woensdag, april 30, 2008

Madonna (door Alexander)



Ziehier de nieuwe Madonna. Pas op, ze bijt. Met witgepolijste huid, een dikke vette ring om al haar linkervingers tegelijk en een zwartlederen rompertje is de toon gezet: op haar nieuwe album Hard Candy klinkt Madonna als een hiphopsletje. Ha, leuk! dacht ik, want haar laatste stijlveranderingen vond ik wel leuk. Sinds Confessions on a Dance Floor (2005) luister ik zelfs met andere oren en met wat meer waardering naar de discodance van ABBA, van wie ze een sampletje gebruikte in haar hit Hung Up.

Dat is de kracht van Madonna: ze kan zich elke muziekstijl eigen maken én die stijl zo naar haar hand zetten dat het toch weer Madonnaesk klinkt. Dit keer, voor Hard Candy, heeft ze zich overgeleverd aan Justin Timberlake, Kanye West, Pharrell Williams – en dat zijn niet bepaald B-sterren als je het over R&B en hiphop hebt, dat zijn de blingste pimps, yo. Dat weet ik zelfs. Terwijl ik absoluut niets heb met die muziek.

En Madonna weet het met de eerste twee nummers van de cd voor elkaar te krijgen dat ik mijn mening over hiphop ga herzien. Candy Shop heeft écht bijzondere beats, die laidback-relaxed en opzwepend tegelijk zijn, met stemtettertjes van Madonna en een diepe, diepe diepzeebas erdoorheen. En het onnadrukkelijke, ook weer relaxte, refrein heeft een synthesizerorgel waardoor het nummer een aangenaam stoere, subtiele aangelegenheid wordt – ondanks alle yo’s en hoerige kreunteksten als: ‘My sugar is raw.’

Nog sterker is het tweede nummer, 4 Minutes, samen met Justin Timberlake. Dat begint met soort toeter (die het midden houdt tussen stoomboot en trompet), een beat en een stel vervaarlijke zonnebrilpimps met zonnebrillen die wat friggy-friggy-taal heen en weer kaatsen. Na het intro nemen de toeters het over met een dreunend loopje, alsof er nijlpaarden op de trompetten blazen. Hiermee krijg je een club vol hiphoppers wel in beweging.

Het grappige is: 4 Minutes is eigenlijk een Justin Timberlake-nummer. De andere nummers van de cd zijn ouderwetse Madonna-nummers – en dat is ontzettend jammer. Het is alsof Madonna wat liedjes had bedacht en daarmee bij de producers aanklopte, met de vraag of zij er wat hiphoppigs mee konden doen. Zo’n beat. Of wat van die toeters.

Maar vanaf nummer drie zijn het eigenlijk allemaal wat laffe electronica-nummers, met wat lukrake hiphoppigheden eroverheen gesprenkeld. Ze kenmerken zich door veel kabbelherhaling en een behoorlijk lange speelduur. (Grappig daarbij is dat een aantal nummers op vierenhalve minuut nog even een nieuwe wending nemen, alsof ze áánvoelden dat het nog niet veel soeps was.)

Op de eerste twee nummers na is Hard Candy dus niet veel soeps. En als Madonna voor de zoveelste keer zingt dat ze all night long kan blijven dansen, begin je als luisteraar een beetje baldadig te worden: tsja, met zo’n laf deuntje en zo’n bedaard ritme is dat ook geen zware opgave...

2 opmerkingen:

Jeska zei

Ik vind het op de een of andere manier een beetje sneu. Ik ben er niet zo gek op.
Dat tik-tak-tik-tak moment deed me overigens denken aan... hoe heet ze nou? Gwen Stefanie?

Edward zei

Alexander, ik ben het met je eens. Het album hoeft niet gekocht te worden. Maar de cdsingle wél. Want de song 4 Minutes is voor mij net zo goed als de song Hung Up.