vrijdag, oktober 31, 2008

Science fiction voedsel (door Jacobus Kervel)

Ferran Adriá begon zijn carrière zoals zoveel koks: als afwasser. Zo werd hij al op jonge leeftijd ingewijd in de geheimen van de Spaanse keuken, misschien wel de meest onderschatte cuisine ter wereld. En zo kon het dat hij al op zijn 22e als kok aan de slag kon in het chique restaurant El Bulli. Daar kreeg zijn talent pas echt de ruimte, met spectaculaire gevolgen. Al achttien maanden later was hij er de chef. Onder zijn leiding werd El Bulli niet alleen een driesterrenrestaurant, het werd ook regelmatig verkozen tot het beste restaurant ter wereld.

Nog veel spectaculairder zijn de gerechten die hij er serveert. Iedere gast kan rekenen op een waanzinnig dertiggangenmenu. Elk jaar is er een compleet nieuwe kaart waar Adriá een half jaar aan gewerkt heeft. In die periode is het restaurant ook gewoon dicht, tot groot verdriet van de duizenden mensen die op de kilometerslange (en groeiende) wachtlijst van het restaurant staan.

Nou stond hier oorspronkelijk een filmpje onder over El Bulli, maar op Youtube zijn alle leuke filmpjes over het restaurant verwijderd. Geen idee waarom. Maar voor straf hieronder een filmpje over een recept van de grote concurrent, The Fat Duck, van Heston Blumenthal. Hier zie je hoe ze gebakkeneimetspekijs maken. Enjoy!

donderdag, oktober 30, 2008

Taarten van Abel

Jahaa. Het houdt maar niet op. Ik mag dan uit de CPNB topwtintig geknikkerd zijn (ik sta nu 45e), maar een nieuw boek betekent nieuwe kansen.

Het gaat om het nieuwe boek van Taarten van Abel, de onvolprezen televisieserie. Het boek verschijnt ter ere van het vijfde seizoen. Er staan recepten in van Abel (Siemon) vanaf de derde serie. Dus ook deze draaimolentaart van Melanie. Ik schreef de teksten voor het boek. Binnenkort in de winkel!

dinsdag, oktober 28, 2008

Science fiction

Het leuke van science fiction is dat het op een gegeven moment gedateerd is. Zo had je in de oude Star Trek series de communicator. Als je die gaat vergelijken met onze mobiele telefoon, dan wint die van ons het op veel terreinen. Toegegeven, zij konden ermee naar verre sterrenstelsels bellen, en daar hebben Vodafone en T-mobile nog geen dekking. Maar verder? Die van mij heeft internet, ik kan er muziek en filmpjes mee afspelen en foto's mee maken. Nou dat kan die van Captain Kirk allemaal niet.

Sinds kort hebben we een nieuwe gadget: de hoverboard uit Back to the Future III. Het apparaat van Marty McFly ligt nu nog ruim voor in design en gebruiks- gemak, maar dat is slechts een kwestie van tijd.

Want de eerste versie van ons eigen hoverboard ligt er al. Te koop voor 17.000 eurepeur. En dit is dus nog maar de eerste versie. Hij wordt alleen nog maar cooler en strakker.
En met dezelfde techniek moet het ook mogelijk zijn om het vliegend tapijt uit de Sprookjes-van-Duizendenéén-Nacht te realiseren...

maandag, oktober 27, 2008

Helden onder elkaar

In april dit jaar had ik een bijzondere ontmoeting met Chantal Döppenbecker en de hockeyer Taeke Taekema. Dat was in het kader van het project Helden onder elkaar, een samenwerking van het Ronald McDonald Kinderfonds en ABN AMRO.

Het hield in dat een kind met een ziekte of erfelijke aandoening een dagje op stap mocht met een beroemde sporter. Kinderboekenschrijvers zoals ondergetekende (als je op de foto klikt en goede ogen hebt zie je de namen van alle meewerkende sporters en schrijvers) waren daarbij om er een verhaal over te schrijven. Al die verhalen zijn gebundeld in het gelijknamige boek, dat níét in de boekwinkel te bestellen is, maar wél via deze link. Op diezelfde site kun je alvast één verhaal lezen. Een verhaal over de ontmoeting tussen Esther Vergeer en Lindsay, een meisje dat ook in een rolstoel zit. Dat verhaal is geschreven door ene Bibi Dumon Tak.

