vrijdag, januari 30, 2009

Alles van het schaap


In de kantine van het busstation van Reykjavík kun je een halve schaapskop naar binnen werken en niemand die ervan opkijkt. Omdat ik zelf geen vlees eet heb ik het nooit uitgeprobeerd. Ik kan me voorstellen dat het goed te doen is. IJsland is een modern land vol pizza's, hamburgers en cola, maar daarnaast zijn de oude eettradities nog springlevend. Ik zou zó een lijstje kunnen maken van lekkere, bijzondere of verbazingwekkende gerechten. Keus genoeg.
Nu het economisch slecht gaat is de belangstelling voor de traditionele gerechten extra groot. Dat is logisch.IJsland was eeuwenlang een straatarm land en veel IJslands eten is schaarste eten: je gebruikt zoveel mogelijk en gooit zo min mogelijk weg. Heel zinnig dus. Daar kunnen we nog iets van leren. Neem bijvoorbeeld slátur. Gemaakt van de stukken schaap die wij links laten liggen. Je kunt sláturpakketten kopen: een schaapskop, een flinke fles bloed en orgaanvlees. Ik vond een filmpje voor wie het thuis wil uitproberen. Eigenlijk zocht ik materiaal voor de Kinderboekenweek. Ik wil dan op scholen iets gaan vertellen over IJslands eten en vooral over eten in de Vikingtijd.
Op een aantal IJslandse basisscholen maken ze samen met de kinderen slátur, zelfs op kleuterscholen doen ze dat, heb ik me laten vertellen. Cultuuroverdracht. Maar iets zegt me dat ik dit filmpje beter niet op een Nederlandse basisschool kan laten zien. Er wordt in verteld dat het echte sláturmaken niet meer zo populair is, maar dat is inmiddels achterhaald. Het gaat heel goed met de sláturpakketten.
Hier het filmpje.
Gepost door Marjolijn

donderdag, januari 29, 2009

Topvijf van Alexander: de beste films

Jullie hadden mijn lijstje van beste films van 2008 nog te goed. Ik raad ze alle vijf met veel, veel liefde aan. En ook JUNO, THE DARK KNIGHT, I'M NOT THERE en VICKY CRISTINA BARCELONA, die het lijstje net niet haalden. Als je op de titel klikt kun je de trailer zien.

5. WALL-E

Ik ging van een robotje uit een animatiefilm houden, die geen woord spreekt, verliefd wordt op een ander robotje en lichtjaren reist om haar terug te vinden. Een zoete en vertederende Disneyfilm, dat is het, maar met een goed verhaal en vooral met een ontstellende originaliteit gemaakt.




4. THE DARJEELING LIMITED

Wes Anderson is een regisseur die je niet meer vergeet. Hij maakt films die ongelooflijk van hém zijn, in elk beeld (vol kleuren en vol achtergronddetails), in elk verhaallijntje (meestal over ongewone families), in elke zin (goed), in de soundtrack (altijd de beste soundtrack van het jaar), in de casting (de acteurs hebben komisch talent, maar stralen ook altijd iets meelijwekkends uit). Dus dit verhaal over drie broers die elkaar nauwelijks kennen, die op treinreis gaan door India voor een soort van ‘spiritual journey’, kan alleen maar weer een perfecte combinatie van grappig en ontroerend zijn.

3. HAPPY-GO-LUCKY

Je haat Poppy of je vindt haar geweldig. Ze is wat oppervlakkig en vermoeiend vrolijk: ze groet luidkeels de dieren op straat, ‘All right doggy?’, ook als aan het hondje een norse honduitlater vastzit. De rijlessen die Poppy ondergaat, een terugkerend fenomeen in de film, zouden ieder ander mens depressief maken, met zo’n heetgebakerde instructeur naast je. Poppy blijft proberen de ijsberg te breken. Feelgood! Feelgood! schreeuwt deze film. En dat Poppy ook nog een mens is, laat het wat diepgaandere verhaal over haar (magere) liefdesleven zien. Ik huppelde de bioscoop uit (en mijn sprongetjes waren nog net iets hoger dan bij JUNO).

2. PERSEPOLIS

‘Dat hij van een neprobotje ging houden! Phah! Die Alexander!’ Nou, hier ging ik dus mooi meevoelen met een tweedimensionaal poppetje dat uit simpele zwarte lijnen en witte vlakken bestond. Stripfiguur Marjane vertelt haar levensverhaal, over opgroeien in het Iran van de shah, als punkpuber, en dan als een vluchteling die haar best doet, maar ja. Geen feelgoodfilm, maar wel levensecht – ieder leven kent zijn grappige momenten. En die zijn zo ontwapenend, dat de film (die gebaseerd is op de graphic novel van Iranees-Franse striptekenares Marjane Satrapie) je op een onvergetelijke manier met het mens achter de vluchteling laten meeleven.

