woensdag, september 30, 2009

Wat je allemaal niet moet doen voor een beetje roem

Gisteren had ik twee fotosessies voor één interview. Eerst met Annina Romita in De taart van mijn tante voor Tubantia en de GPD-bladen. Daarna met Jan van Breda voor hetzelfde stuk in het Parool. Dit is de foto van Jan geworden:



Mooi hè?

Wat?

Wát!?

Denk je dat-ie met Photoshop gemaakt is?

No way!

Kijk hier maar eens:



Nee, schrijver van het Kinderboekenweekgeschenk zijn betekent keihard werken. En eh... vanavond 19.00 Kunststof Radio. Ik overhoor jullie morgen en het cijfer telt mee voor het overgangsrapport.

dinsdag, september 29, 2009

Oba Live


Gisteren was ik op de radio in het programma Oba Live bij omroep Llink. Hier kun je het fragment bekijken. Bekijken? Ja bekijken.

O ja. En morgenavond (woensdag) ben ik vanaf 19.00 uur in Kunststof op radio 1.

maandag, september 28, 2009

De wraak van het spruitje (3)


Met alle kennis die ik bij de experts heb op gedaan kon ik uiteindelijk aan de slag. Nou ja, ik... een échte kok natuurlijk. Een kok die 'moleculair' kon koken, die alles wist van snoep en fastfood en die alle wetenschappelijke ins en outs kent. In Nederland is er volgens mij maar één zo'n kok: Pierre Wind. Pierre wilde gelukkig meteen meewerken. Hij vond het ook een interessant experiment. Bovendien is hij zelf een notoire spruitjeshater en had hij zelf al een paar keer tevergeefs geprobeerd om iets lekkers met spruitjes te maken. Daarom had hij wel even bedenktijd nodig. Maar na twee weken belde hij euforisch op: het was gelukt! Hij had een gerecht van spruitjes bedacht dat echt lekker was. Ik heb het geproefd en het was inderdaad waanzinnig lekker.

De vraag was alleen: wat vinden kinderen er van? En dat was nog lastig om te testen. Want als je ze iets geeft terwijl je zegt dat er spruitjes in zitten, dan vinden ze het bij voorbaat al niet lekker. Vertel je niet dat er spruitjes in zitten, dan vinden ze het ongetwijfeld wel lekker. Maar dat was het doel van mijn experiment niet. Dat was nou juist bedoeld om spruitjes populair te maken. Gelukkig bedachten we een experiment waarbij we eerlijk konden zeggen dat er spruitjes in zaten zonder dat kinderen het bij voorbaat af zouden keuren. Hoe die test ging? En of kinderen het gerecht écht lekker vonden...?

(wordt vervolgd)

zaterdag, september 26, 2009

De wraak van het spruitje (2)

De missie van het boek was dus: hoe maak je het spruitje populair bij kinderen? Het doel was om bij bedrijven als Mars, McDonald's en Coca-Cola langs te gaan, adviezen bij topkoks in te winnen en zelfs de wetenschap in te schakelen om te ontdekken of zoiets mogelijk was. Coca-Cola wilde meteen meewerken. Daar begrepen ze de opzet van het boek meteen en zagen ze het als een interessant PR-middel. Mars twijfelde nog en McDonald's wilde aanvankelijk niet. Daar dachten ze dat dit het zoveelste boek zou worden dat ging uitleggen wat er allemaal verkeerd was aan de Big Macs en Happy Meals.

Maar gelukkig kennen alle pr-managers in de snoep- en fastfoodwereld elkaar. Dus doordat ze bij Coca-Cola aan Mars vertelden dat ik geen 'anti-snoep en fastfoodboek' ging schrijven ging Mars overstag. En toen ze dat bij McDonald's hoorden wilden ze daar ook meewerken. Het leverde een schat aan informatie op en zonder deze bedrijven zou het boek stukken minder interessant zijn geworden. Ik had wel een lijstje met andere merken, maar zij waren mijn eerste keus.

Ook ging ik met twee jongens van elf - en spruitjeshaters - eten bij tweesterrenrestaurant Het Brouwerskolkje in Overveen. Het Brouwerskolkje koos ik omdat de kok, Moshik Roth, als een van de grootste culinaire genieën van Nederland geldt. Bovendien kookt Moshik moleculair, al noemt hij dat zelf gelukkig ook anders. Het leek me een spannende combinatie: twee slechte eters in een moleculaire keuken. En mijn voorgevoel klopte gelukkig. Bovendien kon Moshik me weer nuttige culinaire informatie geven over het bereiden van spruitjes.

