Waar was je toen...

Ik heb het nu door Michael Jackson alweer twee keer gehoord: het cliché dat je nooit meer vergeet waar je was toen er iets heel belangrijks gebeurde. Maar het is dan ook gewoon waar. Ik weet ze ook allemaal nog precies. Mijn geheugen werkt wat dat betreft feilloos.

• Van de ramp met de Challenger hoorde ik toen ik net terug kwam van de beklimming van de noordhelling van de Mont Blanc tijdens een zware sneeuwstorm. Dat was me het dagje wel.
• Toen de Berlijnse Muur viel had ik toevallig net minister Hans van den Broek aan de lijn. Mijn televisie stond nog aan en ik vertelde hem 'je raadt nooit wat er op dit moment in Berlijn gebeurt...' Hij raadde het dan ook pas na 27 keer gokken.
• Dat het Nederlands elftal Europees Kampioen was geworden vernam ik nadat ik terug was gekomen van een dagje paragliden boven de Beringzee. Iedereen feliciteerde me niet alleen met de oversteek, maar ook met de prestatie van onze jongens.
• De dood van Lady Diana was heel onwerkelijk. Ik las nét een e-mail die ze me die middag nog had gestuurd.
• Van het uitbreken van de Golfoorlog wist ik als een van de eersten omdat ik voor een speciale missie net boven de Perzische Golf vloog. Het was een bizar gezicht vanuit de lucht, ook al was het zicht vanuit onze Awacs niet optimaal.
• Bij de aanslagen van elf september gaf ik net een interview aan CNN. Vanwege de ernst van de situatie die dag hebben ze de special rondom mij die dag ingekort tot anderhalf uur.
• Dat Gerard Joling uit de Toppers stapte vernam ik via een sms van Prinses Máxima. Ik was die dag net in Washington om Barack Obama wat adviezen te geven over zijn verkiezingscampagne.

Onze Awacs vlak voordat we koers zetten richting Irak.

Recensie 'Oorlogsdieren' door Ionica

Een tijdje terug vroeg Ionica of ze een recensie mocht schrijven over Oorlogsdieren van Bibi. Dat mag natuurlijk. Zeker als die Ionica de Ionica Smeets van de onvolprezen site Wiskundemeisjes is. Dit is de recensie:

Ik zag Oorlogsdieren van Bibi Dumon Tak liggen op de tafel met nieuwe boeken bij de bibliotheek. Tien minuten later stond ik in de boekhandel om het te kopen. Dit was het perfecte cadeautje voor mijn vriend. Hij houdt namelijk heel erg veel van dieren én van verhalen over de oorlog. Tijdens het lezen mompelde hij heel de tijd dingen als "Wauw, wat een dappere hond" en "Goh, ik wist niet dat zoiets kon". Toen hij het uit had, zei hij op licht dwingende toon dat ik dit boek ook moest lezen.

Dezelfde avond moest ik bijna huilen om het verhaal van Khan en mompelde daarbij: "Wauw, wat een dappere hond". Even later las ik over dolfijnen die havens bewaken en dacht: "Goh, ik wist niet dat zoiets kon".

Er staat heel veel in Oorlogsdieren dat verrassend of ontroerend is: hoe de RAF op goed geluk postduiven boven Nederland, België en Frankrijk in mandjes naar beneden gooide bijvoorbeeld. Wie weet zou iemand van het verzet een duif vinden en nuttige informatie terugsturen. Bij elke duif zat een brief met aanwijzingen als: "Schrijf niet Uw naam op deze boodschap, maar gebruik schuilnaam, getal of teeken." en "Zodra U besloten heeft wanneer de duif los te laten, geef haar dan een uur van te voren een weinig voedsel en veel water." Wim Deetman (niet de burgemeester) vond in 1944 zo'n duif en vertelt hoe hij zo goed en kwaad als het ging probeerde alle vragen te beantwoorden en zoveel mogelijk informatie terug te zenden. Oorlogsdieren gaat ook over deze tijd, hoe honden bij defensie getraind worden bijvoorbeeld of hoe een blindengeleidenhond zijn baas redde op 9/11.

Ik vond het leuk dat de hoofdstukken lazen als losse artikelen, stukken die ook prima op zaterdag in een goede krant hadden kunnen staan. Die losse stijl met interviewcitaten en mooie observaties zie ik niet zo vaak bij de non-fictie die ik lees (maar ja, dat zijn natuurlijk meestal boeken over wiskunde en wiskundigen).

Mijn vriend en ik waren het over eens dat we maar één kritiekpunt op Oorlogsdieren konden verzinnen: de volgorde van de hoofdstukken. Het eerste verhaal (over Khan, de dappere hond) is namelijk zo mooi dat geen enkel ander hoofdstuk daar overheen kan.

