maandag, november 30, 2009

Jarig


Vandaag mijn verjaardag gevierd op deze alp. Dat was fijn. Daarom kan ik deze bos bloemen van Ted nu pas in het water zetten. Dank je Ted, en alle andere sms/mail-feliciteerders! Gisteren waren we in Garmisch Partenkirchen. Op de terugweg hebben we iets meegemaakt dat diep tragisch begon (en nog steeds is: zelfmoord voor de trein), maar door alle bizarre omstandigheden bijna lachwekkend werd. Daarover blog ik wanneer ik de foto's kan laten zien (van de brandweer die ons uit de trein 'redde').

zondag, november 29, 2009

Prinz Myshkin


Eergisteren ben ik voor het eerst dit jaar ontroerd geraakt door eten. Omdat het zo onvoorstelbaar lekker was én omdat het vegetarisch was. Hier in het epicentrum van de Wurst und Schweins-Hax.
Het bevestigt mijn vermoeden dat op elk vlees- of visgerecht er minstens een lekkerder vegetarisch gerecht bestaat. Gewoon omdat vegetarisch verfijnder is. Ook bij Het Brouwerskolkje vond ik de vegetarische gerechten ook het lekkerst. Echt lekker koken zonder vlees of vis is alleen vaak veel moeilijker en bewerkelijker. Maar als het lukt... oef.
Sensationeel op de kaart van Prinz Myshkin waren de koude voorgerechten. Bijvoorbeeld in soja gekookte shii-take champignons, hummus met wasabi (hummus is het vaak nét niet, maar door die wasabi was het juist helemaal wel) en andere antipasti van bijvoorbeeld zelfgemaakte vegetarische tonijn. Nou ja, teveel om op te noemen.
De kracht van de gerechten zat hem in de mix van internationale smaken. Azië gecombineerd met het Midden-Oosten en Italië. India met Latijns Amerika. Waanzinnig knap gedaan. Dit soort gerechten inspireren mij ook weer om zelf meer te experimenteren. 2010 wordt daarom nog weer een beetje lekkerder dan 2009...

P.S. De extreem gespierde ex-commando J.D. bewaakt ons huis nog steeds met handgranaten en een mitrailleur.

vrijdag, november 27, 2009

Eindelijk thuis: wonen in Dachau

Dit beeld met die bergen op de achtergrond is overigens kei-nep.


Terwijl we ons huis aan het Singel 262 tijdelijk hebben verhuurd aan een schietgrage ex-commando (deze mededeling moet van Hirsch Ballin) bevinden wij ons thans in München. Waarom München? Omdat ik er al zo vaak langs gereden ben op weg naar wintersport, dat de stad mij intrigeerde. En vooral ook omdat je vanuit hier in no time in de bergen zit. En dat gaan we in ieder geval maandag doen. Naar Garmisch Partenkirchen om precies te zijn.

Hoe is München? Alle clichés zijn waar. Tiroler hoedjes, bier en wurst, wurst und noch mal wieder wurst. Echt. Maar wat ons vooral opviel was een campagne om in Dachau te gaan wonen. De tekst was Endlich zuhause: wohnen in Dachau. Toets 'Dachau' in bij Google en Google zet er automatisch al 'concentratiekamp' achter. Dat is onze associatie met de plaats. Maar het leven gaat door, en hier heeft men die associatie al lang niet meer zo. Daarom kun je je er heerlijk thuis voelen, volgens de reclamemakers. Tja. Waarom niet?

woensdag, november 25, 2009

Blackberry, iPhone of niets?


Normaal gesproken is de keuze tussen Apple en een concurrent eenvoudig. Alles van Apple is beter, eenvoudiger, prettiger. Maar met de iPhone is dat anders. Zo ken ik een paar Mac-fanaten die de iPhone niets vinden. Bovendien is de marketing van het apparaat is erg 'on-Apples'. Ik kan hem niet zomaar kopen met mijn Vodafone-abonnement, maar moet allerlei trucjes toepassen. Gedoe dus. En ik haat gedoe. Dat is juist de reden dat ik altijd voor een Apple kies.

Een Blackberry kopen is geen gedoe. Maar mijn intuïtie zegt dat ik niet gelukkig word van een Blackberry. Iedere Blackberry-gebruiker beweert van wel. Net zoals iedereen met een iPhone blij is met zijn iPhone.

