donderdag, december 31, 2009

Moge...


Kijk, ik wil jullie natuurlijk het grootste geluk van de wereld toewensen. Maar we weten allemaal dat dit niet realistisch is. Ship happens. Bij iedereen. Daarom stel ik mijn wensenpakket niet te hoog. Dan moet het voor het grootste deel mogelijk zijn. Zeker als we daar zelf ook een beetje ons best voor doen.

Moge 2010 daarom vrij zijn van...

... hinderlijke kriebel op precies die plek op je rug waar je niet kunt krabben.
... momenten dat je spijt hebt dat je toch dat ene gerecht van de menukaart koos en niet dat andere, zeker nu je het gerecht van degene tegenover je ziet die wél de juiste keuze heeft gemaakt.
... keren dat je te snel op 'send' drukt - op welk apparaat dan ook.
... momenten dat je de televisie aan zet en de Tros op drie zenders tegelijk vindt.
... keren dat je je ontzettend verheugt op plaatjes van Pippi Langkous naakt en dan ineens op dit blog terecht komt.
... lange gesprekken met mensen die de r als een d uitspreken.
... brieven, mails en telefoontjes waarin de woorden 'tot onze spijt moeten wij u mededelen dat' in die volgorde direct achter elkaar voorkomen.
... nieuwe spelprogramma's met bekende Nederlanders.
... muggen in het algemeen en 's nachts bij je oor in het bijzonder.
... het besef dat die kriebel op je teen fantoompijn moet zijn omdat je geen rechterbeen meer hebt.
... reclames die ingesproken worden door Gaston Starreveld.
... personen in de media die een hele slechte grap maken en daar vervolgens zelf heel hard om lachen. Zéker rondom songfestivals.
... verstopte neuzen.
... verkeerde kassakeuzes.
... onverwachte saldotekorten.
... de aanschaf van een apparaat waarvan je de gebruiksaanwijzing niet begrijpt.

Voor de volgende wensen leg ik de lat wel hoog. Omdat het kan, omdat het gratis is en omdat je maar nooit weet.

Moge...

... de Belastingdienst in 2011 toch gelijk krijgen in de extra aanslag van 1.349.377 euro omdat 2010 toch nog iets lucratiever was dan je zelf aanvankelijk dacht.
... de wetenschap in 2010 met een perfect middel komen tegen haargroei op plaatsen waar je die niet kunt gebruiken.
... Klaas-Jan Huntelaar, Robin van Persie, Dirk Kuijt en Arjen Robben ieder met veertien doelpunten als tweede eindigen op de topscorerslijst van het WK in Zuid-Afrika, vlak achter de zestienjarige Bennie de Wit uit Betondorp.
... Beatrix de Kersttoespraak van 2010 schaterlachend uitspreekt omdat het nu eenmaal zo'n opmerkelijk goed jaar was.
... de verfilming van Daar is Mees weer voor een nieuwe Nederlandse Oscar zorgt.
... de firma Lays een caloriearme soort chips uitvindt die echt lekker is.
... de afgezanten van de planeet Zurk III ons uitleggen hoe je eenvoudig kunt zorgen voor koude kernfusie, wereldvrede en soufflés die nooit mislukken.

woensdag, december 30, 2009

De top drie van Maarten: de lekkerste koffiesmaken van Starbucks

Weer iets héél anders. Nou... nee toch niet. Want het sluit een beetje aan op de beschuit met hagelslag XL puur van Marijn. De lekkerste koffiesmaken bij Starbucks:

In het buitenland bezoek ik altijd een Starbucks, terwijl ik dat in Nederland nooit doe (alleen op Schiphol, als voorpret op de reis). Ik weet dus niet of deze smaken ook in Nederland verkrijgbaar zijn.


Op 1: De Espresso Truffle

Zelf noemen ze het 'European style', maar Amerikaanser kan het eigenlijk niet: espresso met chocolade en opgestoomde melk. Daar op slagroom en chocoladepoeder (geen droge bittere cacao, maar chocoladepoeder. Veel lekkerder). 370 Calorieën voor een grande. Onbetwist de nummer 1.



Op 2: De Mint Mocha Chip Frappuccino

Mocca ijskoffie met een vleugje munt en chocoladeslagroom en krokante stukjes chocolade. Na een beker hoef je meteen niet meer te lunchen. Zo zwaar is het op een warme zomerse dag.





Op 3: De Caramel Brulee Latte

Een cappuccino met caramelsiroop, afgedekt door een laag slagroom met daar dan weer sprinkles van harde caramel op. Lekkûrrr.

dinsdag, december 29, 2009

De top drie van Marijn: drie persoonlijke toppers

Er zit nu definitely een patroon in de topdries. Marijn komt ook dit jaar weer met zijn persoonlijke toppers. Vorig jaar stond de iPhone in zijn top drie, en die heb ik inmiddels aangeschaft (daarover binnenkort meer). Zal ik volgend jaar zwichten voor de Dyson of voor de hagelslag XL puur? De dure gratis poezen zitten er vanwege een bepaalde niet nader te noemen kattenhatende huisgenoot niet in. De top drie van Marijn:


En natuurlijk kreeg ik rond m’n oren: “Waarom sta ik niet in jouw top drie?”. Het was te verwachten. Hierbij speciaal voor jullie de versie waar mijn vriendin dus niet op 1 staat.

