zaterdag, februari 28, 2009

Reclame


Onderzoek bewijst het. We vinden televisieprogramma's leuker als er reclame doorheen zit. Zonder dat de kijkers het doorhebben neemt het plezier in het kijken naar een televisieprogramma geleidelijk af. Dat komt door gewenning. Reclame stopt die gewenning. Als het programma daarna weer verder gaat, kijk je met meer plezier verder.

Je raadt het al:

Dankzij Tena Lady voel ik me weer vrij en kan ik gaan en staan waar ik maar wil!

Maar goed. De onderzoeker Leif Nelson heeft het aangetoond in een wetenschappelijk onderzoek. Eens kijken of de techniek voor een blogstukje ook opgaat. Maar nu hoop ik wel dat niemand gaat plassen tijdens mijn 'commercial breaks.' Nou ja, het mag wel. Als je maar weer terug bent als mijn stukje verder gaat.

Rook heel veel Marlboro-sigaretten en voel je fijn.

Het is dus niet zo dat mensen blij zijn met de reclameblokken. Ze vinden alleen de programma's leuker. Logisch. Stel je eet een citroen. Op de momenten dat je niet eet, word je bekogeld met eieren. Dan waardeer je de citroeneetmomenten meer.

Zo zeg. Ik heb nu vijf Lamborghini's en drie huizen. Allemaal mogelijk gemaakt dankzij Frisia financieringen. Dat moet je ook doen! Leen je suf!

En? Werkt de reclame ook voor het blog? Is dit stukje nu leuker?

donderdag, februari 26, 2009

Vis met doorzichtig hoofd

Ik heb weer een bijzonder beest gevonden. Een vis met een doorzichtig hoofd (als je de beelden ziet, dan zul je het met me eens zijn dat dit dier geen kop heeft, maar een hoofd). De ogen zijn eigenlijk zijn neus als ik het goed begrepen heb. Hij kijkt met die twee groene walnoten in zijn kop, eh hoofd. Ook knap. Genoeg geleuterd. Kijken nu:

woensdag, februari 25, 2009

Zielig

Vorst, dooi, regen, sneeuw, ijs, mist: het is allemaal teveel geweest voor het aan-en-uit-systeem van mijn fietslampje. Hij gaat niet meer uit. Zo nu en dan proberen aardige voorbijgangers hem uit te zetten, maar het lukt echt niet. Nu knippert hij al meer dan twee weken onafgebroken. Dag en nacht. Voor niets.

Mischien dat een enkele lezer nu denkt: 'aah, wat zielig.' Dat is namelijk wat iedereen zegt als hij het lampje dagen achter elkaar ziet knipperen. Ik heb er zelf last van. De buren ook. En zelfs die aardige voorbijgangers. Maar waarom? Het is een lampje! Een dood object! En bovendien... waarom zou het lampje (als het dus al gevoel zou hebben) het vervelend vinden om dag en nacht te knipperen? Misschien doet-ie het wel expres. Het is wel zonde van de batterijen. Maar die vindt niemand zielig.

Het slaat dus nergens op. Maar belangrijker is de vraag: waar komt die misplaatste empathie vandaan?

maandag, februari 23, 2009

Obama is geen president

Ja die kop las je goed. Obama is geen president. Hij is daarentegen wel een radicale communist en hij gaat de Verenigde Staten vernietigen. Tenminste, als we Alan Keyes moeten geloven.

zaterdag, februari 21, 2009

Jan Paul over de economische crisis (4)

Een economische crisis gaat altijd gepaard met veel kleine en grote persoonlijke drama's. Bedrijven gaan failliet, werknemers komen op straat te staan en alleen al in ons land zijn er nu tienduizenden families die met zorgen opstaan en met zorgen naar bed gaan. Hun belangrijkste vraag: wanneer komt het weer goed? Het antwoord is: sneller dan de pessimisten denken.

De economie krimpt waarschijnlijk met 3,5%. Dat betekent dat we met z'n allen miljárden minder uitgeven. Het betekent dus ook dat we gemiddeld 3,5% minder verdienen. Sommigen verdienen dus ineens veel minder, anderen juist meer. Bepaalde bedrijven doen het juist goed als de economie terugvalt. Pepsi Cola en IKEA zijn voorbeelden van merken die door de recessie groot zijn geworden. Ook nu zullen er weer nieuwe bedrijven opgericht worden die hun bestaansrecht aan deze crisis danken.

