dinsdag, maart 30, 2010

Tiara


Nee, Ted is niet bij ons thuis geweest. Zegt-ie. Maar hoe kan het dan dat hij precies dezelfde tiara heeft als Bibi? Nou ja, de kans is ook vijftig procent dat Bibi zo slordig is dat ze haar spullen bij Ted rond laat slingeren.

Jongen en wiskunde (2)


Wiskunde is veel vaker een geschikte methode om oplossingen te vinden dan je zou denken. Zie het stukje van gisteren. Het komt bijvoorbeeld ook goed van pas in het zakenleven en in de politiek. Oscar Morgenstern (1902-1977) en John von Neumann (1903-1957) waren de eersten die wiskunde gebruikten om strategische beslissingen te nemen. Zij waren de grondleggers van de speltheorie. De speltheorie analyseert aan de hand van 'spelletjes' of gedachtenexperimenten hoe mensen in bepaalde situaties zullen handelen. (Voor de trouwe lezers van een niet nader te noemen blog is dit allemaal al gesneden koek. Maar ik moet het even noemen omdat het een opmaat is naar mijn post van donderdag).

Het beroemdste voorbeeld uit de speltheorie is het 'prisoners dilemma'. Hierbij worden twee misdadigers geïsoleerd van elkaar opgesloten. Onderlinge communicatie is onmogelijk. Als ze allebei ontkennen worden ze vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs. Maar als de ene gevangene ontkent, terwijl de ander wel bekent krijgt de eerstgenoemde een gevangenisstraf van twintig jaar, terwijl degene die bekend heeft in ruil daarvoor vrij man wordt. Als beiden bekennen verdwijnen ze voor vijf jaar achter de tralies.

Wat gebeurt er? Geen van de gevangenen durft te ontkennen. Want als de ander bekent wacht een celstraf van twintig jaar op hem. Ze kiezen allebei dus voor bekennen. Terwijl ze beter af waren geweest als ze allebei hadden ontkend.

Dit zie je ook terug in het zakenleven. Pepsi en Coca-Cola adverteren voor miljoenen om elkaar de wind uit de zeilen te halen. Als ze samen minder reclame zouden maken, dan zouden ze meer winst maken. Maar ze praten niet met elkaar, net zoals de gevangenen uit het voorbeeld hiervoor. De hele kernwapenwedloop uit de Koude Oorlog is ontstaan door politici die de speltheorie slecht toepasten. Ook zij spraken niet met elkaar (of ze vertrouwden elkaar niet, maar dat is hetzelfde).

Inmiddels is de Nobelprijs al uitgedeeld aan wiskundigen die zich met de speltheorie bezig hielden. Bovendien betalen overheden, bedrijven en economische instituten inmiddels kapitalen aan mensen die 'goed zijn in spelletjes.'

maandag, maart 29, 2010

Jongen en wiskunde (1)

Bibi en ik wisten zeker dat we vandaag allebei lezingen in Zeist hadden. We wisten zelfs dat die van mij later zouden zijn dan die van haar. Toch ging er iets mis, want ik kon mijn contracten niet vinden. En Bibi was vergeten om de afspraak die ze met de bibliotheek had gemaakt in haar agenda op te schrijven. En het rare was dat ik haar contract in mijn map had zitten. Moest ik dan níét weg?

Ik ben toen gaan rekenen. Hoe groot is de kans dat ik mijn contract kwijt ben? Ik bewaar ze altijd en mis er nooit een, dus laten we die kans op 1 op 50 noemen.

Maar de SSS, de stichting die de lezingen organiseert, stuurt altijd een herinnering. Die bewaar ik ook – dat zorgt weliswaar voor een grotere puinhoop in mijn kast, maar verdubbelt de kans dat ik een contract waar ik naar zoek snel vind. De kans dat ik dat contract kwijt ben is ook 1 op 50.

De kans dat ik beide contracten tegelijk kwijt zou zijn was dus al in op 2500. Maar ik had bovendien niets van de organisatie gehoord. Dat gebeurt hooguit in één op de tien gevallen. De kans was dus geslonken tot 1 op 25.000.