1. AWAY FROM HER

Alles waarvan hij houdt in zijn vrouw, ziet hij afbrokkelen. Zijn vrouw lijdt aan Parkinson en soms zwaait er een blinddoekflard voor haar ogen en heeft ze geen idee meer dat het haar liefhebbende echtgenoot is die tegenover haar zit. Hij moet zijn vrouw laten gaan, naar een opvanghuis, waar ze in al haar onwetendheid dolgelukkig wordt. Met een ander. Briljant acteerwerk van Julie Christie en Gordon Pinsent, hartverscheurend in beeld gebracht. Subtiel, klein, stil en tragischer dan tragisch, was dit de onovertroffen film van 2008, waar ik tranen met tuiten om huilde.

woensdag, januari 28, 2009

Kopregelverzinwedstrijd


Sommige beroepen zou je niet willen uitoefenen. Sterker nog, van sommige beroepen wist je niet eens dat ze bestonden. Maar ter zake nu: de kopregelwedstrijd.

- 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 VUUR

- Dus dit bedoelen ze met biomassa!

- En nu maar hopen dat hij geen bruine bonen heeft gegeten.

- Blinde voedster in dierentuin laat olifanten verhongeren.

- Big Bang!

dinsdag, januari 27, 2009

Lopapeysa's voor Britse bejaarden


Gisteren is de regering van IJsland gevallen en de grote vraag is hoe het nu verder moet. Maar voor dit verhaal moeten we eerst terug naar het begin van de crisis (die op IJsland kreppa heet). Toen zetten de Britten vrijwel onmiddellijk hun anti-terrorisme wetten in werking om greep te krijgen op de IJslandse tegoeden. De gevolgen waren desastreus, zowel voor de economie als voor de politieke verhoudingen. De gewone IJslandse burgers waren diep gekrenkt. Ze waren niet alleen het slachtoffer geworden van wanbeleid in eigen land, maar werden bovendien weggezet als terroristen. Ze zochten naar een passend antwoord.
Een paar weken geleden verscheen er op IJsland een nieuwsbericht waarin melding werd gemaakt van de uitzichtloze situatie waarin Britse bejaarden verkeren. Er zouden doden zijn gevallen omdat de pensioenen zo mager zijn dat gepensioneerden hun stookkosten niet kunnen betalen. Twee IJslandse presentatoren kregen een idee: Ontwikkelingshulp voor de Britten! Ze begonnen een truienactie.
Toen ik een dag of tien geleden in het plaatsje Selfoss arriveerde, was het plan net gelanceerd en iedereen was opgetogen. Er wonen op IJsland ongeveer 300.000 mensen en die hebben het op dit moment bepaald niet breed, maar binnen een week slaagden ze erin een container te vullen met IJslandse truien (lopapeysa's) en ook mutsen en dekens werden ingezameld. Deze week zal de humanitaire hulp in Groot Brittannië arriveren.De distributie is al geregeld.
de IJslandse burgers hebben dikke pret. Ze laten zien dat ze hulpvaardig en betrokken zijn, helpen noodlijdende bejaarden uit de kou en nemen in één moeite door de Britse regering op de hak: geen grote mond opzetten als je je eigen zaakjes niet kunt regelen.
Binnenkort lopen massa's Engelse bejaarden in lopapeysa's rond. En het mooie is: een lopapeysa herken je uit duizenden en hij gaat de rest van je leven mee, vooral als je al gepensioneerd bent.
Gepost door Marjolijn

