vrijdag, oktober 30, 2009

Mylène Farmer door Cparsifal en Nico XXX


Ik zou door alle commotie bijna vergeten dat ik enkele weken geleden mijn grote heldin Mylène Farmer heb gezien. Om weer in de stemming te komen bekeek ik vanavond wat filmpjes van het concert. Meestal vallen die qua beeld en geluid zwaar tegen, maar Nico XXX en Cparsifal hebben het heel goed aangepakt. Ze hebben hun beste beelden en geluidsfragmenten bij elkaar geplakt en tot één geheel gesmeed. Het is helaas nog niet perfect, maar wel verreweg het beste wat er van Mylène te zien en te horen was. Let niet alleen op Mylène, maar ook op de danser vlakbij haar.

Hieronder Désenchantée, haar grootste hit. In het begin neuriet Cparsifal of Nico XXX even mee, dat had-ie niet moeten doen, maar daarna komt het goed.

woensdag, oktober 28, 2009

Vleeswijzer


Gisteren kreeg ik de vleeswijzer opgestuurd door de Stichting Varkens in Nood. Die vleeswijzer geeft aan hoe bepaalde soorten vlees (of vleesvervanger) scoren op het gebied van dierenwelzijn en milieu. Een waanzinnig goed initiatief. En ook wel een eye-opener. Kijk maar eens op het plaatje hierboven. Hoe meer stipjes, hoe beter.

Wat me als eerste opviel was dat zelfs vegetarische producten nog niet per se honderd procent milieu- of diervriendelijk hoeven te zijn. Dat laatste geldt voor Valess (dat qua dierenwelzijn net zo goed scoort als niet-biologisch rundergehakt). Bij nader inzien is dat niet zo gek, want Valess wordt van zuivel gemaakt. En kennelijk geen biologische zuivel. De grotere grazers zijn per definitie minder goed voor het mileu. Kip is op dat gebied relatief weer beter, maar scoort desastreus op het gebied van dierenwelzijn. Dat is niets nieuws, maar ook biologische kip doet het niet heel goed.

Het vreemdst is dat biologisch rundergehakt bijna bovenaan staat (lichtgroen), maar rundvlees staat in dieprood onderaan. Hoe zit dat nou? Rundergehakt wordt gemaakt van melkvee. Die mogen lekker oud worden en hebben een beter leven dan vleeskoeien. Zeker als het om biologische koeien gaat.

dinsdag, oktober 27, 2009

Handtekening


Hoeveel handtekeningen zou ik de afgelopen weken gezet hebben? In elk geval duizenden. Tussen de tweehonderd en vierhonderd per dag gedurende veertien dagen. Dat heeft in elk geval voor één positief resultaat gezorgd. Mijn handtekening is drastisch veranderd. Van een lelijke doodgeslagen bibberige langpootmug is het een signatuur met uitstraling geworden. Een paraaf met een visie. Zelfverzekerd, kordaat en vastberaden. Nu ikzelf nog.

maandag, oktober 26, 2009

Kopregelverzinwedstrijd!


Tja, wat gaan we hier van zeggen?

  • Maxime Verhagen verliest weddenschap met Balkenende.
  • Victor en Rolf zelf wél tevreden over nieuwe pret-à-porter collectie.
  • Tijs van den Brink 127e bij WK tandenborstelkruipen in categorie XL-drag.
  • Mat Herben traint voor terugkeer in de politiek.
  • Jan Paul Schutten moet nieuwe list verzinnen om weer in de publiciteit te komen na Kinderboekenweek.

vrijdag, oktober 23, 2009

Mexicaanse griep voor beginners

Ja! Het RIVM spreekt nu van een officiële (lichte) epidemie, dus...

Veel handen wassen, dat schijnt het best te zijn. En nog even uit mijn buurt blijven. Maar dit is wat mij overkwam toen ik ziek werd. Mocht je dezelfde symptomen krijgen, dan weet je wat je hebt.