En hoe groot was de kans dat ik het contract van Bibi in mijn map had gedaan en daardoor dacht dat ik een lezing in Zeist had? Veel, veel groter. Vertrouw dus nooit op je geheugen, vertrouw op wiskunde.

vrijdag, maart 26, 2010

Dan maar zo...

Bekijk deze video op YouTube:

http://www.youtube.com/watch?v=wy_OvS4Hp7U&feature=youtube_gdata


Verstuurd vanaf mijn iPhone

dinsdag, maart 23, 2010

Ook een leuke sport

Kijk, da's weer nieuw voor in de winter: op schaatsen een ijzig heuveltje af. In groepjes van vier schaatsen de deelnemers naar beneden. Wie het eerst beneden is mag door naar de volgende ronde. And at the end the Germans always win.

Morgen vanuit Bologna


Morgen vlieg ik weer naar de kinderboekenbeurs van Bologna. Het blog gaat uiteraard gewoon door. Ik zeg nog niet precies wat ik ga doen, maar volgens mij wordt het wel leuk.

maandag, maart 22, 2010

De veiling in Américain


Ja en? Hoe was die koeienveiling in Américain nou, Jan Paul? Nou, interessant. Er was een flink blik aan BN-ers open getrokken en die hadden weer een massa aan BN-erkijkers getrokken. De zaal zat dus afgeladen vol. Maar helaas niet met de juiste mensen. De (vaak dronken en hysterische) BN-erkijkers waren niet bepaald van plan om flink in de buidel te tasten om een schilderij aan te schaffen. Gelukkig deden Willibrord Fréquin, Viola Holt en Marijke Helwegen dat wel.

Willibrord gaf als eerste het goede voorbeeld. Maar al snel kwam de klad er in. Jort Kelder en veilingmeester Ben Kees Eeltink boden uit armoe maar zelf op enkele werken. Zo ging Jort er bijvoorbeeld met een stier van Viola Holt van een paar honderd euro vandoor.

Andere aanwezigen waren minder gul. Zo boden ze soms 200 euro op een werk waarvan de startprijs 1200 euro was. Het betekende dat de meeste kunstenaars weer met hun eigen werk naar huis terug moesten. Overigens waren veel werken zo'n bedrag wel waard, maar waren er nog veel meer afschuwelijke werkjes waar je eigenlijk geld toe voor zou moeten krijgen als je het op zou hangen. Wij gingen dus uiteindelijk ook met lege handen naar huis. Volgend jaar zit er gewoon een echte Marleen Felius tussen en dan gaan Bibi en ik tegen elkaar op bieden.

Was het dan dit jaar geen succes? Toch wel. Uiteindelijk leverde de veiling meer dan 10.000 euro voor De Leemweg op. Daar kan Bert Hollander weer een paar maanden mee vooruit.

zaterdag, maart 20, 2010

De eropuittip van zondag 21 maart


Waar gaan we zondag heen met de kinderen, nu het weer zo lelijk is? Nou, naar Américain in Amsterdam bijvoorbeeld. Daar is morgenavond een kunstveiling waarvan de opbrengst helemaal naar Stichting de Leemweg in Zandhuizen gaat. Precies, het koeienrusthuis waar Felius ook naar toe gaat.

Jort Kelder veilt het werk van diverse kunstenaars die koeien hebben geschilderd. Op de poster staat 44 koeien, 51 kunstenaars. Da's natuurlijk raar. Hebben sommige kunstenaars dan geen koe gemaakt? Of hebben ze wel een koe geschilderd, maar er onder gezet: ceci n'est pas une vache. Want dat doen ze soms hè, die kunstenmakers.

Vreemd genoeg hangt er geen werk bij van Marleen Felius, die is niet gevraagd. Gemiste kans lijkt me.

Maar toch komen. Allemaal!

