Wat is dit?

A: Een lichtgevende puppy
B: Een puppy die bezeten is door Satan
C: Een puppy in rood licht
D: Een gekke vlek in de vorm van een puppy die bezeten is door Satan

Method acting voor gevorderden

Dit is Baily en Baily is een method actor. Zijn grootste helden zijn Meryl Streep, Al Pacino en Robert de Niro. Wat deze stijl van acteren in de praktijk voor Baily oplevert zien we hier:

Chuck Wepner

Toen Cruijff voor het eerst coach werd van Ajax maakte het hem niet uit hoeveel tegendoelpunten ze kregen. Zolang Ajax maar een doelpunt meer scoorde. Dat leek ook de tactiek van de bokser Chuck Wepner, bijnaam 'The Bayonne Bleeder.' Niemand kon zo goed en zoveel klappen incasseren als hij. Maar erg succesvol was hij in het begin niet. En toen hij na een reeks nederlagen opnieuw de ring moest verlaten om maar liefst 120 hechtingen te krijgen dacht iedereen dat zijn dagen als bokser geteld waren. Toch kwam hij terug en won hij vervolgens negen van zijn elf daaropvolgende wedstrijden. Dat betekende dat hij wereldkampioen Mohammed Ali mocht uitdagen.

Zelf zag hij zijn kansen goed in. 'Schatje,' zei hij tegen zijn vrouw, 'vanavond lig je bij de wereldkampioen boksen in bed.' Het begon dan ook goed voor Chuck. Ali kreeg weinig kansen en ging in de negende ronde zelfs tegen de vlakte. Toch kwam daarna Ali terug. Hij sloeg zijn tegenstander helemaal aan gort. The Bayonne Bleeder deed zijn naam weer eens eer aan. Maar niet alleen zijn naam, ook zijn reputatie. Want hij was nog niet verslagen. Chuck maakte een onvoorstelbare comeback. Het werd heel spannend, maar uiteindelijk verloor hij nipt in de laatste ronde. 'Komt Ali naar mij toe, of ga ik met hem mee?' vroeg zijn vrouw na afloop van het gevecht.

Sylvester Stallone maakte er nooit een geheim van dat hij Wepner als inspiratiebron gebruikte voor zijn Rocky-films. Veel gevechten waren bijna een op een gekopieerd van de gevechten van Wepner. Dat bracht de bokser ertoe om via de rechter geld te eisen van de filmmaker. Twee keer verloor Wepner, maar de derde keer was het raak. Hij kon een vast bedrag kiezen of een aandeel in de opbrengsten van de films. Wepner koos voor het eerste, wat achteraf een enorme vergissing bleek.

Dankzij de aandacht die de Rocky-films hem bezorgden kwam hij weer even in de spotlights te staan. Zo kwam hij op het idee om sportmemorabilia te verkopen. Zo verdiende hij miljoenen aan onder andere handtekeningen van Mohammed Ali. Het enige probleem was dat de souvenirs zo vals waren als een biljet van 25 euro. Wepner werd opgepakt door de FBI en moest een jaar de cel in.

Was hij daarna definitief knock-out? No way. Het gaat tegenwoordig weer uitstekend met Chuck Wepner. Hij geeft motivatiespeeches en verdient meer dan ooit.

De hondenhater

Mijn favoriete radioprogramma was ooit Jongens en wetenschap met Sven Speybrouck en Koen Fillet op de Vlaamse radio. Het programma bestaat helaas niet meer, maar Koen Fillet heeft gelukkig nog wel een weblog. In een van zijn laatste stukjes legt hij uit dat hij geen hondenliefhebber is. Integendeel. En de manier waarop hij dat doet is erg grappig:

De Hond, sommigen zouden Hem met een hoofdletter eren. Ik niet. Ik haat Hem, al ken ik Zijn vele verdiensten. Trouwste Vriend van de mens, hoor ik beweren. Redder der verdwaalde reizigers, Kompas der blinden en Helper der jagers, Betrouwbare Bewaker van have en goed, Speurder naar smokkelaars en gespuis, Onvermoeibare Trekker der sleden en bakkerskarren, Speelkameraad, Aanbrenger van kranten en pantoffels, Trooster der eenzamen, en - ten oosten van Omsk - Gewaardeerde Bron van eiwitten en koolhydraten.