3: Dyson stofzuiger (DC08)


Begin 2009 viel het doek voor mijn trouwe stofzuiger. Hij had al zeker 10 jaar mijn ouders’ huis schoongehouden, daarna 18 jaar lang mijn studentenkamers en mijn huidige huis. Ik had op marktplaats een zakloze stofzuiger met orkaankracht gevonden. Ik had nog een ererondje gedaan met de oude, hem grondig alle hoeken van het huis laten zuigen. En daar was de nieuwe: de DC08 heeft een doorzichtig stofreservoir. Daardoor kon ik zien wat de oude had laten hangen in de vloerbedekking. Ik was verbluft en verbijsterd: hoe heb ik in deze stofhoop gezond kunnen leven? Deze stofzuiger is echt wel de krachtpatser onder de zuigers.
Nadeel: je wordt een beetje zeikerig van de Dyson. Steeds als ik nieuwe pluisjes of dingetjes zie, moet het opgetornadood moeten worden. Omdat het kan. Smetvrees ligt op den loer.


2: Dure gratis poezen



Ze kwam uit Diemen, ze woonde in een torenflat. Te hoog voor een klein wit poesje. Ze mocht mee. En heette meteen Spokie vanwege haar spierwitte vacht en dat ze overal tegelijk was. Kort erna werd in Amsterdam-Zuid een nestje geboren. Met onder andere Sue daarin. Zijn ze toch gezellig met z’n tweeën. Geen spijt van die keuze en ik denk zij ook niet. Ze meppen en knuffelen erop los.
Een tip: als je katje graag wil weten hoe een muntje van 10 cent smaakt, dan moet je dat niet toestaan. Dat kostte ons veel speciaal voer, een echo, een operatie en een nachtje overblijven en wekenlang kopzorgen. Maar gelukkig heeft ze het overleefd. Het muntje prijkt sindsdien in een lijstje aan de muur.


1: Beschuitje met XL-hagelslag (puur)


Hij staat al enkele jaren in mijn top vijf. Nu dan echt op 1! Ik kan geen lekkerder eten verzinnen dan een beschuitje met die grote dikke hagels erop. Puur. En het is niet erg als het beschuit op is. Gewoon recht uit het pak. Een hagel naar mijn hart.

maandag, december 28, 2009

De top drie van Coen: drie teleurstellende mediazaken van 2009

Ja, peuter die restjes kalkoen maar weer tussen je tanden vandaan. We gaan vandaag gewoon weer verder met de eindejaarslijstjes. Ook al is dit nog maar de tweede keer dat de lijstjes in deze vorm gestalte krijgen, er begint toch al een patroon zichtbaar te worden. Zo heeft Coen net als vorig jaar een top drie van teleurstellende mediazaken. Ik kan me er aardig in vinden. Vooral in de nummer 1. Wij zappen hem ook altijd weg.


1 De luie tong van Frank Lammers

Je kunt je afkeer van bepaalde mensen meten aan je zapgedrag. Het kunnen hele aardige mensen zijn hoor die op tv komen: ze zorgen goed voor hun moeder en ze slaan hun vrouw en kinderen niet en geven aan elke Leger des Heilscollectant een royale bijdrage, maar zodra ik ze op tv zie dan maak ik jacht op de afstandsbediening. Niet weg te zappen is Frank Lammers. Je hebt geen idee wat die Frank Lammers werkelijk kan, maar hij hoeft maar een theatershowtje te maken en hup hij zit bij De Wereld Draait Door. Je kijkt naar het Groot Dictee der Nederlandse Taal en daar zit Frank Lammers, sloom kauwgom kauwend. Die kaken bleven zijn kauwgom ook malen tijdens het interview in de pauze. Traag malende kaken. Je zag de speekselklieren in volle werking: hier werd het trage praatsap gemaakt dat Frank Lammers nodig heeft om te spreken. Voor Comedy Central verzorgt Frank Lammers de voice over en ook tijdens die korte tekstjes hoor je de sloomheid van zijn stem, de luie tong onder in de mond, de kauwgom weggepropt achter de kiezen en nauwelijks in staat om in verstaanbaar Nederlands een tekst voor te lezen. Zo’n type maken we in Nederland voice over.

