donderdag, april 16, 2009

Straatnieuwsverkoopstersdilemma

Toen ik nog in een ander deel van de stad woonde stond er een hele leuke straatnieuwsverkoopster bij mijn Albert Heijn. Ze groette altijd vriendelijk en ze begreep dat ik niet elke dag geld kon geven. Haar krantje kocht ik sowieso nooit. Onze 'relatie' kreeg een kleine inzinking toen ik haar in een (heel goedkoop) restaurant zag eten. Als je je dat kunt permitteren moet een gewone kamerhuur ook mogelijk zijn, vond ik. Ik had toen nog een niet zo realistisch beeld dat ze zich elke avond moest afvragen waar ze dit keer weer onderdak zou vinden. Pas door dat restaurant viel het kwartje dat ze gewoon in een kraakpand woonde en helemaal niet zo dakloos was als ze leek. Ik schroefde mijn donaties drastisch terug, maar ze bleef vriendelijk.

Bij mijn nieuwe supermarkt staat al een paar jaar een soortgelijk meisje. In het begin vond ik haar aardig, maar ik heb inmiddels een behoorlijke hekel aan haar gekregen. Ze is namelijk alleen maar vriendelijk als je haar geld geeft. Anders groet ze niet of nauwelijks terug. Ik heb helemaal geen zin meer om haar te groeten, maar dat is raar. Alsof ze ineens iets verkeerds heeft gedaan. Ik denk er nu over om een kleine omweg te maken om haar te ontwijken. Dat is ook raar. Misschien moet ik helemaal een andere supermarkt opzoeken. Dat is nog veel gekker, maar dan ben ik wel van mijn dilemma af. Bovendien ruikt het er altijd naar dode muis.

4 opmerkingen:

Jeska zei

Herkenbaar! Op verschillende manieren.

Een mooie herinnering heb ik aan een oud, tandeloos vrouwtje dat de straatkrant verkocht in een grote Albert Heijn, hartje Rotterdam. Ongeacht haar gehavende lach, gaf ze me altijd een lach cadeau ondanks of ik wat gaf of niet.
Ik stelde me voor dat ze erg veel meegemaakt moest hebben.
Op een dag was ze verdwenen. Ik zag haar nooit meer. Ik ervoer een bezorgd gevoel. En nu denk ik nog wel eens aan haar.

Als ik Biggels uitlaat loop ik o.a over een fietspad. Steevast kom ik dezelfde fietsers tegen en dan krijg je soort een ‘hallo’-relatie.
Eén fietser deed eens een poging om dat wat uit te bouwen. Dat ging dus mis.
Ik wilde toen andere tijden gaan lopen e.d. Heb ik uiteindelijk maar niet gedaan.

Een nieuwe super ontdekken is misschien een idee, dode muisgeur lijkt me niks.

Alexander zei

Ja, het dilemma is vreselijk herkenbaar. Ik heb nu maar voor mezelf de regel aangenomen dat ik het krantje altijd koop, tenzij ik het nummer al heb. Het scheelt een boel overweging.

Gina zei

hm. normaliter zou ik volwassenen die een kind grof wegduwen flink tegen de schenen willen trappen. maar op de zaterdagmarkt in Maastricht zie je in de zomer geregeld (waarschijnlijk) zigeunerkindjes rondlopen die met hun meest smekende gelaatsuitdrukking geld proberen los te kijken. handje ophouden, stinkende kleertjes, meestal knappe maar ongewassen toetjes... zo stond er eens een klein meiske aan de jas van een meneer te trekken die zwaar geirriteerd raakte, het kind wegduwde en vloekte dat de ouders hun kinderen beter iets anders konden leren dan bedelen en smeken... en dat die ouders zich moesten schamen. de arme man verkeerde duidelijk in een dilemma. de onschuld van een kinderziel werd bezoedeld, maar dit kind was een grootmeesteres in de bedelkunst. amper 8 of 9 jaar.

de man had en heeft groot gelijk. de vader stond enkele kramen verderop, een sigaretje te rollen (nee, niet uit andermans jas of tas, maar een shaggie draaiende), met een blik als Kaa de slang uit het jungleboek. gewiekst. er bleek ook nog een jongetje rond te lopen die ook smeekte, maar duidelijk de mimiek van zijn zus miste.

de vader wenkte zijn kinderen en ze liepen verder, de blikken niet langer op smeken ingesteld. wat bleef was een soort leegte en een geimproviseerde pauze... tot de heersende verontwaardiging uit de lucht verdwenen was en de vader zijn gebroed wederom zou sommeren hun kunsten te vertonen.

het heeft me toen nog de hele dag bezig gehouden, hoor. je vraagt je af wat er verder met zo'n meiske gaat gebeuren. blijft ze haar hele leven bedelen? leert ze te doen alsof om haar zin te krijgen, wordt ze uitgekookt en sluw en listig en bedrieglijk? of is ze echt kansarm en tot armoede en ellende gedoemd...

we worden ook overmand door schuldgevoel, toch? alsof wij verantwoordelijk zijn voor hun dakloos zijn, hun vluchtelingenstatus of... maar vaak weet je niet of deze mensen daadwerkelijk in zo'n belabberde staat van zijn verkeren. maar het raakt wel een zekere snaar in je geweten... mensen die met volle karren naar hun tweede of derde wagens lopen, zonder de persoon met de krantjes ook maar een blik waardig te keuren. het zijn ook dergelijke momenten die jou dan je beurs doen trekken.

Jan Paul zei

Wat er met die kinderen zal gebeuren laat zich raden. De vader zal ongetwijfeld ook als bedelaartje begonnen zijn. En de kinderen zullen waarschijnlijk het pad van hun ouders kiezen.