zondag, februari 28, 2010

Felius!


Dit is 'r dan! Mooi is ze, hè? We hebben haar Felius genoemd. Officieel heette ze 2746, maar dat is niet echt een meisjesnaam. Felius ook niet, maar dat is wel weer de naam van de beste koeienschilder ter wereld: Marleen Felius.

We hebben haar gisteren gezien en gekocht (de koe dan, hè). Ze maakt het uitstekend. Woensdag gaat ze naar Zandhuizen. Voorlopig niet naar De Leemweg, want daar is nog geen plaats. Ze zal nog even in de stal bij een bevriende boer komen te staan en zodra het echt lente wordt gaat ze bij haar nieuwe vrienden en vriendinnen in de wei.

Nu hoor ik jullie denken. Wacht eens, laaielichter. Wie zegt dat dit geen opgezette koe is? Speciaal voor jullie daarom bewegend beeld van Felius. Met commentaar van een niet nader te noemen schrijfster, die als een soort wethouder Hekking door de beelden heen praat.



Meer dan de helft van de prijs van de koe is betaald uit jullie donaties! Waanzinnig! Heel erg bedankt. Ook voor de lieve mails en reacties die we hebben gekregen naar aanleiding van deze actie. Het is dus ook een beetje de koe van de bezoekers van dit blog. Uiteraard blijven we jullie de komende jaren op de hoogte houden van het wel en wee van 'onze' koe.

Felius lijkt ook een beetje op 'felix.' Dat betekent 'geluk.' Dat wensen we dit dier dan ook heel erg toe voor de komende twintig jaar.

vrijdag, februari 26, 2010

Ja wij kunnen!

Gina laat zien wat je kunt bereiken als je je ergens voor inzet. Ze heeft nog een paar handtekeningen nodig voor haar petitie en dan kan ze het Vlaamse parlement aanschrijven om te vragen of een van de politieke partijen haar actie wil adopteren. Verder heeft ze nog diverse andere resultaten geboekt. Kijk maar op haar blog.

Het is haar gewoon aan het lukken!

Maar doe effe niet zo lullig. Ik mis nog een paar namen op de petitielijst. Gewoon tekenen. Dan kan Gina vandaag nog naar het parlement. Het is gratis. Je wordt niet lastig gevallen met spam of nare vervolgmailtjes. En je pest er stropers mee. Een winwinwin-situatie lijkt me.

Als je je best doet, dan kun je heel veel voor elkaar krijgen. Dat blijkt ook uit een link die Coen stuurde. Carrotmob. Ik had er nog nooit van gehoord. Het werkt heel simpel. Wat maakt het uit welk merk tandenborstel je koopt? Niets. Stel dat je nu met een grote groep mensen tandenborstelfabrikanten benadert met het volgende voorstel:

Beste tandenborstelfabrikant. Wij van Carrotmob zijn een organisatie met honderdduizenden en misschien binnenkort wel miljoenen leden. Stel dat wij voortaan allemaal uw producten kopen. Hoeveel van de winst daarvan wilt u investeren in een duurzamer productieproces?

Uiteraard wordt de fabrikant met het hoogste percentage gekozen door Carrotmob. De fabrikant hoeft zijn prijs niet te verlagen, maakt meer winst en produceert duurzamer. Winwinwin. Het lijkt wel een petitie tegen stropen met stroppen...

Hier een (iets te lang) filmpje over hoe Carrotmob werkt.

Carrotmob Makes It Rain from carrotmob on Vimeo.



Dank voor de tip, Coen!

woensdag, februari 24, 2010

De jodel van Tarzan


Afgelopen vrijdag was ik bij een lezing over wolfskinderen. Kinderen die door dieren zijn opgevoed. Een van de sprekers vertelde over Tarzan. En dan met name over zijn jodel. Zijn interpretatie van die jodel ging me wat ver. Maar er zit wél een wonderbaarlijk verhaal achter, ontdekte ik op internet. Komt het:

Coca Cola is een geregistreerd handelsmerk. Mercedes Benz. Zelfs de Mc van McDonalds. En... en... en... de jodel van Tarzan. Echt waar. Het is namelijk niet zo maar een jodel. Luister eerst maar eens goed. Dit is de jodel van Tarzan als hij het ook even niet meer weet.