Het gewraakte moment vanaf 01:01:56

Get Microsoft Silverlight


2 De econoom Prem Radhakishun

Mislukte advocaat die veel in de media optrad en daar furore maakte door vooral hard en ongenuanceerd door alles heen te praten. Vooral hard. Leuk voor programmamakers, want ze hadden en een soort allochtoon in huis en eentje die voor ophef zorgde. Dat die ophef nooit veel om het lijf had, maakte niet uit: als het maar beweegt en lawaai maakt. Prem beweegt en maakt lawaai en kreeg daarna een eigen multiculti-tv-programma waarin je vooral zag dat Prem de wijken uitgejaagd werd door Marokkaanse jongeren. Daarna kreeg hij nog een programma waarin hij kinderen met een achterstand in een paar bijeenkomsten enorm bijspijkerde zodat ze toch goed vooruit kwamen op school. Leuk, maar het verandert niet structureel iets aan de situatie in overvolle klassen waar juffen en meesters in de dagelijkse praktijk mee te maken hebben op ‘zwarte’ scholen. Dieptepunt dit jaar was het tv-optreden van Prem bij De Wereld Draait Door. De mislukte advocaat en programmamaker was aangeschoven als deskundige: niet over de advocatuur of de multiculturele samenleving, nee, hij moest praten over de economie. Twee dagen achtereen mocht Prem praten over de stagnerende economie. Je had het idee dat de economische crisis toen pas daadwerkelijk begon. In de zomer verscheen Prem in ‘Zomergasten’: dat kon ik niet meer aan.

Prem vanaf 00:04:40

Get Microsoft Silverlight


3 De terugkeer van Martin Šimek

Al veertig jaar in Nederland en nog steeds niet in staat een goede Nederlandse zin uit te spreken. Nederlanders vinden dat leuk: die houden van mompelende, kauwgumetende acteurs, schreeuwende Surinamers en krompratende Tsjechen. De RVU had Šimek al verbannen naar de randen van de nacht, maar hield er eind vorig jaar helemaal mee op. Dit jaar maakte Šimek een comeback bij de EO op televisie waar hij religieuze poppenspelers mocht interviewen van wie hij nog nooit gehoord had.
http://player.omroep.nl/?aflID=9454450&start=00:00:00 In De Wereld Draait Door (alweer) is hij een graag geziene gast (het beweegt en maakt lawaai), maar o wee als Šimek eens commentaar krijgt. Luister naar dit gesprek op EO-radio waarin men de presentator confronteert met enkele minder gelukte uitzendingen.

Luister hier: http://content1b.omroep.nl/b83b42c910d54c8241c3a8dee1e16ce7/4b320004/portal/radiomanager/archive/radio1/05-01-09/dag_martin_simek-deel_2_interview_met_martin_simek.mp3

donderdag, december 24, 2009

De top drie van Igor: de gemiste hypes van 2009

Igor Wijnker heeft een top drie samengesteld met gemiste mediahypes. En met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ook dit blog, dat normaal gesproken het belangrijkste nieuws het eerst brengt, deze nieuwsfeiten compleet gemist heeft. Hier Igors top drie:

1) De pas 11-jarige Laurens Stekker, beter bekend als het vlotventje (of roeijochie), heeft deze zomer op een zelfgebouwd vlot solo rond de wereld (nou ja, zijn wereld, het vestingstadje Bourtange) gepeddeld.
Hij begon in de vroege middag, volgens mij was het een maandag maar het kan ook een dinsdag zijn geweest, na drie boterhammen (1 met jam en 2 met hagelslag) aan zijn tocht door de slotgracht, op een nogal krakkemikkig maar met de beste bedoelingen gebouwd vaartuig van olievaten en door zijn vader Harm weggegooide oude planken.
Z’n moeder Geraldina maakte met haar mobieltje een kort filmpje (iets van een minuut of anderhalf), maar deze niet online gezet of anderzijds wereldkundig gemaakt (wat de waarschijnlijke reden is dat Laurens nog niet wereldberoemd is).
Hij is veruit de jongste mens die Bourtange solo op een vlot heeft gerond, maar of zijn record ook zal worden erkend, is twijfelachtig. Laurens werd namelijk nogal opzichtig geholpen door zijn vriendje Roel die (aan) het vlot trok – met een touw.
Om een uurtje of vier, in ieder geval ruim op tijd voor het avondeten (pasta met vegetarische balletjes, z’n lievelingseten) zette Laurens weer voet aan wal. ’s Avonds heeft hij nog een paar uur met zijn vriendjes gevoetbald.
Bureau Jeugdzorg Oost-Groningen was niet bereikbaar voor commentaar.


2) De Flato Venezuela, ofwel de Venozelaanse winderigheid. In Venezuela noemen ze het trouwens de Flato Colombia.
Flato betekent in het Spaans tevens zwaarmoedigheid en is –waarschijnlijk versterkt door de economische crisis- ook een van de symptomen van deze luchtige ziekte.
Dat deze ook in West-Europa tot pandemische proporties om zich heen grijpende aandoening nauwelijks aandacht krijgt in de media of in de politiek, komt omdat juist het percentage besmettingen in deze beroepsgroepen onevenredig hoog blijkt te zijn.


3) Dé rtv-hit van 2009 is níet het inhoudelijk weliswaar reuze interessante Boer Zoekt Vrouw, noch de dagelijkse wervelwind DWDD, maar het wekelijkse radioprogramma Wijnkers Woensdag (van 18.00 tot 19.00 te horen via www.oogtv.nl)
Dat dit programma met altijd goede popmuziek en vaak interessante gasten nog niet zo bekend is bij welke goegemeente dan ook komt wellicht doordat het wordt uitgezonden door een Groningse lokale zender (OOG Radio) en dat het pas sinds half oktober bestaat.

woensdag, december 23, 2009

De top drie van Edward: lijstjes

Edward heeft een opmerkelijke top drie, een top drie van top tiens. Alles mag, dus dit natuurlijk ook. Hij moet alleen wel wat beter op zijn Nederlands letten. Een taalfout gaat nog, maar veler mogen het er niet zijn.