Leuke dingen voor de mensen (nou ja, voor mij vooral)

Kijk nu toch eens. En vorige week was het ook al. Snoeihard boven Mart Smeets, boven Hanneke Groenteman, Charles Groenhuijsen en Geert Mak! En dat was vorige week ook al. Wat een goed idee, Kinderen van Amsterdam en Kinderen van Nederland als luisterboek downloaden als mp3...

vrijdag, maart 19, 2010

Pijnboompittenbitter


Al een paar dagen heeft alles wat ik eet een bittere nasmaak. Elke hap smaakt gewoon zoals het hoort, maar de nasmaak komt meteen nadat ik het heb doorgeslikt. Heel erg is het niet, maar raar is het wel. Daarom ging ik maar even googelen. Meteen bingo. Het komt door de pijnboompitten. Sommige Chinese pijnboompitten kunnen dagenlang(!) een bittere smaak veroorzaken. Ik heb ze gebruikt in een ovenschotel en ik heb er pesto van gemaakt. Die pesto is heel lekker – en helemaal niet bitter – maar als ik hem nu op maak zit ik nog eens dagenlang met een bittere smaak in mijn mond. Ik vrees dus dat ik de pesto maar moet weggooien. De desbetreffende pijnboompitten in kwestie (Super de Boer uit het koelvak) bevinden zich reeds in de vuilnisbak.

woensdag, maart 17, 2010

Het nog slechtere idee


Tja, dan denk je met het slechtste idee ter wereld gewonnen te hebben (zie het stukje hier onder), maar dan trekt Marjolijn achteloos vier azen uit haar broekzak. De pop hierboven is de 'Smoke Doll.' Hij bestaat echt en hij is bedoeld om passief roken door kinderen tegen te gaan. De pop begint uit zichzelf in de buurt van rook te ademen. Hoe meer rook, hoe zwaarder de pop ademt. In de loop van de tijd gaat de pop onregelmatig ademen, daarna gaat hij hoesten en uiteindelijk sterft de pop, met allemaal nicotinevlekken op zijn huid.

Oef...

Kopregelverzinwedstrijd!


WTF! Zo briljant dat je het bijna zelf bedacht kunt hebben. Waarom was het er nog niet? Scheer nu zelf het okselhaar en de bikinilijn van je eigen baby. Niet alleen leuk voor uren speelplezier, maar ook voor een kopregelverzinwedstrijd. Nou is een kopregel misschien wat lastig (het lukt mij tenminste even niet). Maar een nóg slechter idee voor speelgoed mag ook. Wat zouden de makers van dit product nog meer kunnen maken?

- Een bouw-je-eigen-bermbom-doe-het-zelf-pakket.
- My little distillery
- Pimp junior, een fijn gezelschapsspel voor de allerkleinsten. Word jij de grootste pooier uit the hood?
- Kleien met Das-Semtex
- Dr. Helwegen: verbouw je eigen Marijke-pop met deze luxe plastische chirurgieset, met messen, scharen en echte botox en siliconen!

dinsdag, maart 16, 2010

Uitstel



Uitstellen dus. Een op de vijf bloglezers heeft er mee te maken. De andere vier mogen dit stukje overslaan. Hoewel... Het is een groter probleem dan we denken. Want we doen er allemaal aan mee, ook als we zelf niet procrastineren. Hoe vaak komt iemand wel niet met een slap excuus waarom een bepaalde klus niet gedaan is? En hoe vaak zien we dat door de vingers omdat we geen ruzie willen maken?

Alsmaar uitstellen heeft niets met slechte planning te maken. Iemand die alles uitstelt kan net zo goed plannen als ieder ander. Hij doet het alleen niet. Wel zijn notoire uitstellers optimistischer dan anderen.

Het is allemaal de schuld van je ouders. Niemand wordt geboren als een uitsteller. Dat sluipt er heel langzaam in. De meeste uitstellers komen uit een autoritair milieu. Als ze eenmaal volwassen zijn is er geen strenge vader of moeder meer die ze vertelt wat ze moeten doen. Anderen worden een uitsteller uit rebellie tegen die autoritaire opvoeding. Uitstellers zoeken bovendien altijd raad bij mensen die hen vertellen dat 'het allemaal wel meevalt' en vermijden mensen die hen juist waarschuwen voor hun gedrag.