Er zijn mensen met beide. Zij gebruiken hun iPhone voor alles en hun Blackberry voor internet en e-mail. En nou komt het: ik wil zo'n ding alleen maar voor internet en e-mail. De rest kan me gestolen worden. Ik heb al een iPod, een fototoestel en weet ik wat die dingen nog meer kunnen. Internet via een Blackberry schijnt sneller en beter te gaan. Dát wil ik. Maar dat gaat helemaal tegen mijn intuïtie in. Ik weet het niet ik weet het niet ik weet het niet.

Douche

Ik ben zojuist onder de douche geweest. 'Fijn Jan Paul, bedankt voor deze informatie, ik ga er zéker iets nuttigs mee doen.' Nee, wacht. Ik heb het besluit om te douchen niet bewust genomen. Had ik er wel bewust over nagedacht, dan was ik niet gaan douchen. Ik ga zo misschien nog hardlopen of yogaën, en dan kan ik weer opnieuw gaan douchen. Tijdens het douchen dacht ik 'waarom ben ik eigenlijk gaan douchen?' en 'wanneer heb ik dat besluit genomen?'. Geen idee. Het was intuïtief. Daarna dacht ik nog eens wat dieper na. Was het een goed besluit? In eerste instantie niet. Maar hoe langer ik er over nadacht, hoe beter de beslissing bleek. Zelfs al ga ik zo hardlopen. Mijn intuïtie won het van mijn ratio. Ik ga meer beslissingen intuïtief nemen.

maandag, november 23, 2009

Wie kun je nou nog vertrouwen?



Wie heeft deze aflevering van Keuringsdienst van Waarde gezien? Schokkende beelden van drijvende corn flakes die met een magneet worden aangetrokken. Dezelfde corn flakes die in Denemarken verboden zijn, maar hier nog gewoon verkrijgbaar. En dat allemaal in een van de weinige leuke, goede en verrassende programma's op de Nederlandse televisie. Dus? En? Want? Maar?

Niets. Behalve dan dat het complete humbug is volgens professor Martijn Katan - en dat is niet de minste. In Denemarken verboden vanwege ijzerpoeder? Niets van waar. IJzerpoeder wordt niet in het lichaam opgenomen? O jawel. En nog beter zelfs dan ijzer in spinazie. Hm. Als je zelfs de Keuringsdienst van Waarde niet meer helemaal kunt geloven, wie dan nog wel?

zondag, november 22, 2009

Twitteren

Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik met Twitter moet. Tijdens de Kinderboekenweek ben ik ermee begonnen, maar toen begreep ik er nog te weinig van om er iets zinnigs mee te doen. Eigenlijk geldt dat nu nog steeds een beetje.

Maar op de dag dat ik lees dat 'Twitteren' het woord van het jaar is geworden kom ik ook achter het nut van het medium. Bij ons in de buurt brak een enorme brand uit. En terwijl er explosies klonken en de rookpluimen tientallen meters hoog opstegen was er een uur lang niets over te lezen of zien in de 'traditionele' media. Het enige medium waar ik precies kon lezen wat er waar aan de hand was, was Twitter. Wat mij betreft is het dus terecht het woord van het jaar geworden.

Wat de stompzinnigste poging tot een nieuw woord is weet ik niet, maar ik kan het wel raden.

Voor de liefhebbers hier een spectaculaire foto van de brand:

Nee, ik was geen kandidaat


Het moet nu maar eens opgehouden zijn met al die brieven en mails die ik de laatste tijd ontvang. Nee, ik was géén kandidaat. Herhaal: geen. Ik schrijf met veel plezier en wil dat nog jaren blijven doen. En ik vind Van Rompuy een heel verstandige keuze. Goed, er ontbreken wat kwaliteiten in zijn profiel die ik persoonlijk wel in huis heb. Maar verder, prima keuze. En het is trouwens wel erg makkelijk om gekozen te worden als er zo flink voor je gelobbyd wordt. Pff.
Of ik spijt heb van die villa die ik in Brussel gekocht heb? Neen. Ik wilde daar om geheel andere reden toch al een tijd wonen. En dat ik het huis inmiddels weer in de verkoop heb komt doordat de tuin toch niet zo mooi op het zuiden lag. En ja, ik heb inderdaad een ballpoint opgestuurd naar mijn uitgevers met de mededeling dat ze daarmee mijn manuscripten voortaan op hun buik konden schrijven. Maar dat was natuurlijk een grapje. Haha. Kostelijk.