Jan Paul is streng en hij let goed op. Dus moest ik een truc verzinnen. Na dagen plotten and schemen heb ik het onderstaande bedacht. Mijn gewone lijstjes heb ik in een bijzonder lijstje weten te smokkelen. Maar dat heeft dan niemand door en ik heb ze dus toch gepost. Ja, ik word steeds goeder in het verzinnen van thrillers.

Op drie: de beste films van 2009:

10: Le premier jour du reste de ta vie
9: Whatever works
8: De helaasheid der dingen
7: The wrestler
6: Where the wild things are
5: Rudo y cursi
4: Milk
3: Away we go
2: Slumdog millionaire

1: ... Revolutionary road!



Op twee: de beste cd’s van 2009:

10: Hele veien, 47 utvalgte sanger – Anita Skorgan
9: Misschien gebeurt het morgen – Ernst van der Pasch
8: No. 9 – Wende
7: Sometimes the song writes you – Guy Clark
6: Sleepdrunk sessions – Hjaltalín
5: La superbe – Benjamin Biolay
4: Sentiments humains – Pierra Lapointe
3: L’embellie – Calogéro
2: The pursuit – Jamie Cullum

1: Dear John – Loney dear


Op één: de beste boeken (voor volwassenen) van 2009:

10: Het fortuin van Matilda Turpin – Álvaro Pombo
9: Zeitoun – Dave Eggers
8: Ergens waar je niet wil zijn – Brecht Evens
7: Marions sluier – Roy Jacobsen
6: Norrlandse aquavit – Torgny Lindgren
5: Zomertijd – JM Coetzee
4: Dieren eten – Jonathan Safran Foer
3: Pan – Knut Hamsun (heruitgave)
2: Mysteriën – Knut Hamsun (heruitgave)


1: Hässelby, het demonteren is begonnen – Johan Harstad

dinsdag, december 22, 2009

De top drie van Lucienne: kindonvriendelijke zaken

Het heeft door een kapotte computer even geduurd, maar mijn Mac heeft zichzelf genezen, dus er kan eindelijk weer een top drie bij. Van Lucienne dit keer. En ook nu gaat het weer om iets totaal anders. Hoewel, het gaat wel over misstanden... Komt-ie:

Op mijn taalblog kan ik nooit mijn ergernissen betreffende maatschappelijke thema's kwijt. Ik ben dus blij dat ik daar nu een medium voor heb. Hierbij mijn top drie van kindonvriendelijke zaken.

3. De aanschaf van zwemkledij (buiten het zomerseizoen)
Iedereen met kinderen weet dat het onmogelijk is om buiten het zomerseizoen een fatsoenlijke zwembroek of badpak aan te schaffen. Hebben die winkels dan nooit gehoord van in het winterseizoen startende zwemlessen? Of van kinderen die in november na een groeispurt uit hun oude zwemkledij zijn gegroeid? Beste marketingmensen, de groei van kinderen loopt níet synchroon met het aantredende zomerseizoen!


2. Het kinderziekenhuis
Het is leuk dat ze in het kinderziekenhuis een aquarium hebben, kleurplaten, hobbelpaarden en een tafelvoetbalspel. Maar wat doet dat ertoe als je zoontje van vijf binnenkort een 'mictiecystogram' (blaasonderzoek) moet ondergaan en 1) hij een zwijgzame dokter tegenover zich krijgt die hem (en ons overigens ook) bijna geen blik waardig keurt en 2) wij een begeleidende brief meekrijgen met dit erin: 'Afhankelijk van de leeftijd kunt u uw kind vertellen dat het hiervoor een dunne katheter (slangetje) in de blaas krijgt. Dit kan pijn doen, met name wanneer het kind niet volledig meewerkt en zichzelf niet ontspant. Verder is het onderzoek niet pijnlijk.' Lees voor blaas dus: 'plassertje'. En nu komt het: een second opinion bij een ander ziekenhuis leert dat dit onderzoek voor een kind van zijn leeftijd, ook al omdat het een jongetje is, een veel te zware inzet van middelen is. We hebben het onderzoek dus afgeblazen.


