zaterdag, januari 30, 2010

Eerste avontuur

Meteen al een avontuur meegemaakt. Op het perron riepen ze dat de trein een half uur vertraging zou hebben. Iedereen ging daarom maar koffie halen. Maar de trein was er al na een paar minuten. Heel veel koffiedrinkers hebben om die reden de trein gemist. Ik had mazzel...

Onderweg

De equête is gesloten. In het aantal stemmen voor optie twee en drie lees ik dat een minderheid voor het openstellen van dit blog is. Dat doen we dan in het voorjaar of de zomer wel weer. Nu vanuit de sneeuw op weg naar de sneeuw...

vrijdag, januari 29, 2010

Dieren eten


Er zijn al veel boeken over het belang van vegetarisch eten geschreven. Maar geen daarvan heeft zo'n impact als dit boek van Jonathan Safran Foer. Wie het leest wil stante pede stoppen met het eten van vlees en vis, terwijl het boek nergens drammerig of belerend is. Ik ken in mijn directe omgeving al verschillende mensen die door dit boek vegetariër zijn geworden. En mijn held Koen Fillet blogde deze week ook dat hij deze week zijn laatste lamsbout heeft gestoofd. Ik ken zelfs twee mensen die het om die reden niet durven te lezen. Dat snap ik.

Ik heb het boek zelf ook nog niet gelezen. Mijn doel is om er zo snel mogelijk doorheen te sjezen, in de hoop dat ik de statistische feiten dan wel onthoud maar de emotionele stukken niet. Ik vrees dat het andersom gaat worden.

Het net sluit zich heel heel heel langzaam rondom de bio-industrie. Albert Heijn is al een beetje om, al moet je je daar niet veel van voorstellen. Maar het is een begin. Den Haag wordt ook wakker. En het aantal vegetariërs groeit gestaag. Ik las trouwens in het blad Geschiedenis dat de eerste Nederlandse vegetariërs, zo'n anderhalve eeuw geleden, uitsluitend intellectuelen waren. Vooral schrijvers, kunstenaars, wetenschappers en hier en daar een verdwaalde politicus. Zie daar! Vegetariërs werden toen trouwens nog weggehoond en uitgelachen. Dat geldt gelukkig niet meer. Mensen die nu nog vlees van de kiloknaller kopen kunnen niet meer zeggen dat 'ze het niet wisten' - om het maar niet in het Duits te schrijven. Ze moeten nu zeggen dat ze het niet wilden weten.

Dit misschien iets te drammerige en belerende stukje schrijf ik terwijl ik morgen naar Oostenrijk vertrek, waar ik vanwege de belabberde alternatieven waarschijnlijk wel een keer vlees zal eten. Maar de bedoeling is om de teller op nul te houden. We gaan het meemaken.

donderdag, januari 28, 2010

Van krantenjongen tot miljonair?

Er is op Nederland 3 een pitch voor ideeën voor nieuw televisieprogramma's. Ik doe ook mee. Volgens mij is dit wel een leuk idee:

Van krantenjongen tot miljonair

Echte krantenjongens krijgen de kans om miljonair te worden. Ze krijgen hun jaarsalaris als startkapitaal en moeten daarna aan de slag. Iedere krantenjongen krijgt een succescoach (Annemarie van Gaal, Henny van der Most, Emile Ratelband, Derk Sauer, een professionele belegger, een topverkoper?) Zij helpen de krantenjongen aan zakelijk advies en motiviatie om van dat startkapitaal een zo hoog mogelijk bedrag te maken. Ze mogen alles met het geld doen: beleggen, zelf in zaken gaan, gokken, whatever. Wie het meest verdient wint een aantrekkelijk geldbedrag. Uiteraard mogen ze hun zelf verdiende geld houden.

Het gaat om vijf krantenjongens of -meisjes die in een serie afleveringen gevolgd worden. Zij hebben wekelijks persoonlijk contact met hun coach en mogen elke dag drie keer vijf minuten bellen voor advies. Verder moeten ze zelf aan de slag.

