maandag, augustus 30, 2010

Bloemkoolsoep van ingrid



Dit keer een recept van Ingrid: bloemkoolsoep. Er is ook een Spaanse variant van dit recept uit het plaatsje Villariba waarbij de inwoners op de jaarlijkse Día Coliflóres alle ingrediënten naar elkaar smijten en het resultaat uit elkaars kleren zuigen. Hier de iets saaiere Nederlandse variant:

Benodigdheden:
1 bloemkool
2 middelgrote kruimige aardappelen
2-3 uien
2 bouillonblokjes
een lekkere klodder crème fraîche / Blue Band Finesse
blauwe kaas naar smaak
2 eetlepels olie
1 liter water
staafmixer
grote soeppan

Bereiding:
Doe de olie in een grote soeppan en zet het vuur zacht aan.
Schil en snijd de aardappelen en snipper de uien.
Was de bloemkool en snijd in kleine roosjes.
Gooi de gesneden blokjes aardappel en ui in de olie om te fruiten en roer onderwijl steeds even door.
Doe de bloemkool erbij en roer door.
Doe de bouillonblokjes met ca. 1 liter water erbij (tot groenten net onder staan).
Laat ca. 15 minuten zachtjes pruttelen met deksel op de pan.
Soep pureren met de staafmixer.
Voeg de blauwe kaas toe naar smaak en laat smelten (even proeven of de soep niet te zout wordt, dit kun je bijsturen met de crème fraîche/Blue Band Finesse) .
Voeg de crème fraîche toe en roer door.
Lekker met brood uit de oven, bijvoorbeeld notenbrood.

Tip: Wil je een dikkere soep, gebruik dan een extra aardappel. Wil je juist een dunnere soep, gebruik dan 1,5 liter water en 3 bouillonblokjes.
Tip 2: Vind je witte soep saai? Gebruik dan een groene bloemkool of broccoli.
Tip 3: Hou je niet van blauwe kaas? Elke pittige kaassoort is hier lekker bij. Je kunt de kaas ook op de soep raspen en zo presenteren.

zondag, augustus 29, 2010

Merci!



Hartelijk dank allemaal voor de posts de afgelopen weken! Erg fijn dat het blog in goede handen was. Het blijft toch elke keer weer een gok, maar het is voor de zoveelste keer weer goed afgelopen.

En dan nu... welke bloggers hebben gewonnen?

Wie mij een beetje kent weet dat het gesigneerde gebonden exemplaar van De wraak van het spruitje niet anders dan naar Gina kan gaan. Wat jammer alleen dat het kleine muisje er niet in kan knagen.

Bij de recepten is het een stuk lastiger. Ik zou werkelijk niet weten welk recept het lekkerst is (en het duurt wat lang als ik wacht tot ik alle gerechten heb geproefd). Dus dan maar een ander criterium: welk recept is het gezondst? Ik denk dat er dan twee overblijven: Lucienne en Pascale, waarbij het gerecht van Lucienne volgens professor Katan dan toch het gezondst is. Lucienne krijgt dus het kookboek. Voor Pascale dan een reservebeloning, voor het recept en meneer W. Dus Pascale, is er een boek in mijn oeuvre dat je graag wilt hebben? Dan wordt dat je prijs.

Als jullie je adressen naar mij mailen, dan stuur ik de boeken zo snel mogelijk op.

Merci!

zaterdag, augustus 28, 2010

Bij de konijnen af!

Vanaf 16 november is Harry Potter deel 7 al in de bios. Zijn deel 1 t/m 5 een beetje weggezakt in je geheugen? Fris het dan binnen een minuut op met deze speciale Bunny-versies.





Ook handig om de rest van je filmkennis bij te houden trouwens. Er zijn Bunny-versies van Gone With The Wind tot Evil dead. Kijk daarvoor hier. (Ook als het filmpje het even niet doet.)

donderdag, augustus 26, 2010

Twee Kootjes (deel 1, 2 en 3)

video

Jan Paul gaf me ooit een hele goede tip om van muizen af te komen. De vuilniszaktruc hebben we echter nooit hoeven toepassen, omdat er sinds de komst van twee kittens (Juul en Souris) plots geen muis meer te bekennen was. Juul werd door Marieke opgehaald en is de koning te rijk bij haar ouders, terwijl Souris na enig dubben bij ons mocht blijven. Twee honden en een kat, daar valt uiteraard altijd wel iets mee te beleven.

Gisteren ging Nino met Remar (conservator van natuurreservaat de Tiendeberg dat vlak achter ons huis ligt) uit het Vlaamse buurdorpje Kanne de Waalse velden op om hamsters te zoeken. Want nu de boeren geoogst hebben, is de bodem goed in zicht en kan er ook gekeken worden of er hier korenwolven wonen. De korenwolf verdient misschien wel een eigen blogbijdrage. Want behalve een Limburgs bier, is het ook een bijzonder knaagdier. Een wilde hamster met veel kleuren.

Maar eerst ging Nino met de honden op stap. Toen hij terugkwam, stak hij zijn linkerhand naar me uit. Deze was gesloten. "Ik heb al een korenwolf gevonden," zo zei hij. En toen opende hij zijn hand. Er zat een piepklein muisje in. Maar dan ook echt piep. Oh! "Het beestje zat op de weg met allemaal mieren over hem heen, ik kon hem daar niet achterlaten." Nee, natuurlijk niet.

Dus haalden we de transportmand van Souris tevoorschijn, deden er wat oude doeken in en zetten er het piepkleine muisje in. Maar wat nu? Het leek wel een babymuisje. De oogjes waren niet helemaal open. Ze wankelde met lopen. Maar wat een schattige kleine pootjes en dat neusje...! Internet had binnen no time enkele antwoorden op brandende vragen gespuwd, bijvoorbeeld wat je een jong muisje te eten en te drinken kunt geven. Water, melk. Een papje van brood, fruit, groente. Graan, zaden, gras. Maar het wordt moeilijk als ze jonger dan drie weken zijn.