Veel van de werklozen zijn dan ook tijdelijk werkloos. Niet gedurende de hele depressie. Sommigen laten zich omscholen, zodat de arbeidskrapte die er in bepaalde sectoren was nu verdwijnt. En 3,5% valt wel mee toch? Het is niet het einde van de wereld.

Op een gegeven moment gaat iedereen dat vanzelf realiseren. De aanschaf van een nieuwe auto, die al die tijd was uitgesteld, komt er dan toch. Een nieuwe combimagnetron is toch wel nodig. En het wordt nu écht tijd voor een nieuwe garderobe. Kortom, we gaan uiteindelijk vanzelf meer uitgeven. Zo gaat dat altijd. Ook bij deze crisis. Maar wanneer komt dat moment van kentering?

Sommige kranten vinden het fijn om de huidige crisis te vergelijken met die van de jaren twintig en dertig. Zo lang kan het dus duren, beweren ze met waterende sensatietanden. Nee, zo lang zal het niet duren. De regeringen deden toen ongeveer alles verkeerd wat ze verkeerd konden doen. Ze lieten de banken failliet gaan. Ze gingen over op protectionisme. En ze moedigden mensen aan om vooral te gaan sparen. Ook al doet de huidige regering niets, dan wordt het nog altijd minder erg dan toen.

donderdag, februari 19, 2009

Jan Paul over de economische crisis (3)



We gaan even terug naar het afgelopen najaar. De ene dag maakte de beurs een vrije val, de volgende dag kelderde hij, weer een dag later stortte hij in, de dag daarna ging hij volledig onderuit en zo ging dat weken achter elkaar door.

Maar...

...als iets is ingestort, moet het dan niet eerst opgebouwd worden voordat het opnieuw kan instorten? Kaartenhuizen en gebouwen wel. Beurzen niet. Een parachutist kan ook maar even een vrije val maken. De AEX kan dat weken achter elkaar. Kortom, de media houden wel van stevige taal als het om de economie gaat. Jan Kuitenbrouwer schreef er een geweldige column over.

Goed nieuws is geen nieuws. Slecht nieuws wel. Een bericht als 'General Motors sluit fabriek in Detroit, 20.000 mensen verliezen hun baan' haalt de krant wel. Het openen van een nieuwe fabriek niet. De kredietcrisis beheerst de media tot en met. Recessie is nieuws. Het feit dat de economie jarenlang ongekend floreerde was niet interesant. Het gevolg? We hebben het idee dat het veel slechter gaat dan dat het werkelijk gaat. En dát is slecht voor de economie.

Makelaarskantoren gaan failliet omdat niemand nu een huis durft te kopen. Raar. Want huizen zijn nu juist veel voordeliger dan anders. Het is een perfecte tijd om te kopen. Vérkopen is nu juist lastig. De afgelopen jaren was het precies andersom. De huizen waren peperduur, maar dat weerhield niemand om ze toch te kopen. Wie toen kocht zit met een hoge hypotheek, wie nu koopt betaalt veel minder. Maar waarom koopt niemand dan nu een huis? Omdat we bang gemaakt worden door de media.

Ook zo'n leuk cliché over de huidige crisis in de media: 'dit keer is het heel anders. Het is heel onvoorspelbaar.' Nogal wiedes. Elke recessie is anders. En de economie is nooit voorspelbaar. Wie hem wel kan voorspellen wordt meteen multimiljonair.

(wordt vervolgd)

maandag, februari 16, 2009

Jan Paul over de economische crisis (2)


De Amerikaanse staatsschuld bedraagt op dit moment meer dan 9600 miljard dollar. Een onvoorstelbaar hoog bedrag. En nu wil Obama ook nog eens 800 miljard dollar extra investeren. Is dat niet heel erg dom? Nou, dat valt wel mee. De economie in de VS móét gestimuleerd worden en dat kan niet alleen via belastingverlagingen.