Nou is er een heel leuk filmpje gemaakt van de ontmoeting tussen Chantal en Taeke, maar dat krijg ik maar niet geïmporteerd naar Youtube. Wie dus wil weten hoe die dag is verlopen zal toch het boek moeten kopen. De hele opbrengst van het boek gaat naar het Ronald McDonald Kinderfonds.

zaterdag, oktober 25, 2008

Gabriella Cilmi (door Alexander)


Gabriella Cilmi is het zingende equivalent van een kat met een zachte vacht en met vlijmscherpe nageltjes. Wie ongevraagd met zijn aaiarm in haar onweerstaanbare buurt komt, kan weldra pleisters gaan plakken. Ze ziet eruit als een lief meisje van zestien, maar er is niets zoets aan haar, er is ‘nothing sweet about me’, zoals ze in haar gelijknamige top-40-hit zingt. Gabriella is wel zestien, maar niet lief.

Vooral op het gebied van de vriendjeszoekerij is ze pittig, en meedogenloos. Niet makkelijk. In niet te mis te verstane bewoordingen laat ze haar aanbidders horen dat ze niet met leugentjes moeten komen aanzetten (in ‘Save the Lies’) en omgekeerd laat ze in even duidelijke taal horen wat ze van een knappe knul vindt: ‘You look good, look good, you’re good looking, yeah.’ (in ‘Don’t Wanna Go To Bed Now’) Er is weinig tegen in te brengen, als Gabriella het zingt.

Want haar stem, man, haar stem... Die is met zijn tetterende vuurkracht van het kaliber Duffy, maar dan minder kopjesgevend en aaibedelend, maar juist krabbend en blazend. De stem heeft een tetterende vuurkracht en is zo buigzaam als elastiek – in ‘Sweet About Me’ is dat nog wel het best te horen, in de telkens tweede regel van het refrein: ‘Nothing sweet about me… ye-ah’ – daar glijdt ze volgens mij een heel octaaf naar beneden. Ze kan de pompende discoband of de volle gitaar moeiteloos aan; ze overstémt hem met haar vierdeversnelling-uithalen. En de ene keer is de stem zeepglad, de keer daarna weer volwassen vol, als de geur van pasgebrande koffie.

En de energie spat ervan af, in alle stampend krachtige poppy rocknummers die ik noemde. De producent heeft zo veel energieke instrumenten bij elkaar gezet, dat alles gemaakt lijkt om te overdonderen, met dat ene poppy rockkunstje. Maar de allergrootste kracht van het album Lessons to be Learned schuilt juist in de veelzijdigheid van Gabriella. Nummer 8 is plots een soulvolle ballad, nummer 10 is een ingehouden jazznummer waarin over buskruiteieren gelopen wordt en slotnummer 12 blijkt misschien wel het leukste nummer, waarin Gabriella ‘een Blondie doet’, in een gecoverd disconummer dat niet van Blondie is maar er wel aan doet denken - je krijgt het in elk geval niet meer uit je hoofd.

Water en geloof

God geeft, God neemt. Het zou zo een spreekwoord kunnen zijn. Maar het echte spreekwoord is: de zee geeft en de zee neemt. Toeval?

Bloglezer Marijn wees mij deze week op de correlatie tussen streng gelovigen en het directe gevaar van water in hun woonplaats. Zeeland, Kampen, De Betuwe en de oostelijke kant van de vroegere Zuiderzee met plaatsen als Urk, Staphorst en Genemuiden: allemaal plaatsen die ooit bedreigd zijn door het water. De kracht van al dat water moet een gevoel van nederigheid hebben opgeroepen. En in nood leert men bidden. Is er dus sprake van een logisch verband? Het zou zo maar kunnen.

Marijn werkt bij Unicef. Als product manager verkoopt hij daar (kerst)kaarten en cadeaus. Het is handig voor hem als hij het aanbod exact kan afstemmen op de postcodes. Met een druk op de knop kan hij daarom 'waterrijke' postcode koppelen aan de verkoop van religieus getinte kaarten en daar zo een aantrekkelijk slaatje uit slaan. Maar helaas. De data-analist bij Unicef kon echter geen enkel verband ontdekken in de verkopen uit het verleden...