maandag, januari 26, 2009

De doop van Helgi Hóseason



De afgelopen twee weken was ik in Reykjavík en daar werd dag in dag uit geprotesteerd tegen de economische chaos. Mensen sloegen op potten pannen en stonden uren voor het Althingi, het parlementsgebouw. Het ging er bijna de hele tijd gedisciplineerd en vreedzaam aan toe en daar was ik erg van onder de indruk. Maar een aantal keren liep het toch uit de hand en dát haalde natuurlijk de buitenlandse pers. Er werd dan vermeld dat demonstranten met stenen en yoghurt gooiden. Hoezo yoghurt? Geen enkele journalist wilde dat weten. Ik wel.
Om te beginnen: het was geen yoghurt maar skyr. Als ik op IJsland ben eet ik dat iedere dag. Het is godsgruwelijk lekker en lijkt nog het meest op kwark.
Maar waarom gooien demonstranten met skyr?
Dan kom je terecht bij Helgi Hóseason. Deze hoogbejaarde man (1919) is de beroepsdemonstrant van IJsland. Jarenlang stond hij met zijn protestborden op de hoek van de straat.
Voor een paar geweldige Helgifoto's kijk hier:
http://flickr.com/search/?q=Helgi%20H%C3%B3season&w=all&s=int
Helgi was tegen onrecht en het grootste onrecht was de kerk. Punt uit. Hij werd als kind gedoopt en daar wilde hij van af. Nu kun je je wel als kerklid laten uitschrijven, maar een doop ongedaan maken is onmogelijk. Helgi legde zich daar niet bij neer. Een van zijn favoriete protestborden stelde een brandende kerk voor.
Uiteindelijk werd het Helgi te veel. In 1972 gooide hij een emmer skyr leeg over de bisschop van IJsland, de president en een heel stel politici. Daarmee werd hij beroemd. (Om het ingewikkeld te maken: er is ook een oud gezegde over skyr gooien en Helgi greep daar waarschijnlijk op terug.) Sinds kort is het skyr gooien weer in opmars en ieder protest dat daar mee gepaard gaat is tegelijk een hommage aan Helgi Hóseason. (Die, dat moet ook gezegd worden, later met teer en anti-roest ging gooien. Van een doop kom je nooit meer af.)
gepost door Marjolijn

Sneeuw!

Hier in de Alpen ligt momenteel een dik pak sneeuw. En dat hoort ook zo in deze tijd van het jaar. Maar er lag ook sneeuw op een plek waar het anders nooit ligt: in de Verenigde Arabische Emiraten. Vlakbij de evenaar dus. En dat op een berg die amper 1800 hoog is. Vorige week dooide het een paar keer op die hoogte in de Alpen, in hartje winter. Die sneeuw in de VAE is dus écht bijzonder. Zo bijzonder dat men daardoor met een klein probleempje zat. Hoe noemen we deze koude witte substantie? Want in het plaatselijke Arabische dialect kent men geen woord voor sneeuw…

zondag, januari 25, 2009

Een gegeven paard... (door Ionica)

Een filmpje dat mooi laat zien dat niet iedereen de geschiedenis erg goed kent.





Het komt uit The Chaser's War on Everything. Er staat veel van dit programma op YouTube en bijna al hun filmpjes zijn ontzettend goed en grappig.

p.s. Vinden julie het ook zo idioot dat Jan Paul zijn blog gewoon open gooit? Hij heeft wel erg veel vertrouwen in de goedheid van de mensheid.

vrijdag, januari 23, 2009

Blog mee met jp


Vanaf morgen verandert mijn uitzicht een week lang naar dat van het plaatje op de foto. Dat betekent dat ik minder zal bloggen. Iedereen is daarom uitgenodigd om zelf een berichtje op dit blog te plaatsen. Klik op 'aanmelden' of 'sign in', toets mijn e-mailadres in bij 'username' en kies als wachtwoord sienrules! (met uitroepteken dus). Daar wijst alles zich vanzelf. Of, zoals de Fransen zeggen: 'un zjaild ken doe ze launderie.'

woensdag, januari 21, 2009

Geboortegolf


Op het feestje bij onze Amerikaanse buren kwamen we een heleboel interessante dingen te weten. Zo vroegen we ons af waar de autocue van Obama toch stond. Je zag hem nergens lezen. Maar het kon ook niet dat hij die hele speech uit zijn hoofd deed. Hij ging nota bene bij de tweede regel van de eed al de mist in... Het bleek dat de tekst op drie plaatsen op een glazen wand voor hem werd geprojecteerd. Links, rechts en recht vooruit. Welke kant hij ook op keek, overal zag hij zijn tekst. Hij wel, en iedereen die achter hem stond ook, maar de rest van de wereld niet. Maar een ander weetje was nog veel leuker.

De euforie van deze verkiezing was vergelijkbaar met die van John F. Kennedy. Toen Kennedy op 4 november 1960 verkozen werd brak er een enorm feest los in de VS. Een van de gevolgen van dat feest was een geboortegolf negen maanden later. Dus rond 4 augustus 1961. Ik ken al twee mensen die exact op die dag geboren zijn: onze buurman Karl, die het feest organiseerde en ene Barack Hussein Obama.