Bovendien moet je niet kijken naar de absolute schuld, maar naar de schuld vergeleken met de inkomsten. En die valt nog wel mee. Het bruto nationaal product is veel hoger, zodat de schuld zo'n 60 procent is van wat alle Amerikanen jaarlijks verdienen. Ze hebben dus omgerekend een hypotheek van 60.000 dollar, terwijl ze jaarlijks 100.000 verdienen. Dat is makkelijk te betalen. Zelfs als daar nog 800 miljard bijkomt. Duitsland, België en Noorwegen (die laatste maar liefst 83%) hebben een veel hogere schuld.

zaterdag, februari 14, 2009

Jan Paul over de economische crisis (1)

WAARDOOR ZIJN DE BANKEN IN DE PROBLEMEN GERAAKT?



Simpel gezegd, door domheid en hebzucht. Lastig gezegd door Credit Default Swaps (CDS).

Waar verdienen beurshandelaren aan? Aan handel. Kopen, met winst verkopen en provisie opstrijken. Eerst verkochten ze gewoon aandelen. Wie een aandeel had werd voor een heel klein beetje eigenaar van een bedrijf. Maar de beursmannetjes wilden meer kunnen kopen en verkopen. Daarom bedachten ze dingen als die CDS.

Een CDS is een verzekering tegen het feit dat een aandeel zijn waarde verliest. Ze worden verkocht door financiële instellingen. Prima toch? Zou je zeggen. Zo spreid je je risico. Nou nee.

Want wat er eigenlijk gebeurde was dit:

Een bookmaker wedt met een Feyenoordfan voor een miljoen dat Feyenoord dit weekend van Ajax verliest. Tegelijkertijd sluit hij met een Ajaxfan een weddenschap af voor een miljoen dat Ajax van Feyenoord verliest. Winst voor de bookmaker (beurshandelaar), want die krijgt een provisie van 2%, dus 20.000 euro.

Feyenoord wint en de Ajaxfan moet betalen. Maar de Ajaxfan gaat ineens failliet (kan iedereen overkomen). De bookmaker heeft nu geen winst en geen geld om de Feyenoordfan te betalen. Die gaat dus ook failliet. En de Feyenoordfan? Die verdient niets en kan zijn gewone kosten ook niet meer betalen.

Vervang de bookmaker, Ajaxfan en Feyenoordfan door Lehman Brothers, Freddie Mac, Fannie May en Fortis en je begrijpt wat er aan de hand is.

En dan nu het grote gevaar: nog steeds hebben belangrijke banken voor kapitalen aan die CDS. Elke bank die omvalt neemt er dus nog een mee in zijn val.

vrijdag, februari 13, 2009

Beste Jan Paul, hoe zit het nou met de economie?

De laatste tijd ontvang ik veel mailtjes van lezers over de wereldeconomie. Zoals van Dirk Habraken uit Schiedam:

Beste Jan Paul,

Moeten we ons zorgen maken over deze crisis? Komen we er ooit weer bovenop? Jij bent de enige kenner die ik vertrouw.

Help me.

Dirk Habraken uit Schiedam














Een bezorgde Dirk Habraken



Of van Schorpioentje:

Beste Jan Paul,

Is die investering van Obama wel verstandig? De staatsschuld daar is al zo groot. Wat vind jij er van?

Schorpioentje


En zo zijn er nog tientallen soortgelijke vragen mijn mailbox binnengerold. Nou. Goed nieuws voor jullie, want ik zal de komende dagen wel even uitleggen hoe het allemaal werkelijk zit.

donderdag, februari 12, 2009

Joanna Lumley krijgt het te zien (door Marjolijn)

Een paar jaar geleden lag ik in het IJslandse binnenland in een tentje. De zomer was zo goed als voorbij. Buiten was het donker en koud. Ik moest plassen, maar probeerde het tot de ochtend uit te houden. Een groep Italianen stond een eindje verderop herrie te maken. Uitroepen, gelach. Na een uur gaf ik het op. Ik trok een trui en een broek aan en kroop mijn tent uit. De Italianen stonden naar de lucht te kijken. Een groene sluier waaierde uit en trok zich terug. Een laatste staartje noorderlicht. Ik had, zo drong het tot me door, een uur lang geprobeerd om niet naar buiten te gaan, en ondertussen hadden de Italianen een complete noorderlichtshow gezien. Of het mooi was geweest, vroeg ik. Geweldig, zeiden de Italianen. Onvoorstelbaar. Ze gingen nagloeiend van verwondering naar bed.