Het is trouwens ook de jodel als hij het wel weer even weet. Als hij iemand wil waarschuwen, als hij blij is, als hij zojuist gepoept heeft, enzovoort. Alle jodels zijn namelijk exact hetzelfde. Johnny Weismuller heeft altijd volgehouden dat hij die jodel zelf heeft bedacht. Het is hem vergeven. In werkelijkheid is het een waar huzarenstukje van sound engineering uit die tijd. De jodel is namelijk opgebouwd uit:

1 Inderdaad de schreeuw van Johnny.
2 De schreeuw van een hyena, achterstevoren gedraaid met een afzwakkend volume.
3 Een noot gezongen door de sopraan Lauren Bridges. Langzamer afgespeeld op verschillende snelheden, voor de toonhoogtevariaties.
4 De jank van een hond, heel zachtjes.
5 Een krassende toon op een viool (de g-snaar), heel zachtjes.

En de jodel is ook nog eens een palindroom! Draai je hem achterstevoren, dan hoor je precies hetzelfde geluid. De jodel was zo'n succes dat ze hem in vele Tarzanfilms, ook tientallen jaren na Weismuller, nog gebruikt hebben.

Mocht je hem dus voor commercieel gebruik willen nazingen: dat mag niet. Hij staat als volgt geregistreerd in het Amerikaanse handelsregister:

From the List of Sound Trademarks (Sensory Marks), United States Registrations
Serial No: 75326989 ~ Registration No: 2210506
Current Status: Registered Applicant/Owner: Edgar Rice Burroughs, Inc.
Description:
The mark is a yell consisting of a series of approximately ten sounds, alternating between the chest and falsetto registers of the voice, as follow - 1) a semi-long sound in the chest register, 2) a short sound up an interval of one octave plus a fifth from the preceding sound, 3) a short sound down a Major 3rd from the preceding sound, 4) a short sound up a Major 3rd from the preceding sound, 5) a long sound down one octave plus a Major 3rd from the preceding sound, 6) a short sound up one octave from the preceding sound, 7) a short sound up a Major 3rd from the preceding sound, 8) a short sound down a Major 3rd from the preceding sound, 9) a short sound up a Major 3rd from the preceding sound, 10) a long sound down an octave plus a fifth from the preceding sound.

dinsdag, februari 23, 2010

Morgen weer jodelen

Nu ik toch hard op weg ben om van dit blog een extremistische dierensite te maken; deze foto's kreeg ik van Marjolijn. Een eland van twaalf uur oud die in downtown Thunder Bay geboren is.





Morgen geen dieren (nou ja, een beetje), maar zoals vanouds een stukje over jodelen.

maandag, februari 22, 2010

Voor Edward

Geen woorden maar daden!

Net in het nieuws: Scheepsbouw niet altijd even veilig. Er gebeuren veel ongelukken op scheepswerven omdat de Arbo te wensen overlaat. Tijd voor maatregelen! En die komen er ook. Elke gewonde is er een te veel. Geen woorden maar daden. Zo hoort dat in de scheepsbouw. Niet lullen maar poetsen. Actie. Doen! Maar eh... wát gaan ze dan precies doen? Er komt een campagne die de medewerkers in de scheepsbouw erop gaat wijzen dat hun werk gevaarlijk is.

Als het kalf aan het verdrinken is dan wijst men op de gevaren van de put.

Bibi nu op de radio

Bibi en Castel zitten nu in het programma Dit is de dag op Radio 1. Live. Tot ongeveer twaalf uur.

Update: Ja, te laat. Dan maar beluisteren via uitzending gemist. Bibi en Castel zijn vanaf het laatste halfuur te beluisteren.

zondag, februari 21, 2010

Opvang voor de koe


Ja lieve mensen. Een koe op twee hoog in Amsterdam, dat is natuurlijk allemaal gekkigheid. We hadden al die moeite niet gedaan als we niet van tevoren hadden geweten dat er een opvang is voor dit soort koeien: Stichting de Leemweg in Zandhuizen. Daar kunnen koeien genieten van een heerlijke oude dag. Ook worden ze zo nu en dan nog eens onder hun kin gekriebeld door Bert Hollander, zoals je op de foto ziet.

Bert verzorgt nu zo'n 43 runderen. Vier ossen en 39 koeien. Allemaal dieren met een verhaal dat vergelijkbaar is met Sien 2 (we weten haar naam nog niet). De gemiddelde slachtleeftijd is zes jaar. Bij Stichting de Leemweg worden de dieren met gemak 20 jaar. Sien 2 is drie, dus die heeft nog een heel mooi leven voor de boeg.