Diep triest

Dan doe je zo je best. Schrijf je mooie boeken, hoop je. Win je zelfs een Gouden Griffel. Probeer je een interessant blog bij te houden. En dan is dit de toptien van zoektermen waarmee mensen op dat blog komen:


Num Perc. Search Term

2 18.18% inger nilsson
2 18.18% pippi langkous naakt
2 18.18% inger nilsson naakt
1 9.09% verfklodders in photoshop
1 9.09% male naaktfoto
1 9.09% heather christensen
1 9.09% pippi langkous porno
1 9.09% jan paul schutten
11 100.00%

Twee dagen Klokhuis

De afgelopen twee dagen waren druk. Het Klokhuis maakt namelijk een special over het Kinderboekenweekgeschenk en daar hebben we gisteren en eergisteren opnamen voor gemaakt. Ik kan nu al beloven dat het heel erg leuk gaat worden. De aflevering wordt een soort samenvatting van het boek. Klinkt onmogelijk, maar het is wel gelukt. De makers van het programma hebben een ontzettend grappig en knap script geschreven. Dolores Leeuwin presenteert de aflevering.

De opnames begonnen woensdagochtend bij Wageningen Universiteit en Researchcentrum. Tijdens de opnames liep ik de hele tijd rond met een papieren zak met bevroren spruitjes. Al snel begonnen de spruitjes te ontdooien, te verkleuren en te ruiken. Dat werd elk kwartier enkele gradaties erger. Dit in de wetenschap dat ik ze aan het einde van de middag moest opeten. Ik ben gek op spruitjes, en toch viel dit niet mee. Ik heb daardoor een gruwelijke hekel gekregen aan de woorden 'kan' 'hij' 'nog' 'een' 'keer' en 'over?'. Maar alles voor de showbizz. En het eindresultaat mocht er zijn.



Gisteren heb ik (geen rijbewijs en nauwelijks rijervaring) uren rondgereden in dit wagentje hierboven. Dolores en ik moesten er allebei in en ik ben een 'tikkie' zwaarder. Het ding kantelde voortdurend naar rechts en dreigde in de bocht bij een snelheid boven de twee kilometer per uur om te klappen. Uiteindelijk konden er vlak voor het donker opnames gemaakt worden waarbij ik niet al te paniekerig uit mijn ogen kijk. Het voertuig is gelukkig ook nog helemaal heel.

De aflevering wordt uitgezonden op de eerste dag van de Kinderboekenweek, maar ik zet nog wel een waarschuwing op het blog.

Kinderen van Amsterdam nu ook als luisterboek

Voorgelezen door Monique Hagen en de auteur zelf, met muziek van Floor Minnaert. Ideaal voor in de auto op vakantie. Genoeg verhalen, feiten en wetenswaardigheden tot aan Parijs.

Joris Luyendijk is mijn nieuwe held

Mijn abonnement op de NRC is zijn geld tegenwoordig alleen al waard vanwege de nieuwe column van Joris Luyendijk in de zaterdagbijlage. Luyendijk doet namelijk iets nieuws. Hij verzamelt dit keer geen feiten om er over te schrijven, nee, hij initieert een heel project. Wat voor project? Hij wil kijken of Nederland een gidsland voor elektrische auto's kan worden. En meer nog dan dat. Wat mobiele telefoons zijn voor Finland, dat moeten elektrische auto's worden voor Nederland.

Hij doet dat compleet onbevooroordeeld. Zo weet hij nog helemaal niet of het zin heeft. Misschien zijn elektrische auto's wel tijdverspilling en is er een beter alternatief. Wie weet. Maar dat onderzoekt hij dus. Ook geeft hij weer een kijkje in de wereld van persvoorlichter, pr-mensen en politici die vooral optreden als er publicitair iets te halen valt. Toch lijkt er zeker een grote toekomst weggelegd voor de elektrische auto. Een paar opmerkelijke feiten:

• Waarom is er tot nu toe nauwelijks geïnvesteerd door automaatschappijen in elektrische auto's? Omdat er minder aan te verdienen valt. Automaatschappijen verdienen vooral aan reserveonderdelen voor benzinemotoren. Motoren van elektrische auto's gaan net zo vaak kapot als een wasmachine. Nauwelijks dus. Hij is ook nog eens simpeler te produceren en te onderhouden.
• Er is een innovatief Nederlands bedrijf dat al elektrische auto's maakt met heel veel potentie, maar dat bedrijf is nog nooit echt in de publiciteit gekomen.
• Zoals gebruikelijk werkt de politiek, ondanks vele mooie woorden en beloften, niet mee.
• Ondanks alles is de invoer van elektrische auto's op grote schaal nog ver weg. Bij tanken gooi je 40 liter brandstof naar binnen. Dan heb je in één minuut dezelfde hoeveelheid aan energie in je tank gestopt als door acht van dat soort windmolens in diezelfde minuut wordt opgewekt. Met een zonnepaneel oogst je in een heel jaar eenderde van de hoeveelheid energie die je in diezelfde minuut in je tank hebt gegooid.