Er is geen afvalsysteem. Het gaat om het eindbedrag. Elke week worden de bevindingen van de kandidaten in beeld gebracht.


Ik ben benieuwd. Ik publiceer dit ook op dit blog om te voorkomen dat het gejat gaat worden. Dat is me al eerder overkomen. Hiermee kan ik bewijzen dat ik dit idee op deze dag heb bedacht.

woensdag, januari 27, 2010

Wat gaan we doen?


Nog maar net terug uit de Ardennen en zaterdag vertrek ik alweer naar de wintersport! En dat brengt mij op het volgende. Wat gaan we doen? Ja, 'we'.

Want de afgelopen jaren heb ik het blog opengegooid, zodat de lezers zelf stukjes konden plaatsen. Dat vond ik zelf een groot succes, dus wat mij betreft doen we dat weer. Maar misschien zijn jullie de audience participation inmiddels een beetje moe. Ik kan ook vanaf mijn iPhone regelmatig twitterachtige berichtjes posten op dit blog. Maar ik moet dan wel waarschuwen dat ik altijd een beetje filosofisch word op besneeuwde bergtoppen. Ik kan ook gewoon door bloggen vanaf mijn computer, maar dan met een minder grote frequentie.

Kortom, tijd voor een poll!

zondag, januari 24, 2010

Wolken

Tja. Het probleem is dus dat ik in het buitenland ben en dat ik mijn internetstekkertje vergeten ben. Vandaar dus een Harry F. Kriele-achtige post. Vanaf de iPhone uiteraard.

Ik wil graag dat je even op Youtube 'flinke namen' en 'wolken' intoetst. Dan krijg je een clip te zien. De muziek vind ik mooi, en dat terwijl ik niet echt van r&b hou.

En dan komt het refrein. Het refrein dat, als je het hoort, voor voor eeuwig kromme tenen zorgt. Het refrein waardoor de tanden uit je mond vallen van verbazing.

Nou is mijn vraag: is het mogelijk om een tekst van gelijke strekking te bedenken die ook metrisch klopt, maar die nóg slechter is dan deze. Ikke denk van niet.

donderdag, januari 21, 2010

Koko (3)

Koko heeft voor vele verrassende ontdekkingen op het gebied van de psyche van dieren gezorgd. Maar een van haar belangrijkste wapenfeiten is dat ze een keer gechat heeft op internet. Volgens haar verzorgster Penny was het een groot succes en bleek hieruit onomstotelijk dat Koko kon praten.



Oordeel zelf:

PENNY: Hé lieverd.
Penny draait de stoel van Koko zodat ze elkaar aankijken.
PENNY: Ik zal even uitleggen wat we gaan doen.
KOKO: Goed.
PENNY: We gaan vandaag telefoneren met een heleboel mensen die vragen hebben...
KOKO: Tepel. (Volgens de verzorgster gebruikt ze vaak het woord 'tepel' in gebarentaal, terwijl ze 'mensen' bedoelt. 'People' en 'nipple' lijken op elkaar. Volgens anderen heeft Koko een tepelfetish. Ze zit vaak en graag aan tepels.)
PENNY: ... voor jou en voor mij...
Heel veel mensen.
KOKO: Dat rood roze.
Wijst naar Penny's shirt.
PENNY: Dat is rood roze. Heel goed.
KOKO: Schiet op. Lekkers.
PENNY: Dit is eigenlijk roze.
KOKO: Roze.
Koko graait naar Penny's zak, waar snoepjes als beloning in zitten.
PENNY: Goed. Dat soort vragen ga je dus krijgen.
KOKO: Goed.
PENNY: Vragen over kleuren, maar ook over hoe je je voelt. Oké?
KOKO: Dit is rood.
Wijzend naar haar eigen haar.
PENNY: Schatje, dat is zwart.
KOKO: XXX XXX. (XXX lijkt op 'zon')
Koko probeert 'zwart' te gebaren.
KOKO: Zwart. Schiet op.
Wijst naar het zakje met snoep.
Koko heeft een pop van een aap. Kus een ander.
Kusjes.
Lippen. Lippenstift.
PENNY: Ja. Lippen. Lippenstift. Goed.
KOKO: Lippen. Geef nepsnoepje.
Graait weer naar de zak van Penny.
PENNY: Wacht eens...
KOKO: Oké.
Hoor slecht.
Doet rechterhand op linker oor.
Hoor.
Doet linkerhand op rechteroor.
Schiet op.
Koko grijpt Penny's hand.
BEZOEKER WEBSITE: Weet Koko wel dat ze met duizenden mensen chat?
PENNY: Ik heb het haar net uitgelegd. Dat snapt ze wel.
KOKO: Hoor.
Grijpt weer naar het zakje met snoepjes.
PENNY: Ga je luisteren? Fijn. Koko is er klaar voor.
BEZOEKER WEBSITE: Welkom op internet, Koko.
PENNY: Ze heten je welkom, Koko!
Koko trekt Penny naar zich toe en kust haar.
Pakt de mouw van Penny.
KOKO: Dit is roze.
PENNY: Ze kijkt naar mijn mouw en zegt dat die roze is.
Wijst naar de mouw
KOKO: Roze. Dit is roze.
PENNY: We hebben het vandaag met haar over kleuren gehad. Vandaar.
Koko pakt de telefoon waar Penny mee belt.
PENNY: Wil je bellen?
KOKO: Ik wil luisteren.
BEZOEKER WEBSITE: Koko, wil je later een baby?
KOKO: Koko houdt van eten en drinken.

En zo werd het nog een lange, lange grappige middag.

dinsdag, januari 19, 2010

Koko (2)

Terug weer naar Koko. Het moge duidelijk zijn dat Koko bijzonder is. Qua intelligentie, woordenschat en empathie scoort ze veel hoger dan andere gorilla's. Maar Koko heeft nog meer kwaliteiten. Zo schildert ze niet onverdienstelijk:


'Bird'



'Love'

'Ach, ik rotzooi maar wat aan,' aldus Koko zelf. Overigens geldt zij niet als het grootste artistieke genie onder de gorilla's. Dat is Michael. Maar dat terzijde.

Wat zou het dus fijn zijn als Koko kleintjes kreeg, zodat ze haar overgetalenteerde genenmateriaal kon doorgeven. Koko dacht daar zelf net zo over. Ze wil graag een baby. En daarom moest er een geschikte kandidaat gevonden worden. Dat ging geheel in stijl: Koko zocht de geschikte kandidaat via videodating.

Zo reageerde Koko toen ze Ndume zag:



Dat zag er dus goed uit. En hier de beelden van de eerste ontmoeting tussen Koko en Ndume.



En zo gaat het nu al jaren tussen de twee. Goede vrienden, maar geen 'vonk' van zijn kant. Maar wat niet is kan nog komen, dus wie weet loopt het in de toekomst nog goed af.

zondag, januari 17, 2010

Livius, Cicero en Dumon Tak

Ik ben heel lang van mening geweest dat Amsterdamse taxichauffeurs de laagste levensvorm op aarde waren. Ik zat er naast. Ik zat fout. Ik had het bij het verkeerde eind.

Lees Vrij Nederland van deze week maar. Een stuk over het leesgedrag van de chauffeurs, met onder andere deze foto en onderschrift:



Nee, het gaat niet over Henk, Wilhelmina of Roderik-Jaap Dumont Tak (sic), maar over Bibi. Jawel. Oorlogsdieren om precies te zijn.

Andere chauffeurs lezen Tsjechov, Tartt, Siebelink, Bernlef en Homerus. Maar natuurlijk ontbreken Ludlum, King, Brown en Grisham ook heus niet.

Dus als je weer eens bij een taal- noch plattegrondmachtige buitenlander zonder TomTom in de taxi zit of bij een asociale nieuwe Nederlander of rechts-extremist: er zijn uitzonderingen.

zaterdag, januari 16, 2010

Vuurwerkcampagne!?