De kans is dus best aanwezig dat er op 4 augustus 2009 weer een geboortegolf is in Amerika. Maar rond 20 oktober zou ook nog kunnen!

dinsdag, januari 20, 2009

Aftellen

Wij wonen in een buurt met veel expats. Twee huizen verderop wonen bijvoorbeeld Amerikanen. En ongeveer twee jaar geleden ontdekten we dat ze voor hun raam een bord hadden met een getal van drie cijfers. Dat getal veranderde nog wel eens, en op een gegeven moment hadden we door dat ze aan het aftellen waren. Heel lang dachten we dat het om de dag ging dat ze weer terug naar Amerika zouden verhuizen. Maar het ging in werkelijkheid om de dag dat Bush uit het Witte Huis zou vertrekken. De teller staat vandaag op nul. Vandaag hebben ze alle vlaggen uitgehangen die ze maar konden vinden. En vanavond gaan we naar een feest. Iedereen uit de buurt is uitgenodigd om bij hen naar de inauguratie van Obama te kijken.

maandag, januari 19, 2009

De grafiek



De grafiek. Elk streepje op de horizontale balk staat voor een minuut.

Moleculair afkoelen (door Jacobus Kervel)

Er wordt vaak een boel onzin verkondigd die eenvoudig te controleren is. Neem bijvoorbeeld de verschillende smaakzones die de tong zou hebben. Leg een klontje suiker of een beetje zout op verschillende plaatsen op je tong en merk dat de verschillen marginaal zijn - áls ze er al zijn. En zelfs Grote Geesten gaan wel eens de mist in. Zoals Stephen Hawking.

Volgens Hawking kun je thee of koffie het best laten afkoelen door de suiker wat later in de drank te doen. Dat zit zo. Een hete drank verliest sneller warmte dan een minder warme drank. Vervolgens verliest het nog eens warmte door het oplossen van de suiker (daar is immers energie voor nodig, oftewel warmte). Als je de suiker vroeg toevoegt, dan mis je de extra snelle afkoeling vanwege de hete thee in het begin. Dat is althans de theorie van Hawking. De praktijk is anders. Probeer het zelf maar met een thermometer: het effect is nihil.

In de moleculaire keuken is de temperatuur vaak van levensbelang voor het wel of niet slagen van een gerecht. Vandaar dat ze de theorie van Hawking dan ook echt getest hebben. Want zo gek klinkt die theorie niet in de oren. Waar gaat het dan mis? Het effect van het oplossen van de suiker is te klein. Als je het met mélk doet werkt het wel. En dan is het effect ook behoorlijk groot.

Veel koks voorspellen een snel einde van de moleculaire keuken. Uiteindelijk zouden we die fancy liflafjes wel zat zijn. Maar alleen al dit soort praktische oplossingen bewijzen dat deze keuken altijd bestaansrecht zal blijven hebben.

zaterdag, januari 17, 2009

Gina's weblog


Gina Vodegel vroeg of ik een link wilde maken naar haar artikel over Gaza op haar weblog. Dat doe ik graag. Klik hier om op haar weblog te komen en haar verhaal te lezen.

vrijdag, januari 16, 2009

Ich war noch niemals in New York

Hij staat in het lelijke TL-licht op de lelijke gang van zijn lelijke flat om een pakje sigaretten te halen. Dan bedenkt hij dat hij iets kan doen wat hij nog nooit heeft gedaan... Hij heeft alles bij zich. Een paspoort, cheques, geld. Hij kan zomaar naar New York gaan. Nu. Of naar San Francisco, om daar met een afgeknipte spijkerbroek over het strand te lopen. Het kan! Waarom niet?

Udo Jürgens' Ich war noch niemals in New York. Omdat ik dat vroeger altijd tijdens de apres-ski hoorde. En omdat ik nu al vrolijk ben omdat ik over acht dagen naar de Alpen vertrek.

dinsdag, januari 13, 2009

Happy birthday!

