zondag, augustus 31, 2008

Amy, Randy & Joan (door Alexander)

Ben ik weer. Met drie liedjes. Niet met drie cd’s, want de cd’s die ik de afgelopen zomer heb beluisterd stelden me voor onmaakbare keuzes: moest ik de eerste keer na de zomer schrijven over de zachte rockstem van Teddy Thompson, over mijn gemengde gevoelens rond Gabriella Cilmi, over de groots opgezette muziekpartijen van Nicole Atkins, of moest ik toch nog wat woorden wijden aan onterecht onderbelichten als Santogold, Coldplay, Vampire Weekend of Shane Shu? Ik koos drie liedjes van Amy Macdonald, Randy Newman en Joan As Policewoman.

Amy Macdonald – Let’s Start a Band

Amy is een jonge Schotse met schoongepoetste gitaar, een lelieblank huidje en een ziel die daar goed bij kleurt. Haar muziek klinkt volgens mij het beste in een pas gestofzuigde kamer, want haar zangklanken, haar gitaarroffels en haar galmende achtergrond zijn zo opgeruimd, dat je bij jezelf meteen overal stofnesten gaat vermoeden.

Haar album This Is The Life klinkt alsof Amy eens goed de bezem door haar hoofd heeft gehaald, en smetteloos rolt haar liedje uit haar mond, zoals een warm mes door de boter glijdt-snijdt, zoals een trein over een ingezeepte spoorrail tsjoekt. Tsjoekt? Ja, dat klinkt eigenlijk niet zo soepeltjes, maar in het landelijke Schotland dat je ook in Amy’s muziek hoort, rijden boemeltjes.

Maar ‘Let’s Start a Band’ is een leuke uitzondering, vanwege de vreemde opbouw. Het liedje is één langgerekte twijfel, aaneengeregen coupletten omdat ze niet naar het refrein durft – het voelt als de tergende minuten waarin je de moed bijeenschraapt om naar dat bloedmooie leuke meisje toe te stappen, om een praatje te gaan maken (waarin je dus niet meteen je eeuwige liefde moet verklaren, overpeins je dan, tijdens die twijfel). Amy stelt haar refrein uit tot het einde, als ze haar ambitie kenbaar durft te maken tegenover haar potentiële geliefde: ‘Let’s start a band! Let’s start a band! Let’s start a band!’

Randy Newman – Harps And Angels

Het titelnummer van het album Harps And Angels van Randy Newman is het leukst. Hij laat zijn stem heupwiegen, als een soulvolle man, een oude man bovendien, die in dit bluesy nummer vertelt over oudemannenzaken, aan zijn oude vrienden, zijn ‘boys’. Hij praatzingt, terwijl de pianist van het kroegje zijn vingers over de toetsen laat stappen.

Eerst begonnen zijn knieën te trillen, zijn hart begon te stampkloppen. Aritmisch, vals – en hij viel op zijn gezicht, op de koude stoep. En jongens, je weet, hij is geen religieus man, maar hij stuurde toch een gebedje de hemel in, voor de zekerheid, je kunt nooit weten. En hij hoorde een geluid – zoete mmm-neurietjes, twinkelende snaartjes, aaiende strijkers – ja, ja! Harpjes en engeltjes!

De engel begint vervolgens een geweldig grappige preek. Randy’s tijd is nog niet gekomen, maar hij wil wel even iets kwijt. De woorden van de engel zijn het eerste dat Randy echt zingt, de toehoorders in de kroeg moeten zitten te wiegen op hun stoel, met een vochtig waas voor hun ogen. ‘Allright girls, we’re outta here!’ zeggen de engelen. Randy mijmert nog wat, prachtig mijmeren is het – en dan: ‘Let’s go get a drink.’

Joan As Policewoman – To Be Lonely

Ook bij dit nummer zie ik een beeld, een ijzersterk, onverwoestbaar beeld. Het is een ontwaaklied, van twee mensen op een vroege ochtend, een vrouw en een man, die, beseft ze nu, háár man moet zijn. Ze wordt aarzelend wakker, in het lange intro, draait haar hoofd naar dat van haar man, dat naast haar op het kussen ligt. Hij slaapt nog – en als ze begint te zingen hoor je hem nog slapen, een zware slaapademhaling.

Ze zoekt naar woorden. ‘This is the one, I will try…’, denkt ze, ‘this is the one… I would die for… to be lonely… to be lonely with.’ Dat is zo ongeveer de mooiste zin uit een liedje die ik ken. Er zit een moeilijk en zwaar leven in – de vrouw kende verdriet, rouw, vertrouwen dat telkens weer beschaamd werd, maar nu heeft Joan een geestverwant gevonden: iemand voor wie ze zou sterven om eenzaam mee te zijn.

