woensdag, februari 25, 2009

Zielig

Vorst, dooi, regen, sneeuw, ijs, mist: het is allemaal teveel geweest voor het aan-en-uit-systeem van mijn fietslampje. Hij gaat niet meer uit. Zo nu en dan proberen aardige voorbijgangers hem uit te zetten, maar het lukt echt niet. Nu knippert hij al meer dan twee weken onafgebroken. Dag en nacht. Voor niets.

Mischien dat een enkele lezer nu denkt: 'aah, wat zielig.' Dat is namelijk wat iedereen zegt als hij het lampje dagen achter elkaar ziet knipperen. Ik heb er zelf last van. De buren ook. En zelfs die aardige voorbijgangers. Maar waarom? Het is een lampje! Een dood object! En bovendien... waarom zou het lampje (als het dus al gevoel zou hebben) het vervelend vinden om dag en nacht te knipperen? Misschien doet-ie het wel expres. Het is wel zonde van de batterijen. Maar die vindt niemand zielig.

Het slaat dus nergens op. Maar belangrijker is de vraag: waar komt die misplaatste empathie vandaan?

5 opmerkingen:

Alexander zei

Goede vraag. Hadden we nou Miebeth nog maar.

coen zei

Dat is geen empathie, maar Hollandse zuinigheid.

Miebeth rules zei

Maar Alexander, ik ben er toch nog! Ik bemoei me met de wetenschap vanuit Kirgizië en signaleer ook muziek! Heb je die fantastische videoclip niet gezien op mijn weblog?
Wat betreft het fietslampje: Het is meer iets voor alpha's om zich daar mee bezig te houden, maar ik doe toch een poging. Pure psychologie. Omdat wij ons van nature identificeren (we zijn immers groepsdieren) hebben we een groot empathisch vermogen ook als dat nergens toe lijdt. Zo identificeer ik me op dit moment met het Kirgizische rund.

Jan Paul zei

Als het om zuinigheid zou gaan, dan zou ík zielig zijn. Maar niemand vindt mij zielig.

Mochten mensen mij toch zielig vinden, dan is een donatie altijd welkom. Ten name van JP Schutten te Amsterdam, gironummer 900428 bij de Postbank. Eh, ING.

Miebeth rules zei

Vanwege de inleving schreef ik leidt met een lange ij