vrijdag, december 04, 2009

Ruth Reichl

Zo, daar zijn we weer.

Nog even over Prinz Myshkin. Op mijn verjaardag hebben we er nog een keer gegeten en dit keer was het een ander verhaal. Ik had het restaurant behoorlijk overschat. Omdat ik het de eerste keer zo lekker vond durfde ik het aan om het Gemüseteller te bestellen. Gestoomde groenten in mierikswortel-roomsaus. Klinkt saai, maar hier waren ze zo goed dat ze er ongetwijfeld iets spectaculairs van wisten te maken. Daar kon ik dan weer van leren. Maar nee dus. Bovendien had ik hetzelfde voorgerecht als de eerste keer en dat was óók minder. Nog steeds heel lekker, maar niet meer zo verrukkelijk als een paar dagen daarvoor. Misschien stond er een andere kok, of had de chef een off-day. Bibi had gelukkig wel precies de juiste dingen gekozen. Als ik er nog een keer zou eten weet ik daarom precies wat ik moet kiezen. Dan zal het zeker goed zijn, zelfs al staat de slechte kok er.

De recensent Johannes van Dam eet voor een recensie bij mijn weten maar een keer in een restaurant voor hij er over schrijft. Is het niet goed, dan heeft de chef pech. Bovendien moet een keuken natuurlijk altíjd goed zijn. Daar zit wat in. Hij proeft bovendien heel veel gerechten, dus hij krijgt een goed beeld.

Ruth Reichl is nu hoofdredacteur van een culinair tijdschrift. Daarom circuleren er ineens heel veel foto's van haar op internet. Toen ze nog recenseerde voor de New York Times was ze er heel op dat er nergens een foto van haar te vinden was.

Recensenten in het buitenland gaan een paar stapjes verder. Sommigen eten ergens wel drie of vier keer voordat ze een perfect beeld hebben van de keuken. Ruth Reichl, de recensent van de New York Times, ging altijd extreem zorgvuldig te werk. In de keukens hangen vaak foto's van recensenten, zodat de bediening weet wie een extra veel service en aandacht moet krijgen. Toen Reichl nog vrij onbekend was droeg ze vaak hoeden, zodat men haar gezicht niet goed kon zien. Later verraadde ze zichzelf juist door die hoeden en moest ze iets anders verzinnen. Daarom ging ze vaak in vermomming. Soms als chique dame, dan weer als oud dametje in grauwe kleren. De grote grap was dat de bediening in zulke gevallen totaal anders was. Als oud dametje werd ze meestal als oud vuil behandeld, juist in de beste restaurants. Uiteraard schreef ze daar dan vernietigend over.

Er zijn er maar een paar die net zo ver gaan als zij. De meeste recensenten profiteren juist van hun status. Je krijgt nooit problemen met reserveringen en het is de ideale manier om altijd de beste plaats en de beste behandeling in een restaurant te krijgen.

Geen opmerkingen: