zaterdag, mei 31, 2008

The Ting Tings (door Alexander)


Hé eikel! Ik heet geen Stacey! En ook geen Jane! ‘That’s not my name!’ Met een pittige dosis venijn in haar stem krijst zangeres Katie van The Ting Tings het herhaaldelijk in de vergissersoren (hier). Maar toegegeven: het is wel een begrijpelijke vergissing. Katie lijkt er een beetje het meisje naar: een schalks lachend, guitig loensend platinablondje. In de coulissen van een bruisende poptempel zou ze aangezien worden voor het make-upmeisje, niet de grote ster van de avond. Om nou te zeggen dat ze een oninwisselbare persoonlijkheid heeft of een omverblazend zangtalent: neuh. Persoonlijkheid is niet The Ting Tings’ ding. Pretentieloze pit, wel.

We Started Nothing, het debuutalbum van het nieuwe tweekoppige Engelse bandje, staat vol met eenvoudige, springerige, opzwepende liedjes, begin-van-je-weekendliedjes, opwarm-voor-een-avond-dansenliedjes. Muziek die het enthousiasme overbrengt om vol overgave te gaan discodansen, zoals meteen lukt in Great DJ, het eerste nummer (hier), dat bovendien over een aanstekelijke dj gaat. De basis is een simpel aanhoudend gitaar-rengreng en een drum die een lekker dansritme aangeeft: you gotta love the BPM! (De hoeveelheid beats per minuut dus.)

En daar knerst Katie dan vrolijk doorheen. Het refrein luidt: ‘Imagine all the girls. Ah ah, ah, ah, ah ah ah ah. And the boys. Ah ah, ah, ah, ah ah ah ah. And the strings. Ee ee, ee, ee, ee ee ee ee. And the drums, the drums, the drums, the drums…’ en die drums drummen nog even door.

Niet echt wereldschokkend, niet echt intelligent, maar wel pittig en aanstekelijk. Dat is ook de kracht van het bliepende Fruit Machine, met als toppunt het hysterisch geschreeuwzongen ka-ching! ka-ching!. Dan Traffic Light, een feelgoodnummer waarin Katie demonstreert dat ze best lief kan zingen (en pittig tegelijk). En Shut Up and Let Me Go heeft een feestelijke ‘hey!’ die je vrolijk doet opveren. De BPM gaat nog wat omhoog in Keep Your Head, het springerigste nummer van allemaal. Na een paar niemendalletjes trekken The Ting Tings nog even alles uit de kast – ook trompetten! – in het slotnummer We Started Nothing.

Nee, The Ting Tings zetten niet echt iets in gang. Maar ze zijn pretentieloos pittig en feestelijk. Onthoud dus hun naam.



De hele cd hoor je hier.

vrijdag, mei 30, 2008

Vlees

Bibi is alweer een paar maanden vegetariër en uit solidariteit vegeteer ik met haar mee. Ik vind dat (biologisch) vlees gewoon moet kunnen, al hebben vegetariërs natuurlijk nog veel gelijker. Slacht zelf maar eens een gezonde koe. In restaurants eet ik meestal wel vlees. Dat komt omdat de meeste koks niet vegetarisch kunnen koken. Zij denken dat iets pas écht vegetarisch wordt als je er geitenkaas in stopt. En de meeste soorten geitenkaas zijn een grote culinaire vergissing.

Van nature ben ik een enorme carnivoor én een fijnproever, dus ik hield in het begin mijn hart vast. Ik sloeg ook meteen een paar goede vegetarische kookboeken in, zodat ik verzekerd was van variatie en lekkere recepten. Als je lekker eet hoef je het vlees ook niet te missen.

Het gekke is dat ik nu al een tijdje vegetarisch eet en steeds minder behoefte krijg aan vlees. Vroeger kon ik vaak ineens zin krijgen in een biefstuk of stuk kip, maar dat heb ik niet meer. Vlees is dus kennelijk op een bepaalde manier verslavend. En daar kun je van afkicken. Ik heb ook al een tijdje geen druppel alcohol meer gedronken, maar ik heb enorme zin in een koel glas Grüner Veltliner. Da's toch anders.