Het zal wel zijn. Maar wat misprijs ik Hem, die Jankende Viervoeter. Hoelang moet ik die hoofdletter hier aanhouden? Schurftig, vuil en onrein beest. Verwaterde wolf, lafhartige slaaf der mensheid. Slappe opportunist, gatlikker, enige vriend van Hitler. Bijt vanvoren, schijt vanachteren. Drollenmachien. Bespringer van mijn scheenbeen. Mislukte kosmonaut. En stom bovendien: ziet hem kwijlen als het belletje klinkt, in de overtuiging dat er voedsel komt.

Voor het hele stuk, dat als column in de Weekend Knack verscheen, klik hier.

Sneeuwvos

Nederlandse jagers zetten een wachttorentje neer op tien meter afstand van een wildtunnel. Deze vos jaagt wat stijlvoller. Hij luistert naar geritsel onder de sneeuw en slaat dan toe zonder dat hij iets kan zien. Head first:

Het is een... een... eh...

Rara wat is dit voor een beest? Het is een gewone krab, die zichzelf heeft vermomd met materiaal dat hij in de omgeving vond. Dat vinden ze leuk.
Hier is een filmpje van dresser crabs in actie. Ze hebben de beestjes wat materiaal gegeven uit de oude garderobe van Madonna en wat je op het filmpje ziet is het resultaat.

Kruisvaarders

Eergisteren was ik met twee redacteurs van het Klokhuis bij het Blauwe Theehuis in het Vondelpark aan het praten over een aflevering voor in de Kinder- boekenweek.

We hadden het net over Kinderen van Nederland toen het hele terras werd overspoeld door... kinderen van Nederland. Zo leek het tenminste. In werkelijkheid ging het om een nog veel beter boek: Kruistocht in Spijkerbroek. De kinderen hadden zich als jonge kruisvaarders uitgedost om cd's te verkopen ten bate van de slachtoffers van de aardbeving in Italië. Ik heb ook een cd gekocht, zolang het geld maar niet naar Berlusconi ging. Hoe de cd klinkt zal ik nooit komen te weten. Alles is vies, smerig en groezelig in het Blauwe Theehuis. Dus toen ik de cd op wilde pakken bleef hij aan de tafel plakken aan een stroperige plak opgedroogd bier. Getver.

Uitgescholden

Ik werd me vandaag toch een partij uitgescholden. Niet door de minsten overigens, maar door Vondel, Bredero, Cats, Multatuli en vele andere ex-collega's. Dat kan via de site van Automatisch Ouderwetsch Uitgefoeterd. Dit kreeg ik allemaal naar mijn hoofd geslingerd.


Harpij! Schoelje!
Jakkepoes! Addergebroed!
Smeerkanis! Luiaard! Schurk!
Duivelsjong! Deugniet! Morsebel!
Ge zijt een valschaard en niet dat alleen, maar ook een lafaard!
Parvenu! Onbeschaamderik! Farizeeër!
Dat je-n-’n keronje bent, jy en je heele familie!
Gedrochtelijk geboefte!
O smeerge keerl, o vuil sujet, o lafling!
En gij, schalk monnikgeboefte! ziet, tegen welk een’ nobelen geest gij uwe lasteringen hebt uitgebraakt!
Jou hoer! jou verken! jou karonje! jou aenhouster! jou ritse teef! jou sletvink! jou kolreyster!
Jou valse prooy! jou vunse pry! jou tochtzwijn! jou hongden aes! jou bescheete Nayster!
Jou duyvels-kop! ’t Is wonder dat ikje dat Duyvel gezicht niet uyt jou oogen hael.

