dinsdag, april 22, 2008

Het leven van een schrijver (1) door Bibi


Nu Jan Paul een krankzinnige deadline te halen heeft en ik vanochtend slechts drie klassenbezoeken in een heel klein dorpje in Overijssel had en daarvoor om half zes moest opstaan, gaat hij ervanuit dat ik, nu bij terugkomst, de rest van dag niets meer hoef te doen, en dus voor het gemak in zijn plaats een blogstukje kan schrijven.
Dat is niet waar, want ik moet de workshop voor morgen nog voorbereiden en vanavond naar een concert. Maar omdat je altijd moet 'stand by your man-nen' doe ik het gewoon.
Ik twijfel over het stiltecoupe-verhaal van vandaag (ik zat in een stiltecoupe waar twee mensen heel erg hun best deden die stilte te verbreken) of over mijn geweldige SSS-ervaring van gisteren.
Ik houd even een inhoudelijke stemming....
Goed.
Driekwart van mijn hersenen kiezen voor het sss-verhaal.
Goeie keus.
Gisteren was ik in een biebje.
Alle kinderen van groep 7 zaten op bankjes om me heen, en net toen ik wilde beginnen schoot de juf overeind en zei dat ze er eentje miste. Ze doorzocht de bibliotheek en vond het verloren lammetje, we zullen hem Pietje noemen. Pietje lag languit te slapen op een bankje elders. Hij zette zich uiteindelijk op een bankje tussen de andere kinderen in en schoof weer met snurkgeluiden onderuit.
Ik vroeg: 'Pietje, kun je ook rechtop gaan zitten?' Pietje ging rechtop zitten en begon toen rechtop zittend snurggeluiden te maken. Iedereen lachen. Ik ook. 'Zeg Piet,' zei ik-die naam had ik van de juf gehoord- 'zeg Piet kun je misschien ook geluidloos zitten?' maar dat kon Piet niet. Hij stond op en begon te rennen. De juf, ze zag eruit als 16 en was een invalkracht, begon achter Pietje aan te rennen door de bieb. Af en toe kwam Piet vanachter een kast te voorschijn en dook achter een volgende weer weg.
Ik vroeg de kinderen of Piet altijd zo actief was. Ja, dat was-ie.
'Dus jullie zijn eraan gewend?', Ja, dat waren ze. Dus ik begon maar. De kinderen luisterden tot Piet opeens dwars tussen de kinderen door ging rennen. Dat leidde een beetje af, dus ik stopte even met vertellen over de allereerste tijgertemmer ter wereld.
Toen de juf Pietje had vastgegrepen verdwenen ze samen weer achter een kast. Daar werd Pietje op een bankje gezet en de juf kwam er weer gezellig bij. Net toen de leeuwentemmer...
Jan Paul, hoe lang mag dit stukje zijn?
Niet te lang?
Hell.
Goed, net toen de leeuwentemmer voor het eerst de kooi in wilde stappen, een nogal spannend moment in het waargebeurde verhaal, hoorden we weer gesnurk vanachter de kast vandaan komen.
'Pietje leeft in zijn eigen wereld,' wist de klas me te vertellen. De juf ging weer achter Pietje aan die er inmiddels met een paar stripboeken vandoor was gegaan in de richting van de uitgang. Nu wilden een paar andere jongens, en een meisje dat ik ook voor een jongen aan zag, aandacht. Ze gingen vragen of ze ook tikkertje mochten doen. En twee gingen elkaar slaan. De mevrouw van de bieb en de lees-moeder zaten verlamd aan de zijkant te kijken.
Na drie kwartier kwam Pietje er weer bij zitten. De juf stond achter hem en hield hem aan zijn schouders vast. Hij stelde opeens een vraag: 'Ben jij rijk?' Maar voor ik het antwoord kon geven vloog hij weer door de bieb.
Nu wilden alle andere kinderen weten of ik rijk was. Ze begonnen die vraag zelfs te scanderen omdat 'ben jij rijk' zo lekker scandeert.
Kijk, daarom dat ik vandaag zo graag stilte wilde in die stiltecoupe. Ook niet gelukt.
Maar jan Paul is godzijdank heel stil aan het werk.

8 opmerkingen:

marieke zei

De eerst volgende keer dat ik je zie, bieb, heb ik als verzoeknummer: Stand by your man. Live gezongen. Verheug me er nu al op.

@jan paul: die deadline haal je! Makkelijk. Echt.

ted zei

Je vraagt je af: als die kinderen in hun eigen klas gezeten hadden, zou het dan ook zo verlopen zijn? Of had het iets te maken met het "uitje" naar de bieb?
Verder is het altijd interessant om te weten wie voor het schrijversbezoek betaald heeft. Als de bieb betaalt en de klas mag er gratis heen, dan is het bezoek vaak veel minder goed voorbereid dan als de school zelf moet betalen, is mijn ervaring.

Jan Paul zei

Ik ga er bij een lezing nooit van uit dat ze mij kennen of iets hebben voorbereid. Dat werkt altijd het best.

En nu stil allemaal, want ik moet weer aan het werk.

Jan Paul zei

Hé?! Stond hier niet een ander plaatje? Klopt. Maar Jeska stuurde deze tekening naar Bibi en die hoort natuurlijk op deze plek.

bibi zei

Dank je wel Jeska! Ik vind het een gave tekening.
Ted, ik weet niet hoe dit geregeld was, maar waarschijnlijk hoefde deze school niet te betalen, gezien ook de slechte voorbereiding en de vorige groep die dacht dat ik alles verzonnen had, ook het verhaal van Laika.

Jan Paul zei

Zelfs de lerares dacht dat het verzonnen was...

Jeska zei

Ik kon het maken van een plaatje bij het verhaal niet weerstaan!

bibi zei

Ja zelfs de leerkracht. Op mijn volgende boek komt dan ook met grote letters te staan: Waar gebeurd!