Ik vind vlees trouwens ook een vreselijk woord. De meeste buitenlandse varianten klinken vaak zelfs nog erger. Alleen viande kan er mee door.

donderdag, mei 29, 2008

Sebastiaan van Doninck

Wat betreft illustratoren voor mijn boeken heb ik nooit te klagen. Ruik eens wat ik zeg werd geïllustreerd door Sieb Posthuma en de Kluitman FF-boeken door Sieger Zuidersma, om natuurlijk nog maar te zwijgen over het werk van Paul Teng. In het najaar komt er weer een nieuwe coryfee bij: Sebastiaan van Doninck. En dat belooft wat, gezien de cover die hij gemaakt heeft...

woensdag, mei 28, 2008

Komt dat zien, komt dat zien

Vanaf 8 juni – en misschien wel eerder – hangen de tekeningen van Paul Teng uit Kinderen van Amsterdam op de kinderetage in de OBA. Een mooie gelegenheid om de prachtige illustraties eens in het groot te zien. De tentoonstelling wordt op 8 juni geopend met een lezing van mij. Voor alle details, klik hier.
In de bibliotheek hangen vooral strips, in mijn lezing ga ik vooral in op de illustraties.

De tekening hierboven komt overigens niet uit Kinderen van Amsterdam. Het is een van de nieuwe illustraties voor Kinderen van Nederland.

dinsdag, mei 27, 2008

Jacobus Kervel over boter

Onlangs kreeg ik deze vraag:

Ik heb onlangs een product voor op brood gekocht dat om onduidelijke redenen geen boter mag heten. En ook niet margarine of halvarine of Bona. Van mij had het wel gemogen, want ik gebruik het gewoon zoals ik alle andere broodsmeerboter gebruik en het product heeft het gewenste effect en smaakt ook als boter, margarine of halvarine. Maar het heet 'lekker op brood', dat staat tenminste op de bovenkant en op de zijkanten. Bij de productomschrijving staat 'Product voor op brood'. Met als klap op de vuurpijl de dikgedrukte zin: Een broodbeleg lekker op brood (5 g) bevat 17 kcal.

Kunt u dit misschien verklaren voor mij en tal van andere boterverwarden? Is boter of margarine tegenwoordig een vies woord? Beledigend voor bepaalde productgroepen?


Hier het antwoord.

Boter wordt gemaakt door volle melk net zo lang te kloppen totdat de vetbolletjes uit de room aan elkaar gaan klonteren. Boter bestaat daardoor uit 80 procent vet en twintig procent koolhydraten en eiwitten. Van elke vette melk kun je boter maken. In theorie zou je uitstekende blauwevinvisboter kunnen maken. Tenminste, als je een methode zou vinden om een blauwe vinvis te melken. Wat echte boter of roomboter dan is? Een pleonasme. Alle boter is gemaakt van room. En alle boter is echte boter.

Boter maken is bewerkelijk, dus duur. Bovendien is boter niet lang houdbaar. Het wordt uiteindelijk ranzig - vroeger noemde men dat 'geil,' hetgeen een bekende uitdrukking in een ander daglicht stelt.

Margarine is iets heel anders. Dat is uitgevonden in 1869 als antwoord op een prijsvraag die werd georganiseerd door de Franse regering van Napoleon III. Het doel was om een goedkoop en makkelijk produceerbare botervervanger te ontwikkelen. De prijsvraag werd gewonnen door Hippolyte Mège-Mouriés. Die mengde vet met magere melk, en verkreeg op die wijze een meer stabiel product dan traditionele boter. Mège verkocht zijn patent aan het Nederlandse bedrijf van Anton Jurgens, een van de pijlers onder het latere Unilever. Margarine is goedkoper en blijft langer goed.

Halvarine is weer ontstaan uit de afslankindustrie en is eigenlijk gewoon margarine met maar 40 procent vet.

Nu heb je ook daar weer varianten op, met allerlei variërende vetgehaltes. Deze variant mogen zich inderdaad geen halvarine of margarine noemen omdat ze op een geheel andere wijze worden gemaakt. Het mag zelfs niet eens verwijzen naar margarine of halvarine. Vandaar dat ze soms rare namen krijgen. We kennen zo bijvoorbeeld Lätta (gewoon Nederlandse nepboter), 'Lekker op brood' of, voor wie een goed geheugen heeft, 'Morgen.' Het valt eigenlijk nog mee. Ze hadden hun broodbeleg op Plurk, Gnoepf of Guichelheil kunnen noemen.

zondag, mei 25, 2008

Scarlett Johansson (door Alexander)


Als een politicus een kinderboek schrijft of een schoenmaker gaat bloemschikken, mag je ervan uitgaan dat dat niks wordt. En dat blijkt dan ook zo te zijn. Dat zijn zekerheden in het leven. Maar actrice Scarlett Johansson heeft een cd gemaakt – en die is, verdomd, eigenlijk best wel goed. Oké, de hese deerne uit Lost in Translation heeft zich niet ontpopt tot muziekster van formaat-Madonna, of een ander formaat, maar echt, Anywhere I Lay My Head valt behoorlijk mee.