'Happy Birthday to you, happy birthday to you...' Je zal maar het copyright op deze tekst hebben en dus telkens een bedrag gestort krijgen als het ergens voor gebruikt werd. Dat zou gezien de gebruikelijke tarieven zo'n anderhalf miljoen per jaar opleveren. Niet gek, toch? Maar wie heeft het copyright? Er is niemand die het claimt. Toch zou er een rechthebbende kunnen zijn. Maar wie bedacht de tekst? Is het ooit vastgelegd? Professor Robert Brauneis ging een paar jaar op zoek naar de geschiedenis van het lied en naar mogelijke rechthebbenden. Hij vond honderden oude documenten waarin de tekst voorkwam, op zoek naar de eerste oorspronkelijke tekst en melodie. Maar het allereerste 'moederdocument' vond hij niet. Bovendien zou het helemaal voor niets zijn geweest. Het zou onmogelijk zijn om opnieuw copyright te krijgen op deze tekst en melodie...

Maar eh, voor iedereen die vandaag jarig is: happy birthday!

maandag, januari 12, 2009

Extreme sport

Je hebt alles al gedaan. Noordhellingen in de Alpen met blote handen beklommen. Survivals overleefd in de Amazone, de zuidpool en Gouda. En zelfs geraft van de Niagara Falls. Maar je zoekt nu een nieuwe uitdaging. Dan is het tijd voor... extreme ironing!



Nou kijk, die Engelsen hebben ongeveer elke sport uitgevonden. Voetbal, tennis, hockey, squash, noem maar op. En telkens werd er uiteindelijk een ander land wereldkampioen. Daarom bedachten ze minder toegankelijke sporten, zoals darts, bowls en curling. Maar daar gebeurde al snel hetzelfde. Dus nu is er extreem strijken. Maar wij hebben korfbal.

zaterdag, januari 10, 2009

Roosbeef (door Alexander)

‘Ik ben onder invloed,’ kreunzingt Roos. ‘Van jou.’ En verliefdheid doet rare dingen met een meisje: ‘Ik vind de gekste dingen mooi. Zelfs Bløf, die brak bij mij een snaar.’ En als hij de verkering een nummer later uitgemaakt heeft, aarzelzingt ze: ‘Speel je Koehandel met een ander?’ Ze houdt zichzelf voor: ‘Ik ben mijn oog op jou verloren.’

De teksten van Roosbeef, op het album Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten, hebben een poëtisch kinkje in de kabel. Het is de onbewuste poëzie van een dichter die zichzelf nog moet uitvinden. Haar langgerekte, lijzige stem sleurt je naar de woorden toe – de onbetwiste hoofdattractie van de band Roosbeef is de zang van Roos Rebergen. De muzikanten kun je niet wegdenken, maar het is toch vooral háár album, met haar gedachten, die ze even achteloos uit haar mond laat lopen als ze ze op papier kwakte.

‘Boerderij’ moet een van de eerste liedjes zijn die ze maakte, zo autobiografisch en ‘echt’ is het, over de sloop van de kraakboerderij waar ze opgroeide: ‘’t Is op, ’t is rond, ’t wordt plat. Gemeente Duiven, zet ‘m op, gebruik je lasbril en een schop.’ Met alleen een gitaarpingeltje en moegestreden gezongen, de tekst is wel cynisch, maar ondertussen slikt ze haar verdriet weg. Geluk is niet eeuwig, is de terugkerende teneur op de cd.

Als ze alleen over de boerderij en de dieren daar gezongen had, was het een lief liedje geweest. Maar de wereld kwam het leven binnen en omrandde alles melancholisch zwart. En dat maakt dit debuutalbum van Roosbeef echt sterk. Haar hele artistieke ontwikkeling-tot-nu-toe is erin te lezen. Want vanuit haar naïviteit kan ze ook treffend maatschappijbespiegelen. Over naïeve meisjes om haar heen: ‘Haar mobiel heeft het net uitgemaakt. En ze huilt, ja, ze huilt niet om hem maar ze huilt.’ Over naïeve militairen, in telegramstijl: ‘Jongen gaat het leger in. Gratis rijbewijs. Hij vindt groen een mooie kleur.’

Niet kritisch, maar wel kritiserend. Als je de muziek van Roosbeef al voelt, dan is het omdat het jeukt als een muggenbult, niet omdat het klopt als een blauwe plek. Roosbeef pakt je in met haar kleine liedjes, die toch raken aan een grote wereld. Ik ben onder invloed.