Maar goed. Luyendijk doet dus iets nieuws. Hij wil partijen bij elkaar brengen. Zoals producenten, investeerders en zelfs de ANWB. Hij wil misschien een fonds oprichten. Geen participerende, maar initiërende journalistiek. Erg interessant.

Voor mij helemaal, omdat ik met het Kinderboekenweekgeschenk iets soortgelijks heb gedaan.

Palin en Heertje

Momenteel lees ik de dagboeken van Michael Palin uit zijn Monty Pythontijd (twee jaar geleden gekocht, nu pas aan het lezen. Dat geeft aan hoe hoog mijn nog-te-lezen-stapel is). Gisteren las ik zijn laatste berichten over 1973, een jaar dat in het teken stond van de oliecrisis, IRA-aanslagen en ongekend lange stakingen. Hij schrijft daarin dat de experts vertellen dat er een eind is gekomen aan de economische groei en welvaart.

Het is natuurlijk erg interessant om die tekst in deze tijd te lezen. Vorige week schreef professor Arnold Heertje nog dat het een groot misverstand is dat de crisis zich binnenkort weer herstelt en dat we daarna op de oude voet verder gaan met de groei van de welvaart. We zullen allemaal een flinke stap terug moeten doen. En Heertje is bij lange na niet de enige met zo'n sombere kijk.

Toch leert de geschiedenis dat de pessimisten zelden gelijk krijgen - net als optimisten trouwens. De welvaart is ongekend gestegen, in de jaren zeventig al. En dat zal ook gebeuren in de komende jaren. Let maar op. Bovendien is er een groot verschil tussen welvaart en welzijn. Zelfs al gaat het niet zo hard met de welvaart, het welzijn zal wel toenemen dankzij de technologische vooruitgang. Ik merk het aan het plezier dat mijn fiets, mijn MacBook en mijn iPod mij bezorgen. Vieze vuile materialist die ik ben.

Heertje hamert ook steevast - en volkomen terecht - op het feit dat er veel te weinig geïnvesteerd wordt in de ontwikkeling van duurzame technieken. Nederland hoort voorop te lopen, maar we sukkelen ergens in de middenmoot. Daar schrijf ik morgen over. Ook goed nieuws, denk ik.

En nu even luisteren allemaal

Ik kan me 's ochtends nooit meteen concentreren. Al jaren surf ik daarom eerst een tijdje op internet voordat ik aan het werk ga. En als ik daarmee klaar ben ga ik spelletjes doen. Hoe dommer hoe beter. Uiteindelijk komt daarna vanzelf een moment dat ik kan werken. Het enige probleem is: het is zo zinloos van je tijd, die spelletjes. Ik kan me niet voorstellen dat iemand op zijn sterfbed zegt: 'Hè, had ik maar wat meer spelletjes gedaan.' Maar daar heb ik nu wat op gevonden. Ik luister op hetzelfde moment naar een luisterboek. Dat gaat prima. Op die manier kan ik ook nog eens meer 'lezen' dan ik vroeger deed. En het werkt. Ik ben dus sinds kort helemaal om voor het luisterboek.

Helemaal toeval is dit stukje niet, want gisteren is de week van het luisterboek van start gegaan. De prijs voor het beste luisterboek ging naar Extreem luid & ongelooflijk dichtbij, een boek dat ik toevallig nu aan het beluisteren ben, maar dan in het Engels (heel anders dan de Nederlandse versie en onvoorstelbaar goed gedaan). Gisteren was ik bij de opening van de week, waar ik een paar uur lang met niemand minder dan Ron Brandsteder over eten heb staan praten. Leuke man. Wist ik niet.

En binnenkort verschijnt er ook een luisterboekversie van Kinderen van Amsterdam. Dinsdag 23 juni is er in het Parooltheater een speciale avond over dit luisterboek. Iedereen is van harte welkom. Monique Hagen en ik worden geïnterviewd over het boek en volgens mij gaat dat heel leuk worden.

Parool Theater
Sint Pieterspoortsteeg 33, Amsterdam
op 23 juni om 21:00

Trek Zo Hé!

Het fietsen op Korfoe was zo leuk dat ik maar meteen besloten heb om daar meer mee te doen. Daarom heb ik gisteren een nieuwe fiets gekocht. Dat kon, want de royalty's zijn binnen. Het is een fiets voor in de stad, maar ook voor langere tochten. Jeska Verstegen bedacht dat het ongeveer zo'n fiets moest zijn (klik op het plaatje om hem gedetailleerder te zien):