Op Anywhere I Lay My Head zingt Johansson, op een nummer na, alleen maar covers van Tom Waits. Vaak heeft ze er alleen maar het skelet van overgelaten – zij en haar producent, die de hele cd een uitstraling gaf van jaren-negentig-futuristisch-elektronische galm, gemengd met kerstbelletjes en een twinkelend speeldoosje, gemengd met een kunststof variant van het kerkorgel. De muziek klinkt vloeiend, alsof het in een windturbine is opgenomen, alsof alle muziekonderdeeltjes kleuren verf waren, die nu door elkaar gestroomd zijn tot een onherkenbare brijkleur.

De stem van Scarlett verdrinkt daarom soms in de woelige muzikale baren, maar met haar niet echt geweldige stem is dat niet zo heel erg. Haar stem is niet gemaakt voor de hoofdrol, dus haar stem is, net als de basgitaar of de drum, een onderdeel van de muziek. Bijvoorbeeld in het nummer ‘I Don’t Want To Grow Up’ – in het origineel van Waits (hier) speelt Waits’ doorrookte stem de hoofdrol: die stem heeft niet lang meer te leven, klinkt het. The Ramones (hier) speelden hetzelfde nummer als punkerig protest.

Scarlett doet het anders (hier): met haar opzettelijk vlakke, zeurderige, lage, verveelde manier van zingen, is het een melancholiek zwelgen in dat niet-willen opgroeien. Het klinkt allemaal mooi paradoxaal: ze ziet zelf de nutteloosheid van haar verlangen in, maar blijft erin zwelgen. Doordat de muziek zo’n ononderscheidbare onderdelensaus is, is het muziek om je in te wentelen. Onderbrekingen zitten er niet in, er blijft zelfs tussen de nummers meestal een brommende ondertoon te horen, het zweeft maar door, het is verdrinkmuziek, die je omsluit.

Haar nummer 'Falling Down' is daarvan het beste voorbeeld, zeker in vergelijking met het origineel. Waits zingt (hier) met een schrapend melodrama dat zijn stembanden bijna doet knappen, Scarletts uitvoering is als een gewichtloze wolk, waar je op lijkt te zweefdrijven, maar waarin je toch langzaam maar zeker naar onderen valt. Waits zong al: ‘When you give a man luck, he must fall in the sea’. En haar luisteraars laten verdrinken – dat lijkt het doel van Scarlett.

vrijdag, mei 23, 2008

Bootleg



Tijdens de drooglegging in de jaren twintig ontdekt de Amerikaanse politie een smokkelroute langs de grens tussen de VS en Canada. Die route loopt door een tunnel van drie meter hoog en twee meter breed.

De politie krijgt een tip dat er zojuist een vrachtwagen vol drank via de sluiproute is gereden. Hij staat nu op een parkeerplaats bij een wegrestaurant. Elliot Ness neemt meteen poolshoogte. Op de parkeerplaats staan vier vrachtwagens.

Op het eerste gezicht lijkt geen van de wagens geschikt voor de smokkel.

Op wagen 1 staat: hoogte 3.05 meter. Ze meten het na en dat klopt.
Op wagen 2 staat: breedte 2.05 meter. Ook dat klopt.
Wagen 3 is zo krakkemikkig dat er nog niet eens een krat bier in vervoerd kan worden.
Wagen 4 is bedekt met zulke spinnenwebben dat er al maanden niet in gereden kan zijn.

Toch weet Elliot dat een van de vrachtwagens inderdaad de smokkelwagen is. En hij weet ook welke. Want het kan er maar een zijn. Maar welke? En waarom?

donderdag, mei 22, 2008

Rode kaart

Een nieuwe statistiekvraag die een beetje lijkt op die van maandag. Bij een rondleiding in een speelkaartenfabriek haalt de directeur willekeurig twee kaarten uit een berg van miljoenen kaarten (waarin het aantal rode en zwarte kaarten precies gelijk verdeeld is). 'Een zeven en een negen,' zegt hij. 'Ten minste een van deze kaarten is trouwens rood. Hoe groot is de kans dat ook de andere kaart rood is? Wie het weet krijgt tien procent van de aandelen.'