Daarna schakelde ik de hulp in van de wetenschap. Waar? Bij het restaurant van de toekomst:



Het leuke is dat mijn filmpje voor het Klokhuis met dezelfde presentatrice, Dolores Leeuwin, is opgenomen. Maar dat filmpje is natuurlijk véél plezanter. Die aflevering wordt trouwens uitgezonden op 6 oktober. Maar ik waarschuw jullie nog wel als het zover is.

(wordt vervolgd)

donderdag, september 24, 2009

250.000!


Het is officieel! Dit blog mag zich met een gerust hart een massamedium noemen. Een bezoeker die volgens Statcounter uit Zwolle komt wilde weten wat saffraan kost. Hij of zij is officieel de 250.000e bezoeker. Namens alle medewerkers van Jan Paul's blog van harte gefeliciteerd!

Ook meteen een mooi moment om al die mensen achter de schermen van dit blog eens in het zonnetje te zetten. Harco Benemans, die al jaren de lichttechniek verzorgt, dank je wel! En dat geldt ook voor jou, Wiebe Wielinga. Wiebe doet het geluid van dit blog al vanaf dag één en staat dag en nacht klaar om te zorgen dat alle filmpjes tot in Djakarta toe te beluisteren zijn. Agaath Tepelkamp en Dini Vreugdenhil van de redactie, ontzettend bedankt voor jullie inzet en medewerking. Diederik-Jan Mbuku van de productie, zonder jou zou dit blog he-le-maal niets zijn. Jongens, team, medewerkers, vrienden, duizendmaal dank!

dinsdag, september 22, 2009

250.000?


Hierboven zie je 250.000 dollar. 250.000 Belgische brievenbussen zijn niet in orde. God krijgt 250.000 telefoontjes. Een Nederlandse spammer kreeg 250.000 euro boete. Spaarder Jan zette 250.000 euro op Icesave. En ik? Ik krijg deze week mijn 250.000e bezoeker op dit blog. Donderdag schat ik zo. Op dit moment nog 810 te gaan...

maandag, september 21, 2009

Mylène Farmer Brussel 19 september 2009


Afgelopen zaterdag heb ik twee uur naar een pixel gekeken. Alsof iemand op honderd meter afstand de vakantiefoto's op zijn mobiele telefoon liet zien. Ik heb zelfs bijna vier uur op die pixel moeten wachten, want we waren al om zes uur in het stadion en de pixel verscheen pas rond half tien. Anderhalf uur te laat. Was het 't waard? Reken maar, want deze pixel was niemand minder dan Mylène Farmer. In Nederland volslagen onbekend, maar al decennia lang de grootste ster in de Franstalige wereld. En mijn grootste heldin. Het was de eerste keer dat ik haar in het echt zag, en oef, wat was het de moeite waard.

Concerten van Mylène Farmer zijn meestal binnen een paar minuten uitverkocht en ze trekt met gemak volle stadions. Het Koning Boudewijnstadion was wel heel erg groot. Iets te groot dus, want ze was écht heel erg ver weg. Als Demis Rousos er in een rokje had gestaan in plaats van Mylène had ik het verschil niet kunnen zien. Gelukkig waren er enorme schermen waarop je alles goed kon zien. Bovendien was er een lichtshow waarmee vergeleken de oerknal de uitstraling van een kapotte spaarlamp moet hebben gehad. Brokken in de keel, tranen en heel veel kippenvel. Niet alleen bij Mylène, maar zeker ook bij mij.

Hieronder zie je een impressie van het concert. Er zijn nog geen goede beelden van het optreden in Brussel, dus deze zijn van het Stade de France.

vrijdag, september 18, 2009

De wraak van het spruitje (1)

Je krijgt maar een keer in je leven de opdracht om het Kinderboekenweekgeschenk te schrijven, áls je die kans al krijgt. Dus wanneer het zover is moet je alles uit de kast halen.

Het boek moest natuurlijk zo aantrekkelijk mogelijk voor kinderen zijn. Bovendien had ik nu een bredere doelgroep dan ik gewend was. Mijn andere boeken kon ik schrijven voor kinderen die toch al in het onderwerp geïnteresseerd waren. Dat gold niet voor dit boek.

Daarnaast hoorde ik al stemmetjes in mijn hoofd. Opmerkingen over mijn nog niet geschreven boek. 'Jammer dat de auteur niet over gezond eten heeft geschreven.' 'Een gemiste kans.' Het boek moest dus over gezond eten gaan. Misschien dat ik die honderdduizenden kinderen en hun ouders toch een beetje op kon voeden om de wereld íéts beter te maken.