Dat is hem nét niet, maar hij is wel bijna net zo spectaculair. Mijn fiets heeft namelijk geen ketting, maar een kunststof drijfriem. Geen gedoe met roest en smeer dus. Ik heb er gisteren al een uurtje op gereden. Hij gaat loeihard. Ik denk dat ik binnenkort maar eens op een Duitse snelweg ga testen wat zijn maximum snelheid is. Minstens 360 kilometer per uur schat ik. Hopelijk zitten er wel airbags en een afremparachute op. Waarschijnlijk wordt het binnenkort ook verplicht om een motorhelm te dragen op de Trek Soho (zo heet hij, zelf denk ik dat Trek Zo hé! beter was geweest). Zo ziet hij er uit (als je klikt zie je hem ook groter, en dan zie je hoe die drijfriem er uitziet):



Ik heb eens gekeken wat voor heuvels we beklommen hebben op Korfoe. Volgens de indeling van de Tour de France zouden het cols van de tweede categorie zijn. Die hebben we in Nederland niet. De Cauberg is volgens mij net geen vierde categorie. Maar gelukkig ben ik op deze fiets binnen een half uur van Amsterdam in de Alpen.

Volgens de fietsenmaker ben ik momenteel de eerste met zo'n drijfriemfiets in Amsterdam. Cool.

En eh... fietsendieven, ik woon op het Singel 262.

An acquired taste

Vandaag zijn we naar het noorden van het eiland gefietst en van daar hebben we een boottochtje gemaakt naar...- nee hoor. Het is over. Voorbij. Schluss. We zijn alweer thuis. Behalve Edward, want die is op weg naar het radioprogramma Kunststof, waar hij straks te beluisteren is.




Eergisteren zijn we weer gaan zwemmen bij ons favoriete strandje, maar erg lang konden we niet in het water blijven. Het was ineens ijskoud geworden! Van de ene op de andere dag. Dat komt door de mistral: die stevige warme wind zorgt ervoor dat er enorm veel water verdampt. Dat verdampen van het water onttrekt enorm veel energie (warmte) uit het water, zodat het dat heel sterk afkoelt. Weer wat geleerd. Aan den lijve nog wel.

's Avonds hebben we uiteraard weer bij onze vaste taveerne gegeten. Het was de rustigste dag in maanden, zei de eigenares. We waren dan ook bijna de enige klanten. Ze schoof bij ons aan tafel zodat we de roddels van het hele dorp te horen kregen, zoals dat hoort.

Gisteren hebben Bibi en ik nog tachtig kilometer gefietst. Ik had mijn hartslagmetertje om en zag dat ik bijna 2600 calorieën had verbrand in de heuvels. Niet gek. We hebben zo ook weer wat meer van het eiland gezien. Korfoe is een eiland met twintig gezichten: shabby, chic, oogverblindend, spuuglelijk, stinkend, heerlijk ruikend, arm, rijk, druk, doodstil, ga zo maar door. En vooral onze uitvalsbasis, Agios Ioannis, was een 'acquired taste'. Onze eerste indrukken waren helemaal niet zo positief, maar uiteindelijk gingen we steeds meer van het dorpie houden. Ook vanwege Andy natuurlijk. Het beestje heeft gisteren nog de hele avond onder onze tafel gelegen, maar vlak voordat we weggingen liep hij een paar andere toeristen achterna. Vanmorgen hebben we hem niet meer gezien.



Vandaag weer terug naar de keiharde realiteit. Het werkende leven is weer geworden. Bovendien gebeuren er vervelende dingen in onze normaal gesproken zo vrolijke kinderboekenwereld.

Een middagje Avro

De afgelopen twee dagen bleef Edward thuis om te werken en zijn Bibi en ik gaan fietsen. Welke gek gaat er in hemelsnaam bij temperaturen ver boven de dertig graden bergen van meer dan vijfhonderd meter hoog beklimmen? Wij dus. En het was nog leuk ook. Nee, het was heel erg leuk. Ik heb ineens wel een klein beetje respect voor wielrenners verloren, want ik heb gemerkt dat het helemaal niet zo extreem moeilijk is om een zware col te beklimmen. Ik heb er daarentegen ook weer enorm veel respect bij gekregen, want ze beklimmen tijdens een etappe meerdere van die bergen achter elkaar en zijn ook nog eens voor het donker thuis.

Tijdens een tussenstop stonden we in een mooi dorpje een prachtige muur vol bougainville te bewonderen. Op dat moment kwam er een klein Grieks dametje aan. Ze knakte een flinke bos eraf en gaf die aan Bibi. Heel lief natuurlijk, maar we zaten ineens wel met een probleem. We moesten nog een dikke veertig kilometer en waar laat je die bloemen al die tijd? Bovendien, we moesten nog door het dorp terug en hoe leg je aan al die Grieken uit dat je die tak er niet zelf af hebt gehaald?