To Be Lonely is een ademend nummer, een lied waarin het gevoel zo puur en zo levend is, dat het zeldzaam ontroert. Het is zwaar, met een donkere piano, met een altviool die langzaam een lange, lage triltoon maakt, met een donkere bassnaar waarover een stijkstok strijkt, zo laag dat het een slaapademende man lijkt. Maar het is ook licht. Joan heeft hem gevonden. Het nummer dooft uiteindelijk uit, maar niet omdat het gevoel weg is – de gedachte om is en de wereld in gedreven is.

15 opmerkingen:

Jan Paul zei

Jahaa, zo hoor je een paar weken niets van hem en dan komt de dekselse Alexander weer met zo'n stukje...

Ik had Joan As Policewoman eerst halverwege uitgezet, ook vanwege het gebrekkige geluid. Maar na het lezen heb ik hem toch helemaal beluisterd. Ik heb hem nu ook in goede kwaliteit gehoord en dan imponeert het veel meer.

Meneer en mevrouw As Policewoman kunnen trots zijn op hun dochter.

bibi zei

Hey Alexander, wat een mooie stukjes schreef je. Ik moet nog even op zoek gaan naar goed geluid. Maar het voorproefje van Joan aPW klinkt goed. Van haar zou ik wel een optreden willen bijwonen, en natuurlijk eigenlijk van alledrie.

bibi zei

Jan Paul, nog even about your poll, ik weet niet wat ik moet antwoorden. De vraagstelling is zo ongenuanceerd. Ik ben geneigd op Randy te stemmen omdat ik hem op vinyl al beluisterde, lang geleden dus, en toen vond ik hem ook al oud, en goed. En Amy M. en Joan a PW ken ik korter, dus godsie, wat moet ik nou? Of bedoel je: welk liedje vind je het best? Want dan wordt het weer makkelijker.

Jan Paul zei

Welk liedje kan niet, want bij Randy heb je er meteen tien tegelijk.

Maar het kan weer wel als alleen het titelnummer telt. Dus dat mag ook.

Jeska zei

Ja, mooi verwoord weer Alexander. Helaas door tijdgebrek geen tijd om te beluisteren. Dág!

Edward zei

Alexander, JOAN is natuurlijk prachtig, ik bedoel: dit liedje. En van veel van Randy Newman's oude werk ben ik fond, fan en ferspreider, maar de grote revelatie hier is toch wel Amy MacDonald. Ik ga haar kopen. Nou ja, haar album! Wat een geweldige songs! (en arrangementen)

bibi zei

Heb je wel op de poll gestemd Edward?

Edward zei

Ja, ik heb héél hard op de knop gedrukt. Voor Amy.

Alexander zei

Hè, wat leuk om weer terug te zijn, dank voor alle reacties! Misschien moest ik dit maar weer vaker gaan doen.

Ik heb voor Joan gestemd. Spannend. Kan er niemand even op Randy stemmen? Ik vind het zo zielig zo.

Ingrid zei

Beter zo?

Alexander zei

Ja. Tenminste: als je het meent. Anders speel je vals om mij een plezier te doen en dat mag niet van Jan Paul, denk ik.

Ingrid zei

Dat mag niet van Jan Paul?! Alexander, zoek de rebel in jezelf! ;-)

Maar, dat is wel het probleem met polls. Het werd hier al eerder genoemd. Als je ze serieus neemt, kun je eigenlijk niet kiezen, want dan zijn ze te ongenuanceerd. En in kiezen ben ik toch al niet zo goed. Of de juiste optie staat er niet bij.

Daar tegenover staat, dat ik jou een plezier doe, en mezelf, en Jan Paul ook, als ik aan de poll meedoe. En ik kan zonder schuldgevoel kiezen voor Randy, met wiens brokkelige gebrande-suikerstem ik opgroeide. Hoewel ik dus de andere twee ook mooi vind. Joan As Policewoman lijkt me (inderdaad met beter geluid) prachtig!

Maar kijk, die optie staat er dan weer niet bij hè: "alledrie mooi". Da's de ellende met polls.
Of de optie: "als Alexander iets beschrijft, is het altijd mooi om naar te luisteren."
Dan maak je het een mens moeilijk hoor, en dat terwijl iemand een ander alleen maar een plezier wil doen. Poeh.

Alexander zei

Ingrid, tussen ons: ik denk dat je Jan Paul nog nooit als werkgever hebt gehad - dan had je wel anders gepiept, over dat 'rebel'...

Jan Paul zei

Ik noem mijn werkgeverschap zelf een combinatie van 'een stukje' autoriteit, 'een stukje' macht en 'een stukje' dreiging en 'een stukje' creativiteit.

Jan Paul zei

Einduitslag: 6 stemmen voor Joan en Amy en eentje voor Randy.