vrijdag, augustus 01, 2008

Cloud Number Nine 2 (door Miebeth Zalfjes)


Na enkele seconden vrije val begon die reis door de hel voor Rankin: de tocht dwars door de wolk. Zo’n onweerswolk lijkt het meest op een wildwaterbaan van ijskoude stormwinden. Opstijgende ‘warme’ lucht mengt zich in razend tempo met koude stromen, zodat er verwoestende wervelwinden ontstaan. Tussen die in elkaar kluwende orkaanwinden bevond Rankin zich nu. Als balletje nummer dertien in de bingomolen van Huize Avondrood. De lichtflitsen om hem heen zorgden voor een stroboscopisch effect. De donderslagen hoorde hij niet zozeer, het allesverwoestende geluid voelde hij vooral. De geluidsgolven boorden zich tot in het diepste merg in zijn botten. In de tussentijd werd hij bekogeld door hagelstenen die net als Rankin zelf alle kanten op werden geslingerd en zo een steeds dikkere ijslaag om zich heen verzamelden. De hagelstenen in de wolk van Rankin waren inmiddels gegroeid tot het formaat van pingpongballen. Het had erger gekund. Er zijn wel eens stenen gevonden van bijna twintig centimeter.

Rankin kon nog op zijn horloge kijken. Hij berekende dat hij zo lang aan het vallen was, dat hij nu wel tot drie kilometer gedaald moest zijn. Op deze hoogte had de parachute automatisch open moeten gaan. Even vreesde de piloot dat de parachute het begeven had, maar een minuut later voelde hij hoe de koorden hem met kracht omhoog leken te trekken. Het scherm had zich geopend. Al voelde dat als alles behalve een verbetering. Want toen de parachute open ging werd hij een nog veel eenvoudigere prooi voor de kolkende luchtstromen. Hij voelde hoe de ijzige wind soms met enorme snelheden omhoog werd geblazen. De reis naar beneden zou normaal gesproken tien minuten duren. De tocht van Rankin duurde precies een half uur langer. Toch landde hij uiteindelijk op de grond. Hij had veertien kilometer verticaal afgelegd en honderd kilometer horizontaal.

Overleef je zo’n reis? Natuurlijk niet. Ook niet als er een wonder gebeurt. Maar bij Rankin was er sprake van een extréém wonder. Hij had de barre tocht overleefd. Zijn verwondingen vielen zelfs nog mee. Zijn lichaam was door bevriezing totaal verkleurd, hij was bedekt met striemen en builen en overal hadden de stiksels van zijn kleren zich in zijn huid geperst toen zijn lichaam was opgezwollen.

Rankin strompelde naar de bewoonde wereld. Eenmaal aangekomen bij een drukke weg wilde geen automobilist stoppen voor de doorweekte man die onder het bloed en braaksel zat. Hij moest nog verder lopen totdat hij bij een dorpje aankwam. Hij hoorde nog net een jongetje roepen: ‘Mama, er staat een piloot voor de deur!’ Een dag later kwam hij weer bij in het ziekenhuis. Tegen de pers vertelde hij dat hij een maand later alweer wilde vliegen. Maar het ministerie van defensie had andere plannen met hem. Hij mocht een opleiding doen om bevorderd te kunnen worden tot de hoogste regionen van de luchtmacht.

Rankin leeft nog steeds.

14 opmerkingen:

ted zei

Aha, dus dat is wat er vroeger altijd gebeurde met de Hulk, al werd die er óók nog groen bij!
Ik snapte nooit waarom de Hulk wel altijd uit zijn bovenkleding knapte, maar niet uit zijn broek. In dít verhaal gaat het over naden die in de huid snijden; dat zal dan wel ongeveer hetzelfde zijn.

Jan Paul zei

Bij de Hulk groeide er van alles als hij boos werd, maar een ding duidelijk niet.

bibi zei

Miebeth, schitterend verteld. Ik genoot van je bijdrage. Kun je niet een eigen blog beginnen? Of misschien moeten de zaken worden omgedraaid: dat Jan Paul af en toe mag gastbloggen bij jou. Komen er nog meer wolkigheden?

Jan Paul zei

Hm. Kan ik ook.

Miebeth Zalfjes zei

Ik zou wel voor mezelf willen beginnen, Bibi. Maar Jan Paul heeft me een wurgcontract laten tekenen met een non-concurrentiebeding. Ik mag de komende vijf jaar geen eigen blog beginnen.

Jan Paul zei

Net goed.

Jeska zei

Wow... wat een verhaal zeg.
Erg mooi. Koude rillingen.
Maar hoe kwam het nou dat hij het overleefd heeft? Is het wonder nog verklaarbaar? Of tast men in het duister?

Jan Paul zei

Het is gewoon een extreem wonder. Er zijn meer mensen in een onweerswolk terecht gekomen, maar niemand kan het navertellen. Op een vrouw na: Ewa Wisnierska. Maar zij viel flauw, en dat was haar redding. Het lichaam schakelt de meeste functies in zo'n uit om alle energie in het overleven te steken. Zo heeft ze bijvoorbeeld de extreme kou weten te trotseren.

Ingrid zei

Wauw, wat een verhaal!
Het wolkenboek zit inmiddels al ingepakt in mijn boekentas om mee te nemen.
Hopelijk kan ik bij thuiskomst weer van allerlei moois op je blog lezen, Jan Paul! Van jou en van je vaste medewerkers.

Vraagje: Ewa had toch wel een parachute? Anders kom je, ook als je flauwvalt, erg hard neer.

@Ted: de broekspijpen van de Hulk hingen wel in flarden. Toch?

bibi zei

@Jan Paul: geef jij nu antwoord namens Miebeth of hoe zit dat? Er is hier toch geen sprake van heteroniemen enzo he?

ted zei

@Ingrid: dat die broekspijpen in flarden hingen was lachwekkend, want dat was alleen aan de onderkant, dus ze moesten aan flarden gereten zijn door opzwellende enkels, maar die enkels waren juist dun! Die broek had aan de bóvenkant aan flarden gescheurd moeten zijn, vanwege gegroeide billen en bovenbenen, maar daar zat die broek weliswaar strak, maar geheel onberispelijk.

Ingrid zei

Inderdaad. je hebt helemaal gelijk! Goed opgelet zeg. Het moet een constant terugkerende frustratie zijn geweest. ;-)

Miebeth Zalfjes zei

@bibi: heteroniemen? Dat ík Jan Paul ben? Maak het nou. Ga je mond spoelen. Of je toetenbord wassen.

ted zei

Een constant terugkerende frustratie, inderdaad, Ingrid! Ongerijmdheden maken dat het - voor mij - moeilijker is om méé te gaan met een verhaal. Zo stoorde het mij ook altijd in Amerikaanse series dat er nooit iemand naar de wc ging, behalve om juwelen in de stortbak te verstoppen.