hebt :-)

Maar het is precies wat je zegt, ik vond het ook best lastig om het muisje in de mand achter te laten, maar ik zag geen andere oplossing.

En het was idd een dotje. Vooral toen ze (ik zeg maar 'ze' en Nino noemde het een 'hij') zo'n opleving had en zich ging wassen en wankel rondliep, neusje de lucht in, dingen ruiken. Toen schoot er even door me heen, hm, misschien redt ze het wel. Maar ja, wat dan? In een kooitje houden? Weer die boze gevaarlijke wereld in sturen?

Het heeft wel echt iets in me geraakt en ik heb echt het gevoel alsof het muisje me een groot geschenk heeft gegeven, ik dacht daarstraks aan liefde als een universeel iets, ik weet het niet precies. Maar ik voelde vandaag wel iets van geluk, toch.

Ingrid zei

Oooooch. Die Twee Kootjes. Heel herkenbaar dat getut met een dier.

Onze kat was vorige zomer zo ziek dat we dachten dat haar eind gekomen was. Maar ze heeft het nog een heel jaar volgehouden! Een jaar van warme kruikjes (winter), bakjes vers water en het allerlekkerste eten aangedragen krijgen, kleine soms wiebelige rondjes in de tuin lopen en water drinken uit de gieter (zomer), slaapliedjes gezongen krijgen (elke avond), heel veel geaaid en geknuffeld worden (elk uur) en neusjes en likjes teruggeven (idem), genieten van de zon in de vensterbank (overdag) en van de schoot ('s avonds).
Ze is 19 jaar geworden (we hadden haar van kleins af aan) en we hebben haar een paar weken geleden laten inslapen toen ze ineens veel pijn kreeg en de oplossingen op waren.
Nu is het heel raar kaal in huis. Maar wat een liefdevol extra jaar hebben we met haar gehad. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Pascale zei

Je lult het niet, maar wij vinden hier net ook een dier. Wel een stuk minder schattig dan die van jou, Gina.

http://tinyurl.com/kreeftje

Hij was heel boos: bij iedere toenaderingspoging ging hij op zijn achterpoten staan, scharen in de lucht. Om hem niet nog nerveuzer te maken, heb ik alleen een voorzichtige foto gemaakt (me ondertussen uitputtend in verontschuldigingen voor het flitslicht). Ik geloof dat hij het door de vingers gezien heeft.

Omdat we niet wisten of het een zout- of zoetwaterkreeft was (hij stond gewoon op de stoep, waarschijnlijk heeft hij zich aan de bek van een vogel ontworsteld), hebben we hem naar de dierenambulance gebracht. Die zei dat we hem volgende keer gewoon in de sloot konden gooien. Bij nader inzien was het kroos op zijn lijf wel een aanwijzing.

Het was de goden verzoeken natuurlijk, reageren op een post van zo'n lief pluizenballetje. En wat vind ik? Een pissige kreeft. Daar gaan mijn melk-watermengsels uit een pipetje. Hoewel ik denk dat hij zich wel graag aan mijn wijsvinger zou hebben opgetrokken.

Pascale zei

P.S. Ik noem hem Twee Kootjes Eraf (als ie de kans had gekregen).

Gina zei

hahahaha!

Gina zei

@ Ingrid, de kat is dan toch nog overleden... kan me idd nog herinneren dat je er zo intens mee bezig was en het is echt pure liefde dat je dan krijgt en geeft. plus je hebt tijd om naar het onvermijdelijke einde toe te groeien...

en weer @ Pascale, je hebt Twee Kootjes Eraf er in ieder geval mooi op gezet en terwijl ie nu ergens (ja, wat doen kreeften eigenlijk??) ronddobbert of bij de buren de heg knipt, staat ie nietsvermoedend op het internet :-)

ted zei

Ik wilde na de eerste zin eigenlijk vragen wat de vuilniszaktruc is, maar na dit mooie verhaal durf ik dat niet meer.

Gina zei

hoi Ted, ik laat de eer van het uitleggen van de vuilniszaktruc aan Jan Paul over, als ie weer thuus in eigen huus is!

Jan Paul zei

Oef. Wat een lief beestje. Ter opvrolijking een verhaal dat wel goed is afgelopen: http://janpauls.blogspot.com/2008/06/mus.html

Mus is inmiddels van een gehandicapt kuikentje opgeklommen tot the leader of the pack.