donderdag, oktober 23, 2008

Nieuw ouds

Als je een boek over de geschiedenis schrijft, dan is het niet de vraag óf je boek ooit gedateerd raakt, maar wannéér het gedateerd raakt. De historisch geograaf Chris de Bont heeft zojuist een proefschrift geschreven waarmee alle boeken over de geschiedenis van Amsterdam (ook mijnes dus) én de canon in een klap achterhaald zijn. Amsterdam is volgens De Bont 200 jaar ouder dan tot nu toe werd gedacht. Echt keihard bewijs heeft hij daar niet voor, maar dat bestaat ook nauwelijks op dit gebied. Het is ook en nogal ingewikkeld verhaal, vind ik. De Bont mept nogal om zich heen en jaagt veel archeologen tegen zich in het harnas, dus ik denk dat er nog wel wat commentaar op zijn visie komt. Toch vrees ik dat hij minstens voor een groot deel gelijk heeft.

Wordt ook nog wel vervolgd, denk ik.

woensdag, oktober 22, 2008

Help! Mam! Er ligt een verschrikkelijk boek in de winkel!


'... en zo waren Mohammed en Ali fijn op straat aan het spelen, totdat die gemene Geert de Viller eraan kwam. 'Jullie moeten weg hier' zei hij boos. 'Jullie moeten naar Marokko!' 'Ja maar we zijn hier in Nederland geboren. We zijn nog nooit in Marokko geweest!' riep Ali nog. Maar dat maakte geen indruk op de boze man. 'Jullie zijn moslim, dus jullie moeten het land uit.'

Nederland zou op zijn kop staan als er een kinderboek werd uitgebracht met deze tekst. Voor- én tegenstanders van Wilders zouden zeggen dat het veel en veel te ver gaat. En terecht natuurlijk. Je mag iemands ideeën en uitspraken niet tot deze letterlijke Jip- en Janneketaal vereenvoudigen en uit hun verband rukken.

Logisch.

Maar niet in Amerika. Daar heb je boeken als 'Help! Mom! There Are Liberals Under My Bed!'. En de teksten daarvan zijn net zo erg en slecht als de regels hierboven:

De dikke senator stak zijn vlezige hand uit naar Tommy en vroeg: ‘Hebben jullie wel belasting betaald?’ Tommy’s rode petje zakte een beetje scheef en hij keek naar Lou. Wat was dit nu? Wat deed deze meneer bij hun limonadestalletje? En waarom moesten ze hem een deel van hun zuur verdiende spaarcentjes geven? Dat was niet eerlijk!

Democratische varianten zijn er ook. En beide soorten boeken verkopen als een tierelier. Alles is geoorloofd in liefde, oorlog en Amerikaanse verkiezingen.

Ik denk dat ik nog maar even wacht met 'Kinderen van politiek Den Haag.' Hoewel, misschien kan 'Help! Mam! Femke Halsema ligt in mijn bed!' nog wel. Maar dan als voorlichtingsboek.

Met dank aan Thomas voor de tip!

Opeens heb je het: je wordt grasgroenverver

Hier een huiveringwekkende documentaire over foreclosures, oftewel mensen die door de crisis gedwongen zijn hun huis te verlaten.

dinsdag, oktober 21, 2008

Bijna gestopt

Het had niet veel gescheeld of ik had vandaag de stekker uit dit blog getrokken. Ik dacht even dat dit blog precies drie jaar oud was, dat zou een mooi moment geweest zijn. Maar het blog was vorige week jarig.


Ik speel al een paar maanden met de gedachten of ik er nu mee door moet gaan of niet. De reden daarvoor is dat ik vind dat er te weinig groei in zit. Persoonlijk ontwikkel ik me wel, maar dat geldt niet voor dit blog. Nou ja, er zit wel groei in – een van de eerste stukjes op dit blog ging over Kabouter Plop – maar niet genoeg. Ook niet in bezoekersaantallen trouwens, die groeien maar heel licht. Het totale aantal stijgt wel, maar het aantal terugkerende bezoekers groeit veel minder sterk.

Groei is belangrijk. Als er geen groei is, dan is er geen ambitie, geen drive en geen plezier. Aan de andere kant vind ik het leuk om een dagelijks document te maken dat jaren en jaren mee gaat. Dat is natuurlijk ook een vorm van groei.