1. De luizenzak
Het is de bedoeling dat schoolkinderen hun jassen in de luizenzak doen en deze zak aan de kapstok hangen, om aldus besmetting met hoofdluis te voorkomen. De zak dient te worden dichtgetrokken met koorden. Van boven blijft er echter altijd een gat, zeker omdat kleine kindervingertjes nog niet zo behendig zijn om de koorden goed dicht te trekken. Of zo'n gat erg is? Ja natuurlijk! Het luistert allemaal heel nauw, getuige de website www.luizenzakken.nl: 'Wij weten echter uit ervaring dat het in de praktijk moeilijk realiseerbaar is om kleine kinderen het juiste gebruik consequent te laten doorvoeren en ouderlijk toezicht is ook moeilijk te optimaliseren. Met name het aan de haak laten hangen, terwijl de jas wordt ingevoerd of uitgenomen is een zeer veel voorkomende fout.'
Verder zijn de luizenzakken volgens de website 'aan de voorzijde voorzien van een groot en goed in het zicht aangebracht wit label' waarop je de naam van het kind kunt zetten. Let op: een luizenzak hééft geen duidelijk waarneembare voorzijde en draait bovendien altijd om aan de kapstok. En als de zak al niet ergens in het schoolgebouw rondzwerft, dan nog is het een hele klus om in de chaos rond kinderkapstokken de juiste zak te vinden. Zeker na het wassen is het vrij kleine label, onderaan de zak aangebracht, helemaal niet goed meer zichtbaar. Marsmannetjes (of -vrouwtjes) zouden een basisschool kunnen herkennen aan wild om zich heen graaiende moeders in een zee van blauwe zakken.

maandag, december 21, 2009

De top drie van Gina: zielige dieren

And now for something completely different. De top drie van Gina. Zielige dieren. Zo zielig dat mijn computer telkens op hol sloeg nadat ik de bijgevoegde links had geopend. Net als ik zelf trouwens. Oef. Het bewijs dat je als je een huisdier wilt altijd naar een asiel moet gaan. Hier is de top drie, van extreem zielig naar iets minder extreem zielig:


Mijn Top 3 gaat toch maar over dieren. Ik heb geprobeerd aan iets anders te denken, maar kom telkens terug bij... dieren. Het is in principe een aanklacht tegen mensen die geen respect hebben voor andere wezens en dieren mishandelen en/of dumpen. En door deze Top 3 worden misschien ook weer 3 dieren even extra onder de aandacht gebracht. Dit zijn de drie zieligste dieren waarover ik de voorbije week heb gelezen.

Eergisteren kreeg ik een mailtje of de kittens die ik een paar maanden geleden samen met de buurvrouw verzorgde, nog beschikbaar waren. Heb deze Belgische mensen toen een mail terug gestuurd met een link naar de website van een Belgische vereniging die dieren opvangt: VZW Zwerfkat in Nood. Daar zijn nog kittens genoeg die op een warm thuis wachten.

Ik bladerde wat op hun website en kwam een schrijnend verhaal tegen van Iris, een teef van 1 jaar oud. Haar verhaal is op onderstaande link te lezen... En ik wou haar graag op de eerste plaats in mijn Top 3 plaatsen: dieren die een ECHT goed thuis verdienen!

Iris



Op de tweede plaats Boy, een AIDS-kat van 8 jaar. Zijn foto heeft iets triestigs en daarom graag wat aandacht voor hem in deze Top 3.

Boy



En op de derde plaats Dribbel, ook een AIDS-kat van 8 jaar. Kattenaids is niet besmettelijk voor mensen en met medicijnen en goede verzorging heel goed 'te doen'.

Dribbel

zondag, december 20, 2009

De top drie van Ionica: de drie ergste fouten in knuffelgiraffen

De eerste top drie is binnen! En wat voor één. Ionica heeft precies begrepen waar het in de lijstjes op dit blog om gaat. In dit geval heeft ze een zwaar maatschappelijk thema aangesneden. Komt-ie:

Mensen vragen mij vaak: "Wat is er zo leuk aan giraffen?". Daarop antwoord ik dan iets over hun leuke vlekken, hun mooie gele vacht en natuurlijk hun lange nek. Veel knuffelfabrikanten blijken echter een heel ander beeld van de giraffe te hebben. Hierbij een top drie van de ergste fouten in knuffelgiraffen.


3. Geen vlekken
Een lieve knuffel, maar een echte giraffe heeft mooie vlekken van zijn poten tot zijn nek.




2. Verkeerde kleur
Bij deze knuffel zijn de vlekken aardig op orde en let ook even op de mooie manen. Alleen jammer dat een echte giraffe nooit paars is.




1. Korte nek
Kleur, vlekken, hoorntjes, allemaal keurig op orde. Toch lijkt deze giraffe het meeste op een geverfd paard, omdat de zo kenmerkende lange nek is vergeten.

zaterdag, december 19, 2009

Sterfbed en spelletjes


Een mooie manier om er achter te komen wat je werkelijk wilt is door te bedenken dat je op je sterfbed ligt. Wat had je graag nog willen doen? Waar heb je de meeste tijd aan verpest?

Er is een goede kans dat ik dan zal zeggen dat ik meer boeken had willen lezen. En ik moet absoluut nog veel meer films zien om later geen spijt te krijgen. Een ding dat ik zéker niet zal zeggen is dat ik meer computerspelletjes had willen spelen. Toch groeit er nu een generatie op die dat wél zal denken. Voor die generatie zijn games wat films voor mij zijn. En films zijn voor hen wat boeken voor mij zijn.

