vrijdag, juni 27, 2008

She & Him (door Alexander)



Bij sommige liedjes zou je wensen dat je een jukebox had. Een oude, waar de bordeauxrode verf er door de jaren heen afgebutst is, de vieslichtbruine kleur piept erdoorheen. Het is een vergeten jukebox, die stamt uit de tijd dat roken nog gezond was en kauwgom nog bubbelgum heette, maar jarenlang op een zolder heeft gestaan. Maar dan... Gooi er een muntje in, schud hem even wakker en de jukebox ritselt zo naar het juiste cd’tje, pardon, plaatje. En dat juiste plaatje is Volume One van She & Him.

Alsof hij nooit bestoft is geweest, zo klinkt de muziek van dit nieuwe duo, dat bestaat uit een Zij (Zooey Deschanel, die actrice schijnt te zijn) en een Hem (M. Ward, die eerder vluchtige pingelcountryliedjes maakte). Nooit bestoft geweest – zo glimt en glinstert deze muziek nog, maar het lijkt dus wel muziek uit een ander tijdsgewricht.

Zij en Hem maakten muziek die past bij een wereld waarin bakvissen giechelden en een echtpaar de aanschaf van een tandem als ideaal zagen, maar ook de tijd dat het begrip ‘ogenschijnlijk onschuldig’ werd ingevoerd. Volume One klinkt heerlijk nostalgisch naïef en wars van wat niet al. En tegelijk tastend en proberend pittig. Hier zingt een meisje dat durft te zingen – een kniesoor die erop let dat het stemmetje van dat lekkere kind een tikje schel is.

Zo begint 'This Is Not a Test' (hier) ook met een iets te hoog ingezet coupletje dat eindigt in een net wat te optimistische uithaal, op de kneuterige woorden ‘the kitchen sink’. De stem van de Zij knijpt, glijdt soms schalks onderuit (oops! en dan vallen en giechelen, dat werk), soepel als een zingende zaag – ze heeft soms een wat piepig, want strak ingesnoerd doowopdameskoortje bij zich à la The Andrews Sisters, maar kan ook in haar eentje zo robuust vrouwelijk klinken als Nancy Sinatra of juist zo dramatisch tetteren als Dusty Springfield – bijvoorbeeld in 'You Really Got a Hold On Me' (hier).

En de Hem, die verzorgt alle instrumenten met een grote glimlach. In mijn lievelingsnummer van de cd, 'Why Do You Let Me Stay Here?', laat hij de pianotonen hobbelen alsof ze in draf op een paardenrug zitten, of nee, op de rug van een vrolijk geitje. Een gitaar laat hij de fanfare leiden. En hij speelt countrywijsjes op een elektrische gitaar. Tamboerijnen kletsjen, een drummer trommelt uitgelaten, en de zon gaat er van schijnen.



PS. Oja. Ze coveren tussen neus en lippen door ook nog The Beatles. Dat doen ze met 'I Should Have Known Better' (hier) op z’n Hawaiiaans.

3 opmerkingen:

Alexander zei

Jaja, vrijdagavond om 11:18 uur gepost hè, nou, mooi niet, want eigenlijk is het al bijna een halfuur zaterdag hoor.

Edward zei

Hai Alexander - ik vind het een leuke ontdekking! Dank!!

PS Ken je de groep Hit Me TV? Een leuke Nederpopgroep!

Ingrid zei

Hé, wat een leuke 'ouderwetse' muziek, Alexander. Ik kom nu pas aan luisteren toe, want ik wilde mijn lief (nu net onderweg naar tentamen Latijn, maar dit weekend dus druk aan het blokken) niet storen... Jouw stukje maakt het luisteren weer extra leuk!

Van M Ward had ik al eens gehoord, en Zooey (genoemd naar Franny & Zooey van J.D. Salinger) Deschanel kende ik als actrice, o.a. in de verfilming van Hitchhiker's Guide to the Galaxy (als Trillian) en uit Elf (waarin ze zelf kerstliedjes zingt). Misschien weer een tip voor jou?
Op filmdatabase www.imdb.com lees je meer over haar: http://www.imdb.com/name/nm0221046/ klik ook op 'Bio'.