Het muisje at niet uit zichzelf. Stilaan had ze een hele groente- en zadenkraam in de mand, met maar een bodempje water in het bakje omdat ik bang was dat als ze per ongeluk in het bakje zou vallen, ze misschien zou verdrinken. En dat vond ik een gruwelijk idee. Maar het muisje zat veelal stil in een hoekje en at niet uit zichzelf.

Toen gaf ik druppel voor druppel wat van de watermelkmix. Ik hoorde het muisje smakken en als er wat van de druppel op haar pootjes viel, dan leek het alsof ze haar pootjes aflikte. Ook zag ik dat ze zich waste, de pootjes over haar kleine gezichtje heen. Na een paar druppeltjes werd ze wat levendiger en liep ze, nog steeds wankelend, wat rond in haar tijdelijke huis. Ik had er hoe dan ook een zwaar hoofd in. Het muisje leek niet echt sterk, al had ze best een willetje, want ze zat graag op mijn hand en als ik haar terug in de doeken legde, dan pakte ze met haar piepkleine voorpootjes snel een van mijn vingers vast om zich op te hijsen. Tja. Wie ben ik om zo'n gebaar te negeren, dan... Dus liet ik haar weer eventjes in mijn warme hand.

Telkens als ik haar neerzette, wilde ze meteen terug naar mijn hand. Ze zocht de warmte. Dus toen hebben we de kersenpittenkussentjes in de magnetron verwarmd en onder de doeken gelegd. En daar het muisje bovenop, in een gezellig knus kuiltje. Eerst liep ze nog wat rond te wankelen, maar uiteindelijk nestelde ze zich in het kuiltje. De transportmand werd met handdoeken tochtvrij gemaakt en stond veilig op het aanrecht in de keuken. Souris stond eerder al met vragende blik naast haar mand en probeerde tussen de kieren door naar binnen te kijken. Gelukkig sputterde ze niet al teveel tegen toen ik haar oppakte en in de huiskamer op de stoel liet ploffen. De keukendeur ging toen maar dicht.

Een paar uur later ging ik weer kijken en was het de bedoeling om Twee Kootjes (want groter was ze beslist niet) weer wat druppeltje te geven. Ze sliep en werd wakker, maar leek toch alweer een stuk zwakker. Ze wilde ook niets drinken. Geen mix, geen water. Ik heb haar toen maar weer in een warm kuiltje gelegd en nog even naar haar kleine verschijning gekeken. Buiten spookten de regen en de wind en ik was blij dat ze niet buiten op de weg lag, belegerd door mieren of overreden door een tractor. Maar het zou een wonder zijn als ze de nacht zou halen. Het liefst had ik haar in de warmte van mijn handpalm willen koesteren, in de ijdele hoop dat dit haar levenskansen vergroten zou. Nee. We kunnen niet anders dan zelf ook maar gaan slapen en morgenvroeg maar zien hoe of wat.

Vanmorgen werd ik voor het krieken van de dag al wakker. Meteen naar de keuken om te kijken of... ze lag er erg stilletjes bij, maar toen ik het drinkbakje verplaatste, richtte ze zich op. Ze leefde nog! Ik nam haar in mijn hand, maar ik voelde dat haar levensenergie al aan het wegebben was. Zachtjes aaide ik met mijn wijsvinger over haar vachtje, waar ze gisteren nog op reageerde door zich nog comfortabeler in mijn hand te nestelen. Vanmorgen bewoog ze alsof het haar moeite kostte en ging ook haar ademhaling plots met horten en stoten. Ik legde haar terug op de doek waar ze bleef liggen zoals ik haar had neergelegd. Toen ik een uur later weer in de mand keek, zag ik dat ze niet meer leefde. We hebben haar nog een paar uurtjes zo in de mand op het tafeltje in de werkkamer laten staan. Nino wilde haar niet meer zien, hij vond het te zielig. Uiteindelijk heb ik Twee Kootjes in de tuin een koninklijke begrafenis gegeven, in een van de oude en verlaten gangetjes die er ooit door woelmuizen zijn gegraven en die ik vorig jaar met kiezels en stenen had afgedekt.

De hele dag bleef het zo bij me en voelde ik haar aanwezigheid en een vreemd soort van blijheid en spijt tegelijk. Twee Kootjes heeft absoluut voor enkele bijzondere momenten gezorgd en Nino verwoordde precies wat ik dacht, het was een leuk persoontje. Ja, misschien verklaren jullie ons wel voor gek, maar echt, als je zo met een levend wezentje bezig bent, dan voel je echt dat je met een iemand te maken hebt. Net zoals ik ooit voelde dat er iemand naar me keek en toen bleek dat uiteindelijk een van de huismuizen te zijn die toen van onder de bank naar mij en de honden stond te kijken! Twee kleine priemende oogjes.

Dit (waargebeurd) verhaal is om Twee Kootjes te bedanken. Ik heb genoten van de tijd dat ze bij ons was en me een blik in haar muis-zijn gunde.

(Gina)

(alle foto's zijn gisteravond gemaakt)

Gooien met eten



Als je het leuk vindt om te gooien met eten, maar geen zin hebt om je huis opnieuw te behangen, kun je altijd nog naar Spanje. In Bunol hielden ze daar gisteren het festival Tomatina.

Ik voel me een beetje dom, maar het lukt mij niet het filmpje te embedden of te uploaden. Dus hier de link.

Mocht een medegastblogger dit wel kunnen, wees welkom het te veranderen!
(van Ingrid)

dinsdag, augustus 24, 2010

Venkel in tomatensaus met gorgonzola


Ik heb niet zo'n breed arsenaal aan vegetarische recepten, daarom voelt het wat farizeïsch om een bijdrage te leveren aan een meatless wednesday; alsof ik een kenner zou zijn.

