donderdag, april 02, 2009

The Museum of Bad Art

We kennen het Guggenheim, de Tate Modern, het Metropolitan en het MoMA. Maar één museum verschijnt ten onrechte nooit in de spotlights: het MoBA. Het MoBA is een podium voor kunst die te slecht is om genegeerd te worden. Er zijn twee vestigingen in de Amerikaanse staat Massachusetts, een in Dedham en een in Somerville.

Een van de topstukken van het museum is Lucy in the Field with Flowers van Scott Wilson.


Wilson is niet de maker, die is onbekend. Wilson ontdekte het schilderij bij het vuilnis op straat en was aanvankelijk alleen geïnteresseerd in de lijst. Maar toen zijn vrienden hem op de onvoorstelbare slechtheid van het kunstwerk wezen, wist hij dat hij goud in handen had. Het werk werd zo beroemd dat de kleindochter van de geportretteerde het in de krant tegenkwam en direct haar grootmoeder herkende. Het blijkt om Anna Lally Keane te gaan, geen Lucy dus. Het werk had jaren bij haar tante in huis gehangen.

Een ander topstuk is het impressionistische Sunday on the Pot with George.


In het werk is duidelijk de invloed van pointillistische schilders als Signac en Seurat te ontwaren. Ook voor dit werk geldt dat de maker onbekend is gebleven. Zelfs ondanks het feit dat het schilderij internationale faam heeft verworven.

Als laatste topstuk nog even deze Bone Juggling Dog in Hula Skirt van Mari Newman.


De maakster had eerst de teckel geschilderd, maar vond die nog te saai. Daarom voegde ze uiteindelijk het rokje en gekleurde botten toe. Uiteindelijk was ze zeer ontevreden over het werk, totdat ze van het MoBA hoorde. Helaas heeft ze veel ander werk wel weggegooid. 'Ik had nog veel beter werk voor het museum gehad,' zegt ze met spijt.

Zoals zoveel musea wordt ook het MoBA geplaagd door criminaliteit. Zo verdween er al eens een topstuk, het schilderij Eileen, van E. Angelo Le. Het museum loofde nog een beloning uit van $6,50 uit en verhoogde dat zelfs naar 36,50 dollar, maar het mocht niet baten. De politie van Boston heeft de misdaad niet kunnen oplossen. Enkele jaren later meldden de dieven zich alsnog. Ze vroegen een losgeld van 5.000 dollar, maar gaven het werk uiteindelijk toch gratis terug. Het werk is bewerkt met een mes, wat het een extra dramatisch element geeft:



Vanzelfsprekend trok het museum een belangrijke les uit de diefstal. Het nam dan ook drastische maatregelen om de beveiliging te verbeteren. Sindsdien hangen er nep-bewakingscamera's. Bovendien hangen er overal borden met de tekst: "Warning. This gallery is protected by fake video cameras". Desondanks is er onlangs toch nog een werk ontvreemd. Er werd aanvankelijk een losgeld van tien dollar geëist, maar uiteindelijk keerde het werk terug met een donatie van tien dollar.

8 opmerkingen:

Ingrid zei

Geweldig!
Ik dacht eerst dat het een verlate 1 april grap was. Maar het bestaat echt!

ted zei

Mijn moeder heeft een periode gehad dat ze schilderde. De kinderen kregen allemaal een schilderij van haar hand en we zeiden dat we het mooi vonden. Ik hing haar werkstuk in een halletje achter een deur. Toen ze op bezoek kwam vergat ik, door die deur ervoor, het schilderij gauw op een prominente plaats te hangen, en zo kwam ze erachter wat ik er eigenlijk van vond.

Ingrid zei

Overigens is er zelfs een boek over dit museum!
Bij googelen kwam ik op Amazon, die kopers van Het boek over het MoBA ook het boek The Gallery of Regrettable Food aanraden. Iets voor jou, Jan Paul?

Ingrid zei

Oh, Ted, dat doet me denken aan een aflevering van de serie Evelien, waarin Eveliens moeder (geweldige rol van Olga Zuiderhoek) haar dochter als cadeau voor in haar nieuwe huis een eigengemaakt schilderij à la Bob Ross geeft. (Vol 'happy little trees')

Was je moeder erg beledigd?

ted zei

Ze kon er wel om lachen, maar ik denk dat ze diep in haar hart wel een beetje gekrenkt was.

Jan Paul zei

Er zijn ook mensen die het desbetreffende werk zelf gaan verbeteren. Dat is ook niet fijn voor de maker.

Mirjam zei

Hahaha, geweldig!
Wat een verschrikkingen ;o)))

ted zei

Ik ken een schrijver die dat doet (dééd!). Een van zijn familieleden werkte mee aan een boek en die schrijver schaamde zich zo voor de schrijfstijl van dat familielid, dat hij die ging zitten verbeteren. Het gevolg laat zich raden: iedereen werd er ongelukkig van.