Meerkats

Laten we het weekend eens in gaan met een foto van een stokstaartje. Gewoon, omdat het leuk is om het weekend in te gaan met een foto van een stokstaartje. Dit is overigens Kolo, de hoofdrolspeler uit de film Meerkats. Een mooie film waarin dit beestje een jaar lang vanaf zijn geboorte wordt gefilmd. In februari in de bioscoop. Ik heb hem al gezien omdat ik er een recensie over mocht schrijven voor 'Hoe overleef ik.'

donderdag, januari 08, 2009

De Postma-doctrine (door Miebeth Zalfjes)

Sinds Kerst is het koud in ons land. En sinds Kerst voorspelt het KNMI telkens dooi op langere termijn. Maar we zijn nu twee weken verder. Het vriest nog steeds en het blijft nog even vriezen. Zelfs het KNMI heeft nu de kansen op een dooiaanval naar beneden bijgesteld. Diverse andere meteorologen hebben het aanhouden van de winter wél voorspeld. Omdat zij niet klakkeloos kijken naar de computerprognoses, maar ook rekening houden met de Postma-doctrine. Die doctrine is niet genoemd naar de schaatser, maar naar Klaas Rienk Postma, een van de beste weerkundigen van ons land ooit. Zo is Postma de eerste meteoroloog geweest die de volle omvang van de stormvloed in 1953 wist te voorspellen.

Maar Postma was dus ook de bedenker van de Postma-doctrine. En die houdt min of meer in dat resultaten uit het verleden wel degelijk garanties kunnen bieden voor de toekomst. Anders gezegd, 's winters herhalen bepaalde patronen zich vaak. Waar het weer al eens voor de koudste oplossingen koos, blijkt dat daarna vaker te gebeuren. Daarom heb je zo vaak zachte winters met alleen maar zacht weer en zijn strenge winters meteen veel kouder dan het gemiddelde. Sterker nog, gemiddelde winters komen weinig voor. Dit jaar zitten we duidelijk in een koude golf. Wil dat meteen zeggen dat het koud zal blijven? Dat niet. Zelfs de Postma-doctrine kan niet tegen een sterke dooiaanval op. Maar bij twijfel... blijft het koud.

Fred Grandy

Jaah, daar is-ie dan: Gopher uit The Love Boat. Fred Grandy speelde de rol van de wat klunzige purser van 1977 tot 1984. Zo lang draaide de serie, die het eigenlijk moest hebben van de gastacteurs. Want hoewel er geen enkele bekende naam tot de vaste cast behoorde, speelden er altijd wel een paar coryfeeën mee in een gastrol. Geen enkele acteur uit de serie heeft daarna nog echt naam gemaakt als acteur. Op een dame met een piepklein rolletje na: Teri Hatcher, zij was zangeres in de band. 'Doc' leeft nog steeds van zijn roem als scheepsarts, Captain Stubing is spreekstalmeester op cruiseschepen en Isaac had samen met een pornoactrice een column in FHM, getiteld Ask Isaac.

En Fred Grandy dan? Die zat tussen de repetities door ongetwijfeld na te denken over reactionaire standpunten. Hij hield er namelijk behoorlijk conservatieve ideeën op na en stortte zich na de serie op de politiek. Nog geen twee jaar later werd hij gekozen als republikeinse parlementariër in het Amerikaanse lagerhuis. Allemaal dankzij zijn roem als Gopher, zegt hij zelf: 'Zonder Gopher was de politicus Grandy er nooit geweest.' Daarna werd hij directeur van een grote non-profit organisatie. En tegenwoordig is Grandy weer op televisie te zien. Hij presenteert een politiek getint nieuwsprogramma.

woensdag, januari 07, 2009

De ster uit het verleden



Met welke ster uit het verleden hebben wij hier te maken?









Hier is het lachje nog een keer. Misschien iets herkenbaarder...



En hier is-ie enkele jaren jonger.

dinsdag, januari 06, 2009

Wie dit leest is dood (door Miebeth Zalfjes)

Elk jaar zijn er duizenden gevallen van bijnadoodervaringen. Veel van die verhalen zijn bijzonder spectaculair, maar vaak te spectaculair om wetenschappelijk serieus genomen te worden. Het gaat daarbij vaak om 'uittredingen.' Een patiënt die hersendood is lijkt alles waar te nemen wat er in de kamer gebeurt en kan dat later ook navertellen. In bepaalde gevallen gaat het daarbij om dingen die alleen de arts kan weten. Onder de artsen zelf is het een taboe. Ze hebben het er liever niet over, uit angst om voor gek te worden verklaard.