Iedereen had het antwoord fout. Wat hadden ze moeten zeggen?

woensdag, mei 21, 2008

In bed with black beauty

Iedereen kent de beroemde scène uit The Godfather waarin een paard wordt onthoofd en in het bed van een filmregisseur wordt gelegd. 'Mocht de betaling reeds geschied zijn, dan kunt u deze boodschap als ongezonden beschouwen,' grapten Fokke en Sukke nog. Wat de film niet vermeldt is dat de dader van de moord aan de hand van een knullige verspreking is aangehouden. Vier verdachten legden een verklaring af, maar één van hen zei iets doms.

Gianni Gievalli: Ik hak alleen van mensen de kop af. Niet van dieren.
Corrado Cattani: Ik slacht geregeld paarden, maar niet voor de mafia.
Lord Vangrunsven: Ik ben een paardengek. Ik zou nooit de kop van een paard af kunnen hakken. Zelfs niet van een hond of kat.
Thor Bergelund: Ik? Een paard vermoord? Dat kan niet eens. Ik kom net terug van de Bahama's.

Wie valt hier door de mand? En waarom?

Takel jezelf toe met metaal

Dit is Elaine Davidson uit Edinburgh. Elaine heeft 5920 piercings. Volgens mij verandert Elaine in een sproeier als ze een glaasje water drinkt. Wel een lekker wijf trouwens, die Elaine. Vanmiddag weer een nieuwe opgave.

dinsdag, mei 20, 2008

Vraag 2: Ahmed en Mohammed

Geert en Rita hebben een lieve dochter die Juliana heet. Juliana is verliefd op twee broers, Ahmed en Mohammed. De liefde is helemaal wederzijds. Juliana kan alleen niet kiezen tussen de twee. Daarom besluiten de broers een scooterrace te houden. Wie het eerst vanuit Amsterdam Osdorp bij Juliana's huis in Blaricum weet te finishen, die mag met haar trouwen.

Geert en Rita horen net op tijd van het plan. Zij willen helemaal niet dat Juliana met een van de broers trouwt. En ze hebben heel veel macht over hun dochter. Daarom veranderen ze de spelregels. De nieuwe regels zijn: 'Degene wiens scooter het láátst over de finishlijn gaat, die mag met Juliana trouwen.' Geert en Rita denken slim te zijn. Tegen de tijd dat een van de twee aan komt is Juliana ze al lang vergeten en met Roderik-Herbert getrouwd, denken ze. Maar Ahmed en Mohammed hebben al een oplossing. Welke?

maandag, mei 19, 2008

Vraag 1: de kluisjes van Ruis

In de jaren tachtig had je de Willem Ruis-show. De show eindigde een tijd met een finale waarbij de winnende kandidaat een prijs mocht kiezen uit drie gesloten kluizen. In één van de kluizen lag een enorm geldbedrag. In de andere twee kluizen zat niets.

Als de finalist een kluis gekozen had, opende Ruis altijd een van de twee kluisjes waarin de prijs níét zat. De kandidaat mocht daarna opnieuw kiezen. Wat was de verstandigste beslissing voor de finalist? En waarom?

A: Bij de als eerste gekozen kluis blijven.
B: Switchen en dus de andere overgebleven kluis kiezen.
C: Het maakt helemaal niets uit. De kansen blijven 50/50.

Puzzeltijd!

Jahaa. We gaan puzzelen deze week. Een paar jaar geleden heb ik dit boekje voor Grolsch gemaakt. Er staan allerlei stevige hersenkrakers in. Ik heb geprobeerd om ze te scannen, maar de plaatjes worden verkleind op het blog zodat ze niet meer leesbaar zijn. Daarom schrijf ik ze maar over. Zometeen komt de eerste.

Het zijn lastige opgaven, maar ze zijn nooit flauw. En met logisch nadenken kun je er altijd uitkomen. Als er veel mensen aan meedoen geef ik aan het eind van de week een prijs aan de beste deelnemer. Ex-collega's en bezitters van het boekje zijn uitgesloten van deelname.

zaterdag, mei 17, 2008

Loney, Dear (door Alexander)



Loney, Dear is muziek als de eerste paar druppels regen na een week plakkerig weer. Nee, het is frisser nog dan dat. Het is een Zweedse sneeuwochtend, de zon schijnt fel maar tegelijk vriest het – en het knisperfrisse ademwolkje dat je dan, daar uitademt, dat is de stem van Loney, Dear.