Maar hoe schrijf je in hemelsnaam in leuk/plezant boek voor kinderen over gezond eten? Daar heb ik weken over nagedacht.

Maar uiteindelijk had ik het. Ik moest alleen voor de zekerheid nog even bij kinderen onderzoeken of ik echt wel goed zat. Dat werd meteen het eerste hoofdstuk van het boek.

Ik wilde weten of kinderen écht alleen maar van ongezond eten hielden en of spruitjes bovenaan stonden in de lijst met gehate groenten. Nou reken maar. Bovendien reageerden ze ontzettend enthousiast toen ik ze over het concept voor het boek vertelde. Dat zat wel goed, ik kon aan de slag. En dit werd uiteindelijk het boek:

In het eerste hoofdstuk beschrijf ik mijn bezoek aan de klas. Wat zouden ze willen eten als ze een dag lang konden eten wat ze maar wilden? Hun ontbijt bestond alleen uit pizza en pannenkoeken. En daarna ging het helemaal bergafwaarts. Het hoofdstuk eindigt met de vraag waarom zijn ongezonde dingen zo geliefd en gezonde dingen niet? Wat kun je daar tegen doen? Als je het meest gehate gerecht populair kunt maken bij kinderen, dan kan dat met alles. Dat werd de missie van het boek: hoe maak ik spruitjes populair bij kinderen...?

(wordt vervolgd...)

woensdag, september 16, 2009

Filmpjes



We zijn nu bezig om Sien te leren darten. Zelf heb ik ook een nieuwe sport ontdekt. Ik ben inmiddels hard aan het trainen. Het betekent wel dat ik dit stukje staand heb geschreven.



Maar misschien had ik ook beter een laptop kunnen gebruiken en geen gewone computer.

dinsdag, september 15, 2009

Het mysterie van de graancirkels



Dit staatje hierboven is van mijn bezoekersaantallen van de afgelopen week. Die top is dus van vandaag 13.55 uur. Hij wordt dus nog hoger en ik steven af op een verpulvering van mijn oude record (dat was toen ik de Griffel won).

Het mysterie: alle bezoekers komen voor het stukje over graancirkels...

Hoe kan dat?

maandag, september 14, 2009

Jan Paul komt naar je toe dit najaar


De komende tijd trek ik (onder andere) vanwege het Kinderboekenweekgeschenk het hele land door. Meestal gaat dat om besloten optredens, bijvoorbeeld op scholen. Maar in sommige gevallen is het toch mogelijk om een optreden bij te wonen. Dat zijn de komende evenementen:

19 september: 10.00-12.00 uur. Vlietdagen. In park Vreugd en Rust in Voorburg doe ik een quiz over de Romeinen in Nederland.
Woensdag 7 oktober: 14.00 uur. Kinderboekenfeest in het Stadhuis van Utrecht.
Woensdag 7 oktober: ± 18.00 uur. Selexyz Donner Rotterdam.
Donderdag 8 oktober: 9.30 uur. McDonalds restaurant Hoofddorp. Speciale bijeenkomst rondom het Ronald McDonald Kinderfonds.
Donderdag 8 oktober: 16.00 uur. Selexyz Scholtens Groningen.
Zaterdag 10 oktober: 12.30-17.00 uur. Food4You Wageningen.
Zondag 11 oktober: ±12.00 uur. Station Leiden Centraal. Speciale bijeenkomst georganiseerd door NS en CPNB.
Zondag 11 oktober: ± 16.00 uur. Kinderboekenfeest in de Krakeling Amsterdam.
Vrijdag 16 oktober: Tijdstip nog onbekend, ± 14.30 uur. Signeren bij de Utrechtse Kinderboekhandel.
Vrijdag 16 oktober: 18.00 uur. Boekhandel Los Bussum.
Zaterdag 17 oktober: 12.30 uur. Schouwburg Almere.
Zaterdag 17 oktober: 19.00 - 23.00 uur. Kindermuseumnacht in het Utrechts Archief. Presentatie over Utrechts kinderen in het verleden.
Zondag 18 oktober: 11.00 Atrium Den Haag, Kinderboekenmarkt.
Zondag 18 oktober: 14.00 Verkadefabriek Den Bosch. Kinderboekenweekfeest.
Zaterdag 31 oktober: Tijdstip nog onbekend. Restaurant de Librije (jahaa!) Zwolle.