Maar deze gaat al heel wat jaren mee en in mijn vriendenkring is iedereen blij als ze een recept horen voor venkel, want de meesten weten niet wat ze ermee aan moeten. Dat zegt natuurlijk iets over mijn vriendenkring, maar ik projecteer het gemakshalve even op een deel van het bezoekerspubliek van dit blog.

Ik vind het zelf erg lekker omdat je de anijssmaak van de venkel niet zo sterk proeft als wanneer je hem rauw eet, maar hij toch kruidig en flink aanwezig is in de tomatensaus. Het romige van de blauwe kaas past er geweldig bij.

Ingrediënten (4 personen)

• 3 venkelknollen
• een groot blikje tomatenpuree
• oregano (gedroogd) en basilicum (vers of droog)
• 400 ml bouillon (of 1 blokje)
• olijfolie
• 150 gram gorgonzola

Bereiding

1. Breng de bouillon aan de kook.

2. Snijd de groene stelen en pluizen van de venkel en snijd de knol in vieren. De stelen schijnen lekker te zijn als basis voor soep, maar dat heb ik nooit geprobeerd. Ik gaf ze altijd aan mijn kinderen toen die kleiner waren (kinderen met weinig of geen tandjes vinden venkelstelen vaak lekker om op te kluiven en het is makkelijk vasthouden in een klein handje). De pluizen houd je apart om later over de saus te strooien.

3. Verwijder het hart uit de venkel en snijd de kwarten in kleine stukjes.

4. Verwarm de olie en bak de venkel in twee minuten zonder dat deze verkleurt.

5. Voeg tomatenpuree en kruiden toe (verse basilicum pas op het laatst, gedroogde mag nu) en fruit een paar minuten mee.

6. Giet de bouillon erbij en breng alles weer aan de kook. Stoof de venkel in 8 minuten gaar.

7. Snijd ondertussen de gorgonzola in blokjes en laat die op het laatst in de venkelsaus smelten. Als je verse basilicum hebt, kun je die er nu bij doen.

8. Bestrooi met fijngehakte venkelpluizen.

Op deze manier is het een pastasaus voor tagliatelle of spaghetti.

Je kunt het ook als bijgerecht eten, maar dan moet je de venkelknollen in kwarten snijden, niet in kleine stukjes. Bovendien gebruik je dan slechts 100 ml bouillon, zodat de venkel niet ondergedompeld is in tomatensaus, maar er meer in pootjebaadt.

Ik kon geen foto van het gerecht vinden, maar deze past ook wel op een vegablog. Vergeet niet te flossen na het eten.




Pascale

Boeken (2): Bewaren

Boeken, woorden. Er bestaan mensen die hun boeken wegdoen, nadat ze ze uit hebben. Dat zijn mensen die weinig bewaren of onthecht zijn. Of dit nu bewonderenswaardig of juist beklagenswaardig is, daar ben ik nog niet uit.

Ik ben niet zo. Mijn huis is altijd te klein.
Elk zorgvuldig uitgezocht bibliotheekboek laat ik met een zucht van spijt in de retourbus vallen, nadat ik de uitleentermijn een maximaal aantal keren heb verlengd. Niet zelden schaf ik het daarna alsnog aan.

Ik groeide op in een huis waar de muren behangen waren met boekenkasten en schilderijen. Mijn vader foeterde mij uit toen ik een deltawoning betrok. “Al die schuine wanden, waar laat je je kunst en je boeken?” Hij kreeg gelijk. Ons huis puilt uit. Ondanks onze vindingrijkheid.

Een meisje dat mijn kamer zag, verzuchtte vol bewondering dat ze terecht was gekomen in de torenkamer vol boeken waarover ze net had gelezen.
Nu heb ik helaas geen torenkamer, maar de boekenkasten staan inderdaad rondom, behalve voor het raam. Mijn beste vondst was, dat met een beetje zagen ook onder een bureau boekenkasten passen.

Nu is het huis vol. Tot de volgende vondst. Ik keek naar het plafond, maar er kwam niets.

Deze zomer was het dus zover. We hadden het zo lang mogelijk uitgesteld. Zo belangrijk is ademhalen binnenshuis nu ook weer niet. Maar toch. We moesten eraan. Opruimen. We konden niets anders bedenken.

Alle vage kennissen die we toch al jaren niet hadden gezien en niet wilden herlezen, deden we in dozen. Na theevisite van een leesgrage vriendin bleven er drie over.

Mijn probleem is, dat ik niet alleen over boeken zo denk.
Wat doe je, als je hart groter is dan je eigen huis?

(door Ingrid)

Foto's: kunstwerken van Matej Krén.

maandag, augustus 23, 2010

Boeken (1): Herinneringen

Sommige boeken worden plaatsen waar je geweest bent. Vertrouwde woorden die je welkom heten. Woorden waarbij je je thuis voelt. Goede vrienden zelfs, die je regelmatig opzoekt, en die je in de verschillende fasen van je leven tot steun zijn.

Waarom je graag terugkeert naar sommige plekken en andere na een eenmalige kennismaking laat wegzinken in vergetelheid is duidelijk. Je kunt niet op meerdere plaatsen tegelijk zijn. Als je reist, ga je naar nieuwe plekken om te ontdekken, en naar oude om een prettig bekend gevoel op te roepen.

Er zijn boeken die je graag herleest. Er zijn boeken waaraan je regelmatig terugdenkt, met weemoed, als aan een goede vriend die is verhuisd. Boeken zijn herinneringen aan de plaatsen waar je ze las, de gevoelens die je had. Soms wil je alleen aan een boek denken, maar het niet herlezen uit angst dat je daarmee de oude herinnering ‘overschrijft’. Als een parfum dat die ene zomer oproept maar zijn kracht verliest als je het in de maanden erna blijft gebruiken.