Ik bleef nog heel lang in mijn eentje buiten staan, omdat ik hoopte op meer. Na een tijd klapperden mijn tanden en mijn knieën tegen elkaar van de kou en moest ik mijn slaapzak in. Een week later zag ik, gezeten in een hete bron, heel even een vage groene sluier aan de horizon, dat was alles. Meer kreeg ik niet te zien. Tot op de dag van vandaag.


Ik wil zo ontzettend graag het noorderlicht meemaken. Aurora borealis, zoals het officieel heet. Het is een Hele Grote Wens. Maar het noorderlicht speelt een spelletje met me. Het verschijnt altijd op plaatsen waar ik net niet meer ben. Zoals boven Reykjavík, die ene nacht dat ik in Selfoss sliep. En ook dit jaar was het weer raak. Ik was nog maar een paar dagen terug in Nederland of ik kreeg het bericht: aurora borealis!

Als troost hebben ze hier thuis het volgende filmpje voor me gevonden. Joanna Lumley. Ze speelde in Absolutely fabulous de dronken lellebel Patsy Stone zó goed dat je je haar nauwelijks nuchter en zonder cocaïneneus kunt voorstellen. Maar in dit fragment uit een BBC documentaire weet ze me keer op keer te ontroeren. Háár wens kwam uit. Het idee dat ik in die tent ben blijven liggen…

woensdag, februari 11, 2009

En dan nu: imitaties

Tja. Ik kan alleen Jean Nelissen en Philip Bloemendal nadoen. Maar dit beest heeft een uitgebreider repertoire. En beter ook. Volgens mij heb ik al eens iets over de mimic octopus geschreven, maar dit filmpje is nog net iets spannender.



Ik kwam erop toen Marjolijn me de link stuurde van dit geweldige filmpje van weer een heel ander beest. Een soort konijnaardappelparapluvampieroctopusachtig wezen.

dinsdag, februari 10, 2009

Statler en Waldorf


Kweenie. Maar als ik deze foto zie moet ik heel erg aan Statler en Waldorf denken uit de Muppetshow. Wat zouden ze tegen elkaar zeggen?

Willink



Op zoek naar belangrijke informatie waar iedereen wat aan heeft kwam ik deze foto tegen. Ik moest meteen aan die ene schilder denken:

maandag, februari 09, 2009

10...9...8...7...6...4...3...2...1...


We hebben vorige week kunnen zien hoe ze in Iran aftellen bij de lancering van een raket: Allah akhbar... Allah akhbar... Allah akhbar... In de rest van de wereld gebeurt dat door middel van aftellen. Maar waarom is dat nou? Puur voor de show. Het aftellen is namelijk niet bedacht door een raketdeskundige maar door een filmmaker. Fritz Lang om precies te zijn. In zijn film Frau im Mond (Woman on the Moon) uit 1929 komt al een raketlancering voor, zonder dat er daarvoor ooit een had plaatsgevonden. Maar bij het monteren van de scène miste hij elke vorm van spanning. Daarom bedacht hij het aftellen. De medewerkers van de NASA en hun Russiche tegenhangers dachten later dat het zo hoorde en hebben het maar overgenomen.

Aftellen gebeurt niet alleen bij raketlanceringen, maar ook bij het ontsteken van grote ladingen explosieven. In Engelstalige landen slaan ze het getal '5' overigens altijd over bij het aftellen. 'Five' lijkt te veel op 'Fire,' en dat zou wel eens voor problemen kunnen zorgen...

zondag, februari 08, 2009

Songsmith

Microsoft heeft een nieuw programma: Songsmith. Het werkt als volgt: je zingt een melodietje voor je computer, de computer neemt het op en Songsmith arrangeert er automatisch muziek bij. Hier zie je het in de praktijk (ja, dit filmpje is serieus bedoeld. Nee, je hoeft het niet tot het eind af te spelen):



De nieuwste hit op Youtube is het om bestaande nummers met dit programma te arrangeren. Stel dat Sting niet de hulp had gehad van Stewart Copeland en Andy Summers, maar wél van Songsmith. Dan had Roxanne zo geklonken:



Met dank aan Ionica voor de tip!

vrijdag, februari 06, 2009

Honderden? Of duizenden?