Uitstellers houden zichzelf constant voor de gek. 'Ik werk beter onder druk,' 'morgen heb ik hier meer tijd voor' en 'ach, zo belangrijk is het niet' zijn de meest voorkomende leugens. Veel mensen denken dat ze onder druk creatiever zijn. Dat blijkt uit geen enkel onderzoek. Het tegendeel is juist waar.

Uitstellers zoeken voortdurend afleiding. E-mail checken, surfen, even kijken of er nog iets in de wereld gebeurd is: allemaal manieren om het werk uit te stellen.


Er zijn volgens de experts drie soorten uitstellers:

  • De thrill-seekers: zij krijgen een euforisch gevoel als ze er weer eens in slagen om iets op het allerlaatste moment gedaan te krijgen.
  • Angsthazen: mensen die bang zijn voor mislukking of succes(!) en liever alles bij het oude houden. Liever de bekende wereld van vandaag dan de onbekende wereld van morgen.
  • Mensen die geen beslissing kunnen nemen. Wie geen beslissing neemt is nergens verantwoordelijk voor.

(Volgens mij moet er nog een vierde zijn. Iemand die ik ken, niet ik zelf dus, maar een vage kennis, valt in geen van de bovenstaande drie categorieën).

Uitstellen is slecht voor je gezondheid. Het vermindert je weerstand, zodat je bevattelijker wordt voor griep en verkoudheid.

Aan uitstellen valt iets te doen. Het meest effectief is jezelf een flinke schop onder je hol geven. Op de tweede plaats komt begeleiding van een psycholoog.

vrijdag, maart 12, 2010

Concurrentie

Shit. Concurrentie voor mijn eigen glossy. Ik kreeg hem vanmiddag toegestuurd. Ik zeg niet door wie. Het is een grof schandaal dat zoiets gebeurt. Bovendien is het allemaal gelogen. Een en al ongefundeerde vuilspuiterij. Hare Majesteit zei al dat de leugen regeerde. Dat blijkt maar weer eens. Als BN-er ben je vogelvrij. Koop dit blad vooral niet.

dinsdag, maart 09, 2010

Nieuwe Wilders?

Het vervolg op het stukje over procrastineren stel ik nog even uit. Logisch, lijkt me. Want er is iets bijzonders gebeurd en daar heb ik verder geen medium over gehoord.

Laten we eerst eens kijken naar dit filmpje, dat wél uitgebreid in het nieuws is geweest. Wilders járen geleden bij Bvd:



Goed. Hier komt Wilders dus vandaan. Ooit was hij zelfs links, maar dat gaat te ver terug. In het filmpje heeft hij een beduidend genuanceerdere mening dan tegenwoordig lijkt me. Maar ergens onderweg is hij gaan ruiken dat hij meer stemmen kreeg naarmate hij radicaler werd. Misschien geloofde hij in het begin zelfs nog niet eens in de meningen die hij verkondigde. Ik denk dat Wilders als ras-populist alles wilde doen om maar meer stemmen te krijgen.

Dat gold toen, maar dit is andere koek:



Erdogan is 'a total freak'. Mohammed is een 'kinderverkrachtende massamoordenaar.' Op een vraag van Al Jazeera noemde hij de islam zelfs ‘gewelddadig, gevaarlijk en achterlijk’, en ‘een fascistische ideologie’. Dit ging zelfs de Telegraaflezers te ver. De vraag is dus: is Wilders zo ver doorgeschoten, dat hij zijn 'nieuwe' mening momenteel belangrijker vindt dan stemmen? Want hier verliest hij alleen maar aanhang mee. Gaat Wilders zelfs voor zijn doen radicaliseren?

maandag, maart 08, 2010

Nationale Uitstelweek


Vorige week stond er een commentaar van Mark dat ik bijna over het hoofd had gezien. Hij schreef dat het Procrastination Week was. En het was nog echt waar ook. Nou wilde ik daar vorige week al over schrijven, maar dat zou fout zijn. Zoiets moet je natuurlijk in de geest van die week doen: uitstellen dus.