Een koe is natuurlijk niet goedkoop. Meer dan twee euro per kilo, in totaal 1650 euro dus. Plus nog eens het vervoer en de stalling, tot Sien 2 in de lente het weiland in kan. Dat geld hebben we er graag voor over. Bovendien hebben sommige mensen ons al spontaan geld gestuurd. Ik zal geen namen noemen om hun anonimiteit te respecteren. Maar koop vooral eens boeken van Jeska Verstegen, Marjolijn Hof en Mirjam Oldenhave. En wisten jullie trouwens dat de moeder van Bibi een geweldige dame is? Louise van Stolk. Bibi heeft haar talent niet van een vreemde.

Mocht je zelf ook iets willen overmaken dan kan dat. Stuur maar een mailtje, dan zeggen wij wat je kunt doen. Denk dan vooral aan een symbolisch bedrag om de actie te steunen. We hoeven de kosten zeker niet te dekken met donaties. Geld direct overmaken naar stichting Leemweg kan natuurlijk ook. Dan weet je zeker dat het bedrag niet aan de strijkstok van die volgevreten schrijvers blijft hangen, maar direct naar bijvoorbeeld Victoria, Claartje 1 en 2, Emma, Linda en Bikkel gaat. Rekeningnummer: 31.02.36.355 van de Rabobank ten name van Stichting De Leemweg in Zandhuizen.

zaterdag, februari 20, 2010

Maar waar laat je die dan?



Deze stier was woensdag in het nieuws. Het dier was al in het slachthuis, maar zag een heel klein kansje om te ontsnappen en greep dat met alle vier de poten aan. Het werd gefilmd en kwam in verschillende nieuwsprogramma's, zoals Hart van Nederland. Hier de links naar twee filmpjes:

Stier zorgt voor opschudding in Haaksbergen – Hart van Nederland

Hier is nog een filmpje.

Als je zo'n filmpje ziet hoop je altijd dat de boer of de slachter zo'n dier gratie wil verlenen. Of misschien is er wel een boer in de buurt die de stier wil opnemen in zijn kudde. Zo'n sterke overlevingsdrift moet toch beloond worden? En soms gebeurt dat ook. Het eerste hoofdstuk van het Koeienboek van Bibi gaat over deze dieren.

Bibi wilde daarom weten hoe het met deze stier is afgelopen. Hart van Nederland gebeld. RTV Oost gebeld. De politie gebeld. En langzaam, via via, kwam ze in contact met de handelaar. Het dier leefde nog, maar zou uiteindelijk toch geslacht worden. Het bleek trouwens niet om een stier te gaan, maar om een koe. Zo'n vleeskoe is behoorlijk groot, en als mensen horens zien dan denken ze meteen dat het een stier is.

Maar het dier zou dus uiteindelijk geslacht worden. Er was geen idioot die het dier wilde kopen en oud wilde laten worden.

Tenzij...


Tenzij...


Tenzij we zélf die idioot waren. En dat hebben we meteen geprobeerd. De handelaar begreep ons en heeft meteen de boer en het slachthuis gebeld. Gisteravond kregen we te horen dat het mocht. Dus binnenkort zijn we de trotse eigenaar van een koe!

(Later meer)

vrijdag, februari 19, 2010

Latino King


Ja ja ja. Dit plaatje moet natuurlijk veel groter zijn. Maar Google Afbeeldingen functioneert al twee dagen niet (en de afbeeldingzoeker van de concurrenten gek genoeg ook niet). En ik heb geen tijd om het te scannen. Maar...

LATINO KING IS UIT. Ik heb het zelf nog niet gelezen omdat ik het in een gebonden exemplaar wilde lezen en niet vanaf een scherm of van een stapel A4-tjes. Maar iedereen die het gelezen heeft vindt dat dit het beste boek is dat Bibi ooit geschreven heeft. En dat wil wat zeggen.