Het begint met hevig rillen. Ik werd 's nachts met geen mogelijkheid meer warm. Normaal gesproken kun je douchen om weer warm te worden, maar du moment dat de kraan weer uit is krijg je het verschrikkelijk koud, zodat je weer terug bij af bent. Daarna kreeg ik het afwisselend verschrikkelijk warm of koud. Dat kon een paar keer per minuut zijn(!) en het hield uren aan. De eerste drie nachten had ik hevige koortsdromen. Het begon met dromen over, jawel, spruitjes. De tweede nacht droomde ik over 'gastvoorzitterschap.' De derde over Filip de Winter en Belgische verkiezingen.

De eerste dag voelde ik me nog wel redelijk, maar dat ging snel bergafwaarts. Ik kreeg vooral last van hoofdpijn en was heel erg moe. De volgende dag had kreeg ik hoge koorts. Ook opvallend was een droge hoest die ik nog nooit gehad heb. Ik moest niet extreem vaak hoesten, maar als het gebeurde was het wel heftig. Een antihoestmiddel hielp overigens meteen. Dus dat was fijn. Vanaf dag drie kreeg ik spierpijn in mijn rug. De laatste dagen snotter ik. Vandaag ben ik nog een beetje wiebel, maar het is mijn eerste dag zonder paracetamol.

Conclusie:
Spookverhalen zijn nergens voor nodig. Het is heel vervelend, maar het is niet eens nodig om een arts te bellen. Toch is het ook weer geen gewone griep. Ik ben in geen twintig jaar zolang ziek geweest. Normaal duurt griep bij mij maximaal twee dagen. En ook als je weer beter bent moet je nog even uitkijken. Zowel voor jezelf als risicogroepen in de buurt.

Kortom? Droom je over gastvoorzitterschap? Meteen een aspirine en veel fruit nemen!

Update
Ik word direct terechtgewezen via een akelig bericht: er is een meisje overleden aan de griep. Zij behoorde niet tot een risicogroep en was vooraf gezond.

donderdag, oktober 22, 2009

Nog niet echt lekker

Ik wil wel een stukje schrijven, maar ik heb momenteel nog de 'attention span' van een eendagsvlieg. Dus concentreren is wat lastig. Bovendien transpireer ik zo nu en dan zo hevig dat de kelders in de straat allemaal al ondergelopen zijn. Maar het gaat al een stuk beter. En ik zit zo vol met vitamines dat de firma Davitamon me van de muren gaat schrapen als ik vandaag ontplof - die kans is gelukkig relatief klein.

Maar morgen ben ik vast fit genoeg om een echt stukje te schrijven over Mexicaanse griep en om daar een foto bij te zoeken. En om mailtjes te beantwoorden.

maandag, oktober 19, 2009

The day after

Een betere timing om ziek te worden lijkt me niet mogelijk. Gisteren kwam ik met koude rillingen thuis. Na twee uur gebibber in bed ben ik maar met een trui en sokken aan onder de dekens gaan liggen. Halverwege de nacht kreeg ik het juist heel warm en daarna juist weer steenkoud en zo gaat dat nu al een paar uur. Momenteel heb ik het ijskoud en bloedheet tegelijk. Dat vind ik best knap van mezelf.

Maar wát een leuke dagen waren het! Bij boekhandel Los in Bussum was er een jongen die álles van Graaf Sandwich en De wraak van het spruitje wist. Alles! Alsof hij de boeken uit zijn hoofd had geleerd. In de Utrechtse Kinderboekwinkel vertelde een jongen dat zijn grootvader zaadveredelaar was. In de oorlog kweekte die oranje spruitjes om de Duitsers te pesten. En sommige kinderen bezochten mij meerdere keren omdat ze de voorstelling zo leuk vonden. Zo gebeurde er elke dag wel iets memorabels. Gelukkig hoef ik niet cold turkey af te kicken. Er zijn nog flink wat lezingen de komende tijd.