Kortom, ik worstel al een tijdje met de vorm en de inhoud. Wie heeft suggesties om dit blog te verbeteren?

zondag, oktober 19, 2008

De nieuwe zakkenrollers


Lekker is dat. Volgens de verkoopcijfers hoef ik me voor volgend jaar geen financiële zorgen te maken (binnenkort komt er een zésde druk van tienduizend exemplaren van Kinderen van Amsterdam). Maar op korte termijn is dat heel anders. Mijn bankpas is geskimd. Waarschijnlijk is dat gebeurd op station Amsterdam Zuid, want de kaartjesautomaten op de NS-stations schijnen populair te zijn bij deze nieuwe zakkenrollers. Iedereen opgelet dus. Het helpt om - ook als er niemand in de buurt is - je code met je hand af te schermen zodat de snodaards ook niet met een verborgen cameraatje kunnen spieken.

Ik ben overigens niet de enige die hinder ondervindt van deze vorm van criminaliteit. Het schijnt momenteel een plaag te zijn. Zelfs Sarkozy heeft er last van.

vrijdag, oktober 17, 2008

Ideetje

Het is nu half oktober en twee weken geleden werden de eerste rotjes alweer afgestoken. Sien was gelukkig uit logeren, maar gisteren was het opnieuw raak.

De ettertjes die dat vuurwerk afsteken hebben waarschijnlijk geen flauw benul wat ze dieren aandoen. En een aantal van hen zal ongetwijfeld stoppen met het afsteken als ze zien wat ze aanrichten. Daarom was mijn idee om affiches te maken met daarop foto's geschrokken dieren en daarbij de tekst: 'Denk je bij dat rotje ook even aan mij?'

Die affiches komen en masse bij de dierenwinkel te liggen, zodat iedereen ze daar gratis mee kan nemen en overal op kan plakken. Wie maakt en betaalt die affiches? Een fabrikant van dierenvoeding. Tenminste, als het goed is.

Ik heb dit idee doorgegeven aan een bevriend reclamebureau. Zij hebben er al een voorbeeldaffiche van gemaakt en gaan volgende week op gesprek bij de communicatieafdeling van onder andere Pedigree.

Wordt vervolgd dus.

donderdag, oktober 16, 2008

De strijd tegen de oken

Ik heb een stopwoordje en dat is 'ook.' Het liefst zou ik dan ook in elke zin het woord je ook zetten. Maar dat is lelijk. Als een manuscript bijna af is moet ik altijd een enorme lading oken verwijderen. En dat is vaak heel ingewikkeld.

Het komt doordat ik non-fictie schrijf. In informatieve teksten is het woordje 'ook' veel vaker nodig dan in andere teksten. Ook omdat ik zo nu en dan het woord 'daarom' of 'dus' moet vervangen door 'dan ook.' Het komt bovendien doordat ik voor kinderen schrijf. Synoniemen als 'tevens', 'alsmede' en 'eveneens' zijn dan ontzettend lelijk. 'Net als' kan wel weer, net als 'bovendien' maar niet altijd. Lastig hoor, schrijven.

dinsdag, oktober 14, 2008

De bekentenis van Ruud

Afgelopen vrijdag was dus de presentatie van het Verleden van Nederland. Uniek aan die avond was het lijstje met sprekers: eerst premier Balkenende, daarna Wim Kok en ten slotte Ruud Lubbers. Die laatste had een mooie anekdote.

Lubbers vertelde dat stadhouder Willem de Derde in 1688 in zijn dagboek schreef: 'Vandaag had ik een merkwaardige ervaring. Ik was hier in Londen om te onderhandelen over de voorwaarden waaronder ik koning van Engeland zou kunnen worden. Maar wat zij vroegen bleek te zijn wat al lang in de Nederlanden geldt.'

Gek genoeg komt die passage in geen enkel dagboek van Willem de Derde voor. Hij staat ook niet in de geschiedenisboeken. Hij komt uit de grote duim van Lubbers zelf. Lubbers bedacht het tijdens een top met onder andere Mitterand en Thatcher. Mitterand zat enorm op te scheppen over de Franse Revolutie, die volgens hem als blauwdruk diende voor de democratie in heel Europa. Thatcher ging daar woedend tegenin en brulde 'Nonsense! Utterly nonsense!' Lubbers zag daarop zijn kans schoon en zei: 'Als ik even mag... Toevallig las ik vandaag het dagboek van Willem de Derde en...' toen kwam de zelfverzonnen passage.