Castel wordt op zijn achttiende gearresteerd op een vliegveld in de Dominicaanse Republiek met anderhalve kilo cocaïne onder zijn kleren. Hij belandt in de beruchtste gevangenis van het Caraïbisch gebied en wil nog maar één ding: ontsnappen.
Castel ontdekt dat er in de drugswereld op een makkelijke manier veel geld te verdienen valt. Hij laat zich verleiden cocaïne te gaan halen in de Dominicaanse republiek. De eerste keer gaat het goed, maar de tweede keer wordt hij gearresteerd en verdwijnt hij achter de tralies van een overvolle cel in La Victoria, een gevangenis die bevolkt wordt door de zwaarste criminelen van het land.
In de gevangenis geldt het recht van de sterksten. Er wordt gedeald, gevochten, gegokt en gedronken. Er is geen eten voor wie geen geld heeft. Geen medische zorg, geen kleding en zelfs geen bed. Als Castel ontdekt dat zijn advocaat er met al het geld van zijn moeder vandoor is, zit er maar één ding op: hij moet maken dat hij wegkomt. Met veel geduld en doorzettingsvermogen lukt het hem na twee jaar te vluchten. Zijn verhaal vertelde hij aan Bibi Dumon Tak, die er een indringend en meeslepend verslag van maakte.

donderdag, februari 18, 2010

Delizia


De komende tijd een paar Italiaanse eetweetjes op dit blog. Dat komt omdat ik zojuist Delizia heb gelezen van John Dickie. Een prachtig boek over de Italiaanse culinaire geschiedenis.

Het boek begint met het ontzenuwen van de zelfs bij de Italianen heersende mythe dat de Italiaanse cuisine van oorsprong een rustieke keuken is, vol verse, eerlijke producten. Vers? Soms. Eerlijk? Absoluut niet. Rustiek? Dat al helemaal niet. In sommige kookboeken zie je recepten van gestoofde boerenkip of konijnenbouten zoals de mama's ze daar al eeuwen maken op de boerderij. Vergeet het maar. Niemand op het platteland kon zich tot een klein eeuwtje geleden vlees veroorloven. Vlees was alleen voor de rijke stedelingen. De Italiaanse keuken komt dan ook uit de steden. Je merkt het al aan de toevoegingen bij de bekende gerechten: milanese, bolognese, genovese, napolitana, alla romana, di parma.

Boeren werden uitgebuit. Het land dat ze verbouwden was van de stedelingen. Die bepaalden wat ze moesten verbouwen en tegen welke prijs. Die prijs schommelde net boven het bestaansminimum. De boeren hielden zichzelf in leven met met eindeloze variaties op uien en andere knollen. En polenta, heel veel polenta. Dat is pas de afgelopen eeuw veranderd, met de komst van de welvaart. Hoewel...?

De traditie van het uitbuiten van landarbeiders gaat in Zuid-Italië nog gewoon door. In de poging om de goedkoopste tomatenproducten van Europa te maken schuwen ze de slavenhandel niet. Uit Oost-Europa worden goedkope illegale plukkers geronseld die onder erbarmelijke omstandigheden gedwongen worden om werkdagen van achttien uur te maken. Ze krijgen kost- en inwoning in de vorm van tentenkampen en slecht voedsel. Wie klaagt wordt in elkaar geslagen. En als het tijd is om uit te betalen krijgt de politie 'ineens' een tip dat er illegalen aan het werk zijn.

Koop dus geen goedkope tomatenproducten uit Italië. Want je wel kunt kopen? Tomatenproducten van Grand Italia. De tomaten van dit merk komen gelukkig uit het eerlijke Spanje.

dinsdag, februari 16, 2010

Hoe zien onze buren er uit?

Met honderden miljarden sterrenstelsels die honderden miljarden sterren tellen met elk een handjevol planeten eromheen is het nauwelijks nog de vraag óf er buitenaards leven bestaat. Interessanter is de vraag hóé onze buren er uit zien. En volgens het onvolprezen blad NewScientist kun je daar nog best wat over zeggen.

Mochten die buren zich in ons zonnestelsel bevinden, dan weten we zelfs al behoorlijk wat. Op Mars kunnen eigenlijk alleen maar bacterie-achtige wezens leven. Maar op Europa, de maan rond Jupiter is al meer mogelijk. Misschien ligt er onder de ijslaag van Europa wel een oceaan die verwarmd wordt door een vulkanische kern. Er zou daar zelfs een heuse voedselketen kunnen bestaan met aan de top een ruimtevariant van de witte haai! Wel op schaal overigens. Zo groot is Europa niet, dus die haai kan maximaal de grootte hebben van een noordzeegarnaal.

Als een soort bewegende gehaktbal met jus? Zoals de Blob?

De kans is groot dat onze vrienden-die-we-nog-niet-hebben-leren-kennen op wormen lijken. Een wormvormige bouw blijkt op aarde al honderden miljoenen jaren succesvol en zou daarom ook op Europa, Gnork III, Rksjpgpwt of Melmak wel eens voor kunnen komen. Mocht er licht zijn op deze planeten, dan is de kans op ogen zeker niet uitgesloten. Minstens twee is handig voor diepte. Gebundelde intelligentie in zwermen of kolonies, zoals bij mieren en bijen is ook mogelijk.

