zaterdag, november 07, 2009

Damien Hirst 1965-2009?


Freek de Jonge grapte eens dat hij een voorstelling van Het dagboek van Anne Frank had bezocht die zo slecht was dat het publiek halverwege tegen de Duitsers schreeuwde: 'Ze zit in het achterhuis! Ze zit in het achterhuis!'

Het kan nog dramatischer. Critici vinden de nieuwe schilderijen van Damien Hirst zo slecht dat ze zijn vorige werk met terugwerkende kracht ook belabberd vinden. Alsof Herman Koch zo'n onvoorstelbaar beroerd nieuw boek schrijft dat Het diner en Red ons Maria Montanelli ineens ook niet meer goed zijn. Het overkwam Damien Hirst. En hij is niet door de minsten afgemaakt. De recensent van The Guardian schreef: 'Dit is een memento mori voor een reputatie.' The Daily Telegraph: 'Onze visie op wat kunst is, of zou moeten zijn, is hierdoor verschoven.' Hirst, die steevast in de top drie van meest invloedrijke kunstenaars ter wereld stond is direct naar de 48e plaats gekukeld in de lijst van ArtReview.

Is er dan niemand positief over het werk van Hirst? Nee. Zijn nieuwe werk hangt in The Wallace Collection. En als je op de link 'Press & Reviews' klikt, dan blijft het vakje helemaal leeg. Maar reken maar dat er voldoende Press en Reviews zijn geweest. Alleen was het ene stuk nog vernietigender dan het andere. En dat heeft niet te maken met het feit dat hij niet kan schilderen, want dat was al algemeen bekend.

Wat mij vooral opvalt zijn de saaie titels. Het schilderij hierboven heet 'Schedel met citroen.' Van Hirst mag je meer verwachten. En de schilderijen? Oordeel zelf: dit zijn de gewraakte schilderijen.

3 opmerkingen:

Marijn zei

Hoog tijd dus om zo'n schedeltje voor 'n prikkie op de kop te tikken!

Jan Paul zei

Ik zou dan voor de versie met diamanten kiezen in plaats van zo'n geschilderde. Dan weet je zeker dat het op zijn minst nog een bepaalde waarde houdt.

annelies zei

Wat dat toch is met critici. Het lijkt wel alsof soms opeens de wind draait en ze zich collectief gaan schamen voor hun vroegere enthousiasme. Je ziet dat ook wel gebeuren met schrijvers na hun ijzersterke, alom bejubelde debuut. Alsof het in de lucht hangt dat de betreffende kunstenaar daarna een lesje nederigheid moet krijgen.
De ooit zo hippe hype Hirst heeft mij nooit geraakt, maar waar hij dit nou opeens aan verdiend heeft...?