Zo. Laat dat nu maar voor eens en voor altijd helder zijn.

donderdag, november 19, 2009

Kopregelverzinwedstrijd!


Ja, vergeet deze werkdag maar. Zeg de vergadering van vanmiddag maar af. De pot op met die deadlines. We gaan onze hersenen vandaag verder pijnigen met het bedenken van kopregels.

  • 'Wat kijk je nou, man? Alsof je nog nooit een paaldansfiets hebt gezien...'
  • Politie te fiets test zwaailicht dat hopelijk wél aandacht trekt.
  • Na de Babboe bakfiets voor kinderen nu ook opvolgmodel voor pubermeisjes.
  • Paaldansfiets nu ook in zwart met metallic zilver.
  • Verkoopcijfers boeken Jan Paul Schutten niet omhoog ondanks stransgenderoperatie en mobiele paaldansact.

dinsdag, november 17, 2009

Aandacht gezocht


Als schrijver ben je natuurlijk gewoon een product. Een product dat verkocht moet worden. Adverteren helpt dan, maar free publicity is nog veel handiger. Wat dat betreft is Richard Branson mijn absolute held. Begint hij een vliegtuigmaatschappij, dan bedenkt hij als stunt dat hij het wereldrecord in-een-ballon-de-wereld-over gaat veroveren. Resultaat: gruwelijk veel aandacht en een spannende vakantie. Komt hij met een eigen cola, dan rijdt hij met een tank over Fifth Avenue omdat hij 'de oorlog verklaart' aan Pepsi en Coke. Briljant, want hij haalt met deze stunt voor honderden miljoenen aan gratis publiciteit. Toegegeven, de stunts van Branson kosten wat, maar ze leveren een veelvoud daarvan op.

En dan nu de huiskamervraag: wat moet ík doen? De feestdagen naderen met rasse schreden en ik heb dringend wat free publicity nodig om half Nederland met een nieuwe 'Schutten' de boekwinkel uit te laten rennen.

maandag, november 16, 2009

Guinness commercial

Als je aan reclamemensen vraagt waar ze het liefst voor adverteren, dan krijg je meestal een biermerk als antwoord. Met bier kun je alle kanten op. Het is een ideaal product om reclame voor te maken. En het levert ook nog eens veel geld en status voor het bureau op.

Twee jaar geleden schreef Guinness een pitch uit. Dat betekent dat het biermerk een competitie uitschreef tussen bureaus om een nieuwe campagne te bedenken. Het was een van de belangrijkste pitches van het jaar. Het bureau AMV BBDO won. Hieronder het resultaat van de winnende campagne. Bedacht door de beste reclamemensen, gefilmd door de beste cameramensen, geregisseerd door de beste regisseur, etc, etc, etc. Kosten noch moeite zijn gespaard en dat zie je aan elk detail.



Ik kan minstens twintig redenen verzinnen waarom ik hem niet goed vind. Wat heeft dit met bier te maken? Krijg je hier dorst van? Welk productvoordeel van Guinness laten ze hier zien? En ga zo maar door. Maar toch werkt hij op de een of andere manier. Geen idee waarom, maar ik krijg bijna zin in Guinness. En ik hou niet eens van Guinness en het is 10.12 uur in de ochtend.

zondag, november 15, 2009

Een nieuwe Kleine IJstijd?


Leuk nieuws voor winterliefhebbers. Er zijn steeds meer wetenschappers die rekening houden met een nieuwe Kleine IJstijd op korte termijn. Dat heeft te maken met de zonnekracht, waar Miebeth Zalfjes een jaar geleden al over schreef. Zelfs fervente aanhangers van de broeikastheorie achten het mogelijk dat de aarde de komende jaren af gaat koelen - om aan het einde van de eeuw flink te gaan stijgen.