Over sommige evenementen zal ik binnenkort nog meer gedetailleerde informatie geven...

zaterdag, september 12, 2009

Spanning en sensatie


Vijf auto's van de forensische opsporingsdienst bij ons in de straat, hier in Beek-Ubbergen. Het epicentrum van de politieactiviteiten bevond zich rond het huis van een lid van het koninklijk huis. Drugs? Koninlijke witwasserij? Een crime passionel? Wordt vervolgd...

vrijdag, september 11, 2009

Spoor

Een paar maanden geleden werd ik door het blad Spoor van de NS gebeld voor een interview over de Kinderboekenweek. Ik zou samen met een meisje een kookcursus doen en intussen geïnterviewd worden. Klonk plezant en dat was het ook. De grap was dat het helemaal in Vlissingen was. Ik kom uit Amsterdam, de fotografe ook. De interviewster kwam uit Den Haag en het meisje uit Vlaardingen. Dus iedereen moest een eind reizen. Maar een bezoek aan Vlissingen op een mooie dag is nooit een straf.

Hier het stuk (klik voor groot). Ik hoop dat het leesbaar is.


donderdag, september 10, 2009

Leesfeest

Binnenkort meer over 'the making of' het Kinderboekenweekgeschenk. Vandaag alvast een voorproefje op leesfeest. Als je op de link klikt, moet je eerst linksboven op 'Uit het leven van' klikken en vervolgens op mijn hoofd.

dinsdag, september 08, 2009

Let me take you by the hand and lead you through the Rijksmuseum


Tijdens de Kinderboekenweek gaat er niet alleen veel aandacht uit naar het Geschenk, het Prentenboek en de Griffels, maar ook naar de Penselen. Vanaf 7 oktober zijn afbeeldingen uit alle bekroonde werken te zien in het Rijksmuseum. En er is meer. Wie vanaf dan naar het Rijksmuseum gaat, kan een speciale audiotour volgen over eten en drinken in de 17e eeuw. En ik mocht die audiotour schrijven en inspreken. Een onvoorstelbaar leuke opdracht. We zijn er nog mee bezig, maar het wordt erg leuk.

Het moeilijkste was om me te beperken. Ik wilde graag alles over een voorwerp of schilderij vertellen, maar ik had telkens maar een beperkt aantal woorden. Ook leek het me wel grappig om een brandblusser in de hoek als een kostbaar artefact te beschrijven, maar dan zou weer ten koste gaan van interessante informatie over de echte werken.

Toch is het een geweldige tour aan het worden. Er is zoveel leuks te vertellen dat je van goeden huize moet komen om er iets saais van te maken. Voor de prijs hoef je het overigens niet te laten. Een headset met de tour kost maar € 2,50.

maandag, september 07, 2009

Nu begint het echt



Zometeen begint de Persbijeenkomst van de Kinderboekenweek. Dat is zo'n beetje de officiële aftrap van alles wat me de komende tijd te gebeuren staat. Hanneke Groenteman interviewt mij en aansluitend worden er afspraken gemaakt met de pers. Daarna kan ik op dit blog ook eindelijk wat meer schrijven over het Geschenk. Daar heb ik wel zin in.

Overigens heb ik al heel wat interviews gegeven. Het wordt lastig om mij de komende tijd niet tegen te komen.

De beste vraag: 'Wat wil je met het boek bereiken?'
De grappigste vraag: 'Maar denk je nu echt dat kinderen dit interessant vinden?'
De meest gestelde vraag: 'Hou je zelf van spruitjes?'

vrijdag, september 04, 2009

De kinderafdeling



Na een lezing in een ziekenhuis krijg ik het verzoek om nog even bij de kamers langs te gaan. Sommige kinderen waren te ziek om naar de lezing te komen, maar ze zouden het misschien toch fijn vinden als de ‘beroemde schrijver’ nog even langs kwam. Uit ervaring weet ik dat de kans daarop ongeveer nul is, maar misschien zit er toch een kind tussen dat ik blij kan maken.

De vrijwilligster Wilma begeleidt mij langs de kamers. Daar ben ik niet blij mee, want Wilma heeft elke feeling met kinderen ergens tussen de hongerwinter en de koude oorlog verloren en bezit de goddelijke gave om steeds precies de verkeerde dingen te zeggen.

Aangekomen op de kinderafdeling zien we een familie rondom een ziek jongetje zitten. Het is een uiterst intiem moment. De grootmoeder veegt met een verfrommelde zakdoek haar ogen af. Ik wil doorlopen, maar Wilma dendert door.

‘Dag allemaal, ik heb hier niemand minder dan de beroemde schrijver Jan van Schutten bij me en die wil even wat vertellen over zijn boek over Amsterdam. Ga je gang Jan.’

De familie kijkt me verbijsterd aan. Door Wilma denken ze nu dat ik een boek probeer te pluggen bij zieke kinderen. Het jongetje zelf heeft nog niet eens onze kant opgekeken.

