woensdag, oktober 14, 2009

Spruitjescake


En wie nog twijfelde aan het succes van de Kinderboekenweek: hier Fiek Römer en Annemijn Pulles met hun zelfgebakken cake, versierd met...? Jawel: spruitjes.

3 opmerkingen:

Roeland Jan Umans zei

JP, wat een doorslaand succes, die spruitjes! Maar wie had ook anders verwacht? Eén minpuntje echter, en dat lag natuurlijk ook in de lijn der verwachting. We zijn hier in Holland, per slot van rekening. Heel lang geleden, toen het leven nog lief en luchtig was (je weet wel, Koude Oorlog, atoomdreiging, Alle Kernwapens de Wereld uit, dooie vissen in de Rijn, enfin, toen dus) placht een creatieve oom van ons bloemstukken te maken. En met Kerstmis kerststukken - dat zal je niet verbazen. Op een kwade dag ontdekte hij de decoratieve kwaliteiten van broccoli. In die tijd aten we nog gewoon bloemkool, dus broccoli kon je ongeremd aanwenden voor andere doeleinden. Voor kerststukken in dit geval. Zodoende stond er eind jaren zeventig ineens een megalomaan bouwwerk met rode kaarsen, kerstrozen, plastic paddestoelen (echte mocht je toen niet plukken) en broccoli op onze salontafel. Leuk! Tot de kersttijd zijn hoogtepunt bereikte. Langzaam maar zeker werd de atmosfeer van onze goed doorverwarmde woonkamer (van CO2 had nog nooit iemand gehoord) vervuld met een allesverziekende, vuige, zure lucht. Zo'n lucht die zomers uit de kliko komt. Die je in achterafstraatjes van zuidelijk gelegen toeristenstadjes met veel loslopende, valse honden en jammerende katten nogal eens tegemoet walmt. Die lucht dus. Met zekere walging zochten we naar de oorzaak. We keken in de vuilnisbak, we keken naar elkaar. We ademden in onze handen en roken dan snel - ben ik het zelf? Maar nee, het was ons kerststuk. De broccoli bleek niet bestand tegen een bestaan buiten de ijskast. De stronk vertoonde bruinige uitslag, het groen werd nog veel groener, op de piepkleine bloemknopjes wolkte een fragiel laagje veelkeurig dons. En de geur, enfin, die werd ondraaglijk. Eerste kerstdag heeft het stuk nog gehaald; de lucht van veel te lang gebakken haas overstemde die van de ontbindende broccoli, zij het met moeite. Maar toen was het pleit beslecht. Weg stuk, diep onder in de vuilniszak. Oom bestraffend toegesproken. Nooit meer doen! Waarom nu dit verhaal? Welnu, ik had zojuist een aha-erlebnis, werd teruggeworpen in de tijd. Want die spuitjes-gekte van je heeft alle Leidse boekverkopers op het idee gebracht massaal spruitjes in hun winkels te verspreiden. In de etalage, op toonbanken en displays, tussen de boeken: spruitjes. En JP, jij als ervaren signateur weet hoe warm het in boekwinkels kan zijn. Het doorsnee woon-zorgcentrum (vroeger zeiden we: bejaardenhuis) is er een fris onderkomen bij. Al die spruitjes van jou beginnen dus een niet te vermijden geur van rotting af te geven. Zeg maar gerust: een onstuitbare meur. En dat terwijl Leiden nog maar een dikke week verlost is van de stank van penen-en-uien. Zoals we onze oom toegeroepen hebben: nooit meer doen. Volgende keer schrijven over versgebakken appeltaart. Over sinaasappelsap, zo uit de pers. Over ouderwets opgeschonken koffie. Desnoods over in het vet spetterende oliebollen op een koude oudjaarsdag. Maar asjeblieft, JP, niet meer over spruitjes.

Dat moest ik even kwijt.

annelies zei

Wat een heerlijke manier heeft bovenstaande schrijver om (zijn hart) te luchten :-))

Jan Paul zei

Jahaa. En dan te bedenken dat die meneer die hier bovenaan staat mij (commercieel) heeft leren schrijven.

Die spruitjes in de etalage zijn trouwens een enorm succes. Veel mensen komen namelijk de boekwinkel in om te vragen wat die spruitjes daar doen. Vervolgens wisselen ze spruitjesrecepten uit en gaan ze met een boek voor kind of kleinkind én Geschenk de winkel uit. Dat werkt zo goed dat de winkels die de spruitjes in de etalage hebben liggen met gemak een verse lading tot en met het weekend kunnen betalen...