Wat is er aan de hand? De zonneactiviteit is al een tijdje extreem laag, terwijl de experts juist dachten dat die de komende tijd zou toenemen. Hoe dat komt weet niemand, maar de verwachting is nu dat die misschien zelfs nog enkele decennia laag kan blijven. Als dat gebeurt daalt de temperatuur op aarde aanzienlijk. Men vermoedt dat dit tijdens de Kleine IJstijd in de zeventiende eeuw aan de hand was, al zijn er ook andere theorieën voor de extreme kou van toen. Hoe dan ook. De temperatuur op aarde is de afgelopen jaren stabiel gebleven of gedaald (laat je niks wijsmaken door het KNMI, daar sturen ze direct een persbericht als de temperatuur 0.1 graad te hoog is, maar zwijgen ze wanneer het afkoelt). Tot minstens eind november blijft het overigens nog zacht. Dat is overigens niet zo erg, want koude novembers worden meestal gevolgd door een zachte winter. Bovendien geldt de oude weerspreuk: bij sneeuw in november valt Kerst in december.

Een kleine wintervoorspelling dan maar? We hebben dit jaar weer een behoorlijke kans op een echte winter. Dat heeft nauwelijks met het bovenstaande te maken, maar meer met de negatieve nao waar we momenteel mee te maken hebben. Die geeft een kans op iets minder zachte zuidwestelijke wind en iets meer op de koude oostenwind.

woensdag, november 11, 2009

Hitler wil bowlen

De kans is groot dat je hem al gezien hebt. Maar stel nou dat dat nog niet zo is... Voor die een op de tien mensen is dit filmpje. En er zijn veel varianten op YouTube, maar dit vind ik de leukste.

dinsdag, november 10, 2009

Brieven van lezers


Ja, de inbox stroomt de laatste tijd weer over met veel soortgelijke mailtjes. Daarom hier de antwoorden op enkele veel voorkomende vragen.

Beste Jan Paul,

Komt er binnenkort weer een fanclubdag?

Vriendelijke groet,

C.W. Heuckeroth, Blaricum



Ja! Op 26 november is er weer een fanclubdag. Dit keer in het Gelredome in Arnhem. Het wordt een waanzinnig feest. Anouk en Nick en Simon treden op, Francine Oomen komt signeren, Edward van de Vendel geeft een voetbal-clinic, Tjibbe Veldkamp komt vuurwapens demonstreren en je kunt spruitjesburgers bakken met Mirjam Oldenhave en Herman den Blijker. Ook zijn er allerlei leuke stands van Greenpeace, Het Wereldnatuurfonds, Unicef, de NVSH, de Abakabo, de PVV en het Koninklijk Huis. Zelf zal ik er helaas niet bij zijn, maar het belooft een enorm spektakel te worden. Wees er wel snel bij, want er zijn nog maar 1200 kaarten over...



Geachte heer Schutten,

Mijn zoons van respectievelijk twaalf en tien jaar oud hebben via uw fanclub een zogenaamde 'JPS Funlening' afgesloten. Volgens de voorwaarden konden zij vijfduizend euro lenen tegen een rente van slechts een procent. Nu vraagt u een rente van maar liefst vijftien procent. Hoe kunt u zoiets doen? En hoe denkt u dat zij hun aflossing met hun weinig lucratieve heitjes-voor-karweitjes kunnen betalen?

G. Zalm



Hoho. In diezelfde voorwaarden stond in cursieve lichtgrijze letters op de achterkant duidelijk geschreven dat de rente na zes maanden variabel zou worden. De huidige koersen op de valutamarkt hebben ons gedwongen om de rente daardoor te verhogen naar vijftien procent.

Uit onze administratie blijkt bovendien dat uw zoons de laatste twee aflossingen nog niet gedaan hebben. Zij kunnen óf per direct betalen óf deze week nog een deurwaarder tegemoet zien.




Hoi Jan Paul,

Klopt het dat Gouden Griffelwinnaars elkaar aan een geheime handdruk herkennen?

Vriendelijke groet,

Laurentien



Ja Laurentien, dat klopt. Die handdruk is natuurlijk volkomen geheim en dat blijft hij ook. Maar hij werkt als volgt. Eenmalige winnaars zoals ik drukken met hun duim tijdens het handenschudden op de eerste knokkel van de andere winnaar. Tweevoudig winnaars drukken op de tweede knokkel. Drievoudig winnaars drukken op de derde knokkel, plaatsen hun linkerduim tegen hun neus, steken hun linkerpink naar voren en strekken hun middelste vingers uit elkaar.

maandag, november 09, 2009

Het mysterie van Baccara


Baccara. Ik hoorde ze voor het eerst toen ik zeven was. Mijn Engels was toen nog niet goed genoeg om de teksten te begrijpen. En nu snap ik ze eigenlijk nog niet. Neem nu het befaamde ‘Yes sir, I can Boogie.’
Met als refrein:

Yes Sir,
I can boogie

But I need a certain song.