Mitterand en Thatcher wisten daarop niets meer te zeggen. Maar misschien komt dat óók uit de duim van Lubbers.

maandag, oktober 13, 2008

Kort nieuws


Zo. De Kinderboekenweek is weer voorbij. Nog twee signeersessies deze week en dan keert de rust weer terug. Moet ook, want er is werruk aan de winkel.

Een paar gebeurtenissen van de afgelopen dagen:

Afgelopen vrijdag was de presentatie van Het Verleden van Nederland, en daar heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Geert Mak. Ik voelde me als een voetballertje dat voor het eerst Cruyff een handje mocht geven. Binnenkort gaan we een keer koffie drinken. Wie had dat ooit gedacht?

Mijn boeken zijn een hele tijd niet leverbaar geweest omdat niemand kon vermoeden dat het zó hard ging met de verkoop. Bovendien ging er iets mis met de levering. De vijfde druk lag er woensdag wel, maar kon om een of andere reden niet uitgeleverd worden. Als de wiedeweerga reden mensen van de uitgeverij naar alle belangrijke boekhandels om daar de dozen met boeken af te leveren.

Van wolf tot watje is uit, maar niemand weet dat. De Nederlandse distributeur heeft er niets mee gedaan en het boek heeft de code 'dit boek zal niet meer verschijnen.' Ik heb de uitgever gebeld, maar tot nu toe is daar nog niets aan gedaan. Kijk maar op Bol.com.

Kinderen van Nederland is er nu ook als luisterboek. Op de Haagse Kinderboekenmarkt merkte ik gisteren dat er behoorlijk wat animo voor was. Leuk! Ik deed daar overigens een quiz, die even werd onderbroken omdat er iemand (een volwassen vrouw!) het podium op liep voor een handtekening...

donderdag, oktober 09, 2008

Het is officieel

Ja, het is officieel: ik mag mezelf bestsellerauteur noemen. Kinderen van Nederland is met stip binnengekomen op de 40e plaats in de Bestseller 60. Kinderen van Amsterdam is vanuit het niets naar plaats 8 geklommen. 'Dat ik dat nog mag mee maken!' riep mijn uitgeefster gisteren de hele dag snikkend over haar bureau. Zo ervaar ik dat zelf ook.

Het is overigens geen reden om naast mijn schoenen te gaan lopen, want ik ben nu Tobie Lolness aan het lezen en buig diep. Zeer diep.

woensdag, oktober 08, 2008

Post (2)

In juni schreef ik al hoe leuk het kan zijn om post te ontvangen als je een griffel hebt gewonnen. De afgelopen dagen kreeg ik weer prachtige brieven, flessen wijn en andere feestelijkheden. En gisteren zat er een pakketje bij uit Middelburg dat wel héél bijzonder was. Het is een icoon. Gemaakt van eeuwenoud hout (zo ziet het er tenminste uit) en bewerkt met bladgoud (zo ziet het er tenminste uit).

dinsdag, oktober 07, 2008

I did it!

Een week na Die Ene Mijlpaal nog een prestatie om trots op te zijn: ik heb tofu gemaakt die ik erg lekker vond. Tot nu toe heb ik nog geen hap tofu in mijn leven gegeten die ook maar in de buurt van een voldoende kwam - zelfs niet in uitstekende restaurants. Maar Johannes van Dam had in het Parool een recept staan dat me erg lekker leek, ondanks dat het basisingrediënt die mislukte stopverf was. Want laten we wel zijn, dat is tofu.

Het recept komt overigens oorspronkelijk uit Jody Vassallo: Basic: Thais, Terra.

En het is nog simpel ook:

Maak een papje van twee theelepels kristalsuiker, een theelepel fijngestampte zwarte én witte peperkorrels en drie eetlepels oestersaus. Meng in een ander bakje twee tenen fijngesneden knoflook met een gesnipperde sjalot.

Roerbak blokjes tofu goudbruin in arachideolie. Zet het vuur laag of uit. Schep het sjalot-knoflookmengsel erdoor. Roer daarna de oestersaus door het geheel, zodat elk blokje bedekt is met een zwart-stroperige laag saus. Lekker met geroerbakte broccoli (gewoon roerbakken en op het eind naar smaak ketjap asin en sweet chilisaus toevoegen).

P.S. Kijk niet te goed naar de foto. Dat zijn eigenlijk chicken wings. Maar ik kon geen plaatje vinden dat er net zo lekker uit zag als mijn tofurecept...

maandag, oktober 06, 2008

Kopregelverzinwedstrijd!