Toch wil je dan het boek bewaren. Om er af en toe aan te ruiken. Om de herinnering die dan zacht in je gezicht blaast.

(door Ingrid)

goede wijn

twee filmpjes vanuit de overzeese gewesten. Het eerste valt overduidelijk in de categorie 'goede wijn behoeft geen krans'.



En deze is speciaal voor jou, Gina!


Posted by Corien

zaterdag, augustus 21, 2010

Mijn vriend W.

Eigenlijk werden we pas echt bevriend toen ik uit Amsterdam verhuisde. Als kind had ik hem ook wel gekend, maar toen vond ik hem vooral vervelend. Opdringerig, net op het verkeerde moment komen opdagen: hoehoe, daar ben ik weer. Hij zette je ook altijd te kakken. Had je net je haar gedaan - en dat kon in de jaren tachtig best een werkje zijn - kwam hij weer z'n mening geven. Of even snel naar een vriendin op de fiets. Nou, als hij een van z'n nukken had, kon je dat 'snel' wel vergeten.

Nee, het was geen liefde op het eerste gezicht. Niet dat ik hem haatte, hoor, zo was het ook weer niet. Ik probeerde hem te vermijden. Maar ja, hoe gaan die dingen. Je wordt groter, verhuist naar een plaats aan zee, je loopt elkaar wat vaker tegen het lijf. Tegen wil en dank leer je hem beter kennen. En waarderen, toch.

Toegegeven, subtiliteit is niet zijn sterkste kant. Het blijft een hork. Probeert ie een vuiltje uit m'n lens te halen op het strand bijvoorbeeld. Loop ik de rest van de wandeling met zúlke ogen langs de vloedlijn. Maar soms kan hij ondanks zichzelf heel fijnzinnig zijn. Echt teder. Op zomeravonden fluistert hij zachtjes in mijn oor of strijkt hij over mijn blote schouders; tijdens lange winternachten zingt hij me melodieus in slaap. En hij is hartstochtelijk: als ik boos ben, is er niemand die me zo kan aanvuren om m'n woede uit te schreeuwen. Als ik verdrietig ben, kan niemand de tranen beter van mijn wangen wissen dan hij.

Ik geloof dat ik van hem ging houden toen ik hem nam zoals hij was. Dat is wel vaker zo. En als we strandwandelingen maken, zet ik in het vervolg gewoon mijn bril op.



Pascale

De 80 - 20 regel

Je kent deze wel: Bijvoorbeeld: 80% van je omzet komt van 20% van de klanten, of, 80% van het resultaat bereik je met 20% inspanning enzovoorts.

Of het wetenschappelijk is weet ik niet maar het volgende komt in mij op:

80% van onze (vrije) tijd wordt besteed aan "dingen" "things", niet zijnde van vlees en bloed. Kopen van spullen, dagelijkse benodigdheden, correspondentie met banken, verzekeraars (van wat??), belastingdienst, stufi, OV kaarten, gebruiksaanwijzingen bestuderen, helpdesks bellen, je daar druk over maken, de auto, de auto, de auto, mobieltje, de PeeCee, gadgets (zoals TomTom) en je valt elkaar ermee lastig mochten ze niet werken, opruimen van die dingen (marktplaatsen), opzoeken welke nieuwe dingen er weer zijn, hopen dat de wasmachine niet kapot gaat, dingen van de kids opruimen, nieuwe dingen voor sinterklaas kopen (want kinderen willen dingen, toch?) , de verpakking ervan opruimen, ...





Kortom: Is het niet veel leuker om die tijd aan mensen te besteden? Tis goedkoper, leuker, maakt minder rommel en je houdt nog geld over ook.

Less things, more sense.

(rechtstreeks gejat van mijn blog neokram.blogspot.com)

De grote vriendelijke reuzen

Elke avond kregen we bezoek van een hoornaar, een angstaanjagende superwesp. De kans dat het telkens hetzelfde beest was was natuurlijk klein, helemaal toen we ontdekten dat er een nest in de schoorsteen van ons huis zat. Een makkelijkere manier om ze te verdelgen bestond er niet, dus we hebben bij 33 graden maar de kachel aangemaakt. Dat hielp. Een beetje. De monsterlijke beesten vlogen in paniek om de schoorsteen en konden voorlopig niet terug. Toch bleken het sterke dieren, want de volgende ochtend waren ze toch weer terug. Weliswaar niet meer met zoveel, maar toch. Weer de kachel aan. Zelfde verhaal. Hoe moest dit nou verder? We konden toch moeilijk elke dag de kachel aanzetten bij deze temperaturen?

Internet zou wel raad bieden. Daar las ik dat hoornaars in je tuin eigenlijk een zegen zijn. Je hebt geen last van ze (dat klopte: een keer wuiven en ze zijn weg; probeer dat maar eens met een fruitvlieg). Belangrijker nog, ze verjagen alle andere insecten. En inderdaad, nu we de kolonie gedecimeerd hadden waren er ineens veel meer agressieve wespen en andere steekbeesten. Dus nu zwaaien we vriendelijk naar onze grote vliegende vrienden en laten we de kachel met rust.

vrijdag, augustus 20, 2010

Troostmaaltijd voor vleesloze vrijdag

Als ik vroeger heel zielig was (en dan bedoel ik ook echt heel zielig), dan raspte mijn moeder voor mij een appel. Misschien komt het daardoor dat ik eten met appel altijd zo troostrijk vind. Onderstaande risotto met appel maak ik daarom vaak als ik me niet zo tof voel. Het fijne is dat de risotto heel makkelijk te maken is, zelfs als je de hele dag huilend in bed hebt gelegen. Ik scheurde dit recept ooit uit de Volkskrant, en geloof het of niet, het komt van Nanda Troost.