Volgens onderzoekers van de universiteit van Edinburgh krioelt het in ons Melkwegstelsel van de intelligente beschavingen. De onderzoekers keken welke mix van sterren en planeten nodig is om een planetenstelsel te laten ontstaan waarin leven kan ontstaan. Daarna berekenden ze de kans dat dit leven zich heeft ontwikkeld tot een soort die slim genoeg is met andere beschavingen zou kunnen communiceren.

We weten natuurlijk niet precies hoe gemakkelijk leven kan ontstaan en nog minder hoe dat leven intelligentie kan ontwikkelen. Maar dat weerhield de onderzoekers niet om een schatting te maken van het aantal intelligente beschavingen in ons Melkwegstelsel. Dat getal ligt volgens hen ergens tussen de 361 en 37.964. Dat kan duiden op een strenge voorselectie voor het WK-voetbal van 2054. Hopelijk zitten we niet met Jupiter-17 en x-311 in de poule.


Sien behoort, ondanks haar vele vaardigheden, volgens de definitie van de Schotse onderzoekers níét tot een soort die intelligent is om succesvol met buitenaardse wezens te communiceren.

donderdag, februari 05, 2009

Gelukkig hebben we de foto's nog...

Een onderzoeksteam is vorige week teruggekeerd uit het regenwoud van Colombia, waar het tien nieuwe diersoorten heeft ontdekt. Bijvoorbeeld deze oranjepotige harlekijnkikker.



Ook hebben ze drie nieuwe kikkersoorten ontdekt waarvan de huid zo dun is dat je er doorheen kunt kijken en alle organen ziet. Zo'n 'glazen' kikker ziet er zo uit:



Bovendien hebben ze dieren gevonden waarvan het bestaan al bekend was, maar waarvan het toch wel fijn was om er weer eens een levend aan te treffen. Zoals deze spinnenaap, waarvan het koppie wel iets wegheeft van een tarantella:

dinsdag, februari 03, 2009

Delen

T-Mobile heeft een nieuwe campagne in Engeland: Life 's for sharing. Het filmpje daarbij is gebaseerd op 'live staging': iets in scène zetten om het aanwezige publiek op straat op het verkeerde been te zetten. Vooral theatergroepen doen het als promotie voor een nieuw stuk.

Om de commercial uit te zenden hebben ze een compleet reclameblok opgekocht. Dat hoefden ze maar een keer te doen. De rest van de wereld kijkt wel op YouTube. Buitengewoon slim dus. Dit is hem:



De dansers zijn dus ingehuurd (behalve het spontaan mee dansende publiek natuurlijk). Maar zouden de mensen die met hun mobieltje filmpjes en foto's maakten dat ook zijn? Het is tenslotte een commercial voor T-Mobile.

maandag, februari 02, 2009

Après


Van wintersport word ik altijd iets te filosofisch. Want wintersport heeft veel gemeen met het werkelijke leven. Ze worden beide leuker en interessanter als je risico's neemt. Daarom is het voor mij altijd zo'n goede week, want ik was net even naar de wc toen God de lef uitdeelde aan de mensen. Om goed te kunnen skiën en snowboarden móét je lef hebben. Je moet namelijk precies doen waar je bang voor bent: je letterlijk in het diepe storten. Pas dan krijg je controle en gaat het goed.

Natuurlijk ga je vaker onderuit als je meer waagt. Maar dat is meestal veel minder erg dan je vooraf denkt. Bovendien leer je te vallen en op te staan. Als je niets durft blijf je heel, maar je mist veel en leert niets. Bovendien is de après-ski ook een stuk aangenamer als je jezelf in durf hebt overtroffen. Misschien dat dit voor de après-vie ook wel geldt.