Het kan ook in het Engels, want de site is afgekeken van/geïnspireerd door de Shakespearian Insulter. En dan krijg je dit naar je kop:

Thou wayward toad-spotted pigeon-egg!
Thou villainous weather-bitten boar-pig!
Your means are very slender, and your waste is great.
Your brain is as dry as the remainder biscuit after a voyage.

Philips commercial

Philips heeft een nieuwe tv ontwikkeld die je het echte 'filmgevoel' geeft. Om die tv te promoten hebben ze filmmaker Adam Berg gevraagd om een korte film te maken die uitlegt wat film nu zo anders maakt dan tv. Dit is het resultaat:

Kattenfilmpje

Dagelijks ontvang ik enkele tientallen mails van boze kattenfans die klagen dat ik veel te weinig filmpjes van hun favoriete dier op mijn blog zet. Daarom hier een goedmakertje: een soort geconcentreerde versie van de meest bizarre kattenfilmpjes. Niet geschikt voor babyliefhebbers in verband met bruut geweld.

Straatnieuwsverkoopstersdilemma

Toen ik nog in een ander deel van de stad woonde stond er een hele leuke straatnieuwsverkoopster bij mijn Albert Heijn. Ze groette altijd vriendelijk en ze begreep dat ik niet elke dag geld kon geven. Haar krantje kocht ik sowieso nooit. Onze 'relatie' kreeg een kleine inzinking toen ik haar in een (heel goedkoop) restaurant zag eten. Als je je dat kunt permitteren moet een gewone kamerhuur ook mogelijk zijn, vond ik. Ik had toen nog een niet zo realistisch beeld dat ze zich elke avond moest afvragen waar ze dit keer weer onderdak zou vinden. Pas door dat restaurant viel het kwartje dat ze gewoon in een kraakpand woonde en helemaal niet zo dakloos was als ze leek. Ik schroefde mijn donaties drastisch terug, maar ze bleef vriendelijk.

Bij mijn nieuwe supermarkt staat al een paar jaar een soortgelijk meisje. In het begin vond ik haar aardig, maar ik heb inmiddels een behoorlijke hekel aan haar gekregen. Ze is namelijk alleen maar vriendelijk als je haar geld geeft. Anders groet ze niet of nauwelijks terug. Ik heb helemaal geen zin meer om haar te groeten, maar dat is raar. Alsof ze ineens iets verkeerds heeft gedaan. Ik denk er nu over om een kleine omweg te maken om haar te ontwijken. Dat is ook raar. Misschien moet ik helemaal een andere supermarkt opzoeken. Dat is nog veel gekker, maar dan ben ik wel van mijn dilemma af. Bovendien ruikt het er altijd naar dode muis.

Zuinig

Weer een fragment uit 'Graaf Sandwich en andere etenswaardigheden.'

Hoe herken je Nederlanders in een café? Je ziet vier mannen, één glas bier en vier rietjes. Hoe is het koperdraad uitgevonden? Twee Nederlanders vochten om een stuiver. Snap je die moppen niet? In het buitenland snappen ze hem wel. Daar staan Nederlanders bekend om hun zuinigheid. Daarom denkt iedereen dat de kaasschaaf bijvoorbeeld een Nederlandse uitvinding is. In bijna alle andere landen snijden ze kaas met een gewoon mes. Dan krijg je veel dikkere plakken. Maar de kaasschaaf is een Noorse uitvinding. Hij is in 1925 bedacht door een meubelmaker, Thor Bjørklund. Die vond de plakken kaas die je met een mes sneed veel te dik. Hij sneed ze daarom zelf met een houtschaaf. Dat was natuurlijk een onhandig groot ding. En bovendien kon je zo allerlei houtsplinters in je kaas krijgen. Zo kwam hij met de kaasschaaf.