Dit zijn volwassen mensen met babyluiers aan, ter introductie van een nieuw Japans luiermerk. Of toch niet? Want dit zouden de koppen ook kunnen zijn:

  • Pret-à-porter Viktor en Rolf stelt zwaar teleur
  • Japanse luierdief vervolgd ondanks foutje in line-up
  • Pampers beschuldigt Viktor en Rolf van plagiaat
  • Aziatisch podium op WK krachtpoepen
  • Gouden Griffel voor Jan Paul Schutten

zondag, oktober 05, 2008

Briljant en highbrow

Aandacht aandacht aandacht. Fijn hoor. De boeken verkopen als een tierelier. Kinderen van Amsterdam is op veel plaatsen uitverkocht. Er komt een vijfde druk aan van tienduizend exemplaren! Ook Kinderen van Nederland krijgt een tweede druk: vijfduizend stuks. En dat voor non-fictie! Er zit een addertje onder het gras. Al die boeken moeten nog wel in de boekwinkel verkocht worden. Maar er zijn er dus al heel veel verkocht. En alle voortekenen zijn gunstig. Kinderen komen de boekwinkel in gerend, zien mijn boek en zeggen: 'die wil ik!' Ik heb het voor mijn eigen ogen zien gebeuren, anders zou ik het niet geloven. Waar ik signeer zie ik de stapels voor mijn ogen verdampen. Waar ik niet signeer schijnt hetzelfde aan de hand te zijn.

Ik krijg e-mails van mensen die ik niet ken en kom mezelf op de raarste plaatsen tegen. Ik had een interview gegeven aan het Parool, maar kwam mezelf gisteren nóg een keer tegen in die krant: in de smaakmatrix. Dat is een matrix die van 'verschrikkelijk' naar 'briljant' loopt en van 'lowbrow' naar 'highbrow'. En kijk eens waar rechtsbovengetekende staat...

vrijdag, oktober 03, 2008

De afgelopen dagen...


Ik kan toch niet slapen, dus eindelijk tijd om iets op het weblog te zetten. Wat is er allemaal gebeurd? Nou veel.

Toen de eerste regel van het juryrapport door Carolien Gehrels werd voorgelezen wist ik het: 'Dit is mijn boek. Ik heb de Gouden Griffel.' Op het podium dacht ik: 'laat ik maar gewoon doen, straks word ik toch wakker.'

Van het programma van het Kinderboekenbal heb ik niets meer meegemaakt. Ik werd na de bekendmaking meteen weggesleurd om foto's te laten maken en interviews te geven. De mensen van de CPNB waren fantastisch en zorgden er voor dat ik tussendoor stees een glaasje champagne kon drinken. De rest van de avond was één grote roes. 's Avonds in bed lag ik nog een hele tijd wakker en kon ik alles van die avond opnieuw door mijn hoofd laten gaan en eigenlijk voor het eerst echt beleven.

De volgende dag ging de roes gewoon door. Ik mocht met Tamara Seur van het Jeugdjournaal op pad om een filmpje te maken. Dat is erg leuk geworden:


's Middags had ik een workshop in de Krakeling met Paul Teng. Paul gaf tekenles en terwijl de kinderen zijn tekening na tekenden, vertelde ik over Amsterdam. Daarna signeren (zie foto boven). En in de tussentijd veel interviews voor allerlei radiostations. Toen ik 's avonds thuiskwam had Bibi de hele buurt met kinderen uitgenodigd om naar het Jeugdjournaal te komen kijken. Dat was erg feestelijk. Ook omdat er toen een Magnum champagne werd aangebroken. Daarna gingen we uit eten met een paar van de liefste en geweldigste mensen die ik ken.

Gisteren ging alles eigenlijk gewoon door: signeren, interviews, mails beantwoorden (aan de sms-en ben ik nog niet toegekomen) en genieten. Heel erg genieten. Vooral op die spaarzame momenten dat het werkelijk tot me door dringt.

woensdag, oktober 01, 2008

Jeeeeeee!


Dank allemaal voor de felicitaties! Ook iedereen die gebeld of ge-smst heeft. Het is nog een beetje onwerkelijk allemaal. Heel langzaam begint het een beetje tot me door te dringen. Heel langzaam. Het is zo on-voor-stel-baar mooi om zo'n prijs te winnen. Ik heb vannacht met koude rillingen in bed gelegen.