Als mens-robotachtige verschijningen?


Als zij ons eerder vinden dan wij hen, dan zouden het wel eens predatoren kunnen zijn. Over het algemeen zijn roofdieren iets slimmer dan herbivoren. Dat moet ook, omdat een hert of gazelle meer ontsnappingsstrategieën heeft dan een bloemkool. Roofdieren moeten dus sneller een beroep doen op hun intelligentie om te overleven.

Als vreemde tentakelwezens met een mussenhoofd?


Rare wezens met glasachtige aderen vol zwavelzuur zijn ook mogelijk. Wat op onze planeet giftig is kan een eindje verderop als levensbehoefte nummer één bekend staan. Zo zou je er zelfs eencelligen kunnen hebben met de grootte van een blauwe vinvis. Dan kom je al snel uit bij de Blob... Op extreem koude planeten gaan chemische reacties een stuk langzamer. De wezens die daar leven worden er een stuk ouder. Kijk niet gek op als een bejaarde Titaniaan op zijn verjaardag 10.000 kaarsjes moet uitblazen.



Of nog erger?


Toch is de kans op wezens zoals die we op aarde aantreffen, met ogen, organen, ledematen en een vel of vachtje het grootst. Als je planeten zoals de aarde opnieuw zou laten ontstaan zouden er bijna altijd soortgelijke wezens ontstaan als op onze huidige planeet.

maandag, februari 15, 2010

Dassen martelen mag in Wallonië


Gina vond een van pijn gillende das in een strop. Het dier is uiteindelijk aan zijn verwondingen gestorven. Gina heeft uiteraard aangifte gedaan. De dader is waarschijnlijk met naam en toenaam bekend. En dan nu de grote grap: het mág gewoon. In Wallonië mag je stroppen zetten bij dassenburchten, ook al is de das beschermd. Lekker volk daar. Gina is nu een petitie gestart. Teken hem en stuur hem door!

zaterdag, februari 13, 2010

Hond eet brokjes

And now for something not entirely different: een hond die zijn brokjes op een nogal ongebruikelijke manier eet. Niet met mes en vork dus. Sommige mensen kunnen hun huisdier echt niet opvoeden...

vrijdag, februari 12, 2010

Rudi en Shorty (slot)

Was het verstandig om Rudi bij Christine te houden? Kon hij niet beter bij soortgenoten in een wei staan? Misschien wel. In de buurt woonde een man met een groot stuk land waarop een ree en een damhert graasden. Hij vond het prima om Rudi op te vangen. Daarom ging Christine er met Rudi en Shorty heen. In de auto. De gezichten van de bestuurders achter de auto van Christine spraken boekdelen toen ze dit zagen:


Het zou een ideale oplossing zijn, Rudi bij een andere ree. Maar Rudi dacht er zelf heel anders over. Die was doodsbang voor de twee grote beesten en zocht gauw dekking achter Shorty. Toen was het duidelijk: Rudi vond dat hij een hond was. En dat was levensgevaarlijk.

Op een dag was Rudi verdwenen. Hij was ontsnapt uit zijn omheining en in geen velden of wegen te bekennen. Het ergste was dat er in de omgeving jagers actief waren. Het luide geblaf van de jachthonden was overal te horen. De kans was groot dat Rudi zijn 'soortgenoten' op zou zoeken. Christine rende zo snel als ze kon op het geluid van de honden af en zag daar iets wat ze anders nooit zou geloven: op een weide verderop zag ze Rudi met een van de jachthonden spelen. Ze was natuurlijk dolblij dat het goed afgelopen was, maar wist ook dat dit niet meer mocht gebeuren.

Rudi kon nooit meer zomaar het bos in lopen. Officieel is het verboden om een wild dier als Rudi achter een hek te zetten. Maar iedereen begreep dat dit in het geval van Rudi toch verreweg het beste was. Rudi is anders. Rudi is een hond. Daarom bouwden ze een nog grotere omheining met een nog hoger hek, zodat Rudi voortaan veilig is. Christine gunt hem zijn vrijheid, maar dat is nu eenmaal niet mogelijk. En Rudi heeft er allerminst problemen mee. Die leeft heerlijk zonder angst op een mooie alpenweide en kan naar hartelust met zijn grote kleine vriend spelen.

