maandag, juni 29, 2009

Recensie 'Oorlogsdieren' door Ionica



Een tijdje terug vroeg Ionica of ze een recensie mocht schrijven over Oorlogsdieren van Bibi. Dat mag natuurlijk. Zeker als die Ionica de Ionica Smeets van de onvolprezen site Wiskundemeisjes is. Dit is de recensie:


Ik zag Oorlogsdieren van Bibi Dumon Tak liggen op de tafel met nieuwe boeken bij de bibliotheek. Tien minuten later stond ik in de boekhandel om het te kopen. Dit was het perfecte cadeautje voor mijn vriend. Hij houdt namelijk heel erg veel van dieren én van verhalen over de oorlog. Tijdens het lezen mompelde hij heel de tijd dingen als "Wauw, wat een dappere hond" en "Goh, ik wist niet dat zoiets kon". Toen hij het uit had, zei hij op licht dwingende toon dat ik dit boek ook moest lezen.

Dezelfde avond moest ik bijna huilen om het verhaal van Khan en mompelde daarbij: "Wauw, wat een dappere hond". Even later las ik over dolfijnen die havens bewaken en dacht: "Goh, ik wist niet dat zoiets kon".

Er staat heel veel in Oorlogsdieren dat verrassend of ontroerend is: hoe de RAF op goed geluk postduiven boven Nederland, België en Frankrijk in mandjes naar beneden gooide bijvoorbeeld. Wie weet zou iemand van het verzet een duif vinden en nuttige informatie terugsturen. Bij elke duif zat een brief met aanwijzingen als: "Schrijf niet Uw naam op deze boodschap, maar gebruik schuilnaam, getal of teeken." en "Zodra U besloten heeft wanneer de duif los te laten, geef haar dan een uur van te voren een weinig voedsel en veel water." Wim Deetman (niet de burgemeester) vond in 1944 zo'n duif en vertelt hoe hij zo goed en kwaad als het ging probeerde alle vragen te beantwoorden en zoveel mogelijk informatie terug te zenden. Oorlogsdieren gaat ook over deze tijd, hoe honden bij defensie getraind worden bijvoorbeeld of hoe een blindengeleidenhond zijn baas redde op 9/11.

Ik vond het leuk dat de hoofdstukken lazen als losse artikelen, stukken die ook prima op zaterdag in een goede krant hadden kunnen staan. Die losse stijl met interviewcitaten en mooie observaties zie ik niet zo vaak bij de non-fictie die ik lees (maar ja, dat zijn natuurlijk meestal boeken over wiskunde en wiskundigen).

Mijn vriend en ik waren het over eens dat we maar één kritiekpunt op Oorlogsdieren konden verzinnen: de volgorde van de hoofdstukken. Het eerste verhaal (over Khan, de dappere hond) is namelijk zo mooi dat geen enkel ander hoofdstuk daar overheen kan.

7 opmerkingen:

Jan Paul zei

Dank je wel Ionica!

bibi zei

Zo wil ik de week wel vaker beginnen. Dank je wel.

Lena zei

Pff, waarom verschijnen er zoveel boeken? Straks kan ik helemaal niet meer kiezen...:-)

Lena zei

en oh: staan er vleermuizen in?

Ionica zei

@bibi: Nee, jij bedankt voor dit mooie boek! Ik vond de parapup van de kaft trouwens ook echt heel stoer - daar had ik ooit iets over gezien bij QI. Toen geloofde ik er eigenlijk niets van.

@Lena: Er staan ook vleermuizen in het boek, maakt dat de keuze makkelijker? Of juist moeilijker?

Lena zei

Hoihoi! Of mijn keuze nu moeilijker wordt? Helemaal niet. Sinds "Soldaat Wojtek" ben ik fan, bijna onvoorwaardelijk. En waar de inkt soms vloeide dat dit boek "heel afstandelijk blijft" vond ik het juist daarom zo geweldig goed. (Ik weet het: ik weet het: ik moet gauw eens iets neerpennen over het boek). Dus "Oorlogsdieren" is binnenkort van mij. En waarom ik naar de vleermuizen vroeg? Omdat ik dat coole beestjes vind, en omdat ik over hen en oorlog iets las in "Vuurvlerk" of "Zonnevlerk" van Kenneth Oppel. Achterin een van deze boeken stond hoe vleermuizen werden ingezet om bommen te droppen ofzoiets, daarom.

Lena zei

"Oorlogsdieren" is van mij! Hoera! Ik ben helemaal fan van Bamse! Kahn is ook wel een cool beest, maar toch. En Wojtek: Wojtek for President!