meisje huilend in bed



Nodig (voor drie tot vier personen)
* 2 sjalotten
* 1 groene paprika
* 3 of 4 Granny Smith appels
* 300 gram risottorijst
* anderhalve liter groentebouillon (ik doe meestal gewoon van blokjes)
* 100 gram vers geraspte parmezaanse kaas
* olijfolie
* zout en peper


Bereiding
1. Snijd de ui en paprika in kleine stukjes. Schil twee appels en snijd ook die klein.
2. Breng de bouillon aan de kook.
3. Verhit de olijfolie in een ruime pan en fruit de sjalotjes. Doe de paprika erbij en laat even bakken. Gooi dan ook de appel in de pan en laat nog even bakken.
4. Doe de rijst bij de sjalot, paprika en appel en roer even goed tot de rijst een beetje glazig is.
5. Giet er nu steeds een lepel kokende bouillon bij, zorg dat de rijst steeds een beetje nat blijft. Jan Paul heeft hier al eerder uitgelegd hoe je een goede risotto maakt, dus dat doe ik niet opnieuw. Gewoon geduld hebben en rustig lepeltje voor lepeltje de bouillon erbij doen, dit duurt zo'n 20 tot 30 minuten (op slechte dagen biedt dat trouwens een mooie gelegenheid om nog even een beetje te huilen).
6. Breng op smaak met zout, peper en de helft van de parmezaanse kaas.
7. Was de laatste appel(s) en snijd die in partjes.
8. Doe de risotto op een groot bord, steek er vrolijke groene appelpartjes in en strooi er de rest van de kaas over.



Ionica

ps Vandaag heb ik deze troostmaaltijd gelukkig niet nodig, al ga ik wel iets anders met appel maken: een frisse frittata.

donderdag, augustus 19, 2010

Skinnie - Walk On Water (Demo, a song in progress)



Hij loopt op water. Skinnie is zijn naam. Skinnie schrijft liedjes. Ze zijn eenvoudig en eerlijk. Zonder opsmuk. Onlangs heeft hij zijn tweede mini-album uitgebracht. Zes liedjes over liefde, vriendschap, twijfel, onzekerheid, dromen en verlangen. Hij loopt op water, maar niet naast zijn schoenen. Dus dan verdient hij absoluut een plekje op Jan Paul's Blog. Jan Paul loopt namelijk ook niet naast zijn schoenen.

www.skinnie.nl

(toevallige passant)

Vers van de pers! Poëziespektakel 3: Wie heeft hier...

Querido's derde Poëziespektakel 'Wie heeft hier met verf lopen smijten?' is uit, stampvol spannende kindergedichten met nieuw werk van Nederlandse en Vlaamse dichters als Toon Tellegen, André Sollie, Simon van der Geest, Gil vander Heyden, Edward van de Vendel, Linda Vogelesang en Rian Visser.
Negenentwintig illustratoren doen in tekeningen hun verhaal, van Mance Post en Geert Vervaeke tot Philip Hopman en Benjamin Leroy tot nieuwe talenten als Pyhai, Merel Boers en Korneel Detailleur. Samenstelling: Ted van Lieshout.

Diet Groothuis, www.gedichtenvandiet.blogspot.com

Lost


Ik moest even terugzoeken of ik deze link niet gewoon van Jan Pauls site had, maar het komt uit de tijd dat Jan Paul nog bewegingsloos in een stoel hing met bevroren spruitjes op zijn ogen. Hoe dan ook. Een mailwisseling tussen de graphic designer en de secretaresse, die haar kat kwijt is. Misschien fake, maar wel erg grappig.
Corien Oranje

maandag, augustus 16, 2010

Circusdirecteur en andere gedichten voor kinderen: Zomerrecensie Meneer Gum en de Peperkoekenbiljonai...


Frank (9) heeft een recensie geschreven van Meneer Gum en de Peperkoekenbiljonair:

"Ik vind het boek leuk en grappig. Er zitten rare teksten in van meneer Gum. Hij verzint rare woorden zoals: graptig, nufferlei en luchtbubbeling.
Het gaat over een peperkoekmannetje. Hij wil vrienden en dan geeft hij mensen geld om vrienden te maken.

Het is niet een echt spannend boek maar een leuk, raar, grappig boek.
Het verhaal kan niet echt gebeuren want het is fantasie bijvoorbeeld omdat er geen peperkoekmannetjes bestaan die levend zijn.
Ik vind de tekeningen grappig alleen ze zijn in het zwart-wit. Ik vind tekeningen met kleur leuker.

Ik zou mijn vrienden aanraden om dit boek te lezen. Ik zou het over een tijdje misschien nog eens willen lezen.
Frank."

Andy Stanton, Meneer Gum en de Peperkoekenbiljonair. Vertaler Robert-Jan Henkes. Hoogland en van Klaveren, 2010.
Te vinden via:www.gedichtenvandiet.blogspot.com

Voor wie het gemist heeft...

Ik ben op vakantie (dieven, ons huis wordt zwaar bewaakt etc. etc. etc.) en de afgelopen week en komende twee weken staat dit weblog tot ieders beschikking. Iedereen kan berichtjes, filmpjes, links en andere posts plaatsen. Wie het leukste, grappigste, beste, interessantste of watdanookste stukje plaatst wint een gesigneerd, genummerd hardcover exemplaar van De wraak van het spruitje. Da's echt een bijzonder collector's item. Vraag maar aan Marieke.

Een andere prijs is er voor wie het lekkerste vegetarische recept op dit blog zet. Die wint mijn favoriete vegetarische kookboek.

