maandag, januari 05, 2009

Topvijf van Alexander: de beste cd's

Eh, sorry, maar we zijn toch nog even niet klaar met de lijstjes. Hierbij mijn vijf mooiste cd's van 2008. En mijn filmlijstje komt ook nog.

5. THE LAST SHADOW PUPPETS – The Age of the Understatement

Hobbyproject? Wat is je echte baan als je dit een hobbyproject noemt? Maar ik snap Miles Kane en Alex Turner (van de Arctic Monkeys) wel een beetje, want bij hun ‘eigen’ bands hadden ze misschien niet durven aankomen met de plannen om deze James Bond-achtige muziek te maken, zo bombastisch en jaren-zestiggroots als het is, vol strijkers, blazers en slagwerk en een wahhh-kozakkenachtergrondkoor. Het titelnummer komt aandenderen als een verbazend snelle Sovjettank over de toendra, de andere nummers zijn wat lichtvoetiger, voorzover groots en lichtvoetig te rijmen zijn. Unieke cd, die je niet snel vergeet. (Meer)

4. THE DØ – A Mouthful

Ze zijn een beetje freakerig, de Franse heer en de Finse dame die samen The Dø heten. Hun openingsnummer is even slikken, vol tamboerijntingels, schelle fluitjes, zwiepende drums, een belachelijk harde gitaar, krijsende schoolkinderen en zangeres Olivia die niet echt zingt. Dat begint ze wel te doen in het volgende nummer ‘At Last’, een nummer als felle zonneschijn en fel geluk. Olivia zingt met een rood pepertje door haar stem, dus pas maar op. Maar ze stelt zich tegelijkertijd kwetsbaar op, want haar noten zijn zo hoog dat het een groezelig gevoel geeft. De tamboerijntingels blijven, Olivia blijft pittig krijsen, dus het is van deze vijf misschien de meest excentrieke en minst bekende cd, maar het was vorig jaar mijn vaakst gedraaide muziek.

3. EMILIANA TORRINI – Me and Armini

Zo, even een slok wodka. Emiliana Torrini stond enigszins te trillen, toen ze dit najaar plotseling in de grote zaal van Paradiso stond op te treden, in plaats van in de kleine. Dus moest de kleine-liedjes-zangeres even een slok wodka. Emiliana is half Italiaans, half IJslands en zingt met een stem die rauwe wodka-achtig is, maar ook huiselijk warm. Langzaamaan overwint de warmte het, alsof de Italiaanse zonnestralen proberen de IJslandse kou te verdampen. Overige attracties van dit album zijn het ska-achtige ‘Me and Armini’ (over een stalker), het galmgruizige ‘Ha Ha’ (over een alcoholist), het zorgeloze ‘Big Jumps’, het opwindend verliefde ‘Jungle Drum’ (waarin ze al zingend een Afrikaanse trommelact doet), het kampvuur-intieme, bezwerend ontroerende ‘Beggar’s Prayer’, met de woorden: ‘Eventually this hurting will end’. Prima verdampte-spaartegoeden-vergeetmuziek.

2. DUFFY – Rockferry

Er was niet veel voor nodig. Een schijnwerper, een meisje en een stem die nauwelijks uit dat kleine katje kon komen. Duffy hoefde deze zomer in Paradiso alleen maar a capella de eerste regels van haar ‘Syrup & Honey’ te zingen, of de eerste ovatie was binnen. Wat ze op haar album Rockferry presteerde, deed ze in het echt net zo gemakkelijk: alle ferme uithalen klopten, alle emotielading van haar liedjes stortte ze over de zaal uit. Duffy werd hét voorbeeld om de retrojarenzestigtrend te illustreren, maar stak er ook ver bovenuit. Haar stem blaast mensen en muren omver, de arrangementen zijn perfect en passend over-the-top, haar liedjes zijn heerlijk (‘Mercy’), kippenvelbezorgend (‘Warwick Avenue’ en ‘Syrup & Honey’), steeds beter (‘Rockferry’) en verrassend knappe cadeautjes (‘Rain on Your Parade’ en ‘Stop’ op de deluxe-editie). (Meer)

1. VAMPIRE WEEKEND – Vampire Weekend

Experimenteel zijn ze niet, maar in hun popliedjes hoor je instrumenten die je nooit eerder hoorde. Hun muziek barst van de Afrikaanse vibrafoons en steeldrums, en van de Bach-achtige heen-en-weer-loopjes en vioolpartijen, maar toch zou ik Vampire Weekend eerder subtiel dan overdadig willen noemen. Uitgelaten zijn ze niet, maar een beetje schreeuwen kunnen ze wel. Losgeslagen zijn ze niet, maar hun ritmes zijn onnavolgbaar. Vampire Weekend, een nieuw bandje van een stel Amerikaanse studenten, draagt tijdens optredens wollen truien. Vroeger waren zij waarschijnlijk dat onopvallende groepje, dat stiekem tien keer hipper was dan de ‘populaire’ mensen – zonder dat zij het pedante of moeilijkdoenerige kliekje waren. Zulke muziek maken ze. Werkelijk alle nummers zijn fantastisch. En daarom mijn beste cd van het jaar.

13 opmerkingen:

Edward zei

Fijn. En dat filmlijste lees ik ook nog graag!

Edward zei

+ j

Ionica zei

Wat een leuke lijst! Vampire Weekend is ook mijn favoriete cd van 2008. The DØ en The Last Shadow Puppets ga ik zeker luisteren na deze aanbeveling. Ik heb trouwens ook Jason Mraz, de favoriet van Edward geprobeerd, maar dat was niet zo mijn ding.

Edward zei

Dat kan, Ionica, dat heb ik meerdere mensen al horen zeggen. Het was trouwens wel een 'groeiplaat', iets dat ik steeds mooier begon te vinden. Grappig hoe we uit een relatief makkelijk samen te stellen groep goede cd's (ook ik vond The Do en Vampire Weekend erg leuk) toch elk een andere cd kiezen die we als de ultieme beschouwen. Het zou toch geweldig zijn als daar fysiologisch/toevalligheidskundig/misschien zelfs mathematisch onderzoek naar gedaan kon worden. Of misschien ook maar beter niet, nu ik er verder over nadenk.

Lena zei

Hmm, "Vampire weekend" in een lijstje! Heerlijk!

Miebeth Zalfjes zei

Jan Paul, iedereen moet zich hier aan zijn deadlines houden. Alexander dus ook. Vijf dagen te laat een topvijf (niet eens een topdrie!) inleveren, dat kan niet. Zeg er wat van!

Jan Paul zei

Foei!

Miebeth Zalfjes zei

Foei wie?

Jan Paul zei

Eh, foei Alexander.

Alexander zei

Sorry, Miebeth en Jan Paul. Is de kous daarmee af?

Miebeth Zalfjes zei

Nee.

Jan Paul zei

Ja.

technology zei

dolce bag
dolce gabbana handbags
dolce gabbana bag
dolce gabbana handbag
balenciaga bag