Bibi met 'exhibit A'

Eergisteren reden we echt een klimetappe op 'het balkon van de Ionische zee.' We konden op een punt van drie kanten de zee zien. Onvoorstelbaar mooi. Gisteren was een opvanghuis voor zielige ezels (alle donaties zijn welkom!) ons einddoel. Daar komen de ezels die jaren zijn mishandeld uiteindelijk terecht – als ze geluk hebben. Bibi was er al een keer eerder geweest, ik zag de aftandse scharminkels voor het eerst. We zijn ook eventjes met Avro, een blinde ezel gaan lopen. Dat vinden ze fijn, want dan kunnen ze even vers gras eten. En dit beestje hield van een aardig tempo, ook al zag het geen hoef voor ogen. Als ik ergens ben waar dieren zijn is er altijd een dier waar het bijzonder mee klikt. Of het nu om honden, paarden of ezels gaat. Dat was ook hier het geval. Een ezeltje liep mij voortdurend achterna nadat ik hem op zijn kopje had gekriebeld. Heel ontroerend.

Ik en mijn nieuwe vriend. Je ziet hier hoe klein die beestjes zijn. En dan gaat daar nog eens zo'n Griekse oma met haar dikke reet op zitten. Inclusief de lading die ze bij zich heeft (meestal olijven of het voer voor de ezel zelf).

Elke avond eten we bij dezelfde taveerne in het dorp. Het eten is er heerlijk en er hangt elke avond een vrolijke ontspannen vakantiesfeer. Meestal eten we traditionele Griekse kost, maar gisteravond had de kok 'Thais' gekookt. Nou ja Thais. Het was een soort 'gehaktbal surprise picasso': gehakt met stukjes kip daarin in een zoetzure tomatensaus met groenten en blikvruchten op een bedje van verdronken friet. Best lekker. Voor eens in je leven. Het is onmogelijk om hier elke dag vegetarisch te eten. Het kan wel, maar dan eet je elke dag Tzatziki, Griekse salade en auberginedip.

Wij met Andy die een uur lang met die waterfles in zijn bek heeft rondgelopen. Andy ligt tijdens onze diners op onze voeten. Die truc gebruikt Sien ook. Zo kan hij lekker slapen en kunnen wij er niet ongemerkt vandoor gaan.

Tijdens het aperitief werden we getrakteerd op een heuse echte daadwerkelijke meteoor. Een prachtige lichtgevende groene flits schoot door het luchtruim. De hele avond heb ik vervolgens naar het luchtruim gestaard om nog meer meteoren te zien, maar ik geloof dat je voor één komeet al heel veel geluk moet hebben. Het kan ook zijn dat het helemaal geen meteoriet was, maar dat Griekenland SS-20's op Spanje afschiet zonder dat wij het weten.

's Avonds stal Andy zoals gebruikelijk weer de show. Het is by far het populairste wezen op het eiland. Iedereen kent zijn naam en iedereen wordt vrolijk als hij het beest ziet. Op een rare hondenhater na. Die zegt steeds 'you are evil' tegen hem. Waar die gedachte vandaan komt snap ik niet. Zelfs alle katten in het dorp geven Andy kopjes. Echt waar.

OVER DE OORLOG (door Edward)

OVER DE OORLOG

Komt mugje één naar jou gevlogen,
Stelt zich netjes aan je voor.
Begint zijn naam zachtjes te noemen,
zoemend bij je oor.

Maar hoor jij dat?
Welnee.
Rang!
Plat.

Mugje twee is er, voorzichtig,
kuchend: ‘Alstublieft... meneer...
U vermoordde net mijn broertje.
Doet u dat niet nog een keer?’

Maar hoor jij dat?
Welnee.
Rang!
Plat.

Mugje drie daarna, natuurlijk,
En meteen ook nummer vier.
Met een heel klein vlagje. Wit.
Vredesvoorstel op papier.

Maar zie jij dat?
Welnee.
Rang!
Plat.

Komt de muggenburgemeester.
En de muggenadjudant.
En de muggen tolk/vertaler,
met de wet van muggenland...

Maar zie jij dat?
Welnee.
Rang!
Plat.

Dan ten slotte... muggenoma.
Gevaarlijk oud, gevaarlijk gek.
Kan al bijna niet meer vliegen.
Prikt je ongelooflijk lek.

Zo.
Wat heb je nu geleerd?
1.
Oorlog is verschrikkelijk.
Dood toch nooit geen mugjes meer.
2.
Als je het toch doet,
maai dan eerst de oudjes neer.

Incorrupted

Dat was even feest eergisteren, met de Griffel van Edward! 'Het went nooit,' zei hij. 'Het blijft elke keer weer een fantastisch moment als je het hoort.' Dat lijkt mij ook. We hoorden het toen we op weg waren naar een dorpje waar ezels woonden. Edward merkte op de fiets dat hij 154 nieuwe oproepen had gemist. Toen ging er wel een belletje bij hem rinkelen.

In het dorpje zelf hebben we maar een ezel gezien, en dat was meer dan genoeg. Er zat een oud omaatje op dat drie keer zo zwaar was als de ezel zelf. Om de drie meter kreeg het dier een klap met een touw met een knoop aan het uiteinde. Gewoon, omdat dat zo hoorde. Niet omdat het dier er sneller van ging lopen. Het was overigens wel een prachtig oud middeleeuws dorpje. Maar middeleeuws dus helaas om meerdere reden.

