donderdag, oktober 08, 2009

Het mysterie van het verdwenen spruitje

Inmiddels is er een kleine discussie op gang gekomen naar aanleiding van mijn stuk in de NRC. Als je zelf schrijft, dan kunnen je woorden niet verdraaid worden. Het enige is dat de redactie van de krant wel zelf de kop en inleidende tekst erbij bedenkt. Als je die leest zou je bijna denken dat ik tegen geschiedenisonderwijs ben. De eerste reacties op het stuk waren positief, maar dat kan ik inmiddels niet meer zeggen. De argumenten van mijn tegenstanders zijn vaak hilarisch. Een persoon schrijft: ‘Wat weet die Schutten nou van geschiedenis?’ Verder word ik om de oren geslagen met een enorme reeks mythen en fabels over eten. Mijn betoog ‘wij weten bijna niets van wat we eten’ kan niet beter bewezen worden. Met zulke opponenten heb je geen voorstanders meer nodig. Ik reageer er dan ook maar niet op.

Ook hilarisch was een anekdote die ik van een journaliste van Tubantia kreeg. Zij had mij geïnterviewd en was daarna benieuwd geworden naar de spruitjesburger. De verjaardag van haar man en jongste zoon was een mooie gelegenheid om het feestbezoek op een flinke stapel Big Smiles te trakteren. Alle ingrediënten waren al in huis en ze stond klaar om te beginnen met de voorbereiding. Alleen… de spruitjes waren nergens te bekennen. Ze wist zeker dat ze die had meegenomen en opgeborgen, maar ze lagen niet waar ze moesten liggen. Uiteindelijk besloot ze haar negenjarige zoon maar eens even flink aan de tand te voelen. Aanvankelijk ontkende hij nog, maar na enige pressie moest hij toch bekennen dat hij alle spruitjes in een grote vaas had verstopt. Die spruitjesburgers leken hem maar niks. Uiteindelijk kon zijn moeder de spruitjesburgers toch klaarmaken én… ze waren een enorm succes.

4 opmerkingen:

Lucienne zei

Ach, maak je niet DIK! (Grapje, ik begrijp dat het helemaal niet leuk is als je woorden zo verdraaid worden!).
Als tegenwicht nog de volgende anekdote, eerder op mijn blog Dierendag (1) verschenen:
'Een collega van mij runt ook een ambachtelijke bakkerij én geeft nog workshops 'Verstandig snoepen'. Onlangs was ze in dit kader op bezoek bij een naschoolse opvang. De naam van de groep was De Haaien, en aan het verhaal van mijn collega te horen deden de kinderen (vijf tot zeven jaar oud) hun naam eer aan. Ze hadden totaal geen zin in een workshop. Laat staan in het eten van gezonde dingen. Komkommer? Jakkes! Paprika? Bah! Tomaat? Bweeerk! Zelfs het áánraken van een stukje tomaat was al te veel. Echter, onder de bezielende leiding van mijn collega ontpopten De Haaien zich alsnog als lieve, creatieve en grappige kinderen die er lol in kregen om poppetjes en andere figuurtjes uit de groenten te maken. En wat nog mooier is: op een gegeven moment konden ze niet meer ophouden met ervan te snoepen! Daarom heeft mijn collega besloten om de groepsnaam te wijzigen in: De Lekkerbekken. Wat ik, gezien de oorspronkelijke groepsnaam, een ontzettend leuke vondst vind.'

ted zei

Ik stond afgelopen zaterdag in een stuk in NRC met een kop erboven die ná controle was toegevoegd. Ik heb er behoorlijk last van, niet van het stuk, maar van de kop en de suggestie die eruit spreekt. Door die suggestie kregen ook de foto's een raar bijsmaakje.

XM zei

De wraak van het spruitje, heeft zelfs een leerling met zware dyslexie geinspireerd tot het schrijven van een 'elfje'.
Die wilde ik met je delen:

groen
een spruitje
het is ovaal
en het is lekker
eten

Ik bedoel maar ;)!

Gina zei

ai ai ai :-)
moest me inhouden om niet ook een reactie te plaatsen bij dat NRC. zucht.

telkens als ik dergelijke mensen 'zie', ben ik blij dat ik een schoolverlater ben en het geluk heb te beseffen dat gewoon gezond boerenverstand (van de buren hier in het dorp, bijvoorbeeld) zoveel meer waarde heeft dan het bestand van academisch en anderszins geschoolde types die zich duidelijk een beter mens voelen dan de doorsnee Jan Doedel. Hilarisch zeker, ja.
Vooral die persoon die 'niet tot het lezerspubliek van Jan Paul Schutten' behoort hahaha.

En gevoel voor humor, dat hebben ze blijkbaar ook niet, de mensen die het NRC lezen :-)