Inloggen gaat als volgt:

inlognaam is: info@mijnnaamvoluitzonderspaties.nl
wachtwoord is: janeemaarzokanikookinloggen

Wat ook kan is je bijdrage naar mij mailen (via het zelfde adres als de inlognaam). Dan zet ik het er op. Ik plaats het dan zonder foto's, want ik zit met een datalimiet.

zondag, augustus 15, 2010

Mexicaanse rodebonensalade

Pakweg vijftien jaar geleden haalde ik een suffig receptenbewaarboekje uit een dito Libelle. Een boekje met alleen maar bonenrecepten. Iets wat in die tijd ongelooflijk onhip was. Samen met andere 'handige' bewaarboekjes, onmodieuze T-shirts en de grote voorraad ansichtkaarten die ik vanaf begin jaren tachtig heb bewaard, ging dat stoffige boekje, onder het motto 'misschien kan ik er ooit nog eens iets mee', ongelezen mee met alle verhuizingen.
Langzamerhand raakten bonensalades weer een beetje in de mode, en dan met name de hippe Mexicaanse variant. Het Libelleboekje werd uit een doos opgeduikeld en ik maakte, pakweg vijf jaar geleden, de vegetarische Mexicaanse rodebonensalade.
En je raadt het nooit: deze is hard op weg een klassieker te worden in ons huishouden!
Om je helemaal over de streep te trekken: mijn Vlaamse schoonmama vindt hem ook heerlijk (en dat wil wat zeggen!).
Natuurlijk wil ik jullie het recept, waarvan ik vermoedelijk de enige bezitter ben, niet onthouden. Zo ben ik wel weer. Hier komt ie dan:

Rodebonensalade met appel
(Recept voor vier personen)

Snijd 2 appels en 2 rode paprika's in staafjes en schep er 4 blikken uitgelekte kidneybonen (à 400 g), 2 zakjes salademix (croutons met nog wat erdoor), 4 el geraspte kaas, de kleingescheurde bladeren van 1 krop Romaanse sla en een sausje van 3 el limoensap, 3 el gehakte koriander, 6 el maisolie, 4 el mayonaise, 3 tl ketoembar (gemalen korianderzaad), 2 tl poedersuiker, zout en peper door.
Garneer met nacho's en partjes limoen.

Lucienne van Luciennes taalblog.

Kip, ik heb je!

Het is weer spannend in ons dorp. Maanden geleden dus het incident met de das in een vossenstrop, daarna allerlei andere dingen die het daglicht niet konden verdragen. Momenteel loopt er weer iets vreselijks, Vlaamse vogelvangers zijn illegaal bezig om jonge vogeltjes in netten en kooitjes te strikken. Maar de UAB (anti-stropersbrigade) houdt de boel goed in de gaten en patrouilleert hier regelmatig, controleert bosjes en struiken op illegale stroppen en meer wat dies zij.

Er is ook leuk nieuws. Gisterochtend kwam ik boerin Marie-Therese tegen tijdens een wandeling met de honden. Het was iets voor achten. De mist trok net op en het zonlicht liet zich langzaam blikken. Marie-Therese vertelde me een heel verhaal waarvan ik maar de helft begreep, ze praat snel en veel. In het Frans. Waals. Meestal is de strekking me wel duidelijk. Maar ik leer er geen nieuwe woorden door. Alhoewel. Nourriture. Dat staat nu goed in mijn geheugen gegrift.

Marie-Therese haalde vervolgens iets uit haar wijde broekzak. Het was in papier gewikkeld. Een piepklein kuikentje. Door de moeder genegeerd. Nu verzorgt zij het diertje, in de hoop dat deze zo gered kan worden. Letterlijke en figuurlijke warmte. De zon deed goed mee voor deze foto.

Er is nog meer goed nieuws. De tweede das die in een strop werd aangetroffen en die maandenlang in het Wildlife centrum Opglabbeek is verzorgd, is terug in de natuur.

Voor een filmpje, klik HIER

(Gina)

zaterdag, augustus 14, 2010

Vingerhoedkunst


Ik houd erg van kunst in hoeveelheden. In Leipzig kwamen we in een particulier museum voor moderne kunst: Kunsthalle der Sparkasse. Eén zaaltje slechts met een enorme hoeveelheid rare kunst, op de rand van outsiderkunst. Zoals dit vingerhoedboompje. Het is gemaakt door Marcus Jansen en het heet 'Fingerhüte'.
Veel mensen zullen een afkeer hebben van deze misschien zo op het oog vrij makkelijke kunst, maar ik ben wel altijd wel gefascineerd door kunstenaars die zo'n mal idee uitvoeren. Ik kan in navolging van de vingerhoedvoom ook wel iets bedenken, een scharendraaimolen bijvoorbeeld, maar ik weet ook dat ik dat nooit zal uitvoeren. En had ik wel de durf om het uit te voeren dan zag het er in ieder geval amateuristisch uit. Daarom ben ik wel blij kunstenaars die in hoeveelheden denken.

Coen Peppelenbos
(Kan iemand die scharendraaimolen voor me maken?)

dinsdag, augustus 10, 2010

Broodkunst

Ik houd erg van kunst in hoeveelheden. Eén pan is geen kunst, maar drieduizend pannen leuk gerangschikt misschien wel. Vorige week was ik met goede vriendin Corrie in Leipzig en daar kwamen we in een particulier museum voor moderne kunst: Kunsthalle der Sparkasse. Eén zaaltje slechts met een enorme hoeveelheid rare kunst, op de rand van outsiderkunst.
Op het onderstaande 'schilderij' heeft de kunstenaar (naam vergeten) alle sluitingen van broodzakjes gedurende het hele jaar bewaard en op een paneel geplakt. Vind ik mooi, maar uitleggen waarom kan ik niet. Het moet wel door de hoeveelheid komen en mijn eigen neiging om alles te bewaren.