Heb ik gelijk? Hebben zij ongelijk? Nee, natuurlijk niet. Voor mij was er een generatie die films zonde van de tijd vond. Misschien was er wel ooit een generatie de boeken onzin vond. In de toekomst komt er ongetwijfeld nog weer iets na de games, wat de game-generatie weer tijdverspilling vindt. Niemand heeft ongelijk. Je vindt leuk wat je leuk vindt.

Hieronder een filmpje dat bewijst dat sommige mensen spelletjes niet zonde van hun tijd vinden:


vrijdag, december 18, 2009

Top drie: dommerds

Ja! Vanaf nu kan er ingestuurd worden voor de eindejaarslijstjes. Als je er een hebt (hier nog even de uitleg) dan kun je ze opsturen naar info@janpaulschutten.nl. Zelf zal ik de aftrap nemen met mijn top drie van domste mensen van 2009.

Op drie: iedereen die er aan heeft meegewerkt dat Saban Baran momenteel aan cocktails ligt te lurken op een zonnig stand (hopen we maar. Het kan natuurlijk ook dat hij ergens anders gewoon zijn oude beroep heeft opgepakt).


Kom, kom. Lach nou eens Saban. Je bent vrij!


Op twee: Henk Jan Ormel. Van deze vriendelijke vriend horen we gelukkig weinig, maar dat veranderde deze zomer. Toen kwam hij in opstand tegen een vegetarisch kookboek dat het Voedingscentrum uit wilde geven. Dat mocht niet van Ormel! Waarom niet? Omdat het Voedingscentrum onder het ministerie van LNV valt. Het is dus volgens Ormel nare gemene vegetarische rotpropaganda! Boe! Gemeen! Mag niet! Dat geld van het boek kon veel beter aan iets anders besteed worden. Aan wat? Tja, dat kan ik hier wel opschrijven, maar dat geloof je toch niet. Echt niet. Nou vooruit. Komt-ie dan. Hou je vast. Het geld moest besteed worden aan een campagne (eh... propaganda?) voor het wetenschappelijke nut van… dierproeven! Het is echt waar.

Ja, goed zo Henk Jan! Lach maar met je tweede plaats.


En met stip op een: mensen die werkelijk alle grenzen van het begrip domheid hebben overtroffen. Mensen van wie je verbaasd staat dat ze nog zelfsstandig hun veters kunnen strikken. Heel erg op een: de idioten die de eigenaren van een Suzuki Swift bedreigden en hun auto vernielden. Want Karst Tates reed ook in een Swift.

Wie hier in rijdt is een moordenaar!

woensdag, december 16, 2009

Schaf dat land af

Toen Marc Dutroux ontsnapte kopte een Vlaamse krant ‘Schaf dit land af.’ Soms heb ik dat ook met Nederland. Bijvoorbeeld als er een zware crimineel wegblijft van een welverdiend weekendverlof, of als zijn collega door een vormfout van het OM moet worden vrijgelaten. Maar daar gaat dit stukje niet over. Dat gaat over Luxemburg. Schaf dát land af. En vooral die taal.

Vorige week kochten we in België telkens melk uit Luxemburg. Dat heet daar geen ‘melk’ of ‘milch’, maar ongelofelijk aanstellerig ‘mëllech.’ En die is niet ‘lang houdbaar’ maar ‘laang frësch.’ Luxemburg zelf noemen ze trouwens ‘Lëtzebuerg.’ Overal met die aanstellerige puntjes. Je hoort het ze zeggen, met zo’n weeïge stem: ‘Lëtzebuerg.’ Dat ‘Lëtze’ slaat ook nergens op. Ze zijn er helemaal niet consequent in. Ik heb het opgezocht: Luxaflex heet er gewoon Luxaflex, terwijl het eigenlijk dus ‘Lëtzeflëtz’ zou moeten heten. En Letland heet niet ‘Luxland’, maar Lettland.

Het allerergste voorbeeld is het nieuws daar. Toen RTL nog officieel een Luxemburgse zender was, konden we genieten van het Luxemburgse journaal, dat - hou je vast - ‘hei elei kuck elei’ heette. Dat neem je toch niet serieus? Het klinkt als een peuterprogramma. En het werd nog erger als ze begonnen te praten: ‘gooiesmörgensjditisjheiëleikuckeleimeiëlëtzebuergisjenorrichten.’ Stelletje fuckers. En daarom dient Luxemburg binnengevallen te worden met tanks en kanonnen. De Luxemburgers mogen er gewoon blijven, maar moeten voortaan Zweeds praten. Dat is wel een mooie taal. Met veel puntjes die er wél toe doen.

Er zijn trouwens ook Norenhaters. Maar daar heb ik dan weer níéts mee.

maandag, december 14, 2009

Het Al Gore-effect


De klimaattop in Kopenhagen is in volle gang, terwijl het er momenteel ijs- en ijskoud is. Dat was te verwachten. Bij dit soort conferenties is er namelijk bijzonder vaak sprake van het 'Al Gore effect.' Op veel plaatsen waar Al Gore een lezing houdt over de opwarming van de aarde sneuvelen er namelijk kouderecords. Vorig jaar was het bijvoorbeeld erg spectaculair. Eerst hield Gore een toespraak voor de universiteit van Harvard op het moment dat een 125 jaar oud kouderecord er aan ging. Een week later sprak hij in het Britse House of Commons in Londen, waar er voor het eerst weer sinds 1922 sneeuw in oktober te melden viel. Zo zijn er nog veel meer gevallen te noemen: van China tot de Noordpool. In Australië moest in 2007 een serie lezingen zelfs wegens sneeuw en kou worden afgeblazen.