Zaterdagavond liep ik na de Kindermuseumnacht in Utrecht door de straten. Veel boekwinkels hadden de spruitjes en het boerenbonte point-of-sale materiaal alweer de deur uit gedaan. Dat zag er wel heel saai en kil uit. Wat mij betreft had de kinderboekenweek nog wel een paar maanden mogen duren.

vrijdag, oktober 16, 2009

woensdag, oktober 14, 2009

Boekenweekbingo


Vroeger, en misschien nu ook nog, had je ‘businessbingo.’ Je moest daarvoor een bingokaart maken met negen voorspelbare grappen van een collega of de grootste clichéwoorden (targets halen, synergie, problemen tackelen, etc…). Als al die woorden tijdens de vergadering werden gezegd, dan mocht je hard ‘bingo!’ roepen en had je gewonnen - ik ben trouwens benieuwd hoeveel winnaars dat durfden te roepen als de baas mee vergaderde.

Stel dat de ‘Boekenweekbingo’ zou bestaan, dan zou ik deze week dit formulier invullen:

Ik hou wél van spruitjes.
Kijk, hij schrijft met links!
‘Ieuw!’ (Hoor ik elke keer als ik bladzijde 95 en 96 uit Graaf Sandwich voorlees)
Waar haalt u uw inspiratie vandaan?
Dit boek is voor mijn kleinkind.
Mag ik uw handtekening?
Mijn zoon/dochter schrijft ook.
Vooral Geronimo Stilton doet het nu erg goed.
Hield u vroeger zelf van spruitjes?
Je hebt het zeker erg druk deze week?


Ben ik die zinnetjes al zat? Nog lang niet!

Spruitjescake


En wie nog twijfelde aan het succes van de Kinderboekenweek: hier Fiek Römer en Annemijn Pulles met hun zelfgebakken cake, versierd met...? Jawel: spruitjes.

Internationale ambitie

De Faeröer Eilanden. Met hun 49.000 leesgrage inwoners een waar paradijs
voor de ambitieuze internationale schrijver.

‘Kinderboekenweek kan eigenlijk niet meer stuk’ stond er eergisteren in Boekblad. Daar sluit ik me helemaal bij aan. Vandaag in Loosduinen scandeerde een groep zes heel hard ‘De wraak van het spruitje! De wraak van het spruitje!’ toen ik de zaal binnenkwam. En van diverse boekwinkels hoor ik dat mensen speciaal voor het ‘spruitjesboek’ naar hun zaak komen. In sommige winkels is het boek zelfs al uitverkocht, en als de boekhandelaren dan een voorraad van een collega willen overnemen horen ze daar hetzelfde verhaal. ‘Geef ze maar ‘Graaf Sandwich en andere etenswaardigheden’ cadeau, adviseer ik ze dan. Maar daar denken de desbetreffende boekhandelaren in kwestie net iets minder genuanceerd over.

Intussen is Bibi namelijk furore aan het maken in Duitsland. Die Zeit heeft een enorme (en enorm positieve) recensie van Kuckuck, Krake, Kakerlake - Das etwas andere Tierbuch gepubliceerd. Oftewel Bibi’s bijzondere beestenboek in het Duits. Ervaringsdeskundige Marjolijn Hof voorspelde een paar maanden geleden al dat Bibi een succes in Duitsland zou worden en ze lijkt in alle opzichten gelijk te krijgen. Dat belooft wat voor de Buchmesse in Frankfurt, want succes bij onze oosterburen opent vaak de poorten naar andere landen.