De vuilniszaktruc is heel simpel, effectief en diervriendelijk. Ideaal is met een bijna lege zak hondenvoer. Je zet de zak met nog een beetje voer op de grond, wacht tot je geritsel in de zak hoort, pakt hem dan op en kiepert hem honderden meters van je huis in een parkje op z'n kop. Zo verwijder je de muis met een aantrekkelijke 'gouden handdruk.'

bibi zei

Wat een mooi verhaal Gina. Ooit kwam er een muisje bij mij binnengewandeld die door de buren vergiftigd was. Het zwalkte zo over mijn voet heen. Ik wist dat hij niet meer te redden was. Ik heb toen een sok gepakt en er een holletje van gemaakt. Dieren willen graag in hun eentje doodgaan dus je deed er goed aan het muisje rustig in zijn kooi te laten.
Al heb ik de andere bijdragen nog niet gelezen, je bent de terechte winnaar.
We zijn doodmoe van onze vakantie thuisgekomen. Er was een zwembad waar constant sprinkhanen, lieveheersbeestjes, mieren, spinnetjes, wespen en hornaars in verzopen. Het schepnet (en wij) maakten overuren. Drie wespen heb ik (van de vijftig) niet gered omdat ik toen net gestoken was door een van hun collega's. Verzuip jij maar, rotbeest, dacht ik. Ik zit dus toch nog weer raarder in elkaar dan ik al dacht. Maar goed, mijn vijand is gewaarschuwd.
Dank Gina voor je ontroerende verhaal.

vrouwke_theelepel zei

Wow, Gina, jammer dat ik niet thuis was om mijn "expertise" aan je over te dragen. Maar een klein muisje met mieren erover heen, dan was er waarschijnlijk wat mis, je hebt hem in ieder geval een waardig overlijden gegeven!

Maar ik kan me goed voorstellen wat een getuttel dat is. Kun je je voorstellen dat wij vorig jaar in de couveuse een pasgeboren spitsmuis hadden, die was nog roze en een kootje lang. Eerst kreeg hij een dag "electrolyten", daarna spitsmuizenmelk. En ja hoor na 2 weken was het een spitmuisje van 2 kootjes lang, die ik trots mocht vrijlaten in mijn moeders tuin. Met wat gepiep en geritsel was hij meteen vertrokken onder de dikke laag klimop (eh, als het plat ligt is het dan niet groeitplat).

Enfin, een hele hoop mensen lachen je uit, want zij denken allemaal dat we heroïsche daden verrichten als tijgers redden, slechtvalken opereren, dassen uit stroppen bevrijden... maar toch als je zo'n klein hummeltje in leven kunt houden en vervolgens in een mooie omgeving kunt loslaten, dat noem ik pas heroïsch :-)

Gina zei

Hoi Bibi...dank je wel. Ik vond ook dat Twee Kootjes op een waardige manier haar laatste adem moest kunnen uitblazen, niet met mij zo kijkend of ze nog ademde of niet. En ze lag er eigenlijk best heel vredig bij, haar twee voorpootjes een beetje gekruist over elkaar. Jaja.

Sprinkhanen zijn ook van die wonderlijke beestjes, ben er altijd stevig van onder de indruk als ik er eentje zie! En nee, een beestje zien spartelen in water... ik heb me ooit in een kwetsbare periode enorm rot gevoeld toen een soort kever in de tuin tegen me opvloog en versuft op de tuintafel terechtkwam op zijn rug. Het diertje lag er eerst voor dood bij, maar begon toen toch te spartelen om op zijn pootjes terecht te komen. Ik durfde niet te helpen omdat ik bang was hem te beschadigen. Uiteindelijk is het hem gelukt, bleef ie nog een tijdje zo zitten, langzaam de vleugeltjes uitvouwen en toen ging ie weer. Maar ik voelde me halfdood omdat het zo lang duurde en ik er helemaal in opging. Had toen ook iets op TV gezien over een religie waarbij insecten heilig zijn, zo heilig dat de monnik heel raar liep om te voorkomen dat ie een insect zou vertrappen.

Vond net dit weblog, De Heilige Koe, over dat insecten ook herinneringen hebben.

Je gaat je als mens steeds nietiger voelen met dit soort informatie :-)

Vrouwke Theelepel! Ja, dat klopt. Ik had haar meteen gebeld omdat zij in een dierenopvang werkt, een Wild Life center. Denk daarbij aan boerende egels, smakkende eekhoornbabies en snurkende eksterjongen. Nee, even alle gekheid op een stok, Vrouwke Theelepel heeft vaker kootjeskleine wezentjes verzorgd zoals ze al omschrijft.

Dacht vaker, Jan-Paul en Bibi zeker zouden daar eens een kijkje moeten nemen. Het is een heel bijzonder opvangcentrum! Zondag 5 en 12 september is weer een Opendeurdag.