Gore zelf is nu trouwens niet in Kopenhagen, maar in de Verenigde Staten - waar het in het noordwesten momenteel ook extreem koud is. Misschien wordt het tijd dat de provincie Friesland hem een huisje aanbiedt bij een van die elf steden.

Now i know it!


Het spamt de laatste tijd behoorlijk op dit blog. Met een beetje geluk is dat nu grotendeels voorbij. De gewone spam begrijp ik nog wel. Het is de bedoeling dat je naar een 'splog' wordt geleid. Dat is een blog dat geld verdient via reclame-inkomsten. Hoe meer mensen de pagina bezoeken, hoe meer geld er verdiend wordt. Logisch. Dan heb je natuurlijk ook nog de Viagra en andere dingen die via spam worden verkocht. Ook logisch. Maar wat is er zo leuk aan om anoniem 'signed to your rss' of 'huh... love this thread...' te schrijven? Heeft iemand een daar een verklaring voor?

donderdag, december 10, 2009

Conclaaf

Wat waren ze blij in Viterbo in 1268. De kardinalen hadden het stadje uitverkoren als locatie om te bepalen wie de overleden paus Clemens IV op te volgen. Het zal vast niet tot het dagelijkse taalgebruik van toen hebben gehoord, maar anders hadden ze ongetwijfeld gezegd dat ‘Viterbo nu eindelijk op de kaart stond.’

De kardinalen lieten zich lekker in de watten leggen door de trotse bevolking. De lekkerste en duurste gerechten kwamen op tafel voor het hoge gezelschap. Ook nog na een maand, toen er nog steeds geen paus gekozen was. ‘Geeft niets,’ zeiden de Viterbianen, ‘des te langer aandacht voor ons stadje.’ Maar hoe langer het duurde, hoe ongeduldiger ze werden. ‘Tja, weet je wat het is?’ zeiden de kardinalen terwijl ze hun zoveelste afgekloven kippenboutje in het houtvuur gooiden. ‘Het lukt maar niet om de Heilige Geest te laten binnenkomen.’ En ze namen nog maar een slokje wijn.

Uiteindelijk - na 33 maanden! - werden de inwoners van Viterbo de kardinalen meer dan zat. Om het de Heilige Geest wat makkelijker te maken werden de kardinalen op een rantsoen van water en brood gezet. Toen dat nog niet voldoende was, haalden ze het dak van de kapel waar de kardinalen vergaderden. Die waren nu compleet blootsgesteld aan de elementen, maar de Heilige Geest kon de vergadering nu absoluut niet meer over het hoofd zien. En warempel. Nog geen dag later was er een nieuwe paus gevonden! Habemus Papam! Welkom Gregorius X.

Vanaf dat moment werden de kardinalen die een nieuwe paus moesten kiezen voortaan altijd maar opgesloten. Dat ging zo een stuk sneller. Ook het woord ‘conclaaf’ komt daar vandaan. Het komt van ‘cum clave’: met sleutel. Leuk hè?

dinsdag, december 08, 2009

De Ster uit het verleden: L. de Leeuw


De lange oprijlaan en de prachtige villa verraden nog steeds zijn sterrenstatus van weleer. Het moge duidelijk zijn, De Leeuw heeft in zijn reclamejaren goed geboerd. ‘Ik mag zeker niet klagen,’ zegt hij zelf. Over andere dingen is hij minder te spreken. Zeker als het gaat over de manier waarop hij uiteindelijk uit de commercialblokken is verdwenen.

‘Vergis je niet,’ zegt De Leeuw. ‘Ik had de eerste realitysoap van Nederland. Van de wereld zelfs. Elke dag stond er een cameraploeg klaar om mijn leven te filmen, soms ook ‘s avonds. En op een gegeven moment kwam er niemand meer. Van de ene op de andere dag was besloten om de uitzending te stoppen. Niemand had mij iets verteld. Ook de rest van de ploeg niet. Vooral de kleine eend en de blauwe olifant waren radeloos. Die stonden daar met hun lunchtrommeltje te wachten op een cameraploeg die niet meer kwam.’

Was het echt een realitysoap?
‘Kijk, natuurlijk hadden we het een en ander in scène gezet. Die keer dat ik met mijn hand vast bleef zitten aan een bowlingbal was bijvoorbeeld bedacht tijdens een brainstormsessie. Maar die duik in het lege zwembad was echt. Ik dacht echt ‘Asjemenou.’ Het leverde trouwens ook een zware schedelbasisfractuur op. En sindsdien heb ik nog steeds moeite met concentreren. Uiteindelijk bleek het een grap van die muis te zijn. Wat je humor noemt… Maar het was wel goed voor de kijkcijfers.’