Coen Peppelenbos

maandag, augustus 09, 2010

Lovin’ You

Als het in je kop zit is het er echt niet meer uit te rammen. Al sinds 1974 blijft het overal ter wereld in hoofden hangen. Ook nu zit het weer in een tv-reclame voor een bakkerij. Maar gelukkig is het ook nog een leuk vrolijk liedje. Stuk beter dan iets van Frans Bauer. Want dit is een leuk, vrolijk, lief liedje. Romantisch. En een net liedje ook nog.

O ja? Neen. Het is een vies liedje. Laatst was ‘t op de radio en ik hing van schrik bijna in de vangrail. Luister maar eens goed. Rond 1min40 laat Minnie Riperton haar ware aard horen. Ze heeft het niet over kussen. Daar kon ze zeker in 1974 over zingen. Geen probleem. Lovin’ you wordt nooit meer hetzelfde.

Minnie mag erg trots zijn op deze nummer 1-hit. Ze begon haar carrière als danseres en bleek ook nog eens een hele zuivere stem te hebben. Waarmee ze maar liefst 5 octaven kon halen. Da’s enorm. Probeer het zelf maar es.

Helaas heeft de wereld niet erg lang kunnen genieten van haar talent, want op haar 31ste liet ze het leven in LA. In de armen van haar man. Romantisch. Op haar grafsteen staan twee regels uit haar grootste hit gegraveerd. Net zoals in onze oren.

Marijn van Rijsewijk

Appel met camembert


Het is dan wel geen hoofdgerecht, maar wel het lekkerste voor- of nagerecht dat ik ken. Volgens heb ik het idee gejat van Joop Braakhekke toen hij nog op tv kookkunstjes deed.

Ingrediënten: grote zoete appels (1 appel per twee personen), bruine basterdsuiker, camembert, rode wijn, walnoten, boter.

Schil de appels en haal de klokhuizen eruit met een appelboor. Snijd de appels in vier lekkere dikke rondjes. Verhit wat boter in een koekepan. Druk de appelringen in de bruine basterdsuiker en laat de ringen dan even in de koekepan (af en toe omkeren) carameliseren (paar minuten).
Haal de ringen uit de pan. Leg op de ringen plakken camembert (niet te zuinig) en plaats daarop weer een andere gecarameliseerde ring. Het geheel doe je voor een paar minuten maar in een voorverwarmde oven, zodat de camembert een beetje kan smelten (niet helemaal). In de tussentijd gooi je bij de boter en de suikerresten in de pan een handjevol walnoten (beetje stukmaken). Daar plemp je een flinke scheut rode wijn bij (sist lekker) en je laat even de alcohol vervluchtigen. Het mengsel giet je daarna over de appel-camembert-torentjes.

Eventueel kun je er ook nog wat vanille-ijs bij doen.
Heerlijk! Coen Peppelenbos

Een dag te laat

Wij zijn Godvrezend opgevoed. Op Zondag geen lange broek voor de meisjes, maar een nette jurk. De jongens moesten hun voetbal in het schuurtje opbergen en braaf met vader in de Bijbel lezen. Moeder vroeg op een dag vergiffenis voor de zonden van haar jongste zus Madeleine die voor het eerst door een jongen werd gezoend. Moeder zag het en schrok zich subiet een hoedje! Madeleine is dan 19 jaar en zal drie jaar later trouwen met de jongen van wie zij haar eerste zoen kreeg. Want Huib moest eerst centjes sparen zodat hij Madeleine een toekomst kon bieden.

Met mij en God is het niet zo goed gegaan. Ik wilde op Zondag juist flink lawaai maken. Ik wilde op Zondag niet naar de kerk, maar in bomen klimmen en over hekwerken klauteren. Ik wilde op Zondag geen aardappelpuree, maar patat! Moeder zei dat God me zou verlaten als ik me niet aan Zijn wil zou overgeven. Moeder zei dat ik dan mijn hele leven in de waagschaal zou plaatsen. Tja.

Nu is moeder al vijf jaar hemelen en tegen God heb ik al zeker dertig jaar niet meer gesproken. Gisteren was het stil hier, op Jan Paul's weblog. Toen dacht ik even dat dit misschien kwam omdat iedereen toch nog een beetje bang is voor God. En op Zondag de nette jurk draagt. Het zilveren bestek op tafel legt. Of in de kerk het Onze Vader bidt, samen met alle andere gelovigen.

Een dag te laat, deze mooie video van Lou Reed en vrienden. Een Zondag zonder God is een Perfect Day, maar dit nummer mag er ook wezen. Allemaal een goede week gewenst,

Hans-Peter van Wageningen (part-time vader)


zaterdag, augustus 07, 2010

Gé Reinders

Terwijl iedereen naarstig aan het broeden is op een post die die van Alice en Corien overtreft even een kippenvelmomentje op de zaterdagochtend. Gé Reinders met een liedje over Cecile en Sef, twee geestelijk gehandicapte mensen die geen optreden van de fanfare missen en zelfs geen repetitie overslaan.

donderdag, augustus 05, 2010

hommage aan de host - door Corien Oranje

Ah! Jan Paul en Bibi hebben het wc-raampje open laten staan. Ik kruip snel naar binnen. Even de ervaringen van een expatmum delen.



Je zult mijn vier zoons geen fouten horen maken als 'hij was sterker als mij', en het verschil tussen hen en hun zit er ook goed in. Maar na een paar jaar Engelstalig onderwijs blijkt er toch enig achterstallig onderhoud te zijn. De mannen hebben het over fracties in plaats van breuken, ze staan in de lijn in plaats van in de rij, stellen vragen als: 'waarom is het niet DE water, dat makes much more sense' en snauwen elkaar toe: 'Je hoeft me niet te correcteren!!!'
Er moet meer Nederlands gelezen worden, dat is duidelijk. Maar hoe krijg ik ze zover? Alles wat ik aandraag is te stom. Of te saai. Het Achterhuis willen ze niet lezen, want daar staan veel te moeilijke woorden in, en trouwens, ze hebben op school al een project over En Frenk gedaan, dus ze weten alles al.
Met de moed der wanhoop leg ik Kinderen van Amsterdam en Kinderen van Nederland van Jan Paul Schutten op tafel. De volgende morgen vroeg heeft Lennart ze allebei uit.