Rudi, Shorty en Christine

donderdag, februari 11, 2010

Rudi en Shorty (2)


Goed. Waar waren we? O ja, Rudi en Shorty renden samen vrolijk urenlang over de alpenweiden. Als het etenstijd was floot Christine en kwamen de twee er meteen aan gerend. Wandelaars wisten niet wat ze zagen als ze de ree achter de hond aan zagen huppelen. Hun favoriete bezigheid? Katten achterna zitten. En zo leerde Shorty Rudi alles wat hij moest weten... als hond. En daar ging het dan ook mis. Want een ree is een planteneter. En jonge reeën moeten van hun moeder leren welke planten giftig zijn en welke niet.

Het was dus onvermijdelijk dat Rudi op een gegeven moment een giftige plant at, met alle gevolgen van dien. Hij kreeg enorme buikpijn en werd lusteloos. Hij wilde zelfs zijn melk niet meer drinken. De dierenarts kwam elke dag langs om de ree een prik met medicijn te geven. En omdat Rudi niet meer wilde eten moest Christine de anderhalve liter melk per dag via een spuit in zijn keel gieten. Dag en nacht. Achttien dagen lang.

Godzijdank wilde het dier daarna weer zelf eten en langzaam krabbelde hij er weer bovenop. Voor de tweede keer had zijn leven aan een zijden draadje gehangen. Vanaf dat moment werden alle giftige planten in de directe omgeving weggehaald. Bovendien kwam er een hek om de tuin.



(wordt vervolgd)

woensdag, februari 10, 2010

Rudi en Shorty!

Vergeet alles wat ik vorige week over Rudi en Shorty heb geschreven. Da's lastig, weet ik. Maar het moet toch. Ik heb namelijk een mailtje gekregen van Christine, de vrouw die Rudi heeft gered. En nu heb ik haar verhaal, inclusief foto's. Veel gedetailleerder en veel mooier. Lees maar:



Tja. Zo troffen wandelaars in mei vorig jaar het kleine beestje aan. Eigenlijk veel slechter nog, want de kleine ree kon niet eens meer staan. Het was op sterven na dood, de kraaien hadden zelfs al aan zijn ogen gepikt.

De wandelaars brachten het dier naar Christine, en dus ook naar het hondje Shorty. Shorty was meteen verliefd op de kleine ree. Hij snuffelde even aan het beestje en likte het vervolgens van onder tot boven af. Christine had intussen een dierenarts gebeld en gehoord wat ze moest doen: verse geitenmelk halen. En snel ook, want het scharminkel woog amper 1400 gram. Zo moest Christine het dier elke negentig minuten voeren. Waarschijnlijk tevergeefs, want niemand geloofde dat de ree de volgende ochtend zou halen. Maar dat gebeurde toch. En het beestje werd elke dag sterker.



Vanwege zijn gewonde ogen kon de ree in het begin slecht zien. Hij ging daarom af op de belletjes aan de halsband van Shorty. Shorty liet de ree geen seconde uit het zicht en verzorgde zijn nieuwe vriend als een vierpotige Florence Nightingale. Na drie dagen kreeg de ree zijn naam: Rudi. Rudi was duidelijk anders dan andere reeën. Hij had een rustige slaapplaats gekregen op de gang van het huis, maar daar vond hij het eigenlijk maar niets aan. Hij wilde naar de gezellige huiskamer. Lekker bij de televisie, de familie en natuurlijk Shorty.



Zo sliepen Rudi en Shorty naast elkaar in de hondenmand. Heel gezellig natuurlijk. Omdat Rudi alleen maar melk wilde drinken als Christine de fles gaf moest de vakantie met de hele familie naar Italië afgezegd worden. Maar dat had Christine er graag voor over. Ze was net zo gek op de ree als Shorty. Gelukkig begon Rudi kort daarna ook gras en planten te eten. Hij werd steeds vrolijker en trok regelmatig met Shorty op uit om de bossen en weiden te ontdekken...

(wordt vervolgd)

dinsdag, februari 09, 2010

De Womanizer 2000!

Herkent u dat dames? Een enorm lange rij bij de dames-wc, terwijl de heren helemaal vrij is? Wat moet je dan doen? Uren wachten? Of toch maar een stukje burgerlijke ongehoorzaamheid?