I can boogie,

Boogie woogie

All night long.

Dat ‘Yes sir,’ doet vermoeden dat er een vraag aan vooraf ging van de desbetreffende ‘sir’ in kwestie. Maar welke vraag? En in welke context?

In eerste instantie zou je aan een liefdessituatie kunnen denken. De man zou dan gezegd kunnen hebben:

‘Je ziet er zeer aantrekkelijk uit. We hebben ook boeiende gesprekken en ik vind je op alle gebieden begeerlijk. Ik zou je bijna willen kussen. Maar voor ik dat doe wil ik nog één ding weten. Kun je eigenlijk dansen op de muziekstijl die uit de Rockabilly en de Rock-n-Roll is ontstaan? En zo ja, hoe lang?’

Yes Sir,
I can boogie

But I need a certain song.

I can boogie,

Boogie woogie

All night long.

Klinkt ongeloofwaardig, toch? Maar iets beters kan ik er niet van maken.

Het klinkt ook een beetje onderdanig (Maar nog niet zo nederig als hun hit ‘Sorry I’m a Lady'). Er is wellicht sprake van een machtsonevenwicht. Het zou dus ook zoiets kunnen zijn:

‘Zozo, een studie econometrie cum laude afgerond. Alle benodigde ervaring. Leidinggevende capaciteiten. U lijkt me zeer geschikt om directeur van ons economisch planbureau te worden. Ik heb echter nog één vraag: kunt u eigenlijk dansen op de muziekstijl die uit de Rockabilly en de Rock-n-Roll is ontstaan? En zo ja, hoe lang?’

Yes Sir,
I can boogie

But I need a certain song.

I can boogie,

Boogie woogie

All night long.

Of nog erger:

‘Aha. Dus u wilde onze militaire junta omver werpen. Daar staat in onze dictatuur een zware straf op: De Vergeetput. Er is echter nog een manier waarop u deze straf kunt ontlopen: Kunt u dansen op de muziekstijl die uit de Rockabilly en de Rock-n-Roll is ontstaan? En zo ja, hoe lang?’

Yes Sir,
I can boogie

But I need a certain song.

I can boogie,

Boogie woogie

All night long.

Ik denk dat ik er niet uit kom. Iemand anders misschien?

Voor de liefhebbers hier het hele nummer:

zaterdag, november 07, 2009

Damien Hirst 1965-2009?


Freek de Jonge grapte eens dat hij een voorstelling van Het dagboek van Anne Frank had bezocht die zo slecht was dat het publiek halverwege tegen de Duitsers schreeuwde: 'Ze zit in het achterhuis! Ze zit in het achterhuis!'

Het kan nog dramatischer. Critici vinden de nieuwe schilderijen van Damien Hirst zo slecht dat ze zijn vorige werk met terugwerkende kracht ook belabberd vinden. Alsof Herman Koch zo'n onvoorstelbaar beroerd nieuw boek schrijft dat Het diner en Red ons Maria Montanelli ineens ook niet meer goed zijn. Het overkwam Damien Hirst. En hij is niet door de minsten afgemaakt. De recensent van The Guardian schreef: 'Dit is een memento mori voor een reputatie.' The Daily Telegraph: 'Onze visie op wat kunst is, of zou moeten zijn, is hierdoor verschoven.' Hirst, die steevast in de top drie van meest invloedrijke kunstenaars ter wereld stond is direct naar de 48e plaats gekukeld in de lijst van ArtReview.

Is er dan niemand positief over het werk van Hirst? Nee. Zijn nieuwe werk hangt in The Wallace Collection. En als je op de link 'Press & Reviews' klikt, dan blijft het vakje helemaal leeg. Maar reken maar dat er voldoende Press en Reviews zijn geweest. Alleen was het ene stuk nog vernietigender dan het andere. En dat heeft niet te maken met het feit dat hij niet kan schilderen, want dat was al algemeen bekend.