Mijn persoonlijke internationale ambities zijn voorlopig wat minder hoog gegrepen. Ik heb Annelies Fontijne en Maria Holtrop van Nieuw Amsterdam opdracht gegeven om Kinderen van Amsterdam te verkopen aan Peru, Trinidad en Tobago en Noord Korea. Dat lijkt me niet zo moeilijk. En als Robbert Hak en Almar Berends van Kluitman er dan in slagen om Speuren naar sporen te verkopen aan de Faeröer Eilanden en Kazachstan hoort niemand mij klagen.

maandag, oktober 12, 2009

Alexander met een foutje

Met dank aan Ingrid: een foto van een avondsessie in Donner. De schrijver dezes bevindt zich helemaal links naast een meisje dat liever een boek over spruitjes leest dan dat ze pannenkoeken eet. Op deze foto nog veel meer andere beroemde schrijvers m/v, een tekenaar en de beste koeienschilder m/v van Nederland. Wie ze allemaal raadt krijgt bij aankoop van meer dan tien euro aan kinderboeken het boek De wraak van het spruitje cadeau.

Op de helft alweer. Het ritme zit er momenteel goed in. Joop Zoetemelk zei dat goed slapen het geheim van zijn overwinning in de Tour de France was. Dat denk ik ook. De eerste dagen kwam dat er nauwelijks van, maar nu lukt het.

Gisteren kreeg ik een leuke vraag van een meisje: ‘Hoe beroemd ben jij nou?’ Tja. Als je het woord ‘spruitje’ op Twitter intoetst zie je een enorme lijst mensen die het Geschenk aan het lezen zijn. Dat is nog niets vergeleken bij de 600.000 hits met “jan paul schutten” op Google. Maar intussen kan ik gewoon over straat lopen zonder herkend te worden. Bovendien is ook niet elk optreden van mij enorm druk bezocht. Bij Selexyz in Groningen was het bijvoorbeeld wat minder. Ze hadden het perfect verzorgd met veel publiciteit. Maar soms valt de opkomst gewoon tegen. Geen idee waarom. Zij vinden het dan jammer voor mij, maar ik vind het jammer voor hen. De kinderen die er waren kregen een privévoorstelling en hebben zich prima vermaakt. En voor mij is dat minstens zo leuk om te doen. Daarnaast heb ik genoten van de treinreis en een avondje Groningen met aangenaam gezelschap en de hogere kookkunst van Antonio (Lo Stivale, Nieuwe Ebbingestraat 79).

Hoe beroemd ben je nou? Soms loop ik langs een boekwinkel waar ze mijn naam verkeerd gespeld hebben. Zo beroemd dus. Toch zijn er ook kinderen die me meteen herkennen van het Klokhuis of het Jeugdjournaal. En hier en daar is er zelfs een fan die al een kwartier voor een optreden klaar staat. Dat zijn bijzondere momenten. Zo'n fan krijgt alles wat ik maar aan ‘goodies’ op zak heb gesigneerd mee naar huis.

Signeren wordt trouwens elk jaar lastiger. Jan kan heel goed met een y geschreven worden, Piet kan ook Pete zijn en het verschil tussen Janne, Jonna en Jonne is nauwelijks te horen uit de mond van een mompelend meisje. Ik vraag dan ook altijd of kinderen hun naam willen spellen. Sommige kinderen zijn nog iets te jong om te kunnen schrijven, maar die weten zich ook nog wel te redden. Zo noemde een jongetje van vijf zichzelf ‘Alexander, met een foutje.’ Met een foutje? Denk. Denk. Denk. Oh, met een X! Precies. Met een foutje.