Vervolgens zijn we in het Folkloristic Museum of Corfu geweest. Het was een heel klein huisje dat ingericht was als een middle class Grieks huis van zo'n 150 jaar geleden. Erg aardig om te zien. Het was een beetje zoals je zou verwachten: een slaapkamer met een bed voor de ouders een kinderbed en een wieg; een woonkamer en een keukentje. Op zolder was er nog een ruimte met andere folkloristische voorwerpen. We bleven bij elk voorwerp tien keer langer staan dan strikt noodzakelijk was, omdat we anders na drie minuten weer op straat zouden staan. En dat was onbeleefd tegenover de mevrouw van het museum.

's Middags hebben Bibi en Edward een lezing gegeven voor alle Nederlandstalige kinderen op Korfoe. Daarna zijn we naar de kerk gegaan van de beschermheilige van het eiland: Spiridon. Spiridon leefde in de tijd van Sint Nicolaas, in de vierde eeuw na Christus. Hij was eerst schaapsherder en werd later bischop. Tijdens zijn leven verrichtte hij al enkele wonderen, maar ook na zijn dood gebeurde er nog iets opmerkelijks: zijn lichaam verging niet. 'Incorrupted' noemen de Engelsen dat. Het lichaam van Spiridon bestaat nog steeds en wordt bewaard in een sarcofaag. Eens per jaar zetten ze hem op een stoel en leiden ze hem door de stad.



Gisteren was het de warmste dag tot nu toe. Als je koffie of thee dronk moest je je kopje snel leegdrinken, anders warmde het door de temperatuur hier zo sterk op dat je je lippen nog veel sterker verbrandde. Vandaag belooft het overigens nog warmer te worden. Gelukkig is het allemaal prima te doen omdat het nooit zo drukkend wordt als in Nederland. Het leven verschuift een beetje op dit soort dagen. De siësta duurt wat langer en het eten gebeurt 's avonds nog een uurtje later. Zo zaten we gisteravond nog laat aan tafel. Laat genoeg om thuis de volle maan te zien opkomen boven de heuvels. Net zo rood als de zon, maar dan omgeven door donker. Heel mooi.

Op het pleintje werd Andy een beetje gepest door de kinderen daar. Andy had het zelf alleen niet door en vermaakte zich prima met ze.

Fata Morgana of Photoshop

Het wordt elke dag warmer. Vandaag konden we voor het eerst niet meer op ons dakterras ontbijten vanwege de hitte. Gelukkig hebben we ook een balkon in de schaduw en daarop is het bijzonder aangenaam. Het fijne van het fietsen op het eiland is dat je zo hard gaat dat je altijd wind hebt. Ik wist eigenlijk niet dat het zo leuk kon zijn. De fietsen van nu zijn totaal anders dan die van vroeger. Met het grootste gemak beklim je een helling die vroeger buitengewoon zwaar zou zijn geweest.

We hebben de baas van Andy inmiddels uitgebreid gesproken. Hij heet Paul en hij is een sympathieke Brit die met een Griekse dame op het eiland is getrouwd. Paul vond Andy twee jaar geleden als puppy onder een vuilnisbak. Uiteindelijk heeft hij hem maar meegenomen en gehouden. Nou ja, gehouden... Andy is van niemand. Gisteren maakte Paul een avondwandelingetje met zijn vrouw en de hond. Ze kwamen een Brits echtpaar tegen en Andy liep vervolgens met het andere stel mee. Pas 's ochtends vroeg kwam hij weer bij zijn baas voor het ontbijt.

De strijd om Kweepeer is 's nachts niet te winnen. De muggen zijn met teveel en ze zijn te sterk. Qua intellect en tactiek zijn ze ons verreweg de baas. Bovendien kennen ze het terrein natuurlijk veel beter dan wij. Dat weten ze en daarom valt er ook niet met ze te onderhandelen. Elk voorstel voor een wapenstilstand wordt in de wind geslagen. Toch geven we ons nog niet over. Nog niet.

Gisteren probeerden we een ander strand uit. Het was wat lastiger te bereiken volgens de folders, maar het was alleszins de extra moeite waard. Er was een schitterend zandstrand met ook nog een klein naaktstrandje voor de liefhebbers. Daar zijn we niet zo van, maar normaal gesproken kunnen we er wel tegen. Op de foto's (zie boven) zag het er ook heel mooi uit, maar in werkelijkheid was het net zo groot als ons dakterras en afgeladen vol met naakte mensen. Ongeveer zoals Zandvoort op de drukste zomerdag, maar dan met grote bossen schaamhaar waar je ook maar keek. Snel terug naar ons vertrouwde strandje dus. Ik denk dat het Griekse bureau voor toerisme flink heeft lopen Photoshoppen.