Wat mij vooral opvalt zijn de saaie titels. Het schilderij hierboven heet 'Schedel met citroen.' Van Hirst mag je meer verwachten. En de schilderijen? Oordeel zelf: dit zijn de gewraakte schilderijen.

vrijdag, november 06, 2009

Originele vragen...

Hoeveel interviews ik voor de Kinderboekenweek heb gedaan weet ik niet meer. Iets meer dan dertig, schat ik zo. Uiteraard kreeg ik nog wel eens dezelfde vragen. Heel logisch. Als journalist had ik de vraag 'Hou je zelf van spruitjes?' waarschijnlijk ook gesteld. Maar hoe zit dat als je écht bekend bent? Kijk en huiver:

donderdag, november 05, 2009

Waarom de verhoging van de AOW-leeftijd levens redt


Een paar uur na mijn laatste lezing voor de Kinderboekenweek kreeg ik de Mexicaanse griep. Is dat toeval? Nee, dat denk ik niet. Als ik de volgende dag een lezing gehad zou hebben dan zou ik die avond ziek zijn geworden. Hetzelfde geldt voor als ik een dag eerder gestopt zou zijn. De adrenaline in mijn lijf zorgde ervoor dat ik door kon gaan. Pas toen ik volledig tot rust kwam werd ik ziek. Mijn lichaam kwam tot rust en het virus greep zijn kans. Dat gebeurt heel vaak. Ik ken veel mensen (die allemaal hard werken) die steevast in hun vakantie ziek worden. Het kan nog erger. Veel mensen sterven vlak nadat ze met pensioen zijn gegaan. Vaak gaat het om een hartaanval. De reden is eenvoudig te verklaren: het stressvolle werk zorgt ervoor dat het bloed sneller stroomt. Is de stress weg, dan stroomt het bloed minder snel en slibben de aderen dicht. Kortom: de verhoging van de pensioenleeftijd redt levens. Of liever gezegd, rékt levens. Want dood gaan we natuurlijk allemaal.

woensdag, november 04, 2009

Baron von Munchhausen en de Britse keuken

Een buitengewoon interessante PR-casus. Over hoe een branche die compleet ter ziele was zichzelf als een Baron von Munchhausen uit het moeras trok en de wereld veroverde. Welke branche? De Britse keuken. In de jaren zeventig had die het slechtste imago dat er maar bestond. Zelfs in Asterix stond een grapje over Obelix die tegen zijn zin een everzwijn in muntsaus moest eten in restaurant 'Het lachende everzwijn'.

De koks waren het eens met dat imago. Het eten wás belabberd. En het werd tijd dat dit veranderde. Ze stelden een denktank samen, schakelden een PR-bureau in en bedachten samen een oplossing. Die oplossing was: het land culinair opvoeden. Het héle land. Niet alleen het volk, ook de koks. Hoe? Met kookprogramma's op televisie. De BBC was er ook wel voor in. Op zaterdagochtend werden de zenders slecht bekeken en misschien konden deze programma's de kijkcijfers opschroeven.

Het plan werd een succes op alle fronten. Persoonlijkheden als Keith Floyd, Delia Smith en Rick Stein wisten miljoenen mensen te boeien en baanden de paden voor Jamie Oliver, Gordon Ramsay en Nigella Lawson. De televisiekoks lieten zien hoe het hoorde. Ze gaven de Britten smaak. En ze inspireerden collega's.

Inmiddels staat een van de twee beste restaurants ter wereld in Engeland – The Fat Duck, van Heston Blumenthal, óók een televisiepersoonlijkheid. De Britten domineren de kookboekenmarkt. En je kunt met een gerust hart dineren in een Engels restaurant zonder bang te hoeven zijn voor everzwijn in muntsaus.

dinsdag, november 03, 2009

De ster uit het verleden: Berry Sandeman met zijn geheim

De Sandeman zoals we hem allemaal kenden.