Verder deed ik gisteren een vreselijke ontdekking. Mijn plan om het spruitje populair te maken lijkt te mislukken. Op het station van Leiden had een schoolklas spruitjesburgers gebakken. Met succes, want ze waren erg lekker. Dat vond ik en dat vonden zij zelf ook. ‘Dus,’ zei ik na afloop,’ ‘nu houden jullie van spruitjes!’ Maar de hele klas riep in koor: ‘Nee!!! Alleen de spruitjesburger! Geen gewone spruitjes!’ Lekker is dat. Nu moet er dus een vervolg komen. Kinderboekenweekgeschenk 2010: The Return of The Revenge of The Little Sprout.

donderdag, oktober 08, 2009

Het mysterie van het verdwenen spruitje

Inmiddels is er een kleine discussie op gang gekomen naar aanleiding van mijn stuk in de NRC. Als je zelf schrijft, dan kunnen je woorden niet verdraaid worden. Het enige is dat de redactie van de krant wel zelf de kop en inleidende tekst erbij bedenkt. Als je die leest zou je bijna denken dat ik tegen geschiedenisonderwijs ben. De eerste reacties op het stuk waren positief, maar dat kan ik inmiddels niet meer zeggen. De argumenten van mijn tegenstanders zijn vaak hilarisch. Een persoon schrijft: ‘Wat weet die Schutten nou van geschiedenis?’ Verder word ik om de oren geslagen met een enorme reeks mythen en fabels over eten. Mijn betoog ‘wij weten bijna niets van wat we eten’ kan niet beter bewezen worden. Met zulke opponenten heb je geen voorstanders meer nodig. Ik reageer er dan ook maar niet op.

Ook hilarisch was een anekdote die ik van een journaliste van Tubantia kreeg. Zij had mij geïnterviewd en was daarna benieuwd geworden naar de spruitjesburger. De verjaardag van haar man en jongste zoon was een mooie gelegenheid om het feestbezoek op een flinke stapel Big Smiles te trakteren. Alle ingrediënten waren al in huis en ze stond klaar om te beginnen met de voorbereiding. Alleen… de spruitjes waren nergens te bekennen. Ze wist zeker dat ze die had meegenomen en opgeborgen, maar ze lagen niet waar ze moesten liggen. Uiteindelijk besloot ze haar negenjarige zoon maar eens even flink aan de tand te voelen. Aanvankelijk ontkende hij nog, maar na enige pressie moest hij toch bekennen dat hij alle spruitjes in een grote vaas had verstopt. Die spruitjesburgers leken hem maar niks. Uiteindelijk kon zijn moeder de spruitjesburgers toch klaarmaken én… ze waren een enorm succes.

Zo maak je de Big Smile!



Nu wordt het leuk. In sommige recensies staat dat de spruitjesburger uit De wraak van het spruitje 'onmogelijk' te maken is. 'En al helemaal niet door kinderen.' Humbug! Lariekoek! Nonsens! Hier zie je hoe Eva en Keesje in een paar minuten tijd perfecte Big Smiles maken. Je kan trouwens merken dat ik er die dag al een paar optredens op heb zitten. Ik praat nogal sloom.

dinsdag, oktober 06, 2009

Goedemorgen!

Get Microsoft Silverlight

Mijn personal publiciteitsmanager Ingrid had al een linkje gemaakt in een comment, maar zo is-ie nog makkelijker: ik in Goedemorgen Nederland - vanaf ongeveer tien minuten. Vanavond in het Klokhuis. Morgen ook in het Jeugdjournaal (denk ik) en in het RTL4 avondjournaal. CNN belt maar niet, da's jammer.

Meningen

Er zijn al heel wat recensies verschenen van De wraak van het spruitje. Bijna allemaal positief, al hebben sommige recensenten wat meer of minder kanttekeningen. Grappig genoeg spreken ze elkaar zo nu en dan tegen. Volgens de een is Graaf Sandwich veel beter dan het Geschenk en volgens de ander juist niet. Zo zijn er nog meer voorbeelden. Het zijn uiteraard allemaal meningen, geen feiten. Maar ik ben er natuurlijk toch erg blij mee. Al telt één recensie driedubbel voor mij: die van Johannes van Dam. Dat is toch de absolute meester. Alsof je een balletje hooghoudt en Johan Cruijff komt langs die zegt: ‘Zoho, jij hebt een goede techniek…’ En Van Dam was heel positief, dus de komende tijd glim ik even extra van trots.