Dit dilemma is voortaan volledig voorbij dankzij de Womanizer 2000TM. Dankzij de Womanizer 2000TM kunt u voortaan als u betrapt wordt gerust zeggen: 'Is dit de heren-wc? Hoe kan ik dat nou weten? Er staat toch een vrouw op de deur?' De Womanizer 2000TM is eenvoudig aan te brengen en direct na gebruik weer mee te nemen voor een volgende gelegenheid:




De Womanizer 2000TM is verkrijgbaar in de volgende modellen:

  • Trapezium
  • Hitler
  • Parasol
  • Vietnamees Hoedje
  • Dick Bruna

maandag, februari 08, 2010

De Amsterdam factor


Sodeknetter. Vorige week stond ik bij min vijftien op een berg. En het woei ook nog. Maar geen centje pijn. De eerste keer dat ik het pas echt koud kreeg was op het Centraal Station in Amsterdam bij vijf graden boven nul zonder ook maar een zuchtje wind. Kou die je botten direct weet te vinden - vrij naar een briljant dichter. Maar vandaag is het helemaal raak. Tjonge zeg. Nu mag het trouwens, want nu vriest het echt.

Ik geloof best dat de wind chill factor de gevoelskou erger maakt. Maar die is niets, niets, níéts vergeleken bij de Amsterdam factor. Het mag van mij overigens ook Den Haag factor heten, want daar is het net zo erg. Maar weer niet Rotterdam factor, want daar is het veel minder. Je zou denken dat het waterkou is, zeker in Den Haag (Het ANP zou hier 'de hofstad' schrijven omdat ze bang zijn voor twee keer dezelfde naam in een alinea). Maar de Maasstad is net zo waterrijk als Mokum en 070.

Geen idee waar dat intense diepvriesgevoel vandaan komt. Maar koud is het wel.

vrijdag, februari 05, 2010

Sweet revenge

Alcohol is een soort religie hier. Zo vaak als je Jezus en Maria in een katholieke kerk tegen komt, zo vaak zie je hier reclame voor een of ander vaag drankje. Een vliegend hert -
jägermeister met red bull - is een van de originelere. Het betekent ook vele dronkenschappen met allerlei gevolgen. Vorig jaar hadden enkele straalbezopen Nederlandse lolbroeken een koeienstal open gezet. Het had die nacht geijzeld en het was spekglad. Iedereen die wel eens gezien heeft hoe vrolijk springend en huppelend koeien in de lente uit hun stal komen, weet hoe gevaarlijk dat is. Bovendien waren ze in no time verspreid over het dorp. Bij drukke wegen en het spoor. Er had van alles kunnen gebeuren. Het hele dorp heeft meegeholpen om de koeien weer in de stal te krijgen. De daders werden niet gestraft, dat was slecht voor het toerisme.

Niet gestraft? Toch wel, dankzij een dappere dame. Zij had gezien wie de daders waren en had aangifte gedaan. Toen ze hoorde dat er niets tegen die idioten gedaan werd heeft ze zelf maar wraak genomen. Ze heeft de ruiten van hun auto helemaal beplakt met koeienstickers. En omdat de stickerlijm misschien niet zo goed zou blijven plakken heeft ze dat maar met superlijm gedaan...

donderdag, februari 04, 2010

Rudi en Shorty

We zagen al een tijdje vanuit de skilift een kleine ree spelen bij een restaurant en vandaag hoorden we het verhaal er achter. Dit is hem trouwens. Rudi.

Ondanks vele vriendelijke verzoeken weigerde Rudi te poseren. Wat dat betreft is het een naar beest.

Rudi werd deze zomer door wandelaars gevonden. Het dier was erg vermagerd en door de moeder achter gelaten. De wandelaars brachten de kleine babyree naar het dichtstbijzijnde huis en ze hadden geen betere opvang kunnen vinden. Het huis is in de winter een bergrestaurant en Christine, de eigenaresse, heeft veel ervaring met dieren. Ze belde een dierenarts en vroeg wat ze moest doen. Het bleek dat het dier elke twee uur gevoed moest worden met verse geitenmelk van een geit die net jongen heeft gehad. Er zijn veel geiten in het dorp dus dat kwam goed. Rudi kwam er weer helemaal bovenop en groeide als kool.

Hij zag Christine overigens niet als zijn moeder. Daar koos hij een ander dier voor, Shorty. Dit is Shorty:

Shorty was ook drukker met bedelen dan met poseren.