Eerst was hij de enige die het ding gebruikte. Maar toen zijn vrienden hem zagen wilden ze er meteen ook een. Bjørklund is ze daarom in een grote fabriek gaan maken. Die fabriek bestaat nog en maakt nog steeds kaasschaven. Toch is de kaasschaaf nergens zo’n succes als in ons land. Gemiddeld hebben we in elk huis zo’n twee à drie schaven liggen.

En de flessenlikker dan? Die moet dan toch wel door een Nederlander bedacht zijn? Nee dus. Ook weer door een Noor. Maar in Noorwegen zelf zul je hem niet snel vinden. De flessenlikker kom je echt alleen maar in Nederland tegen. Dat heeft niet zoveel met zuinigheid te maken, maar met het feit dat geen ander land ter wereld zo gek is op vla. En die zat vroeger altijd in glazen flessen...

Ademtariërs

Vlak voor de Kinderboekenweek, die over eten en drinken gaat, verschijnt er van mij naast het Kinderboekenweekgeschenk - o wonderbaarlijk toeval - nog een boek over eten en drinken: Graaf Sandwich en andere etenswaardigheden. Hier alvast een kleine voorpublicatie:

Ademtariërs

Er zijn mensen die alles eten. Er zijn mensen die geen vlees eten, behalve kip: de pollotariërs. Er zijn mensen die geen vlees eten maar wel vis: de pescotariërs. Er zijn mensen die geen vlees en geen vis eten: de vegetariërs. Er zijn mensen die niets van dierlijke afkomst eten, dus ook geen eieren, boter of melk: dat zijn veganisten. En je hebt mensen die helemaal niets eten: ‘ademtariërs.’ Wat?! Ademtariërs. Echt. Officieel heten ze ‘breathariërs.’

Maar je gaat toch dood als je niets eet? Eh ja, normaal gesproken wel. Maar zij niet. Ze beweren een manier gevonden te hebben om hun voedsel uit lucht en zonlicht te halen. Of heel soms, als ze zichzelf eens flink verwennen, een kopje thee, water of karnemelk. Een van hen is Hira Ratan Manek uit India. Hij is een paar maal gecontroleerd door onderzoekers die beweren dat hij al die tijd echt niets heeft gegeten of gedronken. Tijdens zo’n onderzoek waar hij dag en nacht gecontroleerd werd viel hij altijd wel twintig tot veertig kilo af…

Een andere beroemde niet-eter is Wiley Brooks uit Amerika. Hij beweert al dertig jaar te vasten en heeft zelfs jarenlang cursussen gegeven over niet-eten. Dat verhaal werd alleen wel een beetje ongeloofwaardig toen hij een keer betrapt werd met een Big Mac en een beker cola in zijn handen. En dan is er nog een dame die zichzelf Jasmuheen noemt. Zij beweert maanden achtereen op een kopje thee te kunnen leven. Ze was al ongeloofwaardig toen onderzoekers allemaal lekkernijen in haar kastjes vonden. Maar desondanks wilde ze toch meewerken aan een onderzoek. Bij dat onderzoek eiste een arts al na vier dagen dat het experiment werd stopgezet. Jasmuheen was zo ernstig verzwakt dat ze al bijna in levensgevaar was. Met andere ademtariërs liep het slechter af. Die hebben zich letterlijk doodgehongerd. Zo zijn er nog vele andere verhalen van niet-eters die of gek of oplichter bleken te zijn.

Is er dan geen enkele echte ademtariër? Nou misschien toch wel. Er is een dame die Giri Bala heet. Ze is geboren in 1868 en stopte in 1880 met eten. Ze is minstens 68 jaar geworden, maar volgens sommigen leeft ze nog steeds. Juist omdat ze niets eet, schijnt ze oud te worden. Helaas heeft nooit iemand haar de laatste vijftig jaar kunnen vinden of onderzoeken. Dus of het echt waar is weten we niet. Maar als je ergens een uitgemergeld dametje van minstens 140 jaar oud tegenkomt, dan móét het wel Giri Bala zijn. Tot die tijd kun je maar beter je longen vullen met lucht en je buik met… tja, waar je maar zin in hebt.