Een van de twistpunten is het omslag van het boek. Ik heb van verschillende kanten gehoord dat dat niet goed is. Welnu, iedereen die dat beweert vergist zich. Het voornaamste doel van dit omslag is dat het kinderen aanspoort om het boek op te pakken en te lezen. Het moet er dus enorm toegankelijk, uitnodigend en prikkelend uit zien voor kinderen. En dat is het geval. Om heel eerlijk te zijn: ik twijfelde zelf ook. Maar ik heb niet de smaak van een Wesley de Bruin uit groep zeven van basisschool Het Karrewiel. Mijn smaak is verwend door tientallen jaren kijken naar het werk van de beste kunstenaars en illustratoren. Die van u waarschijnlijk ook. Schoolkinderen missen die basis. Daarom heb ik naar de mening van ruim 120 ‘doelgroepertjes’ gevraagd. Niet alleen over het omslag, maar ook over andere dingen die met het boek te maken hadden, zoals verschillende titelvoorstellen. Ze waren kritisch. Zéér kritisch. Maar het omslag werd met luid gejubel ontvangen. Door alle kinderen. Echt álle? Ja álle. Taufiq de Water, de illustrator, raakt duidelijk een bepaalde snaar bij deze kinderen. En dat is buitengewoon knap.

Over smaak valt te twisten, maar in dit geval hebben de kinderen altijd gelijk.

maandag, oktober 05, 2009

Schijnwerpers

Dit survivalpakket kreeg ik zojuist van Nieuw Amsterdam. Leuk hè? Mocht je trouwens ineens denken: 'hé Jan Paul, je schrijft ineens iets anders?' Dat klopt. Dit stukje komt ook op Boekblad.nl te staan. Vandaar.

Voor de meeste mensen mag de Kinderboekenweek morgenavond beginnen, voor mij is hij al zo’n elf maanden aan de gang. En sinds vorige week maandag is het écht hectisch geworden. Nog meer interviews, lezingen, schrijfopdrachten, e-mails, telefoontjes, enzovoort. Peter Rosendaal, de publiciteitsman van de CPNB, verricht uitstekend werk. Ik zeg overigens bijna nergens ‘nee’ tegen. Je krijgt maar een keer de kans om zo in de schijnwerpers te staan, dan moet je stralen ook. Voor sommigen mag het op een ‘overkill’ aan aandacht lijken, maar dat valt reuze mee. Ten eerste krijg ik nog maar een fractie van alle publiciteit die mensen als Giel Beelen of Yolanthe Cabau van Kasbergen krijgen. Ten tweede is het maar voor een paar dagen. En over twee weken is iedereen weer helemaal van me af. Beloofd.

Het is bovendien meestal erg leuk om te doen, al vreet het energie. Wie af wil vallen hoeft zich niets van Sonja Bakker aan te trekken. Je kunt veel beter schrijver van het Kinderboekenweekgeschenk zijn, want de kilo’s verdwijnen waar je bij staat. Ik ben benieuwd hoeveel ik over twee weken weeg. Vanochtend was het 77,5 kilo. Al zo’n vijf kilo minder dan vorig jaar om deze tijd.

Door alle drukte kost het ‘s avonds nog wel eens wat moeite om tot rust te komen. Gelukkig mediteer ik en dat doet wonderen. Zelfs als ik midden in de nacht wakker word (minstens één keer per nacht zwetend: heb ik wel gedacht aan…?) kalmeert het me voldoende om even later weer verder te slapen. En intussen helpt het ook nog eens om een oplossing voor een probleem, een titel voor een artikel of een vergeten agendapuntje te revu te laten passeren. Opstaan is overigens geen enkel probleem, ik sta elke ochtend vrolijk op met dezelfde endorfinen waarmee ik in slaap ben gevallen. En dezelfde glimlach.

zondag, oktober 04, 2009

De wraak van het spruitje (slot)


Last week in 'De wraak van het spruitje...'