Wat doe je nu?
Ik zit zeker niet stil, mocht je dat soms denken. Regelmatig treed ik op als dagvoorzitter. Ik ben ook bezig met een boek en er zijn plannen rondom een eigen televisieshow bij omroep Max.

En de rest van het team?
De leeuwin is helaas overleden. Gestikt in een zebra op de savanne. Met de blauwe olifant is het ook niet goed gegaan. Drank en drugs hebben zijn leven totaal verwoest. De schok dat het programma voorbij was is te groot voor hem geweest. Met de eend gaat het daarentegen wel goed. We golfen nog wel eens. Hij is nu makelaar en sinds kort gelukkig getrouwd met Leontien Ceulemans, ze kennen elkaar nog uit Hilversum. Maar hoe het met de muis zit weet ik niet. Dat interesseert me ook niet.

Heb je nog een boodschap voor de lezers van dit blog?
Ja. Veroordeel anderen niet te snel. Voor elke vinger waarmee je naar een ander wijst wijzen er tien naar jezelf. Verder ben ik erg blij met de recente viagra-adviezen in de comments de laatste tijd. Ik heb jarenlang veel te veel betaald, blijkt nu.

maandag, december 07, 2009

Lijstjes!


Jawel. Het einde van het jaar nadert weer. Tijd voor de tradionele lijstjes, rijtjes en topzoveels. Denk er maar vast over na. Volgende week ga ik ermee beginnen. De opdracht? Topdrieën van de leukste, beste, ergste, mooiste, en-ga-zo-maar-doorste boeken, films, cd’s enzovoort. Voor wie zich echt niet kan beperken mag een topvijf of toptien ook. En mijn voorkeur gaat altijd uit naar originele lijstjes. Liever de drie beste stofzuigers of slechtste kapsels dan boeken of films.

Maar er is nog iets. Het is niet alleen het einde van het jaar, maar ook het einde van een heel decennium. Want tien jaar geleden draaide alles in deze tijd van het jaar nog om de millenniumbug. Zo hard is het gegaan. Dus je topdrie mag ook van de afgelopen tien jaar zijn. Denk er maar vast over na. Volgende week mag je insturen.

vrijdag, december 04, 2009

Ruth Reichl

Zo, daar zijn we weer.

Nog even over Prinz Myshkin. Op mijn verjaardag hebben we er nog een keer gegeten en dit keer was het een ander verhaal. Ik had het restaurant behoorlijk overschat. Omdat ik het de eerste keer zo lekker vond durfde ik het aan om het Gemüseteller te bestellen. Gestoomde groenten in mierikswortel-roomsaus. Klinkt saai, maar hier waren ze zo goed dat ze er ongetwijfeld iets spectaculairs van wisten te maken. Daar kon ik dan weer van leren. Maar nee dus. Bovendien had ik hetzelfde voorgerecht als de eerste keer en dat was óók minder. Nog steeds heel lekker, maar niet meer zo verrukkelijk als een paar dagen daarvoor. Misschien stond er een andere kok, of had de chef een off-day. Bibi had gelukkig wel precies de juiste dingen gekozen. Als ik er nog een keer zou eten weet ik daarom precies wat ik moet kiezen. Dan zal het zeker goed zijn, zelfs al staat de slechte kok er.

De recensent Johannes van Dam eet voor een recensie bij mijn weten maar een keer in een restaurant voor hij er over schrijft. Is het niet goed, dan heeft de chef pech. Bovendien moet een keuken natuurlijk altíjd goed zijn. Daar zit wat in. Hij proeft bovendien heel veel gerechten, dus hij krijgt een goed beeld.

Ruth Reichl is nu hoofdredacteur van een culinair tijdschrift. Daarom circuleren er ineens heel veel foto's van haar op internet. Toen ze nog recenseerde voor de New York Times was ze er heel op dat er nergens een foto van haar te vinden was.

Recensenten in het buitenland gaan een paar stapjes verder. Sommigen eten ergens wel drie of vier keer voordat ze een perfect beeld hebben van de keuken. Ruth Reichl, de recensent van de New York Times, ging altijd extreem zorgvuldig te werk. In de keukens hangen vaak foto's van recensenten, zodat de bediening weet wie een extra veel service en aandacht moet krijgen. Toen Reichl nog vrij onbekend was droeg ze vaak hoeden, zodat men haar gezicht niet goed kon zien. Later verraadde ze zichzelf juist door die hoeden en moest ze iets anders verzinnen. Daarom ging ze vaak in vermomming. Soms als chique dame, dan weer als oud dametje in grauwe kleren. De grote grap was dat de bediening in zulke gevallen totaal anders was. Als oud dametje werd ze meestal als oud vuil behandeld, juist in de beste restaurants. Uiteraard schreef ze daar dan vernietigend over.

Er zijn er maar een paar die net zo ver gaan als zij. De meeste recensenten profiteren juist van hun status. Je krijgt nooit problemen met reserveringen en het is de ideale manier om altijd de beste plaats en de beste behandeling in een restaurant te krijgen.