En de muziek van Loney, Dear is het tuffende autootje waarmee je dan dof knerpende sporen door de sneeuw trekt. Een ingesneeuwd autootje – de eigenaar stapt met zijn sneeuwlaarzen ernaartoe, hij start het voertuigje, het hapert, rilt van de kou en komt dan tuffend in beweging. (Met dank aan de tufritmedrum en de snorrende bas.) En tuft dan, wiegend op de zachte sneeuwondergrond, langs een besneeuwd dennenbos, met takken waar poedersuiker op ligt als sneeuw. Of sneeuw op ligt als poedersuiker. Tuftuftuf, en met de zonnenstralen erop tingelglinstert de sneeuw. (Met dank aan de triangels en tamboerijnen.)

En dan nog even over die stem. Het is een hoge stem, zo hoog als de Bee Gees of als het knerpende geluid van een leeglopende ballon, maar dan niet knerpend, maar helder. Wél aangenaam voor het gehoor. In bijvoorbeeld Saturday Waits is het als de stem van een beschermengel, die – troostend, geruststellend lijkt het – zingt over een verbroken liefde.

Ik was donderdag bij het concert van Loney, Dear in Utrecht. Voor de cd bespeelde hij zelf alle instrumenten die zijn muziek behangen, nu nam hij een band mee, met lichtvoetige drummer, enthousiaste tamboerijniste, zorgvuldige basgitarist. Zelf had hij een akoestische gitaar en een roodzwart houthakkershemd. Hij, dat is Emil Svanängen, de Zweed die eigenlijk de eenmansformatie Loney, Dear is. En hij was de grootste ster van de avond.

Want: nog even over die stem. Die klonk niet alleen exact zo kristalklaar als op de cd, maar had nog iets extra’s. Er zat breekbaarheid in. Niet dat hij zelf dreigde te breken; hij dreigde iets anders te breken. De stem van Emil Svanängen droeg de dreigende zindering die je ook voelt als je met een vochtige vinger over een glas strijkt en het glas laat zingen. Wie het glazen lied hoort, voelt dat er iets kan, gaat, zal breken. Zou het de geruststelling zijn, die in Loney, Dears woorden leek te liggen? Zou die geruststelling toch breekbaar zijn?

vrijdag, mei 16, 2008

Foto



De nieuwe foto voor in mijn paspoort! Met dank aan Jeska voor digitale grime en special effects.

donderdag, mei 15, 2008

Zonne-energie genererende BH



De Japanse afdeling van lingeriefabrikant Triumph (je moet trouwens Trioemf zeggen en niet trajumf, het is Duits) komt hier met een BH die zonne-energie opwekt. Voldoende om je I-Pod, mobiele telefoon en vele andere gadgets van stroom te voorzien. De plastic pads zijn er niet alleen voor extra volume, maar zorgen er ook voor dat je altijd voldoende drinkwater bij je hebt. Je drinkt dan wel je extra volume op. Ik vrees ook dat je er niets overheen kunt dragen, want dan vangen de zonnecellen geen licht meer. Ik kan de makers van harte mijn Shin Tzi Tsu meditatietechniek aanraden.

woensdag, mei 14, 2008

Kopregelverzinwedstrijd



Een pittig rollator-schermgevecht in Melbourne. Wel mooi dat bejaarden dit nog doen. Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om de keiharde niets en niemand ontziende kopregelverzinwedstrijd. Zoals:

  • Sir Roger Moore oefent voor nieuwe serie Ivanhoe.
  • Huize Azalea test plan bezuinigingsplan Rita Verdonk voor ouderenzorg.
  • In 1961 begonnen schermduel Harris vs Johnson nog steeds onbeslist.
  • Huize Avondschémer? Oh... wij verstonden avondschérmer.

dinsdag, mei 13, 2008

Lezersvraag (door Miebeth Zalfjes)

Onlangs kreeg ik een vraag van ene J te H-G. Die vraag was: waarom houden mensen hun tong uit hun mond als ze geconcentreerd met iets bezig zijn? Een lastige vraag, met een lastig antwoord. Maar ik zal het zo eenvoudig mogelijk proberen te beantwoorden.