Weten we het nog, de campagne tegen vuurwerk van vorig jaar? Het doel was om een dierenvoermerk zo ver te krijgen dat ze een soortgelijke campagne gingen voeren. Een paar merken wilden niet, maar Pedigree had wel interesse. Daarna werd het een 'Nee, wij bellen u wel-verhaal.' En uiteindelijk – na toch maar zelf gebeld te hebben – was het allemaal te kort dag. Goed. Hmpf. Nou ja, moet kunnen.

Blader ik gisteren de Adformatie door en wat zie ik? Pedigree had dit jaar wél een campagne. Niet gemaakt door het reclamebureau dat mij heeft geholpen, maar door het gerenommeerde TBWA/Neboko. Ik had zoiets eigenlijk wel verwacht. Dit soort dingen gebeurt. Als een onbekende kapper met een goed idee voor een nieuw kapsel komt, zullen veel mensen dat idee door hun vertrouwde kapper laten uitvoeren. Met reclamebureaus is dat net zo.

Neboko bedacht een campagne waarin rotjes en vuurpijlen 'jankende labradors,' 'gillende teckels' en 'trillende dobermans' heten. Ik vind het op zijn zachtst gezegd een vrij belabberde advertentie. Creativiteit om de creativiteit. Terwijl het creativiteit om de effectiviteit zou moeten zijn. En een effectiever beeld dan een zielig dier bestaat niet, lijkt me.

(Soms is creativiteit niet eens nodig. De tekst 'drie keer per dag vers gebakken brood' bij een bakker is effectiever dan welk rijmpje, welke grap, welke metafoor dan ook. Maar dat terzijde.)

Maar het wordt nog gekker. Want toen ik op zoek ging naar een afbeelding van de Pedigree-advertentie stuitte ik ineens op deze advertentie van Erwin Schieven en Emiel van Beek uit 2007... De tekst is niet te lezen, maar er staat o.a.: 'voor honden klinkt vuurwerk harder.'



En deze advertentie vind ik wél heel goed. Effectief zonder zielig dier. Het kan dus toch. Maar het is toch wel verwonderlijk dat de mensen op de afdeling marketing en communicatie niet hebben gezegd dat ze in 2007 al een soortgelijke campagne hadden gedaan. Waarschijnlijk wisten ze het niet. Want marketingmanagers blijven meestal nog korter bij het bedrijf waar ze werken dan voetbaltrainers...

vrijdag, januari 15, 2010

Koko (1)


Lief hè? Dit is Koko met één van haar huisdieren. Koko is een gorilla die in gebarentaal kan praten. Ze kent meer dan 2000 woorden. En als ze er een woord niet kent, dan verzint ze het. Zo wordt een eend een 'watervogel' en een ring een 'vingerarmband.' Koko verzint ook namen. Zelf is ze bijvoorbeeld niet zo tevreden over haar naam. Ze prefereert 'geweldig persoon gorilla.' Maar dat is zo lang hè?

Heel bijzonder van Koko is haar vriendschap met katten. Om haar eerste kat heeft ze zelf gevraagd. Sterker nog, ze bleef maar zeuren tot ze er een kreeg. Ze mocht zelf de naam bedenken en dat werd 'All Ball.' Koko en All Ball waren onafscheidelijk. De gorilla verzorgde het katje alsof het haar eigen kind was. Helaas liep het verkeerd af. All Ball liep op een dag weg uit de kooi van Koko en kwam vrijwel direct onder een auto. Toen Koko dat hoorde was ze weken ontroostbaar.



Inmiddels heeft Koko weer nieuwe huisdieren gekregen en dat gaat wel goed. Maar All Ball blijft haar grote liefde. Nog steeds gebaart ze bij het horen van de naam van het beestje 'Droevig, droevig slecht.'

donderdag, januari 14, 2010

Glühwein


Johannes van Dam heeft eens geschreven dat hij alles heeft durven te eten, behálve pindakaas met jam. Ik begreep daar eigenlijk niets van. Miljoenen mensen zijn er gek op. Zo vies kun je dat toch niet vinden? Ik ben er zelf niet zo'n fan van, maar zo walgelijk vind ik het nou ook weer niet.