Na mijn zoektocht bij 'lekkerexperts' vroeg ik Pierre Wind om een gerecht te maken met spruitjes dat iedereen lekker zou vinden. Pierre bedacht iets dat we zelf heerlijk vonden, maar we moesten het ook nog testen bij kinderen. Hier het vervolg...

Wie wil weten hoe de test verliep en of kinderen het gerecht inderdaad lekker vonden moet vanaf woensdag het boek zelf lezen. Bovendien eindigt het boek daar niet. Want het doel van het boek is om het gerecht populair te maken bij kinderen. En dat doe je niet alleen door het gerecht te laten proeven. Er komt veel meer bij kijken.

Daarom ga ik in het laatste hoofdstuk op bezoek bij Coca-Cola. Waarom? Omdat daar de beste marketeers ter wereld zitten. Waarom? Doe maar eens een testje: zet kinderen goedkope cola voor, maar schenk het uit een Coca-Cola flesje. En doe vervolgens het omgekeerde. Wat blijkt? De smaak doet er helemaal niet toe. Zodra het uit een Coca-Colafles komt is het goed, of er nu wel of niet 'echte' cola in zit. Het logo en de naam zorgen ervoor dat je het lekkerder vindt. En dat is precies wat we met het spruitje willen bereiken; dat het spruitje synoniem wordt voor lekker eten. Bij Coca-Cola leggen ze uit wat hun geheim is en hoe ze te werk gaan. En helemaal op het eind ga ik bij een reclamebureau langs. Daar bedenken ze een campagne voor het gerecht. Én een naam. Want de naam is heel belangrijk. Let maar eens op. Wat lijkt je lekkerder?

Bruine bonen met rijst, of spicy cajun beans met wilde rijst?
Fabriekscake of ambachtelijk gebakken appelcake?
Visfilet of krokant gebakken dorade à la meunière?
Chocoladebiscuits of oma's zelfgebakken chocoladekoekjes?
Gegrilde kip of knapperige boerenkip uit de oven?

Het gaat natuurlijk om precies dezelfde gerechten. Maar de naam zorgt er niet alleen voor dat je het ene gerecht lekkerder vindt klinken, maar ook dat je het lekkerder víndt... Echt waar.

Dat en veel, veel meer in De wraak van het spruitje.

vrijdag, oktober 02, 2009

Petje af


Pfff. Hèhè. Daar zijn we weer. Sinds gisteren ben ik alleen maar op pad geweest voor interviews en om dingen voor de Kinderboekenweek te regelen. Én ik heb mijn eerste Kinderboekenweekoptreden voor kinderen gedaan. Op basisschool De Kameleon in 's Gravenzande. Dat was voor mij heel spannend, omdat ik nog helemaal niet wist hoe kinderen er op zouden reageren. Bovendien doe ik allerlei proefjes en ik was benieuwd of die wel goed zouden gaan. Dat was gelukkig het geval. De kinderen vielen niet in slaap, er zijn geen doden gevallen en iedereen reageerde heel enthousiast. Ik hoef geen nieuwe experimenten te verzinnen.

De lezing eindigt met een quiz waarbij een kind Graaf Sandwich kan winnen. Ik doe dan een soort petje-op-petje-af als in het programma Holland Sport. De kinderen spelen daarbij verschrikkelijk vals (als ze af zijn gaan ze gewoon opnieuw staan), maar één meisje uit een groep 4 maakte het wel heel bont. Ik had voor de eindronde een groepje met finalisten bij me staan en zij kwam daar gewoon naartoe gelopen. 'Wat kom jij hier doen?' vroeg ik. 'Nou,' zei het meisje, 'ik had net antwoord B, maar dat wilde ik nu toch liever veranderen in A.'