Shorty en Rudi spelen de hele dag en Shorty heeft Rudy van alles geleerd. Onder andere bedelen. Maar dat was niet zo'n succes. Rudi wil alles eten wat Shorty eet en dat kan natuurlijk niet. Om die reden kan Rudi ook nooit meer terug naar de natuur. Hij weet niet welke planten giftig zijn. Soms gaan de twee trouwens aan de wandel en komen ze uren later weer terug. Of ze moeten gehaald worden. Dat is een grappig gezicht: een auto waaruit twee hoofden steken: dat van een hond en dat van een ree. Toen Rudi klein was sliep hij overigens naast Shorty in de hondenmand. Maar dat gaat nu niet meer.

Het is een waanzinnig leuk gezicht om de twee te zien spelen. Het enige probleem is dat Rudi ook op andere honden af rent. Gevaarlijk gevaarlijk. Maar tot nu toe is het goed gegaan. Met andere reeën heeft Rudi juist niets. Hij is er zelfs een beetje bang voor. Ach ja. Eens een hond, altijd een hond.

(Wordt hopelijk nog lang vervolgd.)

woensdag, februari 03, 2010

Jodelen


Het dumpt momenteel hier in de alpen, dus tijd voor een stukje educatie naar de bloglezer toe.

Jodelen is een vorm van zingen waarbij afwisselend gebruik wordt gemaakt van de borststem en de kopstem. Hoewel het jodelen waarschijnlijk in de prehistorie is gebruikt om berichten over grote afstanden te verzenden, bestaat het hedendaagse jodelen voornamelijk uit het zingen van betekenisloze klanken. Populair zijn onder andere ‘hodaro,’ ‘johodraiho,’ en het befaamde ‘jodeladahittijo.’

Een groot misverstand – en daar moeten we maar eens van af, vind ik – is dat jodelen alleen in de alpenlanden voorkomt. Niets van waar. Pygmeeën doen het, Inuïts ook, en verder kun je het eigenlijk zo gek niet bedenken. Van Cambodja en Thailand tot en met China en de Kaukasus: overal jodelt men.

Momenteel is het jodelen ook populair bij sommige country & en -westernzangers in de Verenigde Staten.

Volgens Joseph Ratzinger, de Paus inderdaad, komt het woord ‘jodelen’ van ‘jubelen.’ Hij ziet ook een overeenkomst tussen jodelen en Gregoriaanse zang. In werkelijkheid is jodelen natuurlijk een onomatopee. Pausen zitten er wel eens vaker naast.

Fleisch, wurst, braten

Tot nu toe was het niet moeilijk om vegetarisch te eten. Ik heb nog elke dag iets anders kunnen kiezen. Toch was er één restaurant waar een bordje pommes op het kindermenu het enige gerecht zonder vlees was. En verder bestaat 95% van de hoofdgerechten uit vlees. Als je zegt dat je vegetariër bent dan kennen ze in hun omgeving ook wel iemand die vegetarisch eet. Op dat niveau staan ze hier nu. Een beetje vergelijkbaar met Nederland een paar jaar geleden.

Op sommige terreinen zijn ze hier een stuk verder. Zo reageerde men vol afschuw op een documentaire over de varkenshouderij in Nederland. En er was nationale verontwaardiging toen er (verdoofde) varkens werden gebruikt bij een onderzoek naar overlevingskansen bij lawines.

Maar biologisch vlees ben ik nergens tegengekomen en ik vraag me af of Oostenrijkse varkens wél daglicht zien. Maar de liefde voor dieren is er zeker, en niet alleen gebraden op het bord.

Zo. Dit was voorlopig mijn laatste stukje over vlees.

maandag, februari 01, 2010

Winnen

Deelnemen is belangrijker dan winnen, volgens het motto van de Olympische Spelen. Marianne Timmer mag meedoen op de 500 meter, maar dat doet ze niet. Er valt voor haar niets te winnen op die afstand. Zo wordt ze geen deelnemer en geen verliezer. Ze blijft voor altijd een winnaar.

Genen

Ik ben met mijn zus op wintersport en het is altijd grappig om te zien welke overeenkomsten we hebben. Afgezien van fysieke overeenkomsten zijn er ook nog een boel andere. Zo bijten we allebei op onze tong alsof hij van kauwgom is. We hebben vaak dezelfde lichaamshouding en er is nog meer. Zo hebben we onafhankelijk van elkaar exact dezelfde tandenborstel. We hebben dezelfde zeep. Onze tandpasta is wel anders, maar dat is alleen omdat ik die van haar bij mijn supermarkt niet kan kopen. Anders zou ik die ook hebben gekocht.

Kennelijk is productvoorkeur dus ook genetisch bepaald.