Raar woord trouwens, 'procrastination'. Het doet een beetje aan 'predestiniation' en 'creationism' denken. Ik moet dus meteen aan zwartekousenkerken denken. Met hem valt niet te praten hoor, die gelooft zelfs nog in procrastination.

Ik ben zelf ook een streng orthodoxe procrastinationist. Hoewel ik er absoluut geen voorstander van ben, zou ik met gemak eremetaal op het onderdeel langebaanschuiven halen bij de Olympische Spelen. Ik procrastineer me namelijk te pletter. Maar ik ben niet de enige, las ik. Een op de vijf mensen heeft er enorme last van. Het is bijna een plaag. En het kost de wereldeconomie miljarden.

Gelukkig zag ik enkele tips waarmee je uitstellen kunt voorkomen. Maar die procrastineer ik nog even. Morgen meer.

zaterdag, maart 06, 2010

ze wordt nog lief


Vanochtend heb ik toch weer even met het thuisfront van Felius gebeld. Ik durf nu voor het eerst te stellen dat de missie is geslaagd. 'Ze wordt nog lief!' zeiden ze door de telefoon.
Felius houdt niet van wortels, maar ze eet goed en drinkt water uit de emmer. Ze wordt regelmatig geaaid en laat dat allemaal toe. Ze blijft een beetje wantrouwend natuurlijk, maar als je bedenkt hoe ze er woensdag aan toe was is dit een wonder.
Toen de laadklep van de veewagen open ging kwam ze bijna boven het schot van twee meter uit. Niemand durfde het aan. Er werd zelfs gesproken over: alsnog afschieten.
'Jullie idealisten uit de stad!' kreeg ik te horen.
Ik heb het niet ontkend. Ik dacht alleen: als er geen idealen meer zijn, heb ik wat mij betreft niets meer op deze aarde te zoeken.
Bert, van Stichting de Leemweg, zag nog één mogelijkheid: de koe platspuiten (verdoven). Dat is gebeurd. Net voor ze plat ging kregen ze haar uit de veewagen op stal.
Daar staat ze nu, en ze maakt het goed.
Ik heb veel nagedacht.
Ik weet dat er intussen duizenden koeien wel zijn geslacht.
Ik weet dat sommige mensen me uitlachen.
Maar dat er ook mensen zijn die het begrijpen, zelfs mensen die me met geld steunden.
Geweldig.
Die mensen bedank ik allemaal.
Wij hebben geen idee wat er achter de schermen gebeurt. Al het vlees dat wij eten is voor kortere of langere tijd in paniek geweest. Ik heb het gezien toen ik het koeienboek schreef. En ik zag het nu weer, uitvergroot.
Felius is voor mij dat symbool. Niet van kracht of dapperheid, zoals velen misschien denken, maar het symbool van paniek.
Ze gaat waarschijnlijk vervroegd naar Stichting de Leemweg. Volgende maand al. Dan komt ze tussen de koeien, hierboven op de foto, terecht. En daarna in de wei.
Af en toe komt er een kleine update van Jan Paul. Ik ben niet zo'n blogger namelijk.
groet en dank! Bibi

donderdag, maart 04, 2010

Bibi legt het nog twee keer uit

Ja, Bibi is hot vandaag. Stond ze vanochtend nog in de Telegraaf, moest ze daarna een lezing houden in Utrecht, was het vervolgens tijd voor de Woutertje Pieterse Lezing in De Balie in Amsterdam, waarna ze vannacht weer bij Casa Luna op de radio te beluisteren is. Omroep Max wilde haar ook nog op tv hebben, maar dat paste niet meer in Bibi's overvolle agenda.

Wie de Woutertje Pieterse Lezing heeft gemist, kan hem hier nalezen. Een aanrader, zeker voor iedereen die de commotie rond Annie M.G. Schmidt-lezing van Sjoerd Kuyper heeft gevolgd. Wie na het lezen van de lezing niet meer kan slapen kan tot twee uur luisteren naar Casa Luna.

Overigens ging de Woutertje Pieterse Prijs naar Juwelen van Stras, van Carli Biessels. Ik ken het boek niet, maar van wat ik er vanmiddag over hoorde lijkt het me een mooie keuze.