Een paar dagen later tref ik Justin op mijn bed aan. Naast de computer. Lezend. Tijdens de terugreis naar Jakarta onderhoudt hij mij met spannende verhalen over de tweede wereldoorlog. 'Hoe weet je dat allemaal?' 'O, uit Kinderen van Nederland.'
Ik weet dat ik het niet zou moeten vragen. Maar het is sterker dan ik. 'Maar waarom lezen jullie míjn boeken eigenlijk niet?
Vermoeide blik. 'Maham. Jouw boeken zijn voor meísjes.'

Pijnlijk. Maar ach. Het is wel de griffelwinnaar tegen wie ik het af moet leggen. Dat is een troost.

Deskundige gezocht!

Mijn naam is Alice H. Acker. Via mijn neefje Bert, die een trouw fan is van Jan Paul's blog, werd ik aangespoord om een stukje te plaatsen. Vooruit dan maar Bert, dan krijg je zaterdag een extra koekje bij je glas melk!

Graag stel ik jullie aan een vlinder voor. Een vlinder die heel spontaan in mijn rechterooghoek verscheen toen het zonnig weer was en ik in de tuin mijn hibiscus verzorgde. Als ik niet dagelijks met mijn plantjes en bloemen praat, dan worden ze ongedurig en dansen ze obstinaat tegen de wind in. Dat is een heel gek gezicht, hoor.

Misschien is er onder de lezers wel een echte vlinderexpert. Want ik had deze nog nooit van mijn leven gezien. Mooi he?


Het beestje is alleen erg erg klein. Het is een groot wonder dat ik hem met mijn oog heb kunnen vangen en zelfs volgen, want hij fladderde vrolijk van tak naar tak om uiteindelijk op een muur tot rust te komen. Mijn vinger er bij als bewijs dat het hier om een heel klein beestje gaat. Wie oh wie kan mij meer vertellen?

(Nog een paar foto's van een tweede exemplaar, een dag later op de foto gezet:)



Game on

ohlala


Ja! We zijn begonnen. Ons huis wordt bemand door vuurgevaarlijke triggerhappy gekken. En wij zijn weg.

Iedereen kan nu bloggen op dit blog. En de beste posts winnen een prijs. Zie het stukje hieronder.

Inloggen is heel simpel: klik rechtsboven op 'aanmelden'. De gebruikersnaam is mijn emailadres: info@(mijnnaamvoluitzonderpaties).nl. Het wachtwoord is: janeemaarzokanikookinloggen.

En dan mag de eerste bijdrage nú verschijnen...

dinsdag, augustus 03, 2010

Doe mee en win!

Doe mee en win!


Nee, makkelijk is het niet. Zwaar wel. Misschien zelfs wel de zwaarste competitie die er bestaat. Maar de prijzen liegen er dan ook niet om. Welke competitie en prijzen? Die van het beste blogstukje natuurlijk.

Net als vorig jaar gaat dit blog weer open als ik op vakantie ben – nee dieven, het huis blijft niet onbeheerd achter. Dat betekent dat jullie dit blog weer zelf mogen vullen met ongeveer alles wat maar in de sfeer van dit blog past. Denk aan youtubefilmpjes, teksten, zelf gemaakt, niet zelf gemaakt, foto's, tekeningen, je kunt het wat mij betreft zo gek niet bedenken.

De winnaar krijgt een gebonden hardcover editie (genummerd) van De wraak van het spruitje. Jawel. En nee, daar zijn er inderdaad niet veel van – ik dacht zo'n honderd exemplaren. Voor andere winnaars is er een boek van mij naar keuze. Nieuw is de receptenwedstrijd. Ik ben nog steeds op zoek naar goede vegetarische gerechten. Dus wie het beste vegetarische recept op dit blog zet, hoeft niet per se op maandag, wint mijn favoriete kookboek De zon op je bord van Jolande Burg.

Donderdag gaat het blog open. Dan komen de inlogcodes. Ik blijf weg tot ongeveer 30 augustus. May the best win...

maandag, augustus 02, 2010

Het gevaar van superlijm

Black Bean Burgers (of Black Bean Sweet Chilli Notdogs)

Ons basismateriaal vandaag is: zwarte bonen.


Zwarte bonen. Onze kleine proteïnerijke vriendjes uit de natuur. De hartigste soort bonen die ik ken en daarom zo ontzettend geschikt voor zo'n beetje alles van salades tot stoofschotels.

Voor twee personen:

Blikje zwarte bonen, kleine rode ui, halve rode paprika, twee tenen knoflook, chilipoeder, komijnpoeder (naar smaak, met chili ben ik zuinig, met komijn royaal), een ei, een flinke schep paneermeel en een flinke scheut Thaise Sweet Chilisaus.

Alles in de blender, zodat er een stevige klodder meuk ontstaat. Op bakpapier tot burgers kneden (ik gebruik een pvc-kookring om ze mooi rond te maken) en twintig minuten in de oven op zo'n 180-200 graden.

Heerlijk met tomatensalsa en guacemole, maar met nog wat extra sweet chilisaus en verse korianderblaadjes zijn ze net zo lekker. Gewoon mayonaise, sla, tomaat en tomatensaus kan natuurlijk ook. Ze hoeven niet eens per se op een broodje. Je kunt ze in een worstvorm maken en in een wrap doen met al die ingrediënten en nog wat komkommer, tomaat of een beetje veldsla. Dan noem je ze Black Bean Chilli Notdogs.