Tja, wie de jaren zeventig en tachtig niet bewust heeft meegemaakt zal muf en ongeïnteresseerd wegklikken tijdens het lezen van dit stukje. Maar wie deze decennia nog wel op zijn netvlies heeft staan wordt getrakteerd op iets bijzonders: een interview met de heer Sandeman. Wie herinnert zich niet de commercials met de geheimzinnige man in de cape die even plotseling verdween als hij verscheen? Het mysterie van Sandeman werd nooit ontrafeld, omdat de commercials net zo plotseling van de buis verdwenen als Sandeman zelf. Ik ging daarom op zoek naar het geheim. Het geheim van Sandeman.

Makkelijk te vinden was hij niet, maar met een beetje speurwerk wist ik zijn adres te achterhalen: een keurig huis in de Dopheidelaan in Heelsum. 'Lekker dicht bij de C1000 en maar vijf minuten fietsen naar het centrum van Renkum,' aldus Sandeman.
Maar zo vriendelijk als hij in de loop van het gesprek werd, zo vijandig werd ik bejegend toen ik zijn erf naderde. Nog voor ik kon aanbellen loste hij al enkele waarschuwingsschoten die een duif met zijn leven moest bekopen. Ik had geen afspraak kunnen maken omdat Sandeman een geheim nummer heeft. 'Dat moest ook wel,' verklaarde hij later. 'Toen ik nog in het telefoonboek stond werd ik soms nog midden in de nacht gebeld door mensen die het geheim wilden weten.' Maar het had een haar gescheeld of het interview was niet door gegaan. Zo begon het:

Berry Sandeman nu, voor zijn huis in de Dopheidelaan te Heelsum.


'Wat moet dat? Scheer je weg!'
'Ja maar meneer Sandeman, ik wil u graag even interviewen voor de rubriek "de ster uit het verleden" op mijn weblog.'
'Wie ben je dan?'
'Jan Paul Schutten.'
'Nooit van gehoord. Wegwezen.'
'Ik ben de auteur van "De wraak van het spruitje."'
'Echt waar? Nou vooruit even dan.'
'Weet je wat mijn geheim is? Eerst moet de vorst erover. Dan pas mag je ze kopen. Bij het schoonmaken zet je een kruisje in de stronk. En vervolgens blancheer je ze even en daarna bak je ze met wat spek in de pan. Serveren met mosterd en picalilly.'
'Is dat het geheim?'
'Welk geheim?'
'Het geheim van Sandeman.'
'Ja.'
'Dus u sloop huizen in, schonk daar vervolgens een glaasje sherry in, fluisterde ze een manier om spruitjes te koken in hun oren en verdween weer.'
'Ja.'
'Maar vindt u dat..'
'Zeg maar Berry hoor.'
'Berry Sandeman?'
'Ja.'
'Vind je dat niet heel gek, Berry.'
'Iemand moest het doen.'
'Waarom?'
'Al die spruitjes werden veel te lang gekookt. Dat was een schande.'
'Waarom verdween je uiteindelijk van de buis?'
'Omdat niemand meer sherry dronk.'
'En wat doe je dan nu?'
'Ik verkoop nu zelf sherry. Sherry van Berry. Dat gaat goed. Bejaarden zat hier in de buurt. En die drinken nog wel sherry.'

Het gesprek gaat verder alle kanten op. Over dat hij trots is dat hij op Geert Wilders stemt: 'Die zegt tenminste waar het op staat. Want zo is het wel.' Over zijn voorliefde voor Volendamse muziek: 'Maar niemand haald het niveau van de oude BZN, ook Nick en Simon niet.' En over de Tros: 'Het is een schande dat ze "Ter land, ter zee en in de lucht" van het scherm hebben gehaald.'

Nee, voor mij heeft Sandeman geen geheimen meer.

zondag, november 01, 2009

Heilige grond

Gisteren had ik een bijzonder aangenaam dagje Zwolle. Het begon in de bibliotheek, waar we de grootste pompoentaart van Nederland maakten. Het recept was van basisschool De Sluis, maar het was ook een beetje gepimpt door de patissier van De Librije. Ja de Librije! Daarna vertelde ik mijn verhaal van de beste kok ter wereld (dat staat in de bundel Vakantie op Wadsoog). Meer over dat festijn plus foto's hier.

En daarna, daarna, daarna kregen we een korte tour door De Librije. Het was kort maar krachtig en ik heb maar één gerecht gezien, niet eens geproefd, en dat zag er al zo spectaculair uit dat ik er absoluut een keer móét eten.