Zometeen gaan we naar ezeltjes kijken. Ben benieuwd.

De Slag om Kweepeer

Elke ochtend begint met hetzelfde ritueel. Zodra het een beetje gaat schemeren begint één haan in de verte te kraaien. Dat laten de andere hanen niet op zich zitten en een paar minuten later zijn alle hanen uit alle dorpen in de regio aan het kakelen. Weer iets later begint een hond mee te blaffen. Daarna slaan alle andere honden een voor een aan. Een domino-effect van geblaf. Een enkele keer doen zelfs de katten mee, maar dat lijkt me toeval. In elk geval lijkt het alsof alle dieren op het eiland in opstand komen.

Daar hebben ze ook alle reden toe. Grieken kunnen niet met dieren omgaan. Gisteren stierf er een geit die probeerde te vluchten voor een man die haar wilde melken. Die man ging altijd zo hardhandig te keer dat het dier letterlijk doodsbang voor hem was geworden. Toen ze probeerde te vluchten struikelde de geit over een touw en brak ze haar nek. Grieken binden de touwen namelijk niet om de hals van een dier, maar aan de voorpoot. Daar moet je niets van zeggen. 'Dat doen we al tweehonderd jaar zo en dat gaat al tweehonderd jaar goed.' Ammehoela. Het gaat al tweehonderd jaar fout. Alle schapen op Korfoe lopen mank.

Dat ochtendritueel hoor ik telkens omdat de muggen de Slag om Kweepeer (zo heet ons appartement, maar dan in het Grieks) 's nachts altijd winnen. Met het grootste gemak breken ze door onze defensie van een anti-muggenstekker, een klamboe en een dikke laag Autan. Overdag is er een incidentele guerrilla-actie, maar die zijn zelden doeltreffend. Het gekriebel van een beet houdt twintig minuten aan en verdwijnt dan weer. Vervolgens komen ze elke dag een paar keer terug, bij sommige beten al vijf dagen lang.

Gisteren zijn we lekker naar het strand geweest. Om daar te komen moet je eerst een eind fietsen, maar dat kan mij eigenlijk niet lang genoeg duren. Het is een feest om op onze mountainbikes over het eiland te racen. Ik moet dan telkens aan Tim Krabbé denken die dat hier ook deed en er een boek over schreef. Voor Black Olive Press uiteraard. Vlakbij het strand is een restaurant waar je heerlijk kunt eten. Het wordt geëxploiteerd door twee broers die ruzie met elkaar hebben. Het ene jaar runt de ene broer het, het jaar daarop de andere broer. En ondertussen kookte 'de mama' elk jaar door de heerlijkste gerechten voor de gasten van de respectievelijke zoons.

Zo. Nu ga ik mijn scherm schoonvegen, want Andy heeft mijn computer net afgelikt. Hij heeft Edward al inspiratie gegeven voor een geweldig gedicht. En ik voel een verhaal opkomen.

Uilenstrektijd

Donderdagavond alweer. Weinig nieuwe dierenavonturen, al is Bibi in een opvangcentrum voor zielige ezels geweest. Daar moet ze zelf maar over schrijven - dat doet ze ook en dat boek verschijnt dan bij Black Olive Press. Andy zorgt voor ongeveer dertig lachsalvo's per uur. Het beest is nu weer helemaal weg van een bal. Ik heb nog nooit een levend wezen zo blij gezien met een voorwerp. De hond heeft net een half uur liggen slapen met zijn kop rechtop en de bal in zijn bek. Op één been staand slapen op een eenwieler is nog comfortabeler.

Elke ochtend begint met een hardloopsessie naar het dorpje verderop en terug. Andy liep vandaag mee. Als we het andere dorp naderen volgt er een spoor van blaffende honden die ons als een treintje van kakofonie vergezellen. Ze zitten allemaal achter een hek of aan een ketting en pas als we weer ver uit het zicht zijn houdt het lawaai op. Veel honden liggen hier de hele dag aan de ketting. Ik hoop dat hun baasjes later zelf reïncarneren als hond aan de ketting. Alhoewel, zo hou je dat beeld van die zielige dieren wel in stand.

We wilden vandaag naar het strand fietsen, maar de fietsverhuur was nét vandaag dicht. Zo lagen we dus niet op het strand, maar liepen we op het warmste moment van de dag langs een naar vuilnis stinkende weg met voorbijscheurend verkeer. Grieken hebben nooit haast, ténzij ze zich in een gemotoriseerd voertuig bevinden. Dan jakkeren ze vooruit alsof hun leven ervan af hangt. We horen dan ook veel geslip vanaf een kruispunt verderop. Zojuist gevolgd door een knal, kreukend blik en, iets later, een ambulance.

De vuurvliegjes 's avonds zijn een klein feestje. Het is verwonderlijk hoe die gekke lampjes uit de natuur voor zoveel plezier kunnen zorgen. Ik zal binnenkort een stukje over de knipperlichtrelatie van de beestjes uit Ruik eens wat ik zeg op het blog zetten.