‘Dat lijkt me geen goed idee,’ zegt de moeder van het jongetje met een geïrriteerde blik naar mij. ‘Ben is net bijgekomen van een zware operatie.’

‘Heel veel sterkte,’ probeer ik nog. Maar deze familie zal mij voortaan als de meest immorele schrijver ter wereld zien. En hoe wanhopig moet een schrijver zijn om een boek over Amsterdam in Rotterdam aan de man te brengen? Kennelijk heeft hij alle ziekenhuizen in Amsterdam en omgeving al gehad.

Op naar het volgende slachtoffer.

Een jongen en zijn vader zitten naar een voetbalwedstrijd te kijken. Gezien het trainingspak van de vader zéker geen lezerspubliek.

‘Mogen we even storen?’ vraagt Wilma vrolijk. ‘Dit is Jan van Schutten, de schrijver. Ken je die?’
‘Nee,’ zegt het jongetje terwijl hij stoïcijns naar de beeldscherm blijft kijken.
‘Nou dat maakt ook niet uit. Maar hij wil graag wat voorlezen uit zijn boek.’
‘Zien jullie niet dat we voetbal zitten te kijken?’ zegt de vader geërgerd.
‘Hij kan anders heel boeiend vertellen over weeskinderen en de Verlichting, hoor.’
De vader en het jongetje reageren niet meer. Er wordt gescoord en de vader begint te vloeken.

‘We vinden vast wel iemand.’ zegt Wilma. ‘Laatst was Ali B hier en dat was wél een succes.’

Wilma wil coute que coute dat ik ga voorlezen aan een kind. Al moeten we desnoods naar Dordrecht lopen.

‘Ah, daar zijn weer kindjes,’ zegt ze tevreden.
Het zijn twee meisjes met kale gezwollen hoofden door de medicijnen en de chemokuur. Aan hun gezichten is te zien dat ze door een hel zijn gegaan en dat ze daar nog lang niet uit zijn. Ze zijn een jaar of vijftien en hoogstwaarschijnlijk de allerlaatsten op aarde die op een bezoek van ons zitten te wachten. Wilma komt vlak naast ze staan. Ik moet wel mee. De meisjes wisselen ringtones uit. Ze doen net alsof wij er niet zijn, wat de zaak nog pijnlijker maakt.

‘Ook goedemiddag,’ zegt Wilma tegen de twee.
Ze kijken een seconde onze kant op en gaan daarna weer verder met hun mobieltjes.
Ik heb Wilma maar verteld dat ik niet Jan van Schutten heet.
‘Ik heb hier dus eh… Jan eh… nou zeg eigenlijk zelf maar wie je bent en wat je hier komt doen.’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Volgens mij zitten ze helemaal niet op mij te wachten.’
‘Lees maar een stukje voor uit je boekje,’ zegt Wilma onverstoorbaar. ‘Hij is een kinderboekenschrijver,’ fluistert ze quasi-samenzweerderig tegen de meisjes. 'En de andere kindjes hebben wél geboeid naar hem zitten luisteren. Laat je boekje maar eens zien Jan. Er staan ook strips in.’
‘Wilt u weggaan?’ vraagt een verpleegster die alles van een afstandje heeft gezien.
‘Tuurlijk,’ zeg ik. Ik probeer nog een knipoog naar de meisjes te maken om duidelijk te maken dat ik ze begrijp. Maar hij mislukt en komt over als een zenuwtic.

Wilma stelt voor om maar naar de kamers met kinderen van zes tot acht te gaan. Die zijn vast wel geïnteresseerd in mijn boekje over Amsterdam. Ik protesteer, maar zij klopt al op de deur en stormt zonder te luisteren naar binnen.

Het komt deze middag niet meer goed.

woensdag, september 02, 2009

Wat een circus!

Binnenkort is Wat een circus! van Bibi niet meer leverbaar. Er zijn er nog zo'n honderdvijftig over en die worden niet meer verkocht. Bibi kan ze voor 1,50 kopen. Maar ja, wat moet je met honderdvijftig boeken? En we wonen al zo klein. Als we nu een enorme zolder hadden... Kortom, wie heeft er een idee wat je met zo'n aantal boeken voor die prijs kunt doen? Nu worden ze misschien wel vernietigd en van die gedachte krijg je ook pijn in je buik.

dinsdag, september 01, 2009

Corien wint!

Lekker is dat. Kan ik Jeska's tekening helemaal naar Indonesië sturen. Weet je wel niet hoeveel postzegels dat kost? Nee hoor Corien, het is je van harte gegund! Als je me je adres stuurt dan komen de Verstegens jouw kant op.