Maar nu komt er voor het eerst een grootschalig onderzoek na deze uittredingen. Het maakt deel uit van het AWARE (AWAreness during REsuscitation) project van Dr. Sam Parnia. En één onderdeel daarvan is uiterst simpel en goedkoop. Bij uittredingen zien de patiënten de ruimte altijd van bovenaf. Het is alsof hun geest opstijgt. Daarom komen er op de kasten in operatieruimten vellen papier te liggen met teksten als: "Ondergaat u een uittreding en kunt u deze tekst lezen? Meld het ons dan als u weer bijgekomen bent." De exacte teksten zijn overigens geheim om fraude te voorkomen. We zijn heel benieuwd naar de uitkomsten van het onderzoek.

maandag, januari 05, 2009

Topvijf van Alexander: de beste cd's

Eh, sorry, maar we zijn toch nog even niet klaar met de lijstjes. Hierbij mijn vijf mooiste cd's van 2008. En mijn filmlijstje komt ook nog.

5. THE LAST SHADOW PUPPETS – The Age of the Understatement

Hobbyproject? Wat is je echte baan als je dit een hobbyproject noemt? Maar ik snap Miles Kane en Alex Turner (van de Arctic Monkeys) wel een beetje, want bij hun ‘eigen’ bands hadden ze misschien niet durven aankomen met de plannen om deze James Bond-achtige muziek te maken, zo bombastisch en jaren-zestiggroots als het is, vol strijkers, blazers en slagwerk en een wahhh-kozakkenachtergrondkoor. Het titelnummer komt aandenderen als een verbazend snelle Sovjettank over de toendra, de andere nummers zijn wat lichtvoetiger, voorzover groots en lichtvoetig te rijmen zijn. Unieke cd, die je niet snel vergeet. (Meer)

4. THE DØ – A Mouthful

Ze zijn een beetje freakerig, de Franse heer en de Finse dame die samen The Dø heten. Hun openingsnummer is even slikken, vol tamboerijntingels, schelle fluitjes, zwiepende drums, een belachelijk harde gitaar, krijsende schoolkinderen en zangeres Olivia die niet echt zingt. Dat begint ze wel te doen in het volgende nummer ‘At Last’, een nummer als felle zonneschijn en fel geluk. Olivia zingt met een rood pepertje door haar stem, dus pas maar op. Maar ze stelt zich tegelijkertijd kwetsbaar op, want haar noten zijn zo hoog dat het een groezelig gevoel geeft. De tamboerijntingels blijven, Olivia blijft pittig krijsen, dus het is van deze vijf misschien de meest excentrieke en minst bekende cd, maar het was vorig jaar mijn vaakst gedraaide muziek.

3. EMILIANA TORRINI – Me and Armini

Zo, even een slok wodka. Emiliana Torrini stond enigszins te trillen, toen ze dit najaar plotseling in de grote zaal van Paradiso stond op te treden, in plaats van in de kleine. Dus moest de kleine-liedjes-zangeres even een slok wodka. Emiliana is half Italiaans, half IJslands en zingt met een stem die rauwe wodka-achtig is, maar ook huiselijk warm. Langzaamaan overwint de warmte het, alsof de Italiaanse zonnestralen proberen de IJslandse kou te verdampen. Overige attracties van dit album zijn het ska-achtige ‘Me and Armini’ (over een stalker), het galmgruizige ‘Ha Ha’ (over een alcoholist), het zorgeloze ‘Big Jumps’, het opwindend verliefde ‘Jungle Drum’ (waarin ze al zingend een Afrikaanse trommelact doet), het kampvuur-intieme, bezwerend ontroerende ‘Beggar’s Prayer’, met de woorden: ‘Eventually this hurting will end’. Prima verdampte-spaartegoeden-vergeetmuziek.

2. DUFFY – Rockferry

Er was niet veel voor nodig. Een schijnwerper, een meisje en een stem die nauwelijks uit dat kleine katje kon komen. Duffy hoefde deze zomer in Paradiso alleen maar a capella de eerste regels van haar ‘Syrup & Honey’ te zingen, of de eerste ovatie was binnen. Wat ze op haar album Rockferry presteerde, deed ze in het echt net zo gemakkelijk: alle ferme uithalen klopten, alle emotielading van haar liedjes stortte ze over de zaal uit. Duffy werd hét voorbeeld om de retrojarenzestigtrend te illustreren, maar stak er ook ver bovenuit. Haar stem blaast mensen en muren omver, de arrangementen zijn perfect en passend over-the-top, haar liedjes zijn heerlijk (‘Mercy’), kippenvelbezorgend (‘Warwick Avenue’ en ‘Syrup & Honey’), steeds beter (‘Rockferry’) en verrassend knappe cadeautjes (‘Rain on Your Parade’ en ‘Stop’ op de deluxe-editie). (Meer)