Ging heen en vermenigvuldigde zich

Een tijdje geleden was het leuke programma QI op televisie. Een geslaagde Nederlandse adaptatie van het gelijknamige BBC-programma. Ik heb helaas nog maar een aflevering gezien, maar ben vast van plan om de rest nog eens via uitzending gemist te bekijken. In de aflevering die ik zag werd tussen neus en lippen door gemeld dat een half procent van de wereldbevolking van Dzjenghis Khan afstamt. Klopt dat echt?

Want het is eigenlijk een gekke gedachte. Iedereen die een paar kinderen op de wereld zet die ieder ook weer voor nageslacht zorgen, kan in een stuk of tien generaties al voor een enorme mensenschare hebben gezorgd. Maar dat geldt voor ieder gezin. En natuurlijk is lang niet iedereen verantwoordelijk voor een half procent van de wereldbevolking. Bij Dzjenghis was er dan ook iets bijzonders aan de hand. Dzjenghis was zelf al verantwoordelijk voor tientallen kinderen (misschien wel honderden als je alle verkrachtingen en andere avonturen meetelt). En alleen al zijn oudste zoon had zelf veertig legale kinderen die ook weer uiterst productief waren. Want ook kleinzoon Kublai Khan had 22 officiële zonen, terwijl hij zijn harem jaarlijks uitbreidde met dertig maagden. Tja, dan gaat het natuurlijk snel. Dat was tenminste de theorie van een groep onderzoekers die wilde onderzoeken of hun stelling inderdaad klopte.

Zo bestudeerden ze een deel van de Y-chromosomen van een grote groep Aziatische mannen. Dat deel van het chromosoom - de marker - wordt bijna identiek van vader op zoon overgegeven. En jawel, ongeveer 8% van de Aziatische mannen had die marker. Dat komt neer op 16 miljoen mannen. Als je dan bedenkt dat er natuurlijk ook veel vrouwen van Dzjenghis afstammen, kom je op iets meer dan het dubbele. En dan heb je een half procent van de wereldbevolking.

Het nageslacht van Dzjenghis is natuurlijk niet alleen in Azië gebleven. Er schijnen in Nederland ook mannen te zijn met de marker. Met name in Limburg. Echt waar. Dat verklaart ook meteen waar die rare naam 'Sjeng' vandaan komt.

Signs

Too much information

- Nummerinformatie, goedemiddag. Waar kan ik u mee helpen?
- Ik wil graag het nummer van Restaurant 't Stoepje in Zulthoven.
- Momentje. Ah, daar heb ik het. Het nummer was heel vroeger 0412-243, maar dat is echt heel lang geleden. Later werd het 0412-02439, en sinds 1995 is het 0412-024396 geworden. Er is een kans dat er over tien jaar weer een cijfer bijkomt, maar dat is nu nog onbekend.
- Dank u wel!
- Graag gedaan.

- NS-reisinformatie. Goedenavond. Waar kan ik u mee van dienst zijn?
- Ik wil graag weten hoe laat de trein van Drempt-Noord naar Rugharen vertrekt.
- Ehm, dat is de 4774, een dienst met drie treinstellen, met het eersteklascompartiment vooraan. Die is om 19.14 uur uit Zeverden vertrokken en volgens dienstregeling via Boven-Eppel, Sluut, Neder-Sluut en Dreinen om 19.59 uur in Drempt-Noord aankomen. Van daar zal hij via Oldenmalsen, Beenkamp, Lage Stuitje en Zwijkhoven om 20.34 uur in Rugharen arriveren. Daarna zal het in omgekeerde richting weer naar Zeverden rijden om daar om 10.11 uur aan te komen.
- Dank u wel.
- Graag gedaan.