Tja, na dit hele stuk over Bibi niet nog eens een foto van haar erbij. Daarom een foto van Sien nadat ik haar vermanend had toegesproken omdat ze het vetbolletje voor de vogels op ons balkon had opgegeten.

We zijn er nog niet

De bubbels staan al sinds gistermiddag klaar in de ijskast. Maar de fles blijft voorlopig nog even dicht. Het is te vroeg om te juichen om Felius. Ze was gisteravond zo wild dat het de vraag is of ze over twee maanden naar De Leemweg kan. De dierenarts moest zelfs ingeschakeld worden om haar te kalmeren, zodat ze uiteindelijk de stal in kon.

Gisteren werd ze om twee uur opgehaald om vanuit Twente naar Friesland te worden vervoerd. Niet naar De Leemweg omdat daar nog geen plaats is, maar naar een bevriende boer vlakbij. Ze arriveerde pas om half acht in Zandhuizen. Compleet overstuur en geen land mee te bezeilen. Pas na een kalmerende injectie werd ze zo rustig dat ze veilig naar haar tijdelijke stal kon lopen.

Geen foto's van Felius gisteren. Het was al donker toen ze aankwam en Bibi wilde haar niet nog eens onrustiger maken door te flitsen. Deze foto is nog van de ontsnapping in Haaksbergen, gemaakt door Jan Colijn. Felius ontwijkt hier de lasso van de boer.

Het probleem is dat Felius op dit moment zo weinig vertrouwen in mensen kan hebben, dat ze gevaarlijk wordt. Sommige koeien die zoiets hebben meegemaakt zijn niet meer te vertrouwen. Ze willen dan nog wel eens mensen aanvallen en in zo'n geval is er zelfs bij De Leemweg niets mee te doen.

Tot zover het slechte nieuws.

Want het is eigenlijk volkomen normaal dat een koe die zo lang in een wagen heeft gestaan compleet overstuur is. Zeker zo kort na haar eerdere avontuur. Waarschijnlijk was zelfs de Dalai Lama onder schoppend en tierend uit de wagen gekomen als hij onder zulke omstandigheden vervoerd zou worden. De koe stond bijvoorbeeld niet eens vast, zodat het een extra akelige lange reis was. Bovendien stond ze alleen, en dat vinden koeien doodeng. Het zijn niet voor niets kuddedieren.

Daar komt bij dat Bert Hollander van de Leemweg wel eens wildere koeien gezien, waar het ook goed mee kwam. Victoria bijvoorbeeld. Die was twee keer zo wild. Bert heeft er daarom alle vertrouwen in dat Felius in de lente gewoon bij hem in het veld staat. Vooral omdat het dier op dit moment bij niemand beter af is dan bij Wiebe, de boer waar ze nu staat. Wiebe zal er alles aan doen om de koe weer rustig te krijgen. Hij gaat haar elke dag met de hand wortels voeren, zodat ze weer vertrouwen in mensen krijgt. In twee maanden tijd moet dat goed komen. Tot die tijd blijft de Vouvray (Foreau, brut) dus nog even dicht.

Dan nog het allerlaatste nieuws: Bert zag Felius gisteravond rustig slapen met haar kop op haar rug. Dat is heel goed teken.

Tot slot nog een foto van de geit Thea, die als ze zich onveilig voelt schuil zoekt op grote hoogte. Zoals hier op de rug van koe Tessel. De koeien vinden het eigenlijk best prettig als ze dat doet, het doet wel een beetje aan een Turkse massage denken.

woensdag, maart 03, 2010

De Jennifer Anistoncel


Raar maar waar. Er is een goede kans dat je een Dick Passchierzenuwcel hebt. Of een Bassie en Adriaancel. Een Ieniemieniecel. Een Peter Timofeeffcel. En ja, zelfs een Jan Paul Schuttencel. Dat zit zo.