Bibi en Edward doen zo nu en dan een wedstrijd wie de mooiste zin uit het boek dat ze op dat moment lezen kan opzeggen. Bibi is voorlopig winnaar met een zin met zes metaforen. Ik lees momenteel onder andere de dagboeken van Michael Palin uit de Monty Python tijd. Wist je dat Monty Python bijna Owl Streching Time had geheten? De BBC kwam uiteindelijk met Flying Circus en het team van MP smeekte om daar dan op z'n minst nog 'Monty Python' voor te mogen zetten. Dat mocht. Ook is het erg opmerkelijk dat het programma in het begin helemaal niet zo hartelijk werd ontvangen. Pas toen het voor de zoveelste keer herhaald werd sloeg het echt aan bij een groot publiek.

Overal beestjes

Andy mag het huis niet in, maar komt ons zo nu en dan halen.

Dieren genoeg hier op Korfoe. We hebben zelfs al een paar dierenavonturen beleefd. Allereerst hebben we een soort van surrogaatSien. Hij heet Andy en heeft besloten ons huisdier te worden. Hij mag het huis niet in, maar vergezelt ons wel tijdens het hardlopen en andere wandelingen en ligt op mijn voeten als ik op het dakterras zit.

Andy's favoriete activiteit is spelen met een waterfles. Als ik tegelijkertijd over zijn hoofdje kriebel valt hij bijna in slaap, maar hij blijft wel trekken. Andy is een beetje gek.

Minder welkome huisdieren zijn er ook.

We held the day
In the palm
Of our hand
They ruled the night
And the night
Seemed to last as long as six weeks
On Parris Island

Dat zong Billy Joel al in Goodnight Saigon. Het slaat ook op onze strijd met de muggen op Korfoe. Een strijd die overdag makkelijk te winnen is, maar 's avonds steevast een andere wending neemt. Met een klamboe, muggenlamp en antimuggenmiddel is het in bed veilig, maar daarbuiten zijn we sitting ducks.

Verder kwamen we gisteren op Kerkyra een jonge vogel tegen die tegen een raam was gevlogen. In eerste instantie dacht Bibi dat het om een om een gierzwaluw ging. Geen gekke gedachte, want er zijn hier net zoveel gierzwaluwen als muggen. Nou blijven gierzwaluw de eerste jaren permanent in de lucht. Ze slapen zelfs door middel van de thermiek hoog in de lucht. En ze kunnen niet vanaf de grond omhoog komen. Ze storten zich omlaag als ze voor het eerst gaan vliegen. Dat betekende dus dat we het arme versufte diertje toch omhoog moesten gooien, zodat het dan misschien weer kon vliegen. Helaas ging dat niet zoals we wilden. Het beestje viel gewoon omlaag. Niet zo hard, gelukkig. Uiteindelijk kwam Bibi er achter dat het een soort merelachtig vogeltje was. En gelukkig was de vader van het vogeltje ook in de buurt om een oogje in het zeil te houden. We hebben het dier op een beschutte plek achtergelaten en vermoeden dat het uiteindelijk wel goed met hem komt.

Hier kwamen we het zielige vogeltje tegen.

En ten slotte reden we in onze bus achter een losgebroken paard aan. Het dier had een zadel om en werd opgejaagd door onze bus. Levensgevaarlijk, want het was al donker en er kon elk moment een tegenligger aankomen. Paarden hebben hier op Korfoe geen koplampen (alles mag hier zomaar), dus het was echt ernstig. Maar gelukkig sloeg het paard een zijweggetje in. De eigenaren hebben wel een probleem, want het dier heeft een eind gelopen en zal lastig te vinden zijn in het donker.

Korfoe!

We zijn heelhuids aangekomen in ons appartementje en alles doet het! Er kan dus gewoon geblogd worden. Lekker vanaf het balkon, zoals dit berichtje. Zo zonnig als op de foto is het overigens nog niet. We hebben zelfs keihard een paar regendruppels gevoeld. Minstens drie. Die overigens wel direct verdampten.

We zitten hier in een appartement op uitnodiging van Black Olive Press. Dat wil zeggen, Bibi is uitgenodigd. Onder andere Tim Krabbé, Peter Pontiac, Joost Swarte en ik geloof ook Charlotte Mutsaers gingen ons voor. Bibi vroeg of er iemand mee kon en het antwoord was ja. Dus ik mocht ook mee. Een paar dagen later vroeg Bibi of er nóg iemand mee kon en het antwoord was weer ja. Dus Edward is er ook bij. Zo hoeven Bibi en ik geen last te hebben van de gebruikelijke pijnlijke stiltes die ons dagelijks leven zo ondraaglijk maken. Bovendien spreekt Edward vloeiend Noors en dat is altijd handig.