Als je geconcentreerd aan het werk bent doe je ook voor een groot deel een beroep op je motorische hersenen. Dat zie je bijvoorbeeld ook als mensen op straat ineens hard moeten nadenken: ze lopen dan een stuk langzamer. Dat komt omdat je brein zich dan op twee dingen tegelijk moet focussen en dat is lastig. Als je je ook nog eens op iets motorisch moet focussen (iets heel precies knippen, een draad door een naald krijgen), dan wordt er nog eens een extra beroep gedaan op die motorische hersenen.

Wat je lichaam dan automatisch doet is het verminderen van zo veel mogelijk andere motorische functies. Je loopt dus minder snel op straat en je beperkt al je bewegingen. Om het hoofd zo stil mogelijk te houden en ook de activiteiten in de mond te stoppen fixeren veel mensen hun tong door die uit te steken en stil te houden. Andere mensen bijten juist op hun onderlip, wat hetzelfde resultaat heeft.

Er zit een positieve kant aan de zaak. Concentratie en denkvermogen maken dus gebruik van dezelfde hersenen als beweging. Door goed fysiek te trainen verhoog je dus je mentale vermogen en andersom. Daardoor zijn de Japanse puzzelcomputers zo’n succes bij bejaarden. Ze trainen niet alleen het geheugen en het denkvermogen, maar ook de beweging, balans en coördinatie.

maandag, mei 12, 2008

Bezem

Goede schrijvers krijgen heel wat complimenten. Maar bij ons in de straat woont het leukste compliment: de hond Bezem. We hebben het nagevraagd: de hond is inderdaad vernoemt naar Bibi's boek. Het is een grote lieve labradorachtige hond die verder in niets op Bezem lijkt. Maar dat hoeft ook niet. Zo'n hond hebben we al in de straat: Sien.

zondag, mei 11, 2008

Regenboog...

Twee weken geleden reden Bibi en ik van Oegstgeest naar Utrecht. Het viel ons op dat alle lantaarnpalen langs de snelweg voorzien waren van een kleurige sticker. 'Je zal al die stickers er maar op hebben moeten plakken,' zei ik nog. 'Nee, die zijn er vast door de fabrikant direct op gezet,' zei Bibi. Maar waarom, vroegen we ons af. We kwamen er niet uit. Maar sinds een paar minuten heb ik het antwoord. Ze zijn er tóch later opgeplakt. En dat hele geintje kostte 120.000 euro. En waarom? Hierom:

"Op deze manier worden gebruikers van de rijksweg tussen Den Haag en de Duitse grens speels gewezen op het landschap dat zij doorsnijden.

We hebben gekozen voor vier symbolische kleuren, stelt woordvoerder Julia Linsen van Routeontwerp, dat namens de ministeries van Verkeer en Waterstaat, Vrom en LNV de samenhang tussen snelweg en omgeving probeert te versterken. Rood staat voor stad, paars voor wonen, werken en recreatie, lichtgroen voorweide en donkergroen voor bos."

vrijdag, mei 09, 2008

And now someting completely cooler



Je moet toch wat in deze warme dagen. Daarom om af te koelen een filmpje over huskies en ijsberen. IJskoud hartverwarmend.

donderdag, mei 08, 2008

Video Killed the Radio Star (door Herbert Snoekhuis)

Video Killed the Radio Star is een bijzonder nummer. Niet omdat het de enige wereldwijde nummer een hit van The Buggles was. Niet omdat ‘t het eerste en miljoenste nummer was dat op MTV werd uitgezonden. En zeker niet omdat het zo’n goed nummer is. Het is de combinatie van al die factoren, en nog vele andere. Bijvoorbeeld omdat het nummer gezongen wordt door Trevor Horn. En Trevor Horn is een van de grootste producers ter wereld. Zoniet dé.

Van het geld dat hij met The Buggles verdiende kocht hij een studio. De eerste band die hij begeleidde was Dollar, dat werd een aardig succesje. Maar daarna begon het. Hij produceerde Lexicon of Love van ABC, een enorm succes. Hij produceerde voor Frankie Goes To Hollywood, een enorm succes. Hij produceerde voor Grace Jones, een enorm succes. Hij produceerde nummers en albums van David Bowie, Annie Lennox, Paul McCartney, Cher, Seal, Propaganda, Tina Turner, Lisa Stansfield, dusty Springfield, Yes, Tom Jones, Art of Noise, Pet Shop Boys, Simple Minds, Eros Ramazzotti, Mike Oldfield, Marc Almond, Charlotte Church, t.A.T.u, LeAnn Rimes, and Belle & Sebastian en veel, heel veel meer. En voor de meeste van deze artiesten geldt dat hun grootste successen door Horn zijn geproduceerd.

