zaterdag, mei 17, 2008

Loney, Dear (door Alexander)



Loney, Dear is muziek als de eerste paar druppels regen na een week plakkerig weer. Nee, het is frisser nog dan dat. Het is een Zweedse sneeuwochtend, de zon schijnt fel maar tegelijk vriest het – en het knisperfrisse ademwolkje dat je dan, daar uitademt, dat is de stem van Loney, Dear.

En de muziek van Loney, Dear is het tuffende autootje waarmee je dan dof knerpende sporen door de sneeuw trekt. Een ingesneeuwd autootje – de eigenaar stapt met zijn sneeuwlaarzen ernaartoe, hij start het voertuigje, het hapert, rilt van de kou en komt dan tuffend in beweging. (Met dank aan de tufritmedrum en de snorrende bas.) En tuft dan, wiegend op de zachte sneeuwondergrond, langs een besneeuwd dennenbos, met takken waar poedersuiker op ligt als sneeuw. Of sneeuw op ligt als poedersuiker. Tuftuftuf, en met de zonnenstralen erop tingelglinstert de sneeuw. (Met dank aan de triangels en tamboerijnen.)

En dan nog even over die stem. Het is een hoge stem, zo hoog als de Bee Gees of als het knerpende geluid van een leeglopende ballon, maar dan niet knerpend, maar helder. Wél aangenaam voor het gehoor. In bijvoorbeeld Saturday Waits is het als de stem van een beschermengel, die – troostend, geruststellend lijkt het – zingt over een verbroken liefde.

Ik was donderdag bij het concert van Loney, Dear in Utrecht. Voor de cd bespeelde hij zelf alle instrumenten die zijn muziek behangen, nu nam hij een band mee, met lichtvoetige drummer, enthousiaste tamboerijniste, zorgvuldige basgitarist. Zelf had hij een akoestische gitaar en een roodzwart houthakkershemd. Hij, dat is Emil Svanängen, de Zweed die eigenlijk de eenmansformatie Loney, Dear is. En hij was de grootste ster van de avond.

Want: nog even over die stem. Die klonk niet alleen exact zo kristalklaar als op de cd, maar had nog iets extra’s. Er zat breekbaarheid in. Niet dat hij zelf dreigde te breken; hij dreigde iets anders te breken. De stem van Emil Svanängen droeg de dreigende zindering die je ook voelt als je met een vochtige vinger over een glas strijkt en het glas laat zingen. Wie het glazen lied hoort, voelt dat er iets kan, gaat, zal breken. Zou het de geruststelling zijn, die in Loney, Dears woorden leek te liggen? Zou die geruststelling toch breekbaar zijn?

7 opmerkingen:

Jan Paul zei

Mooi hoor. Weer een nieuwe ontdekking. Het blijft ook op een aangename manier in je hoofd zitten.

En een heel leuke clip.

Sien vond hem alleen totaal ongeloofwaardig. Voor zulke honden is autorijden veel te lastig. Die kunnen volgens Sien nooit met hun pootjes bij het gaspedaal. En het acteerwerk van die honden vond ze ook maar matig.

bibi zei

Leuk man! En zo wordt de liefde nog voelbaarder. Of is dat omdat ik het ben?
ps: mieterse foto Jan Paul.

jeska zei

Ik ben steeds weer onder de indruk hoe beeldend je kan schrijven, Alexander.
En de clip is inderdaad heel erg leuk.

Jan Paul zei

En wat vindt Biggels van de clip, Jeska?

Biggels zei

De hoge toontjes vond ik heerlijk. Woeh!
Wel een gemiste kans voor Loney, Dear, want als Sien en ik de hoofdrol hadden gehad, hadden we beslist een Oscar in de wacht gesleept.

Lassie zei

Waarom belt niemand mij meer?

Marloes zei

Het namme-namme-namme liedje (http://www.youtube.com/watch?v=iIIOZrXvoho) is ook fijn en blijft erg in je hoofd hangen!