- En Erwin/Peter/Marjon/Helga/Reinier/etc, wat voor weer wordt het morgen?
- Dat zal ik je zeggen. Zo koud als het nu in de Verenigde Staten is zal het bij ons niet worden. Aan de oostkust vriest het daar nog zo'n vijf graden. Maar dankzij een hogedrukgebied bij de Azoren staan wij onder invloed van een zuidwestelijke stroming die relatief zachte lucht met zich meebrengt. Die stroming wordt morgen echter geblokkeerd door een lagedrukgebied bij Scandinavië, zodat we tijdelijk een zuidoostelijke wind hebben met droog en zonnig weer. De enige kaper op de kust is een koufront dat ons in de loop van de dag vanuit het noordwesten bereikt en voor enige neerslag kan zorgen. Omdat de bovenlucht op 1500 meter nog zo'n vijf graden onder nul is, kan die neerslag enige tijd uit natte sneeuw bestaan.
- Dank je wel.
- Graag gedaan.

The Museum of Bad Art

We kennen het Guggenheim, de Tate Modern, het Metropolitan en het MoMA. Maar één museum verschijnt ten onrechte nooit in de spotlights: het MoBA. Het MoBA is een podium voor kunst die te slecht is om genegeerd te worden. Er zijn twee vestigingen in de Amerikaanse staat Massachusetts, een in Dedham en een in Somerville.

Een van de topstukken van het museum is Lucy in the Field with Flowers van Scott Wilson.


Wilson is niet de maker, die is onbekend. Wilson ontdekte het schilderij bij het vuilnis op straat en was aanvankelijk alleen geïnteresseerd in de lijst. Maar toen zijn vrienden hem op de onvoorstelbare slechtheid van het kunstwerk wezen, wist hij dat hij goud in handen had. Het werk werd zo beroemd dat de kleindochter van de geportretteerde het in de krant tegenkwam en direct haar grootmoeder herkende. Het blijkt om Anna Lally Keane te gaan, geen Lucy dus. Het werk had jaren bij haar tante in huis gehangen.

Een ander topstuk is het impressionistische Sunday on the Pot with George.


In het werk is duidelijk de invloed van pointillistische schilders als Signac en Seurat te ontwaren. Ook voor dit werk geldt dat de maker onbekend is gebleven. Zelfs ondanks het feit dat het schilderij internationale faam heeft verworven.

Als laatste topstuk nog even deze Bone Juggling Dog in Hula Skirt van Mari Newman.


De maakster had eerst de teckel geschilderd, maar vond die nog te saai. Daarom voegde ze uiteindelijk het rokje en gekleurde botten toe. Uiteindelijk was ze zeer ontevreden over het werk, totdat ze van het MoBA hoorde. Helaas heeft ze veel ander werk wel weggegooid. 'Ik had nog veel beter werk voor het museum gehad,' zegt ze met spijt.

Zoals zoveel musea wordt ook het MoBA geplaagd door criminaliteit. Zo verdween er al eens een topstuk, het schilderij Eileen, van E. Angelo Le. Het museum loofde nog een beloning uit van $6,50 uit en verhoogde dat zelfs naar 36,50 dollar, maar het mocht niet baten. De politie van Boston heeft de misdaad niet kunnen oplossen. Enkele jaren later meldden de dieven zich alsnog. Ze vroegen een losgeld van 5.000 dollar, maar gaven het werk uiteindelijk toch gratis terug. Het werk is bewerkt met een mes, wat het een extra dramatisch element geeft:



Vanzelfsprekend trok het museum een belangrijke les uit de diefstal. Het nam dan ook drastische maatregelen om de beveiliging te verbeteren. Sindsdien hangen er nep-bewakingscamera's. Bovendien hangen er overal borden met de tekst: "Warning. This gallery is protected by fake video cameras". Desondanks is er onlangs toch nog een werk ontvreemd. Er werd aanvankelijk een losgeld van tien dollar geëist, maar uiteindelijk keerde het werk terug met een donatie van tien dollar.