zaterdag, april 05, 2008

Kate Nash (door Alexander)


WOENSDAG 2 april - En toen greep Kate Nash mijn arm en ging aan me hangen en troonde me mee naar de overkant van de straat, voor de deur van Paradiso. Ze was bijna een kop kleiner. Ze krabbelde haar handtekening op mijn toegangskaartje. De eind-h maakt een zwiepbuiging, zó dat het net een hartje is. En ik kreeg haar blikje bier.

Wacht. Kate Nash dus – ik moet even terug. Naar november, toen ik haar voor het eerst zag optreden in de Melkweg. Ze was verlegen, verschool zich achter haar piano. Maar in het laatste toegiftnummer (Pumpkin Soup) steeg ze op en roetsjte ze over haar pianotoetsen. Met die plotse schaamteloosheidsuitbarsting verbaasde ze iedereen, inclusief zichzelf, maar het was duidelijk: de podiumtijger binnenin haar rammelde aan de tralies van zijn kooi.

En nu, vier maanden later, begón haar concert nota bene met Pumpkin Soup. Geen meisjesachtige bloemenvazen en dieren meer op het podium, maar felle lichten die je ogen dichtknipperden. Vanaf het eerste nummer roetsjte ze. Muzikaal gezien was dat niet altijd ideaal: soms raffelde ze het een beetje af, ongeduldig naar de ontsporende roetsj aan het einde van een nummer.

Maar veel was ook heel goed. Kate speelde behalve nummers van haar album – met als hoogtepunt een kippenveluitvoering van Nicest Thing – een behoorlijke reeks nieuwe nummers, waarin ze, ja, ook flink gegroeid leek. Geen juffertje meer dat het oneerlijk vindt dat de jongen die zij leuk vindt haar niet leuk vindt, maar een grijnzende afterpuber die in het nummer I Hate Seagulls even mooi zelfverzekerd afbakent wat ze stom vindt en wat leuk (een jongen). En die bijna ontploft van het springen en uit-haar-dak-gaan in het nummer Model Behaviour.

En een uur na afloop stond ze buiten op de Paradiso-stoep en ik zag haar. Ze ging in het haakje van mijn arm hangen. Troonde me mee. Nam tijd voor een gesprekje. Greep mijn arm nog even en zei: ‘Wait! Why don’t you have this?’ Haalde uit haar roze jas een groen bierblikje tevoorschijn. Lodderige ogen, hankelijk, wankelijk – Kate Nash was een gewoon Brits ding dat het oerwoudige toeristen-Amsterdam in ging. Twintig en lol.

10 opmerkingen:

Alexander zei

Hoe anders het in november was staat hier:

http://radiocanna.blogspot.com/2007/12/kate-rodrigo-gabriela-door-alexander.html

Edward zei

Wat moet dat leuk geweest zijn! Met hoofdletter L en even grote letters EUK!

Jan Paul zei

Ben jij zomaar op haar af gestapt, Alexander?

Alexander zei

Ja. Ze stond daar ook zomaar op straat, in het wild. Ik dacht: ik probeer even haar aandacht te trekken met 'Kate!', voor een handtekening ofzo, en voor ik wist wat ik deed reageerde ze. En hing ze dus in mijn armen. Het was niet echt een ontmoeting met een ster, maar gewoon alsof er een doorsnee meisje aan mijn arm ging hangen (gebeurt me natuurlijk de hele tijd).

Jan Paul zei

Dat lijkt me inderdaad leuk in hoofdletters...

bibi zei

Wat LEUK, en dat je haar gewoon riep. En was het biertje LAUW? En wat heb je het weer mooi opgeschreven. En bleef ze lang hangen? Aan je arm bedoel ik? Dit is nog eens een recensent dames en heren bloglezers. Die niet vanaf een afstand kijkt en keurt. Ben je gek. Die roept gewoon en doet ook verslag van centimeters afstand. Wat zeg ik? Millimeters. Huid op huid. Gaaf!

Gina zei

ja, Alexander schrijft zeer koninklijk maar sympathiek :-)

Ingrid zei

Jaaah, ik herinner me het vorige stukje nog goed! En ik herinner me hoe Kate Nash elke keer Foundation zong zodra ik boven de worteltjes in de supermarkt hing. En dat ik dus meteen de knuffelende tandenborstels uit haar clipje voor me zag. En de dansende sokjes. Boven de worteltjes.

Maar dit, dit, Alexander, dit is niet meer een ansichtkaart aan de muur van je caravannetje. Dit is een deurposter, minstens, wat zeg ik: levensgroot behang!

peter zei

Fantastisch, Kate Nash. Ze doet me soms een beetje denken aan Maria Mena. Ken je die?

Alexander zei

Wat een leuke reacties weer, dank je! Hier is nog bewijs dat ze echt aan het rocken was, twee nummers van het Paradiso-concert zijn te beluisteren: haar uitvoering van Foundations (Ingrid!), die vergezeld ging van een over-je-heen-walsende basgitaar en Mouthwash dat ze lekker liet ontsporen.

http://www.nu.nl/news/1509463/2103/Kate_Nash%3B_energiek_en_ontroerend.html

@ Peter: ja, Maria Mena is wel leuk, geloof ik, ik ken haar niet zo goed, zal haar muziek nog eens gaan beluisteren - leuk dat je de tip gaf, dank je!