Hieronder de clip. En weet je wat zo grappig is? Die bril draagt hij nog steeds. Echt waar.

woensdag, mei 07, 2008

De Euroshopperbaars (door Miebeth Zalfjes)


De natuur is net de reclamewereld. Wie het best zijn kwaliteiten weet te etaleren heeft de grootste kans op een partner. Daarom zijn het roodborstmannetje met het roodste borstje, de pauw met de langste veren en de prieelvogel met het mooiste prieel de Brad Pitt onder de vogels.

Maar welk nut hebben dat prieel, die rode borst en die lange veren evolutionair gezien? Zitten die juist niet heel erg in de weg? Kunnen die dieren hun uiterlijk vertoon niet beter in nuttige eigenschappen steken? Nee. Gek genoeg zijn juist de roodborstmannetjes met de roodste borst het sterkst en gezondst. En bij pauwen en prieelvogels is hetzelfde aan de hand. Kwaliteit – en het etaleren daarvan – loont.

Maar zoals je in de marketingwereld de Kiloknallers en de Euroshoppers hebt, heb je in de natuur ook succesvolle mindere 'merken.' En net als de Reloxhorloges en tassen van Guicci en Chanell, heb je ook in de natuur enkele succesvolle neppers. Met een gebrek aan kwaliteit kun je nog steeds een kans maken. Maar wie niet 'merk' is moet slim zijn.

Een mooi voorbeeld is de zonnebaars. Als een mannetje van deze vis twee jaar oud is, kan hij een keuze maken. Of hij gaat voor kwaliteit; dan blijft hij nog tot zijn zesde klein en wordt daarna pas volwassen. Of hij wordt meteen volwassen. Kiest hij voor de eerste optie, dan wordt hij een supergezonde en sterke vis, die voor het beste nageslacht zorgt. Hier zwemmen de vrouwtjes dan ook rond. Al die kleintjes lijken kansloos vergeleken bij deze Brad Zonnebaars. Ze worden dan ook meteen uit zijn territorium verjaagd. Alle Euroshopperzonnebaarzen? Nee. Er zitten enkele slimmerds tussen. Die worden travestiet. Ze nemen de kleuren aan van een vrouwtje. Daardoor mogen ze gerust rondzwemmen in het leefgebied van Brad. Ze kunnen op hun dooie gemak de eitjes van de vrouwtjes bevruchten en maken vervolgens snel dat ze wegkomen.

Kwaliteit werkt niet altijd. Maar list en bedrog wel.

maandag, mei 05, 2008

Heel erg dom of gewoon heel erg fout?

Vorige week werd bekend dat slachthuis Friesland Vlees in Leeuwarden moest sluiten omdat er geen klanten meer kwamen. Het slachthuis was in opspraak gekomen omdat een klokkenluider bekend had gemaakt wat voor wantoestanden er plaatsvonden. De directie heeft alles steeds ontkend. Nadat de klokkenluider aan de bel had getrokken heeft de AID strenge controles uitgevoerd bij het bedrijf, maar niets gevonden.

De voorzitter van de brancheverening voor slachterijen kwam ook even aan het woord. 'Er kunnen hier twee dingen aan de hand zijn,' zei hij. 'Of de controles van de AID zijn niet goed uitgevoerd of de klokkenluider heeft het hele verhaal verzonnen.'

Zou die voorzitter dat nou gemeend hebben? Zou hij de derde mogelijkheid over het hoofd hebben gezien? De meest voor de hand liggende mogelijkheid? Namelijk dat de medewerkers van het bedrijf zich sinds ze extra gecontroleerd werden zich natúúrlijk volledig aan de regels gingen houden?

Ik denk niet dat die voorzitter zo dom is. Ik denk dat hij liever heeft dat een malafide bedrijf blijft bestaan dan dat de waarheid aan het licht komt. Het wekt bij mij de indruk dat er wel degelijk iets aan de hand was. En dat hij dat niet erg vond.