zaterdag, juni 13, 2009

Een middagje Avro

De afgelopen twee dagen bleef Edward thuis om te werken en zijn Bibi en ik gaan fietsen. Welke gek gaat er in hemelsnaam bij temperaturen ver boven de dertig graden bergen van meer dan vijfhonderd meter hoog beklimmen? Wij dus. En het was nog leuk ook. Nee, het was heel erg leuk. Ik heb ineens wel een klein beetje respect voor wielrenners verloren, want ik heb gemerkt dat het helemaal niet zo extreem moeilijk is om een zware col te beklimmen. Ik heb er daarentegen ook weer enorm veel respect bij gekregen, want ze beklimmen tijdens een etappe meerdere van die bergen achter elkaar en zijn ook nog eens voor het donker thuis.

Tijdens een tussenstop stonden we in een mooi dorpje een prachtige muur vol bougainville te bewonderen. Op dat moment kwam er een klein Grieks dametje aan. Ze knakte een flinke bos eraf en gaf die aan Bibi. Heel lief natuurlijk, maar we zaten ineens wel met een probleem. We moesten nog een dikke veertig kilometer en waar laat je die bloemen al die tijd? Bovendien, we moesten nog door het dorp terug en hoe leg je aan al die Grieken uit dat je die tak er niet zelf af hebt gehaald?


Bibi met 'exhibit A'

Eergisteren reden we echt een klimetappe op 'het balkon van de Ionische zee.' We konden op een punt van drie kanten de zee zien. Onvoorstelbaar mooi. Gisteren was een opvanghuis voor zielige ezels (alle donaties zijn welkom!) ons einddoel. Daar komen de ezels die jaren zijn mishandeld uiteindelijk terecht – als ze geluk hebben. Bibi was er al een keer eerder geweest, ik zag de aftandse scharminkels voor het eerst. We zijn ook eventjes met Avro, een blinde ezel gaan lopen. Dat vinden ze fijn, want dan kunnen ze even vers gras eten. En dit beestje hield van een aardig tempo, ook al zag het geen hoef voor ogen. Als ik ergens ben waar dieren zijn is er altijd een dier waar het bijzonder mee klikt. Of het nu om honden, paarden of ezels gaat. Dat was ook hier het geval. Een ezeltje liep mij voortdurend achterna nadat ik hem op zijn kopje had gekriebeld. Heel ontroerend.


Ik en mijn nieuwe vriend. Je ziet hier hoe klein die beestjes zijn. En dan gaat daar nog eens zo'n Griekse oma met haar dikke reet op zitten. Inclusief de lading die ze bij zich heeft (meestal olijven of het voer voor de ezel zelf).

Elke avond eten we bij dezelfde taveerne in het dorp. Het eten is er heerlijk en er hangt elke avond een vrolijke ontspannen vakantiesfeer. Meestal eten we traditionele Griekse kost, maar gisteravond had de kok 'Thais' gekookt. Nou ja Thais. Het was een soort 'gehaktbal surprise picasso': gehakt met stukjes kip daarin in een zoetzure tomatensaus met groenten en blikvruchten op een bedje van verdronken friet. Best lekker. Voor eens in je leven. Het is onmogelijk om hier elke dag vegetarisch te eten. Het kan wel, maar dan eet je elke dag Tzatziki, Griekse salade en auberginedip.



Wij met Andy die een uur lang met die waterfles in zijn bek heeft rondgelopen. Andy ligt tijdens onze diners op onze voeten. Die truc gebruikt Sien ook. Zo kan hij lekker slapen en kunnen wij er niet ongemerkt vandoor gaan.

Tijdens het aperitief werden we getrakteerd op een heuse echte daadwerkelijke meteoor. Een prachtige lichtgevende groene flits schoot door het luchtruim. De hele avond heb ik vervolgens naar het luchtruim gestaard om nog meer meteoren te zien, maar ik geloof dat je voor één komeet al heel veel geluk moet hebben. Het kan ook zijn dat het helemaal geen meteoriet was, maar dat Griekenland SS-20's op Spanje afschiet zonder dat wij het weten.

's Avonds stal Andy zoals gebruikelijk weer de show. Het is by far het populairste wezen op het eiland. Iedereen kent zijn naam en iedereen wordt vrolijk als hij het beest ziet. Op een rare hondenhater na. Die zegt steeds 'you are evil' tegen hem. Waar die gedachte vandaan komt snap ik niet. Zelfs alle katten in het dorp geven Andy kopjes. Echt waar.


2 opmerkingen:

ted zei

Wat vreselijk moet dat afscheid straks zijn, als jullie weggaan en Andy moet blijven!

coen zei

de meteoriet raakte vervolgens een 14-jarige jongen in Essen.