1. VAMPIRE WEEKEND – Vampire Weekend

Experimenteel zijn ze niet, maar in hun popliedjes hoor je instrumenten die je nooit eerder hoorde. Hun muziek barst van de Afrikaanse vibrafoons en steeldrums, en van de Bach-achtige heen-en-weer-loopjes en vioolpartijen, maar toch zou ik Vampire Weekend eerder subtiel dan overdadig willen noemen. Uitgelaten zijn ze niet, maar een beetje schreeuwen kunnen ze wel. Losgeslagen zijn ze niet, maar hun ritmes zijn onnavolgbaar. Vampire Weekend, een nieuw bandje van een stel Amerikaanse studenten, draagt tijdens optredens wollen truien. Vroeger waren zij waarschijnlijk dat onopvallende groepje, dat stiekem tien keer hipper was dan de ‘populaire’ mensen – zonder dat zij het pedante of moeilijkdoenerige kliekje waren. Zulke muziek maken ze. Werkelijk alle nummers zijn fantastisch. En daarom mijn beste cd van het jaar.

Welkom terug

Veel mensen lezen mijn blog alleen maar op hun werk. En omdat half Nederland de afgelopen weken vrij had, hebben deze mensen dit blog een tijdje niet gevolgd. En om ál die berichtjes nog eens uitgebreid te lezen, dat gaat ten koste van de arbeidsproductiviteit. Wat hebben jullie gemist? Alle lijstjes natuurlijk (Tristan had het leukste lijstje, hij krijgt een boek toegestuurd). Het filmpje van de beer Wojtek, de hoofdpersoon uit Bibi's laatste boek. De mysterieuze foto's van paarlemoerwolken. En mijn eigen filmpje: een muzikaal commentaar op 2008, met bij wijze van videoclip lekker megalomaan allemaal foto's van mezelf. Het is nog maar 56 keer bekeken, waar andere filmpjes met gemak het dubbele halen. Komt-ie:

zaterdag, januari 03, 2009

Geef 's een kontje


Kijk, Tuan Tuan had teveel bamboe gegeten en daardoor kon hij niet meer goed klimmen. Gelukkig was Yuan Yuan in de buurt. Die kon hem een handje helpen.

vrijdag, januari 02, 2009

Eikels

Gisteren mochten we bij de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Amsterdam zijn. Waarom is ons eigenlijk nog steeds niet helemaal duidelijk. Maar volgens een goede vriend moesten we de uitnodiging koesteren, want dit was niets minder dan 'het Boekenbal van de politiek.' Dat was een rake omschrijving, want er waren heel wat prominenten aanwezig. En Job Cohen hield een geweldige toespraak. Hij opende met dit verhaal:

"Op een dag verscheen er een man in een dorp. Hij liet weten eikels te willen kopen en wilde daar een euro per stuk voor betalen. Omdat er veel eiken in het dorp stonden, begonnen de bewoners snel eikels te verzamelen. De man kocht een week later honderden eikels voor een euro per stuk.

De man vertelde dat hij een week later zou terugkomen en twee euro per stuk zou betalen. Opnieuw sloegen de dorpelingen aan het verzamelen, alhoewel er veel minder eikels over waren. De man verscheen een week later opnieuw, betaalde twee euro per stuk en zei dat hij een week later opnieuw zou verschijnen en dan vijf euro per eikel ging betalen.

De voorraad eikels was vrijwel opgeraakt en de dorpsbewoners zetten alles op alles om maar nieuwe eikels te vinden. Ze vonden er toch nog een paar. En ja hoor, de man verscheen precies op tijd, die week later. Hij betaalde keurig vijf euro per eikel en beloofde een week later opnieuw terug te komen en dan wel twintig euro per eikel te betalen...

De dorpsbewoners zochten en zochten dat het een aard had. Ze konden alleen geen eikel meer vinden. Toen verscheen een dag later een andere man met een grote zak eikels op zijn rug. Het verhaal deed al snel de ronde in het dorp.

De dorpsbewoners smeekten de man of ze zijn enorme zak eikels konden kopen, maar de man vroeg er vijftien euro per stuk voor. De dorpsbewoners verzamelden al het geld dat ze in het dorp konden vinden. Al het spaargeld dat ze hadden legden ze bij elkaar en zo kochten ze de enorme zak eikels.

Tja, je kunt wel raden hoe dit afloopt. De eikelkoper is nooit meer teruggekeerd. En het dorp bleef straatarm achter met een enorme hoeveelheid eikels."