Voor mensen die we dagelijks tegenkomen hebben we complete verbindingen van zenuwcellen in ons hoofd. Die verbindingen zijn heel specifiek. Zodra je aan zo'n persoon denkt, worden al die cellen in je hoofd geactiveerd. Zo'n vijftig jaar geleden bedachten wetenschappers dat de informatie over mensen die je minder vaker tegenkomt misschien wel in één cel zat. Later is die theorie als lariekoek van de hand gewezen. Totdat...

... enkele jaren geleden de hersenen van een aantal epilepsiepatiënten werden bestudeerd. Ze kregen zo'n honderd elektrodes in hun hoofd, vooral rond de hippocampus waar het langetermijngeheugen zit. Vervolgens kregen deze mensen foto's te zien van bekende personen. Als de proefpersonen zo'n foto zagen werden er enkele zenuwcellen in hun hoofd geactiveerd. Maar bij een dame werd een cel uitsluitend actief bij het zien van Jennifer Aniston.

Zou alle informatie die we over zo iemand hebben dan toch in één cel zitten? Het leek onwaarschijnlijk, maar was toch het onderzoeken waard. Al snel ontdekten ze iemand die exact hetzelfde had bij Halle Berre – zelfs met Catwomanmasker op. Weer iemand anders had een cel voor Lisa Kudrow, die net als Aniston in Friends speelde. En zo waren er meer sterren die een cel gereserveerd hadden in het hoofd van een proefpersoon.

Het is nog steeds onwaarschijnlijk dat álle informatie over iemand in een enkele cel zit, maar het is iets waarschijnlijker geworden. Nader onderzoek zal het uitwijzen.

dinsdag, maart 02, 2010

Nieuw: reacties

In het kader van een stukje feedback van jullie naar mij toe heb ik iets nieuws toegevoegd: reacties. Dat betekent dat je zonder commentaar aan kunt geven of je een stukje wel of niet de moeite waard vond. Je hoeft dan alleen maar aan te vinken of je het leuk /plezant vond, het je weinig kon schelen of dat je het gewoon buitengewoon saai vond. Weet ik in de toekomst iets beter wat jullie wel of niet interessant vinden.

Een leger van zwervers


Ik heb al eens eerder geblogd over de straatnieuwsverkopers bij mij in de buurt. Ze zijn helemaal niet dakloos. Het zijn gewoon buitenlandse krakers die geen zin hebben om te werken. Nou ja, te lui om te werken... Momenteel staat er een bij mijn supermarkt die qua uiterlijk heel erg op Vladimir Poetin lijkt. En toch is hij heel sympathiek. Sommige mensen laten hem hun boodschappen doen. Hij rent dan als een bezetene door de winkel om alle spullen zo snel mogelijk bij elkaar te rapen. Je hebt het idee dat hij zojuist een minuut gratis shoppen heeft gewonnen. Soms doet hij ook klusjes voor de winkel, zoals de stoep vegen.

Hij doet me denken aan de lazzaroni waar ik in Delizia van John Dickie over las - een absolute aanrader als je net zoals ik én in Italië én in eten én in geschiedenis bent geïnteresseerd. De lazzaroni waren zwervers in Napels in de 17e en 18e eeuw. Sommigen bedelden, anderen deden soms slecht betaalde klusjes. Het grootste deel van de dag waren ze aan het luieren. Ze waren erg trots op hun compleet ambitieloze levensstijl. En ze hadden zelfs respect bij de hard werkende Napolitaanse burgerbevolking. Bezoekers van de stad, zoals Goethe, begrepen er niets van.

Er waren heel veel lazzaroni. Volgens sommigen op het hoogtepunt zelfs 50.000. Die zwierven niet allemaal zomaar over straat. Ze waren georganiseerd en hadden ook leiders, net zoals legereenheden. Soms vochten ze ook letterlijk als militairen. Toen de Fransen Napels aan het eind van de 18e eeuw aanvielen werden er op een dag zo'n 2000 lazzaroni gedood. Zo wreed hoefde het niet altijd. Je kon de lazzaroni ook inzetten als je een demagogische toespraak hield. Zij juichten en schreeuwden dan om je aan te moedigen.

Uiteindelijk verdwenen de lazzaroni weer. Sommigen van hen gingen op in een andere georganiseerde club: de Camorra.