Ik snap dat je bepaalde dingen niet wilt eten. Ogen lijken me bijvoorbeeld geen pretje. Daarentegen heb ik wel weer koeienmaag gegeten bij de Chinees. Dat vond ik lekker. Hetzelfde gerecht als pens stinkt me weer te veel. Maar goed, dit zijn gerechten die de meeste mensen niet lekker zullen vinden.

Die pindakaas met jam van Johannes van Dam vond ik daarom nogal aanstellerig. Totdat ik bedacht dat ik ook zo'n culinaire vijand heb: glühwein. Ook een gerecht met miljoenen liefhebbers. Maar ik heb nooit ook maar een slok durven nemen omdat de geur en de gedachte aan warme rode wijn me zo ontzettend tegen staan. Ik denk trouwens dat ik zonder het ooit geproefd te hebben precies weet hoe het smaakt. En ik hoop dat ik sterf zonder ooit maar een slokje te hebben hoeven drinken. Jek.

dinsdag, januari 12, 2010

Mijn iPhone

In november en december heb ik een uitgebreid onderzoek gedaan naar mobiele telefoons en Blackberries, smartphones enzovoort. Met veel van die apparaatjes heb ik even gespeeld en daarna was de conclusie duidelijk: de iPhone won het op alle fronten. Vooral omdat hij veel sneller was. Maar het is ook de mooiste.

Sinds enkele weken ben ik dus de trotse bezitter van zo'n ding en ik ben toch wel van de ene in de ander verbazing gevallen. Dat komt door de 'apps', oftewel de programmaatjes (vaak gratis) die je er op kunt zetten. Dit doen ze onder andere:

  • Waar ik ook ben, ik hoef nooit meer te zoeken naar een winkel/pinautomaat/café/watdanook, want mijn telefoon geeft aan waar die zich bevindt en hoe ik er kom.
  • Alle informatie die maar met het openbaar vervoer te maken heeft is direct beschikbaar.
  • Restaurantgegevens van Iens? Johannes van Dam? Direct beschikbaar op mijn iPhone (ik bedenk ineens dat hij eigenlijk een naam moet hebben. Zoals KITT, HAL of R2D2. Daar ga ik even over nadenken).
  • Het laatste nieuws? Kranten? Youtube? Buienradar? Routebeschrijvingen? Landkaarten? Hij heeft het allemaal.

Nog een paar leuke maar niet echt belangrijke apps:
  • Ik kan er op sjoelen en flipperen.
  • Als ik ergens muziek hoor die ik wel goed vind maar nog niet ken, dan hou ik mijn telefoon bij de speaker. Vervolgens krijg ik te zien wat het is en of ik het direct wil downloaden in iTunes.

De iPhone heeft één nadeel. Je gaat er te veel aan wennen. Soms heb ik een probleem en dan grijp ik mijn iPhone om het op te lossen. Maar dat heeft niet altijd even veel zin. Gisteren was ik een boek kwijt en ik wilde op mijn telefoon gaan zoeken waar ik het gelaten had. Helaas is daar (nog) geen app voor. Tenminste, voor zover ik weet.

maandag, januari 11, 2010

Worst (2)

In de winkels kun je verschillende soorten vegetarische worst krijgen. De ene is wat beter gelukt dan de ander. En de eerste keer dat je vleesvervangers gebruikt is het sowieso een klap in je gezicht. Maar je went er snel aan. Bovendien moet je ze soms niet als een vervanger zien van het stuk vlees dat ze behoren voor te stellen, maar als iets geheel anders. Dat helpt. Als je De gebroeders Karamazov gaat vergelijken met De wraak van het spruitje komt die arme Dostojevski er heel bekaaid af. Maar als je de twee los van elkaar ziet, dan merk je dat de ouder Russische literatuur ook echt wat te bieden heeft.

Anyway. Wat je zelf maakt is vaak vele malen lekkerder. Daarom ging ik op zoek naar een methode om zelf worst te maken. Het doel: de smaak van een echt Italiaans worstje zoveel mogelijk benaderen. Op internet zag en las ik dat tofu de ideale basis was voor dit doel. Het neemt de smaken van kruiden heel goed in zich op, heeft wat stevigheid en is lekker kneedbaar. Om het echt een Italiaans tintje te geven had ik er lekker veel tijm, knoflook en pepertjes in gedaan. Voor de hartigheid/umami wat soja en tomatenpuree, voor de frisheid wat kappertjes en voor de structuur wat meel en ei. Een klein beetje rauw geproefd: heerlijk!

Vervolgens ingerold in aluminiumfolie en garen in de oven, in de hoop dat er een mooi stevig worstje uit kwam. En dat viel tegen. In de oven had de tofu de smaken juist enorm vervlakt. Er was weinig van die pittige Italiaanse smaak over. En de structuur was ook compleet ruk. Het ding viel nog net niet uit elkaar. Maar het was niet mogelijk om plakjes te snijden die dunner waren dan drie millimeter.

Mislukte experimenten bestaan niet, geslaagde leerprocessen wel. Dus kon ik met deze extra informatie alvast broeden op een manier om een beter worstje te maken.

vrijdag, januari 08, 2010

Puzzel



Welk object hoort niet in het rijtje thuis? Het juiste antwoord geeft stof tot nadenken. Dat antwoord is te vinden op het briljante en onvolprezen blog wiskundemeisjes, waar ik de puzzel van gekaapt heb.

Worst (1)


Het gaat me steeds makkelijker af om vegetarisch te eten. In 2009 heb ik geen enkele keer vlees gekocht als ik zelf kookte. Alleen in het buitenland at ik het. Of als ik in een restaurant was waar het alternatief niet zo denderend was. Een prettig gevolg is dat daardoor mijn smaak is veranderd. Vroeger kon je me wakker maken voor een biefstuk, maar ik mis het nu voor geen meter. Hetzelfde geldt voor veel andere soorten vlees. Toch zijn er wel degelijk dingen die ik blijf missen. Dit is mijn top drie van meest gemiste carnivorische lekkernijen:

3 Buffalo chicken wings - het liefst door mezelf klaargemaakt in een marinade van onder andere tabasco, worcestershiresauce en appelazijn. Ik maakte het bijna nooit omdat het hele huis daarna twee weken lang naar gefrituurde kip rook, maar lekker was het wel.

2 Gyrosvlees - op zo'n pitabroodje met allerlei sauzen. Lekkerder dan shoarma.

1 Worst - bijna alle soorten, op andouilette na. Van mortadella tot de salsicce in de gramigna-ragù. En van rookworst bij de boerenkool tot zo'n half heerlijk ruikend barbecue-worstje.

Voor veel gerechten kun je wel een eenvoudig vegetarisch alternatief vinden. Ik heb bijvoorbeeld al een paar keer pasta met nep-gehakt gemaakt zonder dat de gasten door hadden dat het vegetarisch was. Maar juist mijn topdrie is niet vegetarisch na te maken. Daarom ging ik zelf op zoek naar een alternatief...

donderdag, januari 07, 2010

Overal koud?


Het vries dat het kraakt in de VS. Hier in Europa worden records gebroken. En ook China heeft een waanzinnig strenge winter. Een situatie die behoorlijk zeldzaam is. Is dit het bewijs dat de opwarming van de aarde complete flauwekul is? Nee, natuurlijk niet. Zelfs bij een opwarmende aarde zijn deze situaties mogelijk. Maar het maakt wel iets anders duidelijk.

Het is in China, Europa en de VS zo koud omdat het op Groenland en in Siberië véél te warm is (dat is uiteraard relatief: het vriest er maar twintig graden in plaats van vijftig). De kou moet ergens vandaan komen. Het is niet zo dat het hele noordelijk halfrond ineens veel te koud is; het is gemiddeld net zo warm als anders. De weerkaarten zijn nu alleen anders geschud.

Alles draait om evenwicht. Dus als wij hier een veel te zachte winter hebben weet je zeker dat het ergens anders juist extra streng is. En daar mogen we instituten als het KNMI wel op aanspreken. Als het hier een jaar lang warmer is dan normaal, dan komt het volgens het KNMI door de opwarming van de aarde. Maar omdat het híér te warm was, was het dus ergens anders te koud.

De zaak wordt eenzijdig belicht. Gemiddeld is tot tien jaar geleden de temperatuur op aarde gestegen, daarna is de temperatuur constant gebleven. Zelfs bij een opwarmende aarde is het mogelijk dat de temperatuur tien jaar lang constant blijft. Dus dit gegeven haalt de opwarmingstheorie (het is een theorie, ook al ontkennen sommigen dat) zeker niet onderuit. Het mag alleen wel genoemd worden. En dat doet het KNMI niet.

dinsdag, januari 05, 2010

Een nieuw leesteken


Nu we het toch over leestekens hebben; regelmatig krijg ik mailtjes als:

Beste Jan Paul,

Is de tekst die je zou sturen al bijna klaar?

Vriendelijke groet,

Bert J. de Wit



Dit soort mailtjes krijg ik nooit zonder reden. Ik wacht meestal tot het laatste moment met het insturen van een tekst. Er kan altijd nog een beter idee komen, en dan is het zonde als ik al iets heb verzonden. Vandaar dat sommige mensen soms een beetje ongerust worden. Terecht.

Meestal bevat het antwoordmailtje van mij meteen al de tekst waar de afzender op had zitten wachten. Dan kan ik twee dingen schrijven:

Dit:

Beste Bert J,

Hier de tekst!

Vriendelijke groet,

Jan Paul


Het probleem is dat je dat uitroepteken als onvriendelijk kunt lezen. Zo van 'Hier is je tekst, jij ongeduldig zwijn.'

Maar het alternatief is dit:

Beste Bert J,

Hier de tekst.

Vriendelijke groet,

Jan Paul


Dit is natuurlijk nog veel erger. De saaiheid, onvriendelijkheid en complete doodsheid spat er van af. Die tekst kan nooit wat zijn.


Waar de wereld dus op zit te wachten is een nieuw leesteken dat uitsluitend voor vriendelijk bedoeld enthousiasme gebruikt mag worden. Suggesties?

maandag, januari 04, 2010

Begin



Vandaag veel vertragingen bij de NS vanwege 'een aanrijding met een persoon.' Ik snap dat mensen in deze tijd van het jaar depressief zijn. Ik had het vroeger ook altijd in de eerste dagen van januari. Het einde van de feestdagen en het begin van ... Tja, wat eigenlijk? De winter was al lang begonnen, het school/studiejaar ook en ga zo maar door. Er was dus niets begonnen, maar wel heel veel voorbij. Het waren de dagen zonder bestaansrecht.

Ik zou nog steeds somber zijn geweest op deze dagen als ik er geen oplossingen voor gevonden had. De eerste methode was heel eenvoudig: zorgen dat je iets hebt om naar uit te kijken. In mijn geval is dat wintersport aan het eind van de maand. De gedachte daaraan maakt elke dag een punt hoger op een schaal van nul tot tien (en als de wintersport voorbij is? Dan is er Bologna om naar uit te kijken in maart). De andere truc is net zo simpel: zorgen dat het nieuwe jaar wél een begin is van veel nieuwe dingen. Zaken die voorbij zijn maken somber, een nieuwe start maakt blij.

Daarom heb ik allemaal plannetjes, strategieën en ideeën bedacht om van het nieuwe jaar echt een nieuwe start te maken. En het werkt. Ik heb heel veel zin in 2010 ...

[Ik ben een fervent gebruiker van de drie puntjes. Vandaag heb ik geleerd dat die officieel het 'beletselteken' heten. Belangrijker nog, ik heb geleerd dat er een spatie voor moet. Dat heb ik nog nooit in mijn